Εδώ ...γελάμε

 

                                                                                           (Ηλ.Μακρής -ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Όλα εξηγούνται...

 

«Για να μην υπάρχουν αμφιβολίες, η αιτία του πολέμου στο Ιράν είναι το πυρηνικό του πρόγραμμα. Αν δεν ήθελε να κατασκευάσει πυρηνικές κεφαλές για να τις χρησιμοποιήσει κατά του Ισραήλ, θα ήταν ακόμα ένα θεοκρατικό-αυταρχικό καθεστώς δίπλα σε τόσα άλλα, ενσωματωμένο στην παγκόσμια οικονομία. 

Οπότε ανακύπτει το ερώτημα του τίτλου του άρθρου. Ο χάρτης δείχνει πως μεταξύ Ιράν και Ισραήλ παρεμβάλλονται άλλα τέσσερα κράτη -Ιράκ, Ιορδανία, Συρία, Λίβανος. Άρα συνοριακές διαφορές, που είναι οι συνήθεις αιτίες των συρράξεων, δεν υπάρχουν στην προκειμένη περίπτωση. 

Ούτε η Ιστορία χωρίζει τα δύο κράτη. Μέχρι το 1979 είχαν άριστες σχέσεις. Αλλά και στη συνέχεια, παρά τον φανατικό αντισημιτισμό των αγιατολάδων, το Ισραήλ σε μια συγκεκριμένη φάση του πολέμου Ιράκ-Ιράν βοήθησε το Ιράν, όταν συμμετείχε στο παρασκήνιο στην αμερικανικής εμπνεύσεως υπόθεση Ιράνγκεϊτ, που συνοψίζεται στο «όπλα στο Ιράν-ρήματα στους Κόντρας (1986). 

Τι συνέβη και ξαφνικά το ιρανικό ιερατείο έθεσε ως στόχο του να εξαφανίσει το Ισραήλ από τον χάρτη; Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 2000 ήταν φανερό πως η ιρανική επανάσταση είχε χάσει τον δυναμισμό της και είχε μετεξελιχθεί σε ένα διεφθαρμένο καθεστώς του οποίου οι εκπρόσωποι φρόντιζαν πλέον για τον προσωπικό πλουτισμό τους. Είναι το γνωστό σημάδι της σήψης και της παρακμής των ολοκληρωτικών καθεστώτων μετά από δεκαετίες άσκησης της εξουσίας. 

Τότε εμφανίστηκε ένας φανατικός, ο Μαχμούντ Αχμαντινεζάντ*, ο οποίος «εκλέχτηκε» πρόεδρος της δημοκρατίας του Ιράν από το 2005 ως το 2013. Στις 26 Οκτωβρίου 2005 δήλωσε χαρακτηριστικά: «όπως είπε ο ιμάμης μας το καθεστώς που έχει καταλάβει την Ιερουσαλήμ θα πρέπει να εξαφανιστεί από τις σελίδες της Ιστορίας.» Συγχρόνως, έθεσε ως βασική προτεραιότητα της χώρας του το πυρηνικό της πρόγραμμα. 

Με αυτόν τον συνδυασμό, πυρηνικές κεφαλές-καταστροφή του Ισραήλ, οι αγιατολάδες θέλησαν να ξαναδώσουν τον χαμένο δυναμισμό στην επανάστασή τους. Να της δώσουν ένα όραμα. Έτσι, μέσα σε αυτή την προοπτική, ανέπτυξαν στον υψηλότερο βαθμό τις ήδη υπαρκτές σχέσεις τους με τη Χαμάς, τη Χεζμπολάχ και τη Συρία του Άσαντ. 

Ας σημειωθεί πως η Κίνα, η οποία έχει επενδύσει πάνω από 200 δισεκατομμύρια στο Ιράν, είχε προτρέψει τους αγιατολάδες να εγκαταλείψουν το σχέδιό τους να αποκτήσουν πυρηνικές κεφαλές και να ενταχθούν στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Αυτοί δεν τους άκουσαν και ακολούθησαν τον δρόμο τους με τις γνωστές συνέπειες».

(Απόσπασμα άρθρου του Σ. Μουμτζή από το Liberal.gr)

 

Ρήσεις...

 

Νοοτροπία... ταξιτζήδων

 

«Η νέα απεργία των ταξί, κάνει όλο και περισσότερους να συνειδητοποιήσουν ότι ο συγκεκριμένος κλάδος απολαμβάνει μια ιδιότυπη ασυλία, εδώ και πολλά χρόνια. Λες κι οι πολιτικοί φοβούνται ότι το «μπίρι -μπίρι» των ταξιτζήδων θα αλλάξει τις πεποιθήσεις των επιβατών.Τα ταξί είναι αναγκαία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να είναι ασύδοτα. Και σίγουρα δεν σημαίνει ότι μπορούν να λειτουργούν ως κλειστό επάγγελμα άλλων δεκαετιών, με όρους που θυμίζουν περισσότερο συντεχνία παρά σύγχρονη υπηρεσία. 

Η πραγματικότητα στους δρόμους της Αθήνας είναι πολύ διαφορετική από την εικόνα που προσπαθούν να παρουσιάσουν οι συνδικαλιστές του κλάδου. Ο πολίτης γνωρίζει. Βλέπει. Ζει την καθημερινότητα. Και αυτή περιλαμβάνει οδηγούς που παραβιάζουν βασικούς κανόνες κυκλοφορίας, που σταματούν όπου θέλουν, που κινούνται επιθετικά, που συμπεριφέρονται σαν ο δρόμος να τους ανήκει.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχει μια διάχυτη αίσθηση —και πολλές καταγγελίες κατά καιρούς— ότι πίσω από το τιμόνι δεν βρίσκονται πάντα οι πιο κατάλληλοι άνθρωποι. Η έλλειψη ουσιαστικού ελέγχου έχει δημιουργήσει ένα περιβάλλον όπου, σύμφωνα με όσα συχνά ακούγονται, μπορεί να βρεθεί κάθε λογής οδηγός. Όχι απαραίτητα με τα προσόντα και την ευθύνη που θα περίμενε κανείς από κάποιον που μεταφέρει καθημερινά πολίτες και τουρίστες.

Και μέσα σε όλα αυτά, εμφανίζεται ο συνδικαλιστικός λόγος του Θύμιου Λυμπερόπουλου, με ύφος σχεδόν απειλητικό απέναντι σε κάθε αλλαγή. Πλατφόρμες; Εχθρός. Ανταγωνισμός; Εχθρός. Εκσυγχρονισμός; Εχθρός. Η μόνιμη επωδός είναι ότι «κάποιοι θέλουν να διαλύσουν τον κλάδο». Στην πραγματικότητα όμως, αυτό που ενοχλεί μερίδα των ταξιτζήδων, είναι ότι χάνεται ο έλεγχος. Τους ενοχλεί ο ανταγωνισμός και κάποιοι δεν αντιλαμβάνονται ότι ο επιβάτης δεν είναι έρμαιό τους, ή υπήκοος της επικράτειάς τους. Εξ ου και τα πολιτικά παιγνίδια του αρχισυνδικαλιστή, ειδικά από τη στιγμή που έγινε πάλι φίλος με τον Αντώνη Σαμαρά.

Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς: το πρόβλημα δεν είναι οι πολυεθνικές. Είναι, ότι το μοντέλο των «μαντράδων» και των ενοικιαζόμενων αδειών δεν αντέχει πια στο φως. Νέοι οδηγοί δεν θέλουν να πληρώνουν υπέρογκα ποσά για να δουλεύουν για άλλους. Θέλουν πρόσβαση, ευελιξία, διαφάνεια. Χώρια που τα ταξί που ανήκουν στις πλατφόρμες, προσφέρουν καλύτερες υπηρεσίες και με μεγαλύτερη φερεγγυότητα, από ότι τα ταξί που σηκώνει κάποιος χέρι για να σταματήσουν κι επιβιβαστεί. Αν μάλιστα βολεύει τον ταξιτζή ο προορισμός τους.

Και υπάρχει και κάτι ακόμη που κανείς δεν λέει δυνατά: τις ημέρες που οι ταξιτζήδες απεργούν, η Αθήνα —παραδόξως— «αναπνέει». Η κυκλοφορία κυλά καλύτερα, η ένταση στους δρόμους μειώνεται και η πόλη λειτουργεί πιο ομαλά. Αυτό από μόνο του λέει πολλά για το πώς έχει διαμορφωθεί η συμπεριφορά ενός μέρους του κλάδου στον δημόσιο χώρο.

Αντί λοιπόν για κραυγές και θεωρίες συνωμοσίας, ίσως ήρθε η ώρα για αυτοκριτική. Για πραγματικούς ελέγχους. Για κανόνες που θα εφαρμόζονται. Για άνοιγμα του επαγγέλματος με δίκαιους όρους.Γιατί η κοινωνία δεν έχει πρόβλημα με τα ταξί. Έχει πρόβλημα με τη νοοτροπία που επιμένει να τα κρατάει πίσω. Κι όσο αυτή η νοοτροπία εκφράζεται με φωνές σαν του Θύμιου Λυμπερόπουλου, τόσο το χάσμα με την πραγματικότητα θα μεγαλώνει».

(Απόσπασμα άρθρου του Ν. Σακελλαρόπουλου από το emvolos.gr)

 

Ρήσεις...

                                                                                                                    (ευρωπαϊστές f/B)

Απόψεις...

 

«Ο Τραμπ είναι αχώνευτος. Δεν έχω καμία αντίρρηση. Ο άξεστος ναρκισσισμός του, στα όρια του ανορθολογισμού, ο απρόβλεπτος χαρακτήρας του, σε συνδυασμό με τη δύναμη που έχει στα χέρια του, δεν συμβαδίζουν με τον τρόπο που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε έναν δημοκρατικό ηγέτη. Στην περίπτωση, τον ηγέτη της υπερδύναμης που υποτίθεται ότι η Ιστορία τής έχει αναθέσει την προστασία του ελεύθερου κόσμου. 

Μη μου πείτε ότι δεν αισθανθήκατε κάποια ανακούφιση όταν μάθατε ότι χάρη στον Τραμπ δεν υπάρχει πια ο Αλί Χαμενεΐ; Ανάλογη ανακούφιση με αυτήν που αισθάνθηκαν μερικά εκατομμύρια Ιρανοί. Κι ότι αυτό το οφείλουμε στον αχώνευτο Τραμπ. Ο υπέρτατος μακαρίτης είναι αυτός που επέβαλε στο Ιράν τον θεοκρατικό χιτώνα τρόμου και ανελευθερίας. 40.000 νεκροί τον Ιανουάριο, 1.500 νεκροί κάθε χρόνο ώς τώρα. Είτε εχθροί του καθεστώτος είτε απλώς ομοφυλόφιλοι μεταξύ άλλων. Ο απαγχονισμός είναι δημόσιο θέαμα το οποίο παρακολουθούν υποχρεωτικά οι οικογένειες των θυμάτων. 

Θα μου πείτε υπάρχει και το διεθνές δίκαιο. Αφήνω κατά μέρος τους γεωστρατηγικούς αναλυτές, οι οποίοι, όπως οι σεισμολόγοι, έχουν απόψεις, απλά τους λείπουν οι λύσεις. Και ακούω τους παίκτες, αυτούς που καταγγέλλουν τον Τραμπ για παράβαση των κανόνων του διεθνούς δικαίου. Πώς σας φαίνεται όταν ο Πούτιν επικαλείται το διεθνές δίκαιο; Γελοίο; Παράλογο; Υβριστικό; Και πώς μπορεί να επικαλεσθεί το διεθνές δίκαιο το Ιράν που στηρίζει την ύπαρξή του στην καταστροφή του Ισραήλ και χρηματοδοτούσε τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ; 

Χωρίς το Ιράν δεν θα είχε γίνει η σφαγή της 7ης Οκτωβρίου και οι Συνθήκες του Αβραάμ θα είχαν προχωρήσει. Το Ισραήλ επιτέθηκε στο Ιράν για να αμυνθεί και η συμμετοχή των ΗΠΑ έφερε τους επιτιθέμενους σε θέση ισχύος».

                                                           (Τ Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Ο Χάμπερμας διαπιστώνει ότι ο δημόσιος χώρος, που κάποτε αποτελούσε τόπο ορθολογικών συζητήσεων μεταξύ των πολιτών, έχει μετατραπεί σε σκηνή θεατρικής παράστασης.

    Η παρακμή της λογικής: Αντί να συζητά για ιδέες και κοινωνικά σχέδια, η πολιτική επικεντρώνεται στην εικόνα και την προσωπικότητα των ηγετών.

    Ένα παθητικό κοινό: Ο πολίτης δεν είναι πλέον ενεργός συμμετέχων στη συζήτηση αλλά θεατής, στον οποίο «πουλάνε» σύμβολα και εικόνες εξουσίας, θυμίζοντας τα τελετουργικά της φεουδαρχικής αριστοκρατίας.

    Η ανάπτυξη των σύγχρονων μέσων ενημέρωσης ευνόησε αυτή τη θεατρικοποίηση.

    Χειραγώγηση εναντίον επικοινωνίας: Οι τεχνικές πολιτικής επικοινωνίας επιδιώκουν να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη αντί να προωθήσουν μια πραγματική επικοινωνιακή δράση βασισμένη στη λογική συναίνεση.

    Πολιτιστική κατανάλωση: Η πολιτική ενημέρωση αντιμετωπίζεται ως προϊόν ψυχαγωγίας, στερώντας από τη δημοκρατική συζήτηση την κριτική της ουσία.

Στον θρόνο του παγκόσμιου άρχοντα στρογγυλοκάθισε η προσωποποίηση της αυθεντικής πολιτικής γελοιότητας. Το απόλυτο κενό. Ένας άνθρωπος, ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος αδυνατεί να επικοινωνεί νοήματα και σκέψεις και περιορίζεται στο να αναφέρεται σε εικόνες, ωσάν ο πολιτικός λόγος να είναι καρέ από ευτελή κόμικς εν σειρά.

Αυτός ο άνθρωπος δίχως ειρμό αλλά και έρμα, δίχως προσωπικό αφήγημα αλλά και έλλειμμα πρωτογενούς αυτοσυγκράτησης, συμπεριφέρεται και επιχειρεί ως απόλυτος άρχων, θεωρώντας φυσιολογικό να εκστομίζει φράσεις όπως: «Είμαι εξαιρετικά ευλογημένος και τυχερός. Θα πάρω την Κούβα», ή το αμίμητο: «Αυτούς που σκότωναν για 47 χρόνια, τώρα εγώ ο 47ος πρόεδρος των ΗΠΑ τους σκοτώνω».

                                                                     (N.Γεωργιάδης-ATHensvoice)

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

 

«Οι σύμμαχοι των ΗΠΑ, όπως τα μέλη της ΕΕ, συνειδητοποιούν πλέον ότι κάθε παραχώρησή τους δεν έχει καμία αξία για την Ουάσινγκτον. Απλούστατα διότι ο Τραμπ κινείται χωρίς στρατηγική, μνήμη ή συνέπεια. Η ιστορικός και συγγραφέας Αν Απλμπαουμ διερευνά την παγκόσμια αναταραχή που προκαλεί ένας αλλοπρόσαλλος αμερικανός πρόεδρος.

Το Ιράν αποτελεί έναν πραγματικό, έναν υπαρκτό κίνδυνο για τη Δύση. Αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, δεν μας απασχολεί ο τρόπος που το καθεστώς των Μουλάδων συμπεριφέρεται στις γυναίκες. Το συζητάμε μεταξύ μας και όποτε το θυμόμαστε, κάπου μεταξύ καναπέ και βεράντας στις αποπνιχτικές καλοκαιρινές νύκτες σε συζητήσεις με μπύρα και πίτσα. Θα έπρεπε να μας απασχολεί, αλλά να μην κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας. Η Δύση είναι της καλοπέρασης. Ειδικά η Ευρώπη. 

Αν, λοιπόν, το Ιράν δεν απειλούσε την καλοπέρασή μας, δεν θα ασχολούμασταν μαζί του. Εδώ δεν ασχοληθήκαμε με τους 30.000 και πλέον νεκρούς των πρόσφατων διαδηλώσεων. Τριάντα χιλιάδες ψυχές και στην φιλεύσπλαχνη Δύση δεν άναψε ένα κεράκι. «Έχετε αποδείξεις;», ρωτάνε οι υποκριτές της αριστεράς. Λες και μπορούσαν να υπάρχουν αποδείξεις για τα Κρεματόρια στην εποχή του Χίτλερ. Αποτελεί το Ιράν κίνδυνο! Ναι! Όχι μόνο γιατί αποδεικνύεται ότι οι πύραυλοί του φτάνουν στο Λονδίνο, αλλά και για έναν ακόμη πιο σημαντικό ρόλο. 

Το Ιράν θέλει να αλλάξει τον κόσμο. Δεν περιορίζεται στα δικά του σύνορα. Το Ιράν το απασχολεί τι κάνουμε εμείς στην Ευρώπη και σε ποιον Θεό πιστεύουμε. Την «εξωστρέφειά» τους αυτή την έχουν εκφράσει ανοικτά με το Ισραήλ. Έχουν υποσχεθεί ότι θα το εξαφανίσουν από προσώπου γης. Κάτι που θα γίνει πιο εύκολο αν αποκτήσουν πυρηνικά όπλα. Θα μου πείτε ότι ανάλογες δηλώσεις έκανε και ο Ερντογάν για την Ιερουσαλήμ. Αλλά και πάλι η Ευρώπη κλείνει τα μάτια της. Και όχι μόνο αυτό, αλλά θα ήθελε να παραδώσει την ασφάλειά της στην Τουρκία. Πρόκειται για πραγματική τρέλα.

Ποιες θα είναι οι επιπτώσεις του πολέμου; Εξαρτάται ποιος θα κερδίσει. Αν νικητές είναι οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί, οι Ευρωπαίοι θα μπορούν να συνεχίσουν τις φιλοσοφικές τους συζητήσεις. Όσο θα τους το επιτρέπει ο Πούτιν. Αν όμως ηττηθούν Αμερικανοί και Ισραηλινοί, τότε ίσως και να γίνει πράξη η απειλή του πρώην υπουργού εσωτερικών του Ερντογάν: «Θα αφήσουμε πίσω μας 300-400 χιλιάδες μάρτυρες και με την άδεια του Αλλάχ, δεν θα υπάρχει χώρα που να ονομάζεται Ισραήλ. Δεν θα υφίσταται πια, με την ευλογία του Αλλάχ». Οι Έλληνες γνωρίζουν ποια θα είναι η επόμενη δήλωση των εθνικιστών στην Τουρκία».

                                                                       (Θ. Μαυρίδης-liberal.gr)

«Το μόνο που εμποδίζει αυτήν τη στιγμή τη διέλευση από τα Στενά (του Ορμούζ) είναι ότι το Ιράν πυροβολεί τα πλοία. Το πέρασμα είναι ανοιχτό, αρκεί το Ιράν να μην πυροβολεί». Η εντυπωσιακή αυτή δήλωση του αμερικανού υπουργού Αμυνας, Πιτ Χέγκσεθ, εξηγεί γιατί οι σύμμαχοι των ΗΠΑ διστάζουν να συμμετάσχουν στην προσπάθεια επαναλειτουργίας του περάσματος: Δεν είχαν ενημερωθεί εκ των προτέρων για την επίθεση ων ΗΠΑ στο Ιράν, δεν πρόκειται για επιχείρηση του ΝΑΤΟ και, κυρίως, υπάρχει η εύλογη αίσθηση ότι οι υπεύθυνοι της επιχείρησης, δηλαδή οι Αμερικανοί, ενεργούν εντελώς απερίσκεπτα. 

Το γεγονός ότι το Ιράν επιτίθεται στη ναυσιπλοΐα δεν προκαλεί έκπληξη, σημειώνει ο αρθρογράφος των Financial Times Μάρτιν Γουλφ. Είναι ο πιο άμεσος τρόπος να αντιδράσει στις επιθέσεις που δέχεται από ΗΠΑ και Ισραήλ. Το κρίσιμο ερώτημα είναι τι μπορούν να κάνουν οι αντίπαλοί του για να αποτρέψουν τις ιρανικές επιθέσεις. Βόμβες ξένης χώρας που πέφτουν πάνω στα σπίτια δεν κινητοποιούν αντιφρονούντες. Φανατίζουν τους υποστηρικτές του καθεστώτος, συσπειρώνουν κάτω από την «αμυνόμενη» ηγεσία τους μεσαίους και τους αδιάφορους, ενώ οδηγούν τους αντιπολιτευόμενους να πουν «δεν είναι ώρα» και να λουφάξουν».

                                                                                  (Protagon Team)

 

Ατάκες...

 

Απόψεις...

 

«Η κυβέρνηση πρέπει να πάει σε εκλογές για να μην αφήσει άλλα περιθώρια να μπαχαλοποιηθεί η πολιτική ζωή του τόπου. Πρέπει να πάει σε εκλογές επειδή αυτό είναι το συμφέρον της χώρας. Εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι μπορούμε να συνεχίσουμε με σκηνές όπως αυτές που εξελίχτηκαν στην αίθουσα της δίκης των Τεμπών: «Κάτσε κάτω μωρή», φώναξε κάποιος συγγενής στην Πρόεδρο του Δικαστηρίου. Την ίδια ώρα άλλοι συγγενείς εξηγούσαν στους δημοσιογράφους γιατί δεν έχουν εμπιστοσύνη στην Δικαιοσύνη, ενώ ένας τρίτος απειλούσε τον μοναδικό κατηγορούμενο που βρισκότανε στην αίθουσα. 

Οι εκλογές στο τέλος της τετραετίας είναι μια θέση του κ. Μητσοτάκη που προέρχεται από την οπτική που έχει στα πράγματα. Μόνο που σε αυτήν την περίπτωση δεν λειτουργεί, επειδή οι άλλοι παράγοντες στο πολιτικό παιγνίδι, οι πολιτικοί του αντίπαλοι, ουδόλως ενδιαφέρονται για την πολιτική σταθερότητα. Το απέδειξαν και στη συγκέντρωση του Καπνεργοστασίου.

Η προσφυγή στις κάλπες θα βάλει ένα οριστικό τέλος στις μεθοδεύσεις μιας ολιγαρχίας που στόχο έχει την ολοκληρωτική της επικράτηση στη χώρα, σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο. Ο χρόνος δεν λειτουργεί υπέρ της κυβέρνησης, αφού απέναντί της έχει ένα σύστημα που έχει άπειρους οικονομικούς πόρους και επιμονή σε ένα σχέδιο καταστροφής.

                                                                             (Θ. Μαυρίδης-liberal.gr)

«Πάντα ο ισχυρότερος θέτει μια χρονική προθεσμία εντός της οποίας ο ασθενέστερος οφείλει να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις του, ειδάλλως θα ληφθούν συγκεκριμένα μέτρα εναντίον του. Εννοείται πως ένας σοβαρός ηγέτης, πολύ δε περισσότερο ένας πλανητάρχης, τηρεί τους όρους του τελεσιγράφου του. Εκτός από ζήτημα ουσίας, είναι και θέμα κύρους και προσωπικού γοήτρου. 

Οι 48 ώρες προθεσμία που έδωσε ο πρόεδρος Τραμπ στο Ιράν για να ανοίξει τα στενά του Ορμούζ πέρασαν, χωρίς να δει ο πλανήτης την επαπειλούμενη καταστροφή των ενεργειακών υποδομών του Ιράν. Απεναντίας διαβάσαμε για μια πενθήμερη παράταση του τελεσιγράφου λόγω των συνομιλιών που διεξάγουν οι δύο πλευρές. Βέβαια, η ιρανική πλευρά διέψευσε αυτή την είδηση και απέδωσε την υποχώρηση του Αμερικανού προέδρου στον φόβο των ιρανικών αντιποίνων σε περίπτωση που ενεργοποιούσε το αρχικό του τελεσίγραφο. Ήταν γνωστό εξ αρχής πως ο Τραμπ μπήκε στον πόλεμο χωρίς ένα συγκεκριμένο σχέδιο. 

Στην ίδια πλευρά του στρατοπέδου ο Νετανιάχου είχε έναν συγκεκριμένο στόχο: να αποτρέψει το Ιράν να αποκτήσει πυρηνικές κεφαλές. Σήμερα, ενώ ο στόχος του Νετανιάχου παραμένει ο ίδιος, ο Τραμπ φαίνεται να επικεντρώνεται στην ομαλή διεξαγωγή της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ, αν αληθεύουν οι πληροφορίες για τη διεξαγωγή των συζητήσεων στο Ισλαμαμπάντ. 

Επειδή όμως ο πόλεμος είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση και κυρίως το Ισραήλ τον αντιμετωπίζει με όρους υπαρξιακούς, το κρίσιμο ερώτημα είναι ένα: ποιος και υπό ποίους όρους θα σφυρίξει τη λήξη του αγώνα; Διότι η «παράδοση άνευ όρων» που ζήτησε ο Αμερικανός πρόεδρος πριν από λίγες μέρες, έχει πάει περίπατο».

                                                                           (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

 

«Είναι προφανές πως οι παράγοντες οι οποίοι επιδιώκουν την εκτροπή της διαδικασίας μέσα στη δικαστική αίθουσα έχουν τη δυνατότητα να πετύχουν τον σκοπό τους. Μπορούν να εκτροχιάσουν την υπόθεση, καθώς υπάρχουν πλέον σαφέστατα πολιτικά κίνητρα προς τούτο. Μονά-ζυγά κερδίζουν. Αν δεν τους επιτραπεί από την έδρα να παίξουν αυτό το παιχνίδι, θα εμφανιστούν ως θύματα που τα φιμώνουν για να μην ακουστεί η αλήθεια. Αν η έδρα παραμείνει αδρανής, τότε θα επαναληφθούν όσα κατήγγειλε η Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων πριν από λίγες μέρες. 

Ποιο είναι το κίνητρο για μια τέτοια μεθόδευση; Πρωτίστως η αναβολή της δίκης. Το ότι δεν συμπίπτει χρονικά με την προεκλογική περίοδο αποτελεί ένα πλήγμα για όσες και όσους έχουν πολιτικές φιλοδοξίες και πέραν όλων των άλλων, είχαν επενδύσει και πολιτικά σε αυτή τη χρονική σύμπτωση. Φυσικά η διάρκεια της δίκης θα είναι μακρά και αυτός είναι ο φόβος τους. Φοβούνται μήπως αποτελέσει μέρος της καθημερινότητας που θα απασχολήσει τις «μέσα» σελίδες των εφημερίδων. Μακριά από την Αθήνα, δύσκολα θα κυριαρχήσει επί μακρόν στην επικαιρότητα».

                                                                        (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)

«Το 60% των πολιτών δέχθηκε, χωρίς δεύτερη σκέψη, να ακολουθήσει την ριψοκίνδυνη επιλογή του ανερμάτιστου πρωθυπουργού, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις της επιλογής της. Αντιθέτως, το 40% κράτησε όρθια τη χώρα, επιλέγοντας με σύνεση τον δύσκολο δρόμο της οικονομικής εξυγίανσης! Και για…επιβράβευση δέχθηκε κατάρες, ύβρεις και βαρείς χαρακτηρισμούς κατά της προσωπικότητας μέσα σε περιβάλλον τοξικότητας και εχθροπάθειας. Η έκφραση του 40% εκπέμπει πρωτίστως ορθολογισμό. 

Πολίτες αυτοκατατάσσονται στην ευρύτερη φιλελεύθερη αντίληψη, χωρίς να τους καταδυναστεύει ιδεολογική καταβολή και κομματική περιχαράκωση. Επιλέγουν πολιτική εκπροσώπηση με κριτήριο σοβαρές, αξιολογημένες προτάσεις για τα συγκεκριμένα προβλήματα που επιζητούν τη λύση τους.

Το 60% συγκεντρώνει ποικιλότητα, ενθαρρυμένη από την επίδραση του ανορθολογισμού, με επικάλυψη ιδεολογημάτων, εντελώς αναχρονιστικών. Εδώ βρίσκει χώρο η λούμπεν αντίληψη, ανεξαρτήτως οικονομικής κατάστασης, ο οξύς, τοξικός λόγος, αποθεώνεται ο λαϊκισμός - δεξιός κι αριστερός - και επιβραβεύεται η υπερβολή μαζί με τη συνωμοσιολογία.

Υ.Γ.: Το σκηνικό του «60-40» αποτύπωσε ομολογουμένως υπέροχα, ο Νίκος Σέργης, διάσημος σχολιαστής στο «Tik-Tok»! Ειδικά, όταν απευθυνόμενος στο «60%», το οποίο περιγράφει με όρους ψυχιατρικής, λέει πως και καλοπερνά και…ανοησίες λέει, ακριβώς διότι το «40%» λειτουργεί, ευτυχώς, σαν διασώστης…

                                                               (Άρης Πορτοσάλτε-liberal.gr)

 

 

Εδώ ...γελάμε

                                                                                 (ΑΠετρουλάκης- ΚΑΘΗΜEΡΙΝΗ/protagon)
 

Απόψεις...

 

«Τα όσα ανώμαλα διαδραματίζονται στη δίκη των Τεμπών, είναι πρωτοφανή. Διότι δεν συνέβησαν σε ακόμη σοβαρότερες ή με περισσότερα θύματα δίκες, όπως ήταν η δίκη της χούντας, οι δίκες των βασανιστών, η δίκη της εταιρείας δολοφόνων, η δίκη της 17Ν, η δίκη για το Μάτι, οι δίκες της Χρυσής Αυγής κ.ο.κ. Οι οποίες μάλιστα διεξήχθησαν σε μικρότερες αίθουσες, με λιγότερα τεχνικά μέσα και μικρότερη προετοιμασία και δεν δημιουργήθηκε κανένα πρόβλημα «συνωστισμού». 

Τι λοιπόν το διαφορετικό συνέβη εδώ; Η απάντηση είναι προφανής: Για πρώτη φορά έχει οργανωθεί ένα διακομματικό μέτωπο αμφισβήτησης της Δικαιοσύνης. Ως ειδική έκφραση ενός ευρύτερου μετώπου αμφισβήτησης των δημοκρατικών θεσμών. Στο οποίο μετέχουν όλες οι εκδοχές της αριστεράς και της ακροδεξιάς, σε σημείο ώστε να θυμίζει εποχή διχασμού».

                                                                     (Κ. Κούρκουλος-Manifesto.gr)

«Τις πρώτες πρωινές ώρες της Δευτέρας 23 Μαρτίου 2026, γύρω στη 1:45, τέσσερα ασθενοφόρα σταθμευμένα στην αυλή συναγωγής στο Golders Green, στα βορειοδυτικά του Λονδίνου - μία από τις πιο ζωντανές εβραϊκές γειτονιές της πόλης και πολύ κοντά στο σπίτι μου - τυλίχθηκαν στις φλόγες. Έξι πυροσβεστικά οχήματα και σαράντα πυροσβέστες κλήθηκαν για να θέσουν υπό έλεγχο την κατάσταση.

Τα ασθενοφόρα δεν ανήκαν σε κάποια δημόσια υπηρεσία. Ανήκαν στη Hatzola Northwest - έναν εθελοντικό, μη κερδοσκοπικό οργανισμό πρώτων βοηθειών που επί δεκαετίες αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της ανταπόκρισης κατεπειγόντων περιστατικών στο βόρειο Λονδίνο. Η Hatzola παίρνει το όνομά της από την εβραϊκή λέξη για «διάσωση» - και σώζει. Σώζει Εβραίους και μη Εβραίους. Λειτουργεί εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, συμπεριλαμβανομένου του ιερού Σαββάτου, τριακόσιες εξήντα πέντε ημέρες τον χρόνο. Οι εθελοντές της ανταποκρίνονται σε χιλιάδες κλήσεις ετησίως, από ελαφρούς τραυματισμούς έως απειλητικές για τη ζωή καταστάσεις. 

Οσοι έκαψαν τα ασθενοφόρα δεν στοχοποίησαν απλώς την εβραϊκή κοινότητα. Στοχοποίησαν ανθρώπινες ζωές.Η Μητροπολιτική Αστυνομία του Λονδίνου χαρακτήρισε την επίθεση αντισημιτικό έγκλημα μίσους».

                                                                         (Γ. Χαλιώτης-liberal.gr)

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

 

«Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν μας αρέσουν ή όχι οι απεργίες των ταξί. Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: πώς απαντά ένα κράτος όταν μια κλειστή κάστα μπορεί να κρατά σε ομηρία την κοινωνία;Η μία απάντηση είναι η απάντηση των απολυταρχικών καθεστώτων. Απαγορεύσεις, καταστολή, διοικητικός γύψος. «Δεν θα απεργείτε, γιατί ενοχλείτε». Είναι η εύκολη, χοντροκομμένη λύση. 

Η άλλη απάντηση είναι η απάντηση της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Δεν καταργεί το δικαίωμα στην απεργία. Καταργεί τη δύναμη του μονοπωλίου. Δεν φιμώνει τον απεργό. Απελευθερώνει την κοινωνία από την αποκλειστική εξάρτηση από αυτόν. Με άλλα λόγια, οι αυταρχικές πολιτείες απαγορεύουν. Οι ελεύθερες κοινωνίες αυξάνουν τον ανταγωνισμό. Αυτό ακριβώς είναι το δίλημμα και στην περίπτωση των ταξί. Και εδώ βρίσκεται το αυτονόητο που στην Ελλάδα αποφεύγουμε να πούμε: αν θέλεις να πάψει η κοινωνία να μένει όμηρος όταν απεργούν τα ταξί, πρέπει να επιτρέψεις πραγματικές εναλλακτικές. 

Πρέπει να ανοίξεις την αγορά σε υπηρεσίες τύπου UberX, με αυστηρούς κανόνες αδειοδότησης, ασφάλισης, φορολογικής διαφάνειας, ελέγχου και ψηφιακής ιχνηλασιμότητας. Όχι μόνο Uber Taxi, που στην πράξη είναι το ίδιο κλειστό σύστημα μέσω εφαρμογής, αλλά κανονικό ride-hailing με νέους παρόχους. Σήμερα αυτό δεν υπάρχει.

Το πρόβλημα δεν είναι η απεργία. Το πρόβλημα είναι η απουσία ανταγωνισμού. Μια φιλελεύθερη δημοκρατία δεν απαντά στην ομηρία με απαγορεύσεις. Απαντά σπάζοντας την αποκλειστικότητα που κάνει την ομηρία εφικτή. Αφήνει τον εργαζόμενο ελεύθερο να διαμαρτυρηθεί και τον πολίτη ελεύθερο να επιλέξει άλλη υπηρεσία. Αυτή είναι η ουσία της οικονομικής ελευθερίας: όχι να αντικαθιστάς ένα προνόμιο με μια απαγόρευση, αλλά να διαλύεις τα προνόμια με περισσότερη ελευθερία για όλους.

Η ελεύθερη αγορά και η δημοκρατία πάνε χέρι χέρι. Και στην περίπτωση των ταξί αυτό σημαίνει κάτι πολύ απλό: όχι απαγόρευση των απεργιών, αλλά τέλος στο προστατευμένο μονοπώλιο που τους επιτρέπει να κρατούν μόνοι τους τα κλειδιά της πόλης».

                                                                         (Αλ. Σκούρας-liberal.gr)

«Ως γνωστόν, η Θεοδώρα Τζάκρη έχει ένα απίθανο ρεκόρ. Είναι η μόνη φανατικά αντιμνημονιακή βουλευτίνα που έχει ψηφίσει και τα τρία μνημόνια. Στα 22 χρόνια της Κοινοβουλευτικής παρουσίας (από το 2004 ως σήμερα), έχει αλλάξει τρία κόμματα (συν μια περίοδο στους ανεξάρτητους), ενώ έχει χριστεί μια φορά κοινοβουλευτική εκπρόσωπος, μια φορά υπαρχηγός κόμματος και δυο φορές υφυπουργός. 

Ίσως δεν τον λες πολιτικό θρίαμβο, αλλά δεν είναι και άσχημος απολογισμός για μια διακεκαυμένη εικοσαετία που έφαγε εκατοντάδες εμπειρότατους πολιτικούς κι έφτυσε τα κοκαλάκια τους.Μνημειώδης πολιτική της ατάκα, το «σύντροφοι, τον ήπιαμε». Το είπε στο εμβρόντητο ακροατήριο της εκλογικής της περιφέρειας, μετά την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ το 2023. Τώρα όλα δείχνουν ότι ετοιμάζεται να επιστρέψει ξανά στο ΠΑΣΟΚ. Καμία έκπληξη. Ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία είναι, που αφού κάνει τρεις γάμους και πάρει τρία διαζύγια, ξαναγυρίζει στον πρώτο της άντρα και τον ξαναπαντρεύεται. Σιγά τα λάχανα».

                                                                 (Δ. Καμπουράκης-liberal.gr)

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

 

«Τα όρια μεταξύ φανταστικού και πραγματικού έχουν σχεδόν καταργηθεί. Ολα όσα βλέπουμε ή διαβάζουμε μοιάζουν AI generated, ακόμα και αν είναι βέρα αληθινά. Τι θα αφήσει άραγε στον ψυχισμό μας αυτή η θολή πραγματικότητα; 

Οπως είχε γράψει, προφητικά σχεδόν, πριν από έναν χρόνο η Τζία Toλεντίνο στον New Yorker: «Ψεύτικες εικόνες αληθινών ανθρώπων, πραγματικές εικόνες ψεύτικων προσώπων· ψεύτικες ιστορίες για πραγματικά γεγονότα, αληθινές ιστορίες για ανύπαρκτα πράγματα. Ψεύτικες λέξεις που εξαπλώνονται σαν τα αγριόχορτα σε επιστημονικές δημοσιεύσεις, σε προφίλ γνωριμιών, σε email και μηνύματα, σε ειδησεογραφικά μέσα, σε feed κοινωνικών δικτύων, σε αγγελίες εργασίας και αιτήσεις […] Οι λέξεις θολώνουν, οι εικόνες θολώνουν, και δημιουργείται μια συνθήκη που μας κάνει να αποσυνδεόμαστε από την πραγματικότητα – αρχικά για λίγο, έπειτα για μια μέρα, μια εβδομάδα, μια προεκλογική περίοδο, ίσως για μια ολόκληρη ζωή». 

Δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί κανείς τι θα εναποθέσει μακροπρόθεσμα στον ψυχισμό μας όλη αυτή η θολή, μπασταρδεμένη πραγματικότητα. Τι άλλο δηλαδή εκτός από περισσότερη καχυποψία, δυσπιστία, εύκολη πλήξη (γιατί τι είναι πλέον ικανό να μας προκαλέσει έκπληξη;), ένα αίσθημα απώλειας ελέγχου γι’ αυτό που συμβαίνει σ’ εμάς και στον υπόλοιπο κόσμο. Και ακόμα, απευαισθητοποίηση από τα τέρατα που συμβαίνουν, αδυναμία να συμπονέσουμε, να πενθήσουμε, να βιώσουμε και, εν τέλει, να θυμόμαστε. Με άλλα λόγια, πλήρη αποσύνδεση από όποια τέλος πάντων ΑΝ (Ανθρώπινη Νοημοσύνη) μάς έχει απομείνει».

                                                                   (Λ.Παπαδημητρίου-protagon.gr)

«Αρκετές ευρωπαϊκές χώρες έχουν εισέλθει ήδη στην εποχή του συνεπιβατισμού. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Ισπανίας. Εκεί, έχουν τοποθετηθεί ειδικές κάμερες που εντοπίζουν «παραβατικούς» οδηγούς, οι οποίοι κινούνται σε λωρίδες κυκλοφορίας που προορίζονται για όσους έχουν συνεπιβάτες και στους οποίους επιβάλλονται τα αντίστοιχα διοικητικά πρόστιμα. Σε αρκετές ευρωπαϊκές πόλεις λειτουργούν ειδικές λωρίδες για οχήματα με πάνω από έναν επιβάτη, προσφέροντας γρηγορότερη μετακίνηση σε όσους δεν οδηγούν μόνοι τους.

Ενδεικτική είναι η περίπτωση της Ισπανίας, όπου έχουν τοποθετηθεί «έξυπνες» κάμερες σε πόλεις όπως η Μαδρίτη, η Σεβίλλη και η Βαλένθια. Μέσω τεχνολογίας αναγνώρισης εικόνας, ελέγχουν αν υπάρχει δεύτερος επιβάτης και στην περίπτωση που δεν ισχύει κάτι τέτοιο, επιβάλλονται «τσουχτερά» πρόστιμα».

                                                                                                                                                                                                         (Huffingtonpost.gr)

 

Ατάκες...

 

Απόψεις...

 

«Υπάρχει μια απλή αλήθεια την οποία όποιος κινείται στην Αθήνα τη βλέπει καθημερινά: η πόλη δεν είναι έτοιμη για υποχρεωτική ηλεκτροκίνηση στα ταξί. Οχι ακόμα. Οι υποδομές φόρτισης είναι λίγες, άνισα κατανεμημένες και πρακτικά απρόσιτες για πολλούς επαγγελματίες που δεν έχουν ούτε ιδιωτικό πάρκινγκ ούτε σταθερό σημείο στάθμευσης. Δεν είναι εύκολο να δουλεύεις 10 και 12 ώρες και μετά να ψάχνεις πού θα φορτίσεις (ιδίως αν το όχημα «δουλεύει» διπλή βάρδια). 

Δεν είναι απλό να προγραμματίζεις τη δουλειά σου όταν δεν ξέρεις αν θα βρεις φορτιστή ή αν θα περιμένεις στην ουρά. Και σίγουρα δεν είναι ρεαλιστικό να σου επιβάλλουν μια μετάβαση που δεν στηρίζεται σε πραγματικές υποδομές. Το ίδιο ισχύει και για το θέμα της αυτονομίας. 

Στα χαρτιά όλα φαίνονται εύκολα. Στην πράξη όμως, με κίνηση, κλιματισμό, φορτίο και κανονικούς ρυθμούς στην Εθνική, οι αποστάσεις μικραίνουν. Ενα ταξίδι που θεωρητικά «βγαίνει», στην πραγματική δουλειά γίνεται με άγχος και καθυστερήσεις (και για τους επιβάτες). 

Την ίδια στιγμή, στην Ευρώπη έχει ήδη ανοίξει η συζήτηση για πιο ρεαλιστικά χρονοδιαγράμματα και εξαιρέσεις. Με απλά λόγια, οι μεγάλοι παίκτες κατεβάζουν ταχύτητα. Εμείς επιμένουμε να πατάμε γκάζι. Από αυτή την άποψη, η σύγκρουση της κυβέρνησης με τον κλάδο μοιάζει αχρείαστη».

                                                                     (Δ. Ευθυμάκης- Protagon.gr)

 «Η ανακοίνωση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων είναι καταπέλτης κατά της Ζωής Κωνσταντοπούλου και της Μαρίας Καρυστιανού για τα όσα πρωτοφανή γίνονται στη Λάρισα. Σταματώ μόνον σε ένα σημείο, εκεί όπου η ανακοίνωση μιλά για «τέλεση σοβαρών αυτόφωρων κακουργημάτων και πλημμελημάτων» από τις δύο κυρίες. Το ερώτημα είναι γιατί δεν εφαρμόζεται ο νόμος από τη στιγμή που τα παραπάνω αδικήματα είναι αδιαμφισβήτητα; Γιατί υπάρχει αυτή η ιδιότυπη ασυλία; Φαίνεται πως η δικαστική Έδρα δεν αντέχει την πίεση που μεθοδικά ασκείται σε βάρος της. 

Η στόχευση του γνωστού διδύμου είναι προφανής και είναι πολιτική. Αμφότερες θα ήθελαν να μη διεξαχθεί η δίκη για τα Τέμπη τώρα, όπως έχει οριστεί, αλλά να συμπέσει χρονικά με την προεκλογική περίοδο. Σημειωτέον πως παρόμοιες δίκες στο εξωτερικό διεξήχθησαν μετά από 7-10 χρόνια, ενώ στην πατρίδα μας μέσα σε μια τριετία από το τραγικό συμβάν».

                                                                            (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)

«Αν κάποιος ήθελε να υπονομεύσει τη σοβαρότητα της δίκης για τα Τέμπη από την πρώτη κιόλας μέρα, δύσκολα θα το έκανε πιο αποτελεσματικά από ό,τι έγινε. Σε έναν χώρο που μετά από αλλεπάλληλες «επιθεωρήσεις» κορυφαίων κρατικών λειτουργών, παρουσιάστηκε ως έτοιμος να φιλοξενήσει μια από τις πιο βαριές ποινικές διαδικασίες από τη μεταπολίτευση, άνθρωποι βρέθηκαν στοιβαγμένοι.

Μια αίθουσα που κόστισε πάνω από 1,5 εκατομμύριο ευρώ (αλήθεια που διατέθηκε εν τέλει αυτό το ποσό;) δεν μπορεί να εξασφαλίσει ούτε χώρο, ούτε αξιοπρέπεια, ούτε βασικές συνθήκες ασφάλειας – σε σημείο μάλιστα που να τίθεται ακόμη και ζήτημα πιστοποιητικού πυρασφάλειας!»

                                                                             (Απ.Ράιδος-onlarissa.gr)

Ρήσεις...

 

Γιατί αυτό το κορίτσι πεθαίνει σήμερα;

 

« Η Noelia Castillo είχε δύσκολο οικογενειακό περιβάλλον. Οι γονείς της, εξαρτημένοι από ουσίες, έχασαν την επιμέλεια και η Νοέλια βρήκε καταφύγιο σε μια δομή για ευάλωτους ανήλικους, στην Καταλονία. Στη δομή αυτή όμως έμεναν και ασυνόδευτα ανήλικα που μπούκαραν στην Ισπανία με φουσκωτά. 

Η Νοέλια βιάστηκε ομαδικά. Και μην αντέχοντας αυτό που έζησε, μερικές μέρες μετά τον βιασμό, στις 4 Οκτωβρίου 2022, πήδηξε από τον 5ο όροφο της δομής θέλοντας να δώσει τέλος στη ζωή της. Για "κακή" της τύχη δεν σκοτώθηκε, αλλά έμεινε παράλυτη: παραπληγική με έντονους χρόνιους πόνους λόγω βλάβης στον νωτιαίο μυελό. Η ιστορία της κουκουλώθηκε από τις αρχές και τα ΜΜΕ της Ισπανίας. 

Η Noelia προφανώς πιέστηκε να μην μιλήσει, ούτε όταν βιάστηκε, ούτε όταν προσπάθησε να αυτοκτονήσει. Η ίδια λέει ότι "δεν το κατήγγειλε τότε". Όμως ένας ομαδικός βιασμός σε μια δομή που μένουν πολλά άτομα, φιλοξενούμενοι και φροντιστές, δεν είναι κάτι που περνάει απαρατήρητο. 

Αλλά και όταν έπεσε από τον 5ο όροφο, κανένας δεν έμαθε τίποτε για τον λόγο αυτού του διαβήματος. Το σύστημα το χειρίστηκε ως «ψυχιατρικό περιστατικό» μιας ευάλωτης κοπέλας. Μετά τον τραυματισμό της μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο και στη συνέχεια σε sociosanitary residences - όχι πια στο ίδιο κέντρο ανηλίκων.

Μέχρι που η μικρή Νοέλια, μη αντέχοντας στα είκοσι χρόνια της το βάρος τέτοιας συμπυκνωμένης τραγωδίας και το μαρτύριο του καθημερινού πόνου, διεκδίκησε το 2024 το δικαίωμα στην ευθανασία, που στην Ισπανία επιτρέπεται. Ξεκίνησε έναν δικαστικό αγώνα, με αντίδικο τον πατέρα της που υποστηρίχθηκε από μια ομάδα "Χριστιανών Δικηγόρων" (Abogados Cristianos) και προσπάθησε να την εμποδίσει. Μόνο τότε τα ΜΜΕ ενδιαφέρθηκαν για το θέμα. 

Αλλά και πάλι κυβέρνηση και ΜΜΕ έκαναν γαργάρα τον λόγο που την οδήγησε στην αναπηρική καρέκλα. Μολονότι από τον βιασμό πέρασαν τριάμισυ χρόνια, δεν υπάρχει επίσημη δημοσιοποίηση ονομάτων ή εθνικότητας των βιαστών. Αναφέρονται, και όχι σε όλα τα ΜΜΕ, ως «menas» (menores extranjeros no acompañados – ασυνόδευτοι ανήλικοι μετανάστες). Ακόμα και τον βιασμό δεν τον αναφέρουν ως βιασμό αλλά ως "ομαδική σεξουαλική επίθεση".

Η Νοέλια κέρδισε όλες τις δίκες σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Και πλέον μετά και την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που τη δικαίωσε, είναι έτοιμη, σήμερα, 26 Μαρτίου 2026, σε ηλικία μόλις 25 ετών να κλείσει για πάντα τα μεγάλα πονεμένα μάτια της, απορώντας για τις αξίες του κόσμου που φτιάξαμε και για την "προστασία" που της προσφέραμε. Και το γελοίο υποκείμενο που υποδύεται τον ΠΘ της Ισπανίας σκοπεύει να δώσει ιθαγένεια και δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι στους βιαστές της Νοέλια. 

Το λες και πρόοδο: πλέον είναι περισσότερο πιθανό να ενημερωνόμαστε για τους ομαδικούς βιασμούς πριν το θύμα προσπαθήσει να αυτοκτονήσει. Μόνο που τα ΜΜΕ θα γράφουν για τους θύτες όπως γράφουν για τους "Γερμανούς" ή "Σουηδούς" αλλαχουακμπαρίτες μαχαιροβγάλτες: "Ισπανοί βίασαν ομαδικά 20χρονη".

Πονάω, κλαίω, ντρέπομαι, εξεγείρομαι».

                                                              (Θ.Τζήμερος - Δημιουργία ξανά)

Εδώ ...γελάμε

 

                                                                            (Ηλ.Μακρής- ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Λυπηθείτε μας...

«Γύρισα στην Ελλάδα για καλοκαίρι, μετά από 4 ολόκληρα χρόνια διαρκούς απουσίας, το 1986 και σας βρήκα να τρώτε μαζί με τον σύντροφο Καρτερό ό,τι ζαρζαβατικό βρίσκατε μπροστά σας, για να μας αποδείξετε ότι το Τσέρνομπιλ ήταν συνωμοσία και φήμες που διέδιδε το Ιμπεριαλιστικό Κεφάλαιο, κατά των Σοσιαλιστικών Παραδείσων.

Το 1989, μας είχατε πρήξει τον αδόξαστο για τους καταλύτες των αυτοκινήτων και πόσο καρκινογόνοι θα ήταν, πόσο εμπρηστικοί για όλη τη γεωργική παραγωγή της χώρας και ότι θα έκοβαν ιπποδύναμη από τα αυτοκίνητα που θα σέρνονταν. Προτιμούσατε να αναπνέετε τον μόλυβδο και την πληρώνουμε τώρα με αυτά που ψηφίζετε. 37 χρόνια μετά, οδηγείτε το 1300αρακι πύραυλο των 180 ίππων και ούτε ξέρετε που διάολο είναι ο καταλύτης του.

Το 1992 που ήρθε το αέριο στη ζωή μας, είχατε φρουμάξει ότι κάθε σπίτι θα τιναζόταν στον αέρα, θα καιγόμασταν ζωντανοί, από τους σεισμούς θα είχαμε διαρροές, η Ελλάδα θα γινόταν Κόλαση. Πάλι κουβά πήγατε και σ'αυτό. άσε που κινδυνέψατε να ξεπαγιάσετε όταν ο αγαπημένος σας Βλαδίμηρος έφαγε πόρτα από την ΕΕ.

Όταν το Δημόσιο απέκτησε επιτέλους Ηλεκτρονικούς Υπολογιστές, δεν θέλατε να τους πλησιάσετε, μπας και σας ευνούχιζε η ακτινοβολία από τις οθόνες και δεν μπορέσετε να αναπαράγετε τα πολύτιμα γονίδιά σας.

Όταν φτιαχνόταν το Ελ. Βενιζέλος, σκούζατε ότι είχε η περιοχή περίεργο μικροκλίμα και τα αεροπλάνα θα έπεφταν το ένα πίσω από το άλλο, άσε που είχατε ανακαλύψει τόσα αρχαία όσα δεν βρήκαν πάνω στην Ακρόπολη, έτσι λέγατε.

Όταν σκάβανε για το Μετρό, δώστου εσείς να ρεκάζετε ότι θα πέσουν όλα τα κτίρια που βρίσκονταν πάνω από τον Μετροπόντικα και τα κανάλια έδειχναν κάτι ρωγμούλες από διαφορικες μικροκαθιζήσεις, λες και έπεφτε το Έβερεστ στα κεφάλια μας. Ένα περίπτερο μόνο πήγε άπατο, ευτυχώς χωρίς τον περιπτερά μέσα.

Με την κινητή τηλεφωνία, λέγατε ότι θα βράσει ο εγκέφαλός σας (σιγά που καταλάβατε τη ζημιά, βρασμένος ήτουνα) και κάνατε διαδηλώσεις για τις κεραίες μικροκυμάτων των 100W και μετά πηγαίνατε σπίτι να ζεστάνετε το προχτεσινό κοκορέτσι στο φούρνο μικροκυμάτων σας των 900 W.

Με τους σταθμούς Υγροποιημένου Αερίου στη Ρεβυθούσα και τώρα στην Αλεξανδούπολη και μελλοντικά στη Θεσσαλονίκη και τον Βόλο, προβλέπατε Χιροσίμες και εκατόμβες νεκρών από κάποια "έκρηξη", σε ένα υλικό που ΔΕΝ μπορεί να εκραγεί, ούτε με μπόμπα.

Με τις ανεμογεννήτριες ανακαλύψατε γίδες που τους κοβόταν το γάλα και δεν τις βάτευε ο Μητσάρας ο τράγος και κότες που θα γεννούσαν τετράγωνα αυγά.

Με τα φωτοβολταϊκά σκούζατε ότι καταστρέφεται η καλλιεργήσιμη γη, λες και όνειρό σας ήτουνα να παραιτηθείτε από τη θεσούλα σας στο Δημόσιο και να καλλιεργήσετε βρούβες στο χωριό σας.

Με τα εργοστάσια επεξεργασίας και ανακύκλωσης απορριμμάτων έχετε ξεσηκώσει το ντουνιά, θέλετε "να πάνε αλλού", ενώ πετάτε όπου βρείτε το σκουπιδαριό και τα μπάζα σας, αρκεί να μην είναι στην πόρτα σας. Και δεν βλέπετε πόλεις σαν τη Στοκχόλμη που έχουν τέτοια εργοστάσια ΜΕΣΑ στον αστικό ιστό τους, κάτω από πάρκα.

Με τους εμβολιασμούς δώσατε ρέστα, με τα 5G σας, τα υγρά τσιπάκια, τη λουσιφεράση, το Ελληνικό 24ο χρωμόσωμα, το Ιχώρ που κυλάει στις φλέβες σας και ένα σωρό άλλα μυρωδάτα.

Με την τηλεκπαίδευση που υποχρεώθηκαν τα παιδιά μας να παρακολουθήσουν κατά την περίοδο της καραντίνας, ανακαλύψατε δεκάδες λόγους που δεν έπρεπε να γίνεται, έτσι ώστε οι διδάσκοντες να παραμένουν ανενεργοί, και να ξύνονται μέχρι να φύγει η Πανδημία.

Στο τραγικό δυστύχημα των Τεμπών ανακαλύψατε ξυλόλια, τολουόλια, ψεκόλια, βόμβες του ΝΑΤΟ, υλικά για συνθετικά ναρκωτικά, μυγάκια στα βίντεο και ένα σωρό άλλα και πείσατε τον εαυτό σας τόσο πολύ, που δεν λέτε να βάλετε μυαλό, 3 χρόνια μετά!

Στις ταυτότητες σάς πείραξε ο Ατομικός Αριθμός Πολίτη και είστε βέρυ-βέρυ χολοσκασμένοι, εσείς, που μας ενημερώνετε στα σόσιαλ μύδια ποια ώρα πάτε για χέσιμο!

Κι ένας θεός μόνο ξέρει, τι σκατά θα αραδιάσετε αν ανοίξει ο διάλογος για παραγωγή ενέργειας από πυρηνικούς σταθμούς.

Σε κάθε τεχνολογική, ιατρική, επιστημονική ανακάλυψη και πρόοδο, ψάχνετε απεγνωσμένα πίσω από τις κουρτίνες να ανακαλύψετε τον Ζόνκ, δηλαδή το λάθος, τη συνωμοσία, τη λαμογιά, γιατί το μυαλό σας αδυνατεί να καταλάβει ότι κάποια πράγματα γίνονται με  πιο απλά κίνητρα, από τους συνανθρώπους σας. Τη ζήτηση, την ωφέλεια, το τεχνολογικό υπόβαθρο και το νόμιμο κέρδος που προσδοκά οποιοσδήποτε επενδύει, φορολογείται και ρισκάρει, αντί να αρμέγει το Κράτος.

Μόνο με το Βιάγκρα, ρε καψεροί, σηκώσατε κεφάλι και είδατε το φως το αληθινό και ήσασταν έτοιμοι να δώσετε το Νόμπελ Ιατρικής, Χημείας και Ειρήνης μαζί, στη Pfizer. Όλα μπλε τα είδατε!

Και η ερώτησή μου είναι η εξής, με το συμπάθειο: Δεν βαρεθήκατε, 40 χρόνια τώρα, να είστε τόσο βλαμμένοι λουδιτοκεφτέδες;»

                                                             (Κώστας Κάπος-ευρωπαϊστές f/B)

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

@  Αν είσαι ευθύς και ειλικρινής, θα έρθουν μαζί σου ευθείς και ειλικρινείς άνθρωποι. Αυτοί θα αναλάβουν εθελοντική εργασία, αυτοί θα δεχθούν να είναι υποψήφιοι, αυτοί θα σχηματίσουν την ομάδα των στελεχών, αυτοί θα σε στηρίξουν. Και την ώρα των εκλογών θα σε ψηφίσουν πολίτες ίδιας ποιότητας. 

Αν απευθύνεσαι στο συναίσθημα (δηλαδή στο προσωπικό συμφέρον του καθενός) ως δημαγωγός, δημαγωγούς θα έλξεις. Ρουσφετολόγους θα έχεις στα ψηφοδέλτια, αυτοί θα μπουν στη Βουλή, λαμογιακή θα είναι η κομματική σου βάση. Άντε μετά να σε δω πώς θα τους πεις: "Σας την έσκασα, από αύριο απολύω Δ.Υ. και σταματάω τις απ' ευθείας αναθέσεις στους κολλητούς!" Σ΄αυτούς δηλαδή που μέχρι χθες σε χρηματοδοτούσαν περιμένοντας την ανταπόδοση.

Όσα έθνη θεραπεύτηκαν από τη θανατηφόρο νόσο της οξείας σιοσια-ληστίτιδας, το έκαναν ενσυνείδητα, αναθέτοντας την ευθύνη της μεταρρύθμισης σε Τζήμερους. Ο Τζήμερος της Εσθονίας λεγόταν Μαρτ Λάαρ, της Ιρλανδίας Έντα Κένι, της Σιγκαπούρης Λι Κουαν Γιου, της Αργεντινής Χαβιέρ Μιλέι, του Ελ Σαλβαντόρ Ναγίμπ Μπουκέλε. Αν ένα κράτος δεν έχει ούτε 3% νοημόνων ψηφοφόρων που να διαθέτουν και αρετή και τόλμη, είναι καταδικασμένο.

@Για κάθε λίτρο βενζίνης που βάζεις και πληρώνεις 2 ευρώ. Στο πρατήριο, στην αλυσίδα εφοδιασμού και στο διυλιστήριο πηγαίνουν τα €0,78. Τα  €1,22 πηγαίνουν σε φόρους. Πληρώνεις δύο φόρους:

- Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης (ΕΦΚ): 0,70 € ανά λίτρο (σταθερός φόρος, ανεξάρτητος από την τιμή).

- ΦΠΑ 24%: Υπολογίζεται πάνω στο άθροισμα: κόστος καυσίμου + ΕΦΚ + κέρδος εμπορίας/διανομής. Αυτό σημαίνει ότι πληρώνεις φόρο επί του φόρου!

Αφού λοιπόν το κράτος-ληστής σου τα αρπάζει (από ένα καταναλωτικό προϊόν που το ίδιο θεωρεί ως πρώτης ανάγκης, βάζει πλαφόν κέρδους, αλλά το ξεσκίζει στη φορολογία) έρχεται ο γαλαντόμος ανθρωπιστής Κυριάκος και σου επιστρέφει με την γνωστή πατέντα των pass τα €0,17! για να... σε στηρίξει. Αλλά και αυτό με όριο: 70 λίτρα τον μήνα. Ούτε καν ένα φουλάρισμα!

@Προσέξτε: ο χοντρόσβερκος, καλοταϊσμένος από το κρατικό χρήμα άεργος καπετάν - Χοληστερίνης (Κουτσούμπας)  θα μιλήσει στο Λιτόχωρο την άλλη Κυριακή, στις 29 Μαρτίου. Γιατί τότε; Διότι είναι η επέτειος της έναρξης του συμμοριτοπολέμου! Τη νύχτα της 30ής προς 31η Μαρτίου 1946, ομάδα εγκληματιών του ΕΛΑΣ επιτέθηκε στον σταθμό Χωροφυλακής του Λιτοχώρου σκοτώνοντας 9 χωροφύλακες, δύο λοχίες και έναν στρατιώτη, λίγες ώρες πριν τις εθνικές εκλογές, δίνοντας το σύνθημα για γενικευμένη ένοπλη σύγκρουση. Και αντί τα καθάρματα του Περισσού να ζητάν γονυπετείς συγγνώμη για το αιματοκύλισμα που προκάλεσαν στη χώρα, γιορτάζουν τα εγκλήματά τους με ταραταζούμ!

                                                       (Θ.Τζήμερος - Δημιουργία Ξανά)

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

 

@Tι κρύβεται πίσω από το σχέδιο Δράσης του Δήμου Αθηναίων για την Ισότητα των Φύλων. Και όταν η παράταξη Δούκα λέει για Ισότητα Φύλων, εννοεί και τα 62 φύλα. Πίσω λοιπόν από τις δομές για τις κακοποιημένες γυναίκες και τη βία, που είναι η βιτρίνα, το σχέδιο περιλαμβάνει και τα εξής:

1. Καταπολέμηση έμφυλων στερεοτύπων (όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτό) και ευαισθητοποίηση της εκπαιδευτικής κοινότητας, με σχολές γονέων για την κατάρριψη των στεροτύπων κατά την ανατροφή.

2. Εφαρμογή οδηγού χρήσης μη σεξιστικής γλώσσας στα διοικητικά έγγραφα (βουλεύτρια, πρυτάνισσα, τα σπουδαστά και τα φοιτητά στα διοικητικά έγγραφα του δήμου και άλλα όμορφα)

3. Χρήση του δημόσιου χώρου με έμφυλη οπτική (;;;)

4. Συνεργασία με Φεμινιστικές οργανώσεις και συλλογικότητες, με δωρεάν παραχώρηση χώρου.

5. Ενσωμάτωση του φύλου στις πολιτικές και στους προϋπολογισμούς (έλααααα, λεφτά για τα υπόλοιπα 61 φύλα).

6. Ορθή εξυπηρέτηση γυναικών με αναπηρία (για τους άντρες με αναπηρίες δεν έχει κάτι).

7. Εκπαίδευση προσωπικού των Δημοτικών Ιατρείων στις έμφυλες προκαταλήψεις. Εχουν οι γιατροί έμφυλες προκαταλήψεις; Κατά τη συζήτηση είχα μείνει μόνη μου να υπερασπιστώ τη θέση της γυναίκας, την ελληνική γλώσσα, τις αξίες μας ως κοινωνία, την κοινή λογική και να καταγγείλω την υποκρισία απέναντι στον ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ. Οι υπόλοιποι είχαν αποχωρήσει (ΚΚΕ και ΝΔ). 

Μερικές έχουν κάνει την προσωπική τους αποτυχία στη ζωή πολιτική. Ως γυναίκα με αξιοπρέπεια τις θέσεις δεν θέλω να τις κατέχω λόγω του φύλου μου, αλλά λόγω των ικανοτήτων μου. Αυτή είναι η δική μου τοποθέτηση. Φυσικά κουβέντα για τις μπουρκοφόρες και το ανελέητο ξύλο που τρώνε με τις ευλογίες της θρησκείας τους.

                                                (Ελένη Παπαδοπούλου-ευρωπαϊστές f/B)

@ Οι χώρες δεν είναι πλούσιες κατ´ αναλογία με τους φυσικούς πόρους τους. Αν ήταν έτσι, η Ρωσία θα ήταν η πλουσιότερη χώρα στον κόσμο. Έχει τα πάντα, πετρέλαιο, αέριο, διαμάντια, πλατίνα, χρυσό, ασήμι, βιομηχανικά μέταλλα, ξυλεία και πλούσιο χώμα.Οι χώρες γίνονται πλούσιες όταν οι κυβερνήσεις ακολουθούν πολιτικές που ενθαρρύνουν την δημιουργικότητα του ανθρώπου ο οποίος για να πετύχει πρέπει να συνεργαστεί με άλλους για να παράγει αγαθά και υπηρεσίες που άλλοι άνθρωποι επιλέγουν να αγοράσουν.

Έτσι  η Ιαπωνία, η Ελβετία, το Χονγκ Κονγκ, η Ταϊβάν, η Σιγκαπούρη και ούτω καθεξής δεν έχουν φυσικούς πόρους αλλά είναι πλέον από τις πιο ευημερούσες χώρες στον κόσμο.Η αγορά δεν είναι μια νέα εφεύρεση ορισμένων ακαδημαϊκών οικονομολόγων, είναι ο παλαιότερος εμπορικός οργανισμός που γνωρίζει ο άνθρωπος.

Μόνο μια ακμάζουσα ελεύθερη οικονομία μπορεί να δημιουργήσει το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο σε κάθε κοινωνική κατηγορία  και τις απαραίτητες θέσεις εργασίας που χρειάζονται οι άνθρωποι. Τότε μπορούμε να πούμε ειλικρινά πως απολαμβάνουν τα οφέλη της ελευθερίας.

                                                        (Vassilis Stergiou-ευρωπαϊστές f/B)