Νοοτροπία... ταξιτζήδων

 

«Η νέα απεργία των ταξί, κάνει όλο και περισσότερους να συνειδητοποιήσουν ότι ο συγκεκριμένος κλάδος απολαμβάνει μια ιδιότυπη ασυλία, εδώ και πολλά χρόνια. Λες κι οι πολιτικοί φοβούνται ότι το «μπίρι -μπίρι» των ταξιτζήδων θα αλλάξει τις πεποιθήσεις των επιβατών.Τα ταξί είναι αναγκαία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να είναι ασύδοτα. Και σίγουρα δεν σημαίνει ότι μπορούν να λειτουργούν ως κλειστό επάγγελμα άλλων δεκαετιών, με όρους που θυμίζουν περισσότερο συντεχνία παρά σύγχρονη υπηρεσία. 

Η πραγματικότητα στους δρόμους της Αθήνας είναι πολύ διαφορετική από την εικόνα που προσπαθούν να παρουσιάσουν οι συνδικαλιστές του κλάδου. Ο πολίτης γνωρίζει. Βλέπει. Ζει την καθημερινότητα. Και αυτή περιλαμβάνει οδηγούς που παραβιάζουν βασικούς κανόνες κυκλοφορίας, που σταματούν όπου θέλουν, που κινούνται επιθετικά, που συμπεριφέρονται σαν ο δρόμος να τους ανήκει.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχει μια διάχυτη αίσθηση —και πολλές καταγγελίες κατά καιρούς— ότι πίσω από το τιμόνι δεν βρίσκονται πάντα οι πιο κατάλληλοι άνθρωποι. Η έλλειψη ουσιαστικού ελέγχου έχει δημιουργήσει ένα περιβάλλον όπου, σύμφωνα με όσα συχνά ακούγονται, μπορεί να βρεθεί κάθε λογής οδηγός. Όχι απαραίτητα με τα προσόντα και την ευθύνη που θα περίμενε κανείς από κάποιον που μεταφέρει καθημερινά πολίτες και τουρίστες.

Και μέσα σε όλα αυτά, εμφανίζεται ο συνδικαλιστικός λόγος του Θύμιου Λυμπερόπουλου, με ύφος σχεδόν απειλητικό απέναντι σε κάθε αλλαγή. Πλατφόρμες; Εχθρός. Ανταγωνισμός; Εχθρός. Εκσυγχρονισμός; Εχθρός. Η μόνιμη επωδός είναι ότι «κάποιοι θέλουν να διαλύσουν τον κλάδο». Στην πραγματικότητα όμως, αυτό που ενοχλεί μερίδα των ταξιτζήδων, είναι ότι χάνεται ο έλεγχος. Τους ενοχλεί ο ανταγωνισμός και κάποιοι δεν αντιλαμβάνονται ότι ο επιβάτης δεν είναι έρμαιό τους, ή υπήκοος της επικράτειάς τους. Εξ ου και τα πολιτικά παιγνίδια του αρχισυνδικαλιστή, ειδικά από τη στιγμή που έγινε πάλι φίλος με τον Αντώνη Σαμαρά.

Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς: το πρόβλημα δεν είναι οι πολυεθνικές. Είναι, ότι το μοντέλο των «μαντράδων» και των ενοικιαζόμενων αδειών δεν αντέχει πια στο φως. Νέοι οδηγοί δεν θέλουν να πληρώνουν υπέρογκα ποσά για να δουλεύουν για άλλους. Θέλουν πρόσβαση, ευελιξία, διαφάνεια. Χώρια που τα ταξί που ανήκουν στις πλατφόρμες, προσφέρουν καλύτερες υπηρεσίες και με μεγαλύτερη φερεγγυότητα, από ότι τα ταξί που σηκώνει κάποιος χέρι για να σταματήσουν κι επιβιβαστεί. Αν μάλιστα βολεύει τον ταξιτζή ο προορισμός τους.

Και υπάρχει και κάτι ακόμη που κανείς δεν λέει δυνατά: τις ημέρες που οι ταξιτζήδες απεργούν, η Αθήνα —παραδόξως— «αναπνέει». Η κυκλοφορία κυλά καλύτερα, η ένταση στους δρόμους μειώνεται και η πόλη λειτουργεί πιο ομαλά. Αυτό από μόνο του λέει πολλά για το πώς έχει διαμορφωθεί η συμπεριφορά ενός μέρους του κλάδου στον δημόσιο χώρο.

Αντί λοιπόν για κραυγές και θεωρίες συνωμοσίας, ίσως ήρθε η ώρα για αυτοκριτική. Για πραγματικούς ελέγχους. Για κανόνες που θα εφαρμόζονται. Για άνοιγμα του επαγγέλματος με δίκαιους όρους.Γιατί η κοινωνία δεν έχει πρόβλημα με τα ταξί. Έχει πρόβλημα με τη νοοτροπία που επιμένει να τα κρατάει πίσω. Κι όσο αυτή η νοοτροπία εκφράζεται με φωνές σαν του Θύμιου Λυμπερόπουλου, τόσο το χάσμα με την πραγματικότητα θα μεγαλώνει».

(Απόσπασμα άρθρου του Ν. Σακελλαρόπουλου από το emvolos.gr)