Παλέτες κατά βούληση...

Από όσο γνωρίζουμε απαγορεύεται αυστηρά να φτιάξει κανείς οποιαδήποτε σχεδία από παλέτες και να τη ρίξει στην Παμβώτιδα για ψάρεμα ή για  οποιαδήποτε άλλη χρήση. Η λίμνη των Ιωαννίνων προστατεύεται από αυστηρό νομικό και περιβαλλοντικό πλαίσιο, καθώς αποτελεί προστατευόμενη περιοχή Natura 2000.

Εκτός των άλλων, οι παλέτες συχνά φέρουν χημικά συντηρητικά, καρφιά, βερνίκια ή πλαστικά που αποσυντίθενται και καταλήγουν στο νερό όπου μένουν ως απορρίμματα - κάτι που επιφέρει βαριά διοικητικά και ποινικά πρόστιμα. Η συγκεκριμένη λοιπόν κατάσταση που βλέπει κανείς να πολλαπλασιάζεται παραβιάζει πολλαπλούς νόμους: 

Α) Αυθαίρετη κατάληψη δημόσιου χώρου: Κανείς δεν έχει δικαίωμα να τροποποιεί, να περιφράζει ή να χτίζει αυτοσχέδιες «σκάλες» και πλατφόρμες με μπάζα και παλέτες σε δημόσιες όχθες. 

Β) Υποβάθμιση και ρύπανση περιβάλλοντος: Η εγκατάλειψη παλετών, σπασμένων ξύλων και άλλων υλικών (μπάζα, πέτρες) μέσα στην πυκνή βλάστηση δίπλα στο νερό συνιστά παράνομη εναπόθεση απορριμμάτων τα οποία τα βλέπει πια κανείς στα επίμαχα σημεία. 

Γ) Υψηλός κίνδυνος ατυχήματος: Οι κατασκευές αυτές είναι ασταθείς. Υπάρχει άμεσος κίνδυνος να υποχωρήσουν, να γλιστρήσει κάποιος στις πέτρες ή να τραυματιστεί από σκουριασμένα καρφιά και σπασμένα ξύλα.

Άρα, πώς γίνεται ένας Δήμος να επιτρέπει κάτι που απαγορεύεται; Ή μήπως  εδώ ισχύουν άλλοι νόμοι; 

Την όμορφη εξέδρα όμως που είχε κατασκευάσει συμπολίτης μας σε σημείο του παραλίμνιου πεζόδρομου προς Ανατολή/Κατσικά (ο οποίος είχε συντηρήσει και τα πέτρινα παγκάκια) την κατεδάφισαν οι αρμόδιοι. Τώρα κάνουν ότι δεν βλέπουν; Τι γνώμη έχει άραγε ο Φορέας Διαχείρισης της Λίμνης για τις παλέτες; Ή μήπως δεν έχει πάρει χαμπάρι τι γίνεται μέσα από τα γραφεία...

Καμαρώστε:

 

                                     Η σημερινή κατάσταση...

Περιποιημένο, καθαρό περιβάλλον, βαμμένο το παγκάκι, καλοφτιαγμένη η ράμπα με φροντίδα ιδιώτη στον παραλίμνιο πεζόδρομο προς Ανατολή /Κατσικά - απομακρύνθηκε πριν κάποιο διάστημα.  Οι πρωτόγονες γιατί μένουν;  Μήπως γιατί κάποιοι δεν αντέχουν το όμορφο αλλά έχουν προτίμηση στο πρωτόγονο;   

Και μετά μιλάνε για ασφάλεια…

 

Το να παίζoυν κάποιοι με την ασφάλεια οδηγών και πεζών είναι επικίνδυνο πράγμα. Πόσω μάλλον όταν οι ίδιοι δηλώνουν ότι ακόμη και οι άχρηστοι κόμβοι σε Γοργόμυλο, Πολυστάφυλο και Λαψίστα -που κόστισαν συνολικά  κοντά στα 3,5 εκατομμύρια ευρώ- έγιναν για την ασφάλεια. Ποιών αναρωτιόμαστε; Των αιγοπροβάτων; Γιατί μ' αυτή τη λογική θα έπρεπε κάθε χωριό να διαθέτει κι από έναν κυκλικό κόμβο. 

Τι θα πούμε όμως όταν κεντρικοί κυκλικοί κόμβοι της πόλης που συγκεντρώνουν τη μεγαλύτερη κυκλοφορία καθημερινά παραμένουν χωρίς διαγραμμίσεις, κάτι που  αναγκάζει τους οδηγούς να κινούνται στα τυφλά;  

Χωρίς οριοθετημένες λωρίδες κυκλοφορίας, ο καθένας επιλέγει πορεία κατά βούληση, αυξάνοντας κατακόρυφα τον κίνδυνο πλαγιομετωπικών συγκρούσεων. Χωρίς τόξα κατεύθυνσης, πολλοί στρίβουν από λάθος θέση, κλείνοντας τον δρόμο σε άλλα οχήματα.

Και όμως… η  διαγράμμιση στους κυκλικούς κόμβους είναι νομικά και τεχνικά υποχρεωτική στην Ελλάδα, βάσει των επίσημων τεχνικών προδιαγραφών σχεδιασμού οδών (OMOE-K3) του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών. Για να μην μιλήσουμε για χώρες της Ευρώπης όπου οι διαγραμμίσεις, τα βέλη κατεύθυνσης και οι γραμμές υποχωρήσεως είναι πρώτη προτεραιότητα.

Οι Γραμμές υποχωρήσεως (διακεκομμένες) υπάρχουν στο σημείο εισόδου των οχημάτων, ώστε να είναι σαφές πού πρέπει να σταματήσουν. Στην έξοδο όμως από την Εγνατία προς την Εθνική Οδό (ερχόμενος κανείς από την κατεύθυνση της Ηγουμενίτσας), μέσα  σε λίγα μέτρα κατηφορικού δρόμου το όχημα καλείται να φρενάρει χωρίς να βλέπει μπροστά του πού πρέπει να σταματήσει με αποτέλεσμα πολλά αυτοκίνητα να εισέρχονται στη λωρίδα όσων είναι ήδη μέσα στον δρόμο και κινούνται με ταχύτητα. 

Οι διαχωριστικές λωρίδες εντός του δακτυλίου είναι επίσης απολύτως απαραίτητες καθώς αν ο κόμβος έχει πλάτος για δύο λωρίδες, οι οδηγοί όταν δεν βλέπουν διαχωριστικές γραμμές "κόβουν" δρόμο διαγώνια και μπαίνουν στο διπλανό ρεύμα όπου ήδη υπάρχει αυτοκίνητο. Τα βέλη κατεύθυνσης καθορίζουν από ποια λωρίδα στρίβεις και από ποια συνεχίζεις κυκλικά.

Οι Διαβάσεις των πεζών πρέπει να είναι πάντα εμφανείς. Για δείτε στον κόμβο Βελισσαρίου αν υπάρχουν πουθενά; Έχουν σβηστεί από καιρό. Έτσι, οδηγοί και πεζοί μετατρέπονται σε «πειραματόζωα» μιας επικίνδυνης οδηγικής καθημερινότητας. Εκατομμύρια ευρώ ξοδεύονται σε άχρηστα έργα αλλά δεν μένουν χρήματα για διαγραμμίσεις. Και μετά σου μιλούν για ασφάλεια…  

Λεφτά λοιπόν υπάρχουν, μπογιά για διαγραμμίσεις δεν υπάρχει. Και σίγουρα καθόλου κοινή λογική. Γιατί οι αρμόδιοι εδώ δεν τσιγκουνεύονται στα εκατομμύρια, απλώς έχουν μια ανεξήγητη αλλεργία στη μπογιά.

Ίσως και να έχουμε αποκτήσει ένα καινούργιο μέτρο αξιολόγησης των δημοσίων έργων και να μην το έχουμε καταλάβει: Αν κάτι δεν κοστίζει εκατομμύρια, δεν αξίζει να ασχοληθούμε. Μόνο αν πρόκειται για έργο με παχυλό προϋπολογισμό, μελέτες επί μελετών, πινακίδες, ανακοινώσεις, φωτογραφίες και φυσικά... εγκαίνια, τότε αλλάζει το πράγμα. Εκεί υπάρχει ενδιαφέρον! Όταν όμως πρόκειται για την ασφάλεια του πολίτη υπάρχει... έλλειψη κονδυλίων. Μέχρι να σβήσει εντελώς η τελευταία γραμμή της ασφάλτου...

Καμαρώστε:

       Εδώ βλέπετε την "αόρατη" διάβαση για πεζούς και ποδηλάτες... 

       Περάστε ελεύθερα (με δική σας ευθύνη)... 

                      Κόμβος Βελισσαρίου... ούτε στο τελευταίο χωριό...

                                Κυκλικοί κόμβοι αλλού... ο τελευταίος στον Βόλο

Πανηγυρισμοί που καλύπτουν ευθύνες...

 

Στα Γιάννενα έχει να κατασκευαστεί καινούργιο δημόσιο σχολικό κτίριο (δημοτικό, γυμνάσιο ή λύκειο) εδώ και δεκαετίες. Αν εξαιρέσει κανείς ιδιωτικές πρωτοβουλίες όπως το Αρσάκειο Δημοτικό Σχολείο που ολοκληρώθηκε και λειτουργεί από το 2009, πολλά σχολεία στεγάζονται αποκλειστικά σε κτίρια που κατασκευάστηκαν πριν πολλές δεκαετίες ή και αιώνες (π.χ. Ζωσιμαίες, Παυλίδειο, Ελισσαβέτειο, Βαλάνειο,Καπλάνειος κτλ.) και τα οποία φυσικά έχουν συνεχώς ανάγκη από εκτεταμένες συντηρήσεις. 

Σημαντικά έργα όμως, όπως η κατασκευή νέου κτιρίου για το Μουσικό Σχολείο Ιωαννίνων ή η ίδρυση Καλλιτεχνικού Σχολείου, παραμένουν επί χρόνια σε στάδιο σχεδιασμού και όπως φαίνεται δεν θα γίνουν ποτέ. Κατά τα άλλα ο Δήμαρχος πανηγυρίζει γιατί  η Εθνική Τράπεζα δώρισε (και πολύ καλά έκανε) στον Δήμο τρία ιστορικά σχολικά κτίρια.

Την Παυλίδειο που ιδρύθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα (περίπου το 1888 με δωρεά του Ιωάννη Παυλίδη), την Ελισσαβέτειο που ιδρύθηκε επίσης τον 19ο αιώνα (περίπου το 1890) και τη Βαλάνειο που ιδρύθηκε τον 19ο αιώνα, ενώ το νεότερο κτίριο της νέας εποχής ανεγέρθηκε τη δεκαετία του 1950 (περίπου 1952-1954) από τα Αγαθοεργά Καταστήματα.

Και μην ξεχνάμε πως πως τα κτίρια αυτά χτίστηκαν από μεγάλα κληροδοτήματα όπως άλλωστε και το ότι η Εθνική Τράπεζα, λόγω παλαιών οικονομικών και νομικών διευθετήσεων ανάμεσα στην ίδια και τη Μητρόπολη Ιωαννίνων, η επίσημη κυριότητα των κτιρίων είχε περιέλθει νομικά στην Εθνική τράπεζα.

Θα μπορούσε ο Δήμαρχος όντως να πανηγυρίζει αν επί των ημερών του ας πούμε εγκαινίαζε ένα νέο Μουσικό Σχολείο όπως είναι κάποια  από τα παρακάτω που βρίσκονται όμως σε άλλες πόλεις της χώρας μας...

                                                              Μουσικό Σχολείο Λάρισας

                                                               Μουσικό Σχολείο Αγρινίου 

Μουσικό Σχολείο Δράμας

                                                Ειδικό Σχολείο Λάρισας

Λακκώματα: Από πνεύμονας πρασίνου, μουντζουρωμένο σεληνιακό τοπίο...

 

Πριν από λίγο καιρό είχαμε την «ανάπλαση» στα Λακκώματα. Αποτέλεσμα; Τα δέντρα κόπηκαν, το πράσινο εξαφανίστηκε και στη θέση του υψώθηκαν γκρίζοι όγκοι από μπετόν. Και φυσικά, το «κερασάκι στην τούρτα»: οι τοίχοι έγιναν αμέσως ο καμβάς για κάθε λογής μουντζούρες και οπαδικά συνθήματα. Από πνεύμονας γειτονιάς, ο χώρος μετατράπηκε σε ένα άχαρο, παρατημένο τσιμεντένιο τοπίο. Όπως και στην Κεντρική Πλατεία δηλαδή. 

Η κλασική συνταγή «αναβάθμισης» αστικού τοπίου λειτούργησε και εδώ: παίρνεις πράσινο, δίνεις τσιμέντο και αφήνεις το …«φινίρισμα» στους τοπικούς «καλλιτέχνες» της μουντζούρας.

Τι να τα κάνεις άλλωστε τα δέντρα και το οξυγόνο; Το μπετόν είναι πιο ανθεκτικό στη ζέστη του Ιουλίου και του Αυγούστου! Από το Πάρκο κρατάς μόνο το όνομα. Και επιτέλους έχεις και μια πινακοθήκη δρόμου! Τι Tate Modern και Λούβρο... εδώ έχουμε την "Γκαλερί Λακκώματα"!  Και πάλι καλά δηλαδή που έριξαν τόσο τσιμέντο ώστε να έχουν τα "παιδιά" περισσότερο καμβά  να εκφραστούν. Κατά τα άλλα, έργο ευρωπαϊκών προδιαγραφών: Ξεκινάει ως πάρκο, καταλήγει ως πίστα για skate και καμβάς για συνθήματα.

Αλλά είναι καιρό πια γνωστό τοις πάσι πως όταν αφήνεις άδειες, γκρι επιφάνειες από μπετόν αυτές λειτουργούν σαν «μαγνήτης» για γρήγορες μουντζούρες και οπαδικά συνθήματα. Αντίθετα, η οργανωμένη παρέμβαση αλλάζει εντελώς τους όρους του παιχνιδιού. Ένα ολοκληρωμένο και εντυπωσιακό mural (τοιχογραφία) σπάνια μουντζουρώνεται σε σχέση με έναν άδειο τοίχο.

Θα μπορούσαν λοιπόν οι ιθύνοντες να ζητήσουν από ντόπιους ή καταξιωμένους street artists (όπως έχουν κάνει με επιτυχία τα Τρίκαλα) να δημιουργήσουν έργα εμπνευσμένα από την ιστορία των Ιωαννίνων, τη φύση ή την τοπική παράδοση, δίνοντας χρώμα και χαρακτήρα στο σημείο. Αν μάλιστα οι καλλιτέχνες ήταν και ντόπιοι ο χώρος θα αποκτούσε «ιδιοκτήτες» την ίδια τη γειτονιά για να τον προστατεύει.

Και εκεί που υπάρχουν τα φωτιστικά -σε εμφανή, ψηλά σημεία-  αν υπήρχαν κάμερες  για την προστασία της δημόσιας περιουσίας, θα  λειτουργούσαν ανασταλτικά και για τους βανδαλισμούς. Αλλά και η φύτευση αναρριχώμενων φυτών (π.χ. κισσός) στη βάση των τοίχων θα κάλυπτε το μπετόν, εξαφανίζοντας τις επιφάνειες των μουντζουρο-graffiti. 

Ακόμη, υπάρχουν ειδικά βερνίκια που εφαρμόζονται πάνω από το μπετόν (ή πάνω από το mural), ώστε αν κάποιος πάει να μουντζουρώσει, αυτό να καθαρίζεται  με ένα πιεστικό νερού σε δύο λεπτά! Αλλά και ο δυνατός φωτισμός το βράδυ εξαφανίζει τα «τυφλά» σημεία όπου δρουν ανενόχλητοι οι βάνδαλοι. Αλλά, ως φαίνεται, αυτά είναι άγνωστες λέξεις για τη Δημοτική μας Αρχή.

Η εικόνα όμως τώρα μιλάει από μόνη της και είναι πραγματικά θλιβερή. Εκεί που υπήρχε ένας καταπράσινος πνεύμονας έγινε σεληνιακό πεδίο. Από πάρκο  για να κάθεσαι, έγινε  πίστα για να ψήνεσαι. Είναι άλλωστε η  νέα μόδα στην αρχιτεκτονική τοπίου της πόλης μας: Αποψίλωση & Τσιμεντοποίηση. Τώρα και με τη σφραγίδα "Βιοκλιματικής" Αναβάθμισης! Έτσι βάλαμε τέλος και με τα πεσμένα φύλλα το φθινόπωρο! Ξεριζώσαμε τα δέντρα, λύσαμε το πρόβλημα. Πρακτικότητα πάνω απ' όλα! Επιτέλους, τα Γιάννενα απέκτησαν τη δική τους μικρή Σαχάρα στην καρδιά της πόλης...

Διαβάστε όμως τι έγραψε η "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" πριν λίγο καιρό αναφερόμενη στα Τρίκαλα: «Σαν αστικός καμβάς είναι τα Τρίκαλα. Με το που αρχίζεις να περπατάς στα στενά τους, η τέχνη του δρόμου αποκαλύπτεται σε κάθε γωνία – όχι διακριτικά, αλλά με τρόπο που απαιτεί την προσοχή σου. Πολυκατοικίες στολισμένες με εντυπωσιακές τοιχογραφίες, γκρίζοι τοίχοι που μεταμορφώνονται σε αφηγηματικά έργα, ακόμα και τα πιο αδιάφορα σημεία γεμίζουν χρώμα. 

Στο παιχνίδι έχουν μπει και τα καφέ της πόλης· τους τοίχους τους κοσμούν έργα ταλαντούχων Ελλήνων street art καλλιτεχνών. Κι έπειτα είναι τα ΚΑΦΑΟ, οι γκρίζοι θάλαμοι των τηλεπικοινωνιών που εδώ έχουν περάσει από τα χέρια δημιουργών με ανεξάντλητη φαντασία. Σχέδια παιχνιδιάρικα, σύγχρονα, συχνά με χιούμορ, δίνουν στην πόλη έναν χαρακτήρα που δεν συναντάς εύκολα αλλού».

Αυτό θα μπορούσε να γίνει και εδώ, αλλά πού… Είναι μακρύς ο δρόμος για τον καθημερινό πολιτισμό...

 

Το πάρκο από μπετόν σήμερα

Όταν η Δημοτική Αρχή αποφάσισε να κοπούν όλα τα δέντρα και να μεταμορφωθεί  ένας πνεύμονας πρασίνου στο κέντρο της πόλης σε μια έρημο από μπετόν... 

                                                   Εικόνες από τα Τρίκαλα...