Πάνε οι μπαταρίες, πάνε και τα λεφτά...

 

«Η εταιρεία (ελληνική 100% αλλά όχι απ’ τις μεγάλες που κάνουν χοντρό παιχνίδι, καλά να πάθει…) δεν ζήτησε λεφτά από το ελληνικό κράτος. Πήγε μόνη της στην Ευρώπη, κατέθεσε σχέδιο και δικαιολογητικά για την επένδυση που ήθελε να κάνει. Οι Βρυξέλλες (CEF όσους γνωρίζουν) ξεσκόνισαν τα στοιχεία, έκαναν ελέγχους σκοπιμότητας και βιωσιμότητας, ενέκριναν ενθουσιωδώς. Ενέταξαν την πρόταση στα έργα άμεσης ευρωπαϊκής προτεραιότητας για την ενέργεια και έβγαλαν απόφαση. «Βάζουμε εμείς απ’ ευθείας 117 εκατομμύρια, βάζεις κι εσύ κύριε Έλληνα επενδυτή άλλα 125 από την τσέπη σου. Προχώρα άμεσα, καιγόμαστε.»

Τι επένδυση είναι αυτή; Μπαταρίες αποθήκευσης ενέργειας. Το μεγαλύτερο έργο αποθήκευσης μακράς διάρκειας στην Μακεδονία. Ναι, αυτές οι περίφημες μπαταρίες, που εμείς δεν έχουμε αλλά έχουν οι Βούλγαροι, με αποτέλεσμα να τους δίνουμε κάθε μεσημέρι τσάμπα το ρεύμα που μας περισσεύει από τις ΑΠΕ και να μας το ξαναπουλάνε εκείνοι το βράδυ σε πενταπλάσια τιμή. 

Ναι, αυτές οι μπαταρίες που όταν δουλέψουν θα ρίξουν την τιμή της κιλοβατώρας, θα ανακουφίσουν το ελληνικό νοικοκυριό που βλέπει τον φάκελο λογαριασμού ρεύματος σαν βόμβα έτοιμη να σκάσει στα μούτρα του, θα βοηθήσει τις ελληνικές επιχειρήσεις να μην χάσουν την ανταγωνιστικότητα τους, -είδατε την προχθεσινή τους αγωνιώδη έκκληση για βοήθεια.Και σε ποια περιοχή παρακαλώ είχε προγραμματιστεί να στηθεί η συστοιχία των μπαταριών; Στην Πτολεμαΐδα, όπου κάνουν κρα για επένδυση και θέσεις εργασίας. 

Κι όταν το τελικό χαρτί έφτασε στα χέρια του κυρίου Νίκου Τσάφου, αξιότιμου υφυπουργού περιβάλλοντος και ενέργειας, εκείνος είπε «όχι, δεν υπογράφω». Γιατί; Διότι έτσι, λογαριασμό θα δώσω τώρα; Δική μου είναι η υπογραφή, ό,τι θέλω την κάνω. Έβαλαν οι άνθρωποι λυτούς και δεμένους να καταλάβουν γιατί δεν παίρνουν μια τυπική υπογραφή, για ένα έργο που η χώρα το χρειάζεται όπως ο αφυδατωμένος το νερό. Είχαν ξοδέψει πολύ χρήμα για τις μελέτες, είχαν δεσμεύσει περιοχές την Πτολεμαΐδα, είχαν έρθει σε συνεννόηση με δήμους και φορείς εκεί πάνω, είχαν υπογράψει αρχικές συμβάσεις με εταιρείες εξοπλισμού. Αλλά το κυριότερο, είχαν προθεσμία από την Ευρώπη.  

Ο υφυπουργός, στις οχλήσεις, στις συσκέψεις και σ’ όσους κατάφερναν να τον προσεγγίσουν (είναι και δυσεύρετος), απαντούσε άλλα πράγματα, κατά περίπτωση. Σ’ άλλους έλεγε «δεν ήρθαν σε μένα για την επένδυση, πήγαν στο υπουργείο οικονομικών, τώρα με θυμήθηκαν;». Σ’ άλλους είπε «αν δώσω σ’ αυτούς, θα πλακώσουν και θα μου ζητούν όλοι». Και σ’ άλλους «έχω την πλήρη στήριξη του πρωθυπουργού, μη με ενοχλείτε». Ανένδοτος, ακούνητος, ανεπηρέαστος. 

Μήτε τον προϊστάμενο υπουργό του δεν λογάριασε, μήτε με τις υπηρεσίες του υπουργείου του που του ‘λεγαν να υπογράψει δεν ασχολήθηκε, μήτε την αξιολόγηση της επένδυσης από το υπουργείο οικονομικών που ήταν 15 στα 15 υπολόγισε. Αρνήθηκε. 

Οπότε, μία πρωία τούτης της βδομάδας που διανύουμε, πέρασε η προθεσμία. Βζνννν, έφυγαν τα 117 εκατομμύρια και πέταξαν σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα να χρηματοδοτήσουν άλλη ενεργειακή επένδυση. Πάνε και τα 125 που θα ‘βαζε ο Έλληνας επενδυτής. Άντε βρε, και σε άλλα με υγεία».

(Απόσπασμα άρθρου του Δ. Καμπουράκη από το liberal.gr)