Βανδαλισμών... συνέχεια

 

@ Οι βανδαλισμοί συνεχίζονται και θα συνεχίζονται όσο η Δημοτική Αρχή αρνείται να προστατέψει την πόλη με εγκατάσταση καμερών αρκούμενη στο να βγάζει ανακοινώσεις… αποτροπιασμού προς μεγάλη χαρά των νεοβανδάλων.

Στο «Πάρκο Ερμηνείας Οικοσυστήματος της Λίμνης Παμβώτιδας», όπως μας ενημέρωσαν συμπολίτες μας, και ενώ τελευταία είχαν αντικατασταθεί οι σανίδες που είχαν σαπίσει, οι καινούριες σανίδες βρέθηκαν πεταμένες στις όχθες της λίμνης. Εν τω μεταξύ η περίφραξη είναι κομμένη. Ας αποφασίσει η Δημοτική Αρχή αν θέλει να έχει κλειδαμπαρωμένο ένα όμορφο παρκάκι για να μην το βανδαλίσουν, όπως κάνει και με τις αυλές των σχολείων αντί να φροντίσει να τις προστατεύσει. Και πώς να μπορέσει άλλωστε να το κάνει  όταν αρνείται το προφανές; 

Η πόλη χρειάζεται ανθρώπους χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες, τις οποίες άλλωστε η ίδια η πραγματικότητα  έχει καταργήσει. Αλλά στο Δουκάτο των Ιωαννίνων, όπως και σε κείνο των Αθηνών, ισχύουν άλλοι κανόνες ή μάλλον δεν ισχύουν κανόνες αλλά το «ό,τι θέλει ο καθένας»...

@ Στην πλατεία Γλυκήδων του κάστρου αμέσως μετά την ανάπλαση των εκατομμυρίων άφησαν το γκαζόν να μετατραπεί σε γήπεδο ποδοσφαίρου καθημερινά με τα επιδαπέδια φωτιστικά να χρησιμοποιούνται για ...γκολπόστ.  Μόλις βέβαια ήρθε η Υπουργός κα Μενδώνη για τα εγκαίνια των λουτρών τα αποκατέστησαν για μια μέρα και μετά... τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου. 

Οι πινακίδες «Μην πατάτε το πράσινο» ας πούμε είναι απαγορευμένες, πόσω μάλλον το καγκελάκι που προστατεύει και το οποίο η Δημοτική Αρχή φρόντισε να  ξηλώσει όπου κι αν το βρήκε στην πόλη. Τώρα κάποιοι σπάνε τα φωτιστικά και ξεβιδώνουν την πρόχειρη στήριξη με τις βίδες. Σε λίγους μήνες ο χώρος θα μοιάζει με παρατημένο χωράφι αλλά λεφτά υπάρχουν και θα τα αποκαταστήσουν αμέσως όπως έκαναν και με τις τεράστιες καταστροφές που έγιναν από "αγνώστους" στο 8ο Λύκειο όπου και κατέστρεψαν υπολογιστές, διαδραστικούς πίνακες κτλ. Άλλωστε, από την τσέπη τους τα βάζουν;     

Το γήπεδο... ποδοσφαίρου

                                                         Άκοφτα χόρτα και σκουπίδια

Λακκώματα: Από πνεύμονας πρασίνου, μουντζουρωμένο σεληνιακό τοπίο...

 

Πριν από λίγο καιρό είχαμε την «ανάπλαση» στα Λακκώματα. Αποτέλεσμα; Τα δέντρα κόπηκαν, το πράσινο εξαφανίστηκε και στη θέση του υψώθηκαν γκρίζοι όγκοι από μπετόν. Και φυσικά, το «κερασάκι στην τούρτα»: οι τοίχοι έγιναν αμέσως ο καμβάς για κάθε λογής μουντζούρες και οπαδικά συνθήματα. Από πνεύμονας γειτονιάς, ο χώρος μετατράπηκε σε ένα άχαρο, παρατημένο τσιμεντένιο τοπίο. Όπως και στην Κεντρική Πλατεία δηλαδή. 

Η κλασική συνταγή «αναβάθμισης» αστικού τοπίου λειτούργησε και εδώ: παίρνεις πράσινο, δίνεις τσιμέντο και αφήνεις το …«φινίρισμα» στους τοπικούς «καλλιτέχνες» της μουντζούρας.

Τι να τα κάνεις άλλωστε τα δέντρα και το οξυγόνο; Το μπετόν είναι πιο ανθεκτικό στη ζέστη του Ιουλίου και του Αυγούστου! Από το Πάρκο κρατάς μόνο το όνομα. Και επιτέλους έχεις και μια πινακοθήκη δρόμου! Τι Tate Modern και Λούβρο... εδώ έχουμε την "Γκαλερί Λακκώματα"!  Και πάλι καλά δηλαδή που έριξαν τόσο τσιμέντο ώστε να έχουν τα "παιδιά" περισσότερο καμβά  να εκφραστούν. Κατά τα άλλα, έργο ευρωπαϊκών προδιαγραφών: Ξεκινάει ως πάρκο, καταλήγει ως πίστα για skate και καμβάς για συνθήματα.

Αλλά είναι καιρό πια γνωστό τοις πάσι πως όταν αφήνεις άδειες, γκρι επιφάνειες από μπετόν αυτές λειτουργούν σαν «μαγνήτης» για γρήγορες μουντζούρες και οπαδικά συνθήματα. Αντίθετα, η οργανωμένη παρέμβαση αλλάζει εντελώς τους όρους του παιχνιδιού. Ένα ολοκληρωμένο και εντυπωσιακό mural (τοιχογραφία) σπάνια μουντζουρώνεται σε σχέση με έναν άδειο τοίχο.

Θα μπορούσαν λοιπόν οι ιθύνοντες να ζητήσουν από ντόπιους ή καταξιωμένους street artists (όπως έχουν κάνει με επιτυχία τα Τρίκαλα) να δημιουργήσουν έργα εμπνευσμένα από την ιστορία των Ιωαννίνων, τη φύση ή την τοπική παράδοση, δίνοντας χρώμα και χαρακτήρα στο σημείο. Αν μάλιστα οι καλλιτέχνες ήταν και ντόπιοι ο χώρος θα αποκτούσε «ιδιοκτήτες» την ίδια τη γειτονιά για να τον προστατεύει.

Και εκεί που υπάρχουν τα φωτιστικά -σε εμφανή, ψηλά σημεία-  αν υπήρχαν κάμερες  για την προστασία της δημόσιας περιουσίας, θα  λειτουργούσαν ανασταλτικά και για τους βανδαλισμούς. Αλλά και η φύτευση αναρριχώμενων φυτών (π.χ. κισσός) στη βάση των τοίχων θα κάλυπτε το μπετόν, εξαφανίζοντας τις επιφάνειες των μουντζουρο-graffiti. 

Ακόμη, υπάρχουν ειδικά βερνίκια που εφαρμόζονται πάνω από το μπετόν (ή πάνω από το mural), ώστε αν κάποιος πάει να μουντζουρώσει, αυτό να καθαρίζεται  με ένα πιεστικό νερού σε δύο λεπτά! Αλλά και ο δυνατός φωτισμός το βράδυ εξαφανίζει τα «τυφλά» σημεία όπου δρουν ανενόχλητοι οι βάνδαλοι. Αλλά, ως φαίνεται, αυτά είναι άγνωστες λέξεις για τη Δημοτική μας Αρχή.

Η εικόνα όμως τώρα μιλάει από μόνη της και είναι πραγματικά θλιβερή. Εκεί που υπήρχε ένας καταπράσινος πνεύμονας έγινε σεληνιακό πεδίο. Από πάρκο  για να κάθεσαι, έγινε  πίστα για να ψήνεσαι. Είναι άλλωστε η  νέα μόδα στην αρχιτεκτονική τοπίου της πόλης μας: Αποψίλωση & Τσιμεντοποίηση. Τώρα και με τη σφραγίδα "Βιοκλιματικής" Αναβάθμισης! Έτσι βάλαμε τέλος και με τα πεσμένα φύλλα το φθινόπωρο! Ξεριζώσαμε τα δέντρα, λύσαμε το πρόβλημα. Πρακτικότητα πάνω απ' όλα! Επιτέλους, τα Γιάννενα απέκτησαν τη δική τους μικρή Σαχάρα στην καρδιά της πόλης...

Διαβάστε όμως τι έγραψε η "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" πριν λίγο καιρό αναφερόμενη στα Τρίκαλα: «Σαν αστικός καμβάς είναι τα Τρίκαλα. Με το που αρχίζεις να περπατάς στα στενά τους, η τέχνη του δρόμου αποκαλύπτεται σε κάθε γωνία – όχι διακριτικά, αλλά με τρόπο που απαιτεί την προσοχή σου. Πολυκατοικίες στολισμένες με εντυπωσιακές τοιχογραφίες, γκρίζοι τοίχοι που μεταμορφώνονται σε αφηγηματικά έργα, ακόμα και τα πιο αδιάφορα σημεία γεμίζουν χρώμα. 

Στο παιχνίδι έχουν μπει και τα καφέ της πόλης· τους τοίχους τους κοσμούν έργα ταλαντούχων Ελλήνων street art καλλιτεχνών. Κι έπειτα είναι τα ΚΑΦΑΟ, οι γκρίζοι θάλαμοι των τηλεπικοινωνιών που εδώ έχουν περάσει από τα χέρια δημιουργών με ανεξάντλητη φαντασία. Σχέδια παιχνιδιάρικα, σύγχρονα, συχνά με χιούμορ, δίνουν στην πόλη έναν χαρακτήρα που δεν συναντάς εύκολα αλλού».

Αυτό θα μπορούσε να γίνει και εδώ, αλλά πού… Είναι μακρύς ο δρόμος για τον καθημερινό πολιτισμό...

 

Το πάρκο από μπετόν σήμερα

Όταν η Δημοτική Αρχή αποφάσισε να κοπούν όλα τα δέντρα και να μεταμορφωθεί  ένας πνεύμονας πρασίνου στο κέντρο της πόλης σε μια έρημο από μπετόν... 

                                                   Εικόνες από τα Τρίκαλα...

Έτσι κάπως γίνονται τα έργα...

 

Αυτό το παρκάκι στη Γλυκή, δίπλα στον Αχέροντα, που βλέπετε στις φωτογραφίες ήταν να αποκτήσει πεζοδρόμιο περιμετρικά. Οι πλάκες υπήρχαν εκεί δίπλα γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο πέρυσι. Φέτος, οι πλάκες έχουν εξαφανιστεί, το δε τσιμεντένιο υπόστρωμα που υπήρχε για να τις φιλοξενήσει έχει εξαφανιστεί κι αυτό. 

Εν τω μεταξύ, πινακίδες οδικής κυκλοφορίας είναι πεταμένες δεξιά και αριστερά ενώ κάποιες παλέτες με έναν κάδο απορριμμάτων του Δήμου Πάργας -που τη μια μέρα υπήρχε και την άλλη είχε εξαφανιστεί αφού απλώς στεκόταν ξεβιδωμένος και το κρατούσαν όρθιο οι παλέτες- είχαν τοποθετηθεί (ποιος ξέρει από ποιους) στο κέντρο του μικρού, ας πούμε, πάρκου. 

Κάπως έτσι γίνονται, ως φαίνεται, τα έργα στην περιοχή μας. Το λέμε προς ενημέρωση… των ψηφοφόρων. Και για να ταιριάξουν με τον περίγυρο, όλες οι  πινακίδες οδικής κυκλοφορίας έχουν μουντζουρωθεί  και βανδαλιστεί επίσης. Μέσα σ΄ ένα μνημείο της φύσης με έντονα τουριστικό χαρακτήρα μιλάμε για πολιτισμό,  όχι αστεία…

Ένα μικρό δείγμα:

                                                           Πινακίδες στο έδαφος 

          Από την πλακόστρωση έμεινε το τσιμέντο και τώρα... πάει κι αυτό

    Ο κάδος του Δήμου Πάργας που στηρίζεται στην παλέτα και την επομένη είχε                εξαφανιστεί 

                                                                  Ομορφιές...

Απαίδευτοι... νεοβάνδαλοι

 

Πώς καταλαβαίνεις ότι πλησιάζεις σε ελληνικό δημόσιο Σχολείο; Δεν χρειάζεται GPS. Σε ακτίνα πολλών μέτρων γύρω του θα δεις όλες τις οδικές πινακίδες καλυμμένες με σπρέι, μουτζούρες και συνθήματα, σαν να έγινε κάποιος διαγωνισμός βανδαλισμών. Και το παράδοξο είναι ότι αυτό παραμένει έτσι για μήνες ή και χρόνια. 

Και κάπου εκεί γεννιέται το πραγματικό ερώτημα: Δεν υπάρχουν καθηγητές, γονείς, δημοτικές υπηρεσίες, αστυνομία ή συνεργεία που να βλέπουν αυτή την εικόνα; Γιατί όταν η καταστροφή του δημόσιου χώρου γίνεται τόσο προβλέψιμη ώστε να αποτελεί... ένδειξη ότι πλησιάζεις σε σχολείο, τότε δεν έχουμε πρόβλημα μόνο με τους βανδάλους. Έχουμε πρόβλημα και με την αδιαφορία των θεσμών. 

Οι πινακίδες όμως δεν είναι καμβάς. Είναι ζήτημα οδικής ασφάλειας και στοιχειώδους σεβασμού στον δημόσιο χώρο. Και μια κοινωνία που συνηθίζει να μην βλέπει τις κατεστραμμένες πινακίδες, κινδυνεύει να συνηθίσει και όλα τα υπόλοιπα. Σε συνδυασμό μάλιστα με τα γιγαντοπανό του ΚΚΕ που παραμένουν στη θέση τους χρόνια μετά τις εκδηλώσεις που προπαγανδίζουν και κανένας δε τολμάει να κατεβάσει, φτιάχνουν μια ωραία ατμόσφαιρα πολιτισμού και παιδείας.

Όπως και οι γεμάτοι κάδοι απορριμμάτων ακόμη τα πρωινά μιας καθημερινής. Πόσα εκατομμύρια είπαμε ότι πληρώνουν οι δημότες για την καθαριότητα; 

Καμαρώστε: