Εδώ... ΔΕΝ γελάμε

                                                                                                  (Ηλ. Μακρής-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Σοφά λόγια...

                                                                                                                                      (Αρκάς)
 

Τα "ψέκια"... και η πραγματικότητα

 

«Προ ημερών, σε ένα τραπέζι με παλιούς γνωστούς, ένας εξ αυτών μού εξήγησε με απόλυτη βεβαιότητα γιατί ανέβηκε ο χρυσός, γιατί έπεσε το δολάριο, ποιος κατεβάζει τα αεροπλάνα, ποιος ανεβάζει τις θερμοκρασίες και ποιος αποφάσισε την πανδημία σε ένα υπόγειο της Γενεύης. Όλα σε δεκαπέντε λεπτά. Χωρίς ούτε ένα «δεν ξέρω». Τον κοιτούσα και τον ζήλευα. Εγώ ασχολούμαι τριάντα χρόνια με τις αγορές και ακόμη δεν μπορώ να σας πω με βεβαιότητα γιατί ανέβηκε χθες η ΔΕΗ ή αν σε ένα χρόνο θα είναι στα 10 ή τα 40 Ευρώ.  Εκείνος γνωρίζει ποιος κυβερνά τον πλανήτη. Εγώ διαβάζω ισολογισμούς, εκθέσεις της Fed, πρακτικά νομισματικών επιτροπών, και στο τέλος καταλήγω σε ένα δειλό «πιθανόν». Εκείνος έχει δει δύο βίντεο στο YouTube και έχει καταλήξει σε συμπεράσματα που θα ζήλευε ο Κίσινγκερ.

Τα ψέκια είναι ευτυχισμένοι άνθρωποι. Το λέω χωρίς ίχνος ειρωνείας. Είναι ευτυχισμένοι διότι διαθέτουν αυτό που ο υπόλοιπος κόσμος αναζητά μάταια από την εποχή των σπηλαίων: απαντήσεις. Εύκολες απαντήσεις σε αναπάντητα ερωτήματα. Γιατί υπάρχει φτώχεια; Οι τραπεζίτες. Γιατί αρρωσταίνουμε; Τα εμβόλια. Γιατί βρέχει τον Αύγουστο; Οι ψεκασμοί. Η ζωή τους είναι ένα σταυρόλεξο όπου όλες οι λύσεις είναι γραμμένες σε κάποια κρυφή σελίδα που οι ίδιοι γνωρίζουν που είναι.

Ο ορθολογιστής, αντιθέτως, είναι καταδικασμένος να ζει με την αβεβαιότητα. Να λέει «τα δεδομένα δείχνουν», «η πιθανότητα είναι», «δεν επαρκούν τα στοιχεία». Να αναθεωρεί. Να διαψεύδεται. Η επιστήμη είναι ένα ατελείωτο «κάτσε να το ξαναδούμε». Ποιος αντέχει να ζει έτσι; Ο άνθρωπος δεν διψά για αλήθεια. Διψά για σιγουριά. Και η σιγουριά πωλείται πολύ φθηνότερα από την αλήθεια, συνήθως με δωρεάν μεταφορικά.

Υπάρχει όμως και κάτι βαθύτερο, που μου πήρε χρόνια να το καταλάβω. Ο συνωμοσιολόγος, κατά βάθος, είναι βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος, ακόμη κι όταν δηλώνει άθεος. Πιστεύει ακράδαντα ότι κάποιος κυβερνά. Ότι υπάρχει σχέδιο. Ότι πίσω από το χάος κρύβεται μια βούληση, έστω σατανική, έστω των Rothschild ή των Σαυρανθρώπων. Και μια βούληση, οσοδήποτε μοχθηρή, είναι απείρως πιο καθησυχαστική από την αλήθεια: ότι δεν κυβερνά κανείς. Ότι ο κόσμος είναι ένα σύστημα δισεκατομμυρίων ανθρώπων που παίρνουν καθημερινά αποφάσεις - άλλες ιδιοφυείς, οι περισσότερες μέτριες, αρκετές πανηλίθιες - και το αποτέλεσμα το βλέπουμε στις ειδήσεις των οκτώ.

Πίσω από κάθε «μας ψεκάζουν» κρύβεται μια παιδική προσευχή: κάποιος μας προσέχει. Έστω για να μας βλάψει αλλά μας προσέχει. Υπάρχει, πιστεύουν, μια θεία πρόνοια που μας προφυλάσσει από οποιαδήποτε βλακώδη απόφαση κι αν πάρουμε. Δεν φταίμε εμείς που χρεοκοπήσαμε, φταίει η Μέρκελ. Δεν φταίμε εμείς που ψηφίσαμε ό,τι ψηφίσαμε φταίνε οι δημοσκοπήσεις. Δεν φταίμε εμείς που το παιδί δεν διαβάζει, φταίει το 5G. Η συνωμοσιολογία είναι η μόνη θρησκεία στην ιστορία που υπόσχεται άφεση αμαρτιών χωρίς καν μετάνοια.

Και εδώ ακριβώς είναι το επικίνδυνο σημείο. Διότι μια κοινωνία που πιστεύει ότι το τιμόνι το κρατούν πάντα «άλλοι», είναι μια κοινωνία που δεν πιάνει ποτέ το τιμόνι. Γιατί να αποταμιεύσεις, αφού «θα μας τα πάρουν»; Γιατί να επενδύσεις, αφού «είναι όλα στημένα»; Γιατί να ψηφίσεις με το μυαλό, αφού «αυτοί αποφασίζουν»; Η μοιρολατρία είναι το ακριβότερο προϊόν που καταναλώνει αυτός ο τόπος και το καταναλώνει αφορολόγητο.

Οι αγορές, που τόσο μισούν τα ψέκια, είναι το ακριβώς αντίθετο θέαμα: εκατομμύρια άνθρωποι χωρίς κεντρικό σχέδιο, χωρίς αόρατο διευθυντή ορχήστρας, που παράγουν τάξη μέσα από το χάος. Καμία Λέσχη Μπίλντερμπεργκ δεν αποφάσισε την τιμή του καφέ. Την αποφάσισε η ξηρασία στη Βραζιλία και η δίψα για καφεΐνη δύο δισεκατομμυρίων Ασιατών. Αλλά αυτό είναι βαρετό. Δεν κάνει για βίντεο.

Θα μου πείτε: και τι πειράζει; Ας είναι ευτυχισμένοι. Πειράζει. Διότι οι ευτυχισμένοι αυτοί άνθρωποι ψηφίζουν. Και ψηφίζουν όποιον τους υποσχεθεί ότι θα τιμωρήσει τους «αόρατους» που φταίνε για όλα, ώστε να μη χρειαστεί ποτέ να κοιταχτούμε στον καθρέφτη. Το ψέκι δεν είναι γραφική εξαίρεση της ελληνικής κοινωνίας. Είναι ο πιστότερος καθρέφτης της: μιας κοινωνίας που επί δεκαετίες προτιμά την παρηγορητική συνωμοσία από τη δυσάρεστη ευθύνη».

                                                    (Άρθρο του Κ. Στούπα από το liberal.gr)

Εδώ ...γελάμε

                                                                                                                (Χρ.Παπανίκος - "Ελλάδα 24")
 

Απόψεις...

 

 «Πριν λίγες μέρες έφτασε το ασφαλιστήριο υγείας. Ίδιες καλύψεις, ίδια εταιρεία, ίδιος εγώ. Μόνο το ασφάλιστρο είχε αλλάξει. Προς τα πάνω. Πάλι. Τα τελευταία δέκα χρόνια έχει διπλασιαστεί. Το κοίταξα και σκέφτηκα το κλασικό ερώτημα που ακούω παντού τελευταία: «Μα καλά, δεν έλεγαν ότι ο πληθωρισμός έπεσε;». Έπεσε. Στα χαρτιά. Στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο πληθωρισμοί, και κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να σας το πει.

Ο πρώτος κανόνας: εκεί που έχεις επιλογή, οι τιμές πέφτουν. Τηλεοράσεις, υπολογιστές, λογισμικό, ρούχα από την Ασία, παιχνίδια. Καθαρός αποπληθωρισμός. Ο ανταγωνισμός, η παγκοσμιοποίηση και η αυτοματοποίηση κάνουν τη δουλειά τους. Η αγορά, όταν την αφήσεις, δουλεύει.

Ο δεύτερος κανόνας: εκεί που δεν έχεις επιλογή, οι τιμές εκτοξεύονται. Υγεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία, φροντίδα παιδιών. Από το 2000 μέχρι το 2022 ανέβηκαν +150% έως +200%. Χαμηλός ανταγωνισμός, υπερρύθμιση, κρατικές επιδοτήσεις, αδιαφανής τιμολόγηση. Εκεί που ο πολίτης δεν μπορεί να πει «όχι», ο πληθωρισμός γίνεται μόνιμος κάτοικος. Έτσι γεννιέται η αίσθηση φτωχοποίησης χωρίς ύφεση. Ο μισθός σου λέει ότι πας καλύτερα. Ο λογαριασμός σου όμως λέει πως πας χειρότερα.

Πώς φτάσαμε εδώ; Η ιστορία δεν είναι μυστήριο, είναι πολιτική επιλογή. Μετά το 2000, κυβερνήσεις και κεντρικές τράπεζες αποφάσισαν ότι η ύφεση απαγορεύεται. Σε κάθε κυκλική κρίση απαντούσαν με όλο και

Ο πολίτης που εξοργίζεται με τον αόρατο πληθωρισμό έχει απόλυτο δίκιο για το πρόβλημα. Και σχεδόν πάντα άδικο για τη λύση. Γιατί ψηφίζει αυτούς που υπόσχονται περισσότερο κράτος στα πράγματα που ακρίβυναν λόγω κράτους. Περισσότερες επιδοτήσεις εκεί που η επιδότηση φούσκωσε τις τιμές. Περισσότερη «προστασία» εκεί που η έλλειψη ανταγωνισμού είναι το έγκλημα. Ζητάμε, δηλαδή, από τον εμπρηστή περισσότερα σπίρτα. Η οργή είναι πραγματική. Η αιτία της είναι μετρήσιμη. Και ο ένοχος, αν κάτσουμε να κάνουμε την απλή αριθμητική, δεν είναι μόνο η ΕΚΤ και οι κυβερνήσεις.

Είμαστε όλοι μας όταν ψηφίζουμε αυτούς που υπόσχονται πως θα αυξήσουν μισθούς και συντάξεις με δανεικά και φρεσκοτυπωμένα χρήματα. Ο δυτικός καπιταλισμός έχει εξελιχθεί σε κρατικοδίαιτο και «τραπεζοδίαιτο» καπιταλισμό. Αναπτύσσεται χάρη σε μηδενικά επιτόκια και ποσοτικές χαλαρώσεις. Η δημιουργική καταστροφή έχει σχεδόν απαγορευτεί».

                                                                            (Κ. Στούπας-liberal.gr)

«Καλημέρα σας κ. Στούπα,

Ως κάτοικος Γερμανίας τα τελευταία 9 χρόνια και με αφορμή το άρθρο σας «Έρχεται η "Ακροδεξιά"…», θα ήθελα να προσθέσω κάποιες παρατηρήσεις που, σχετικά με το φαινόμενο AfD που δεν είναι ευρέως γνωστές στην Ελλάδα.

Το AfD μπορεί να χαρακτηρίζεται ακροδεξιό κόμμα, όμως η ραγδαία άνοδός του δεν εξηγείται με όρους ιδεολογίας, αλλά με όρους κοινωνικής και οικονομικής πραγματικότητας. Η Γερμανία ανέκαθεν είχε μεγάλο αριθμό μεταναστών, όταν άνοιξε τις πόρτες της σε εργάτες π.χ. από την Τουρκία, την Ελλάδα, κ.λπ., με στόχο να καλύψει την ανάγκη της για φθηνό εργατικό δυναμικό. Η ουσιώδης διαφορά με τη σημερινή μεταναστευτική πραγματικότητα είναι ότι εκείνο το κύμα ήρθε αυστηρά για να εργαστεί και να συνεισφέρει, ενώ σήμερα σημαντικό τμήμα των νεοεισερχόμενων είτε αδυνατεί να ενσωματωθεί είτε αδιαφορεί και δεν επιδιώκει καν κάτι τέτοιο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, σχεδόν 15 χρόνια μετά τη συριακή κρίση, περίπου το 50% του συριακού πληθυσμού στη Γερμανία εξακολουθεί να ζει με επιδόματα (το επίδομα - Bürgergeld - καλύπτει το ενοίκιο και τους λογαριασμούς εξ ολοκλήρου, πέραν ενός πρόσθετου μηνιαίου βοηθήματος).

Παράλληλα, η γερμανική οικονομία περνά μια πρωτόγνωρη περίοδο. Η αύξηση του ενεργειακού κόστους μετά το 2022, ο ανταγωνισμός από την κινεζική βιομηχανία και η στασιμότητα της παραγωγικότητας έχουν διαλύσει την αίσθηση ασφάλειας για τον μέσο Γερμανό εργαζόμενο. Απέναντι σε αυτά τα προβλήματα, το πολιτικό σύστημα φαίνεται παραλυμένο: η γραφειοκρατία παραμένει τερατώδης, ενώ ο συνασπισμός αριστερών και πρασίνων δυνάμεων —ακόμη κι όταν βρίσκεται εκτός κυβέρνησης— διατηρεί αρκετή θεσμική επιρροή ώστε να μπλοκάρει ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο χρόνος δουλεύει υπέρ του AfD, το οποίο, κατά τη γνώμη μου, είναι πλέον θέμα χρόνου να αναλάβει την κυβέρνηση. Δεν είναι τυχαίο ότι παράλληλα πληθαίνουν τα δημοσιεύματα για περιστατικά βίας, μαχαιρώματα και δολοφονίες που συνδέονται, δυστυχώς επανειλημμένα, με συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες. 

Το γεγονός αυτό τροφοδοτεί μια αίσθηση ανασφάλειας που δεν είναι απλώς αντίληψη, αλλά αντανακλάται και σε επίσημα στατιστικά στοιχεία εγκληματικότητας. Όλα τα παραπάνω, έχουν φέρει το AfD στο προσκήνιο τα τελευταία χρόνια. Από την άλλη πλευρά, οι Γερμανοί, για γνωστούς ιστορικούς λόγους, φέρουν ένα βάρος ενοχής που τους εμποδίζει να εκφράσουν ανοιχτά την αντίθεσή τους σε πολιτικές ανοιχτών συνόρων. Το κόμμα λειτουργεί ως το μόνο μόρφωμα διατεθειμένο να μιλήσει ανοιχτά για μεταρρυθμίσεις εκεί όπου οι υπόλοιποι κωλυσιεργούν, είτε στο οικονομικό είτε στο μεταναστευτικό. Σε συζητήσεις περί αυτού με φίλους Γερμανούς, κάποιοι ακόμη βλέπουν το AfD σαν κάτι αντίστοιχο της Χρυσής Αυγής, ενώ άλλοι το θεωρούν ως αναγκαίο κακό ή τη μόνη φωνή λογικής μπροστά στα κόμματα του κέντρου και της αριστεράς που αγνοούν τη μεγάλη εικόνα.

Κλείνοντας, το μήνυμα που περνάει τελευταία και από την κυβέρνηση στο οικονομικό κομμάτι είναι το παρακάτω: ένα κοινωνικό μοντέλο δεν είναι βιώσιμο όταν κάποιος που εργάζεται και συνεισφέρει έχει σχεδόν το ίδιο εισόδημα ή επίπεδο ζωής με κάποιον που ζει επί χρόνια εις βάρος του κράτους. Περιμένουμε να δούμε ποιος θα έχει το θάρρος να προβεί στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις».

                                                                 Με εκτίμηση, Βασίλειος Σαρρής

                                                        (Για τη φιλοξενία: Κ. Στούπας-liberal.gr)

 

Υποθαλάσσιος κόσμος...

 

Η ευθύνη της δημόσιας τηλεόρασης...

«Κύριε Στούπα, καλησπέρα σε σας και τη φιλόξενη στήλη σας

«Κάθε καλοκαίρι υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που δεν μπορούν να φύγουν διακοπές. Συνταξιούχοι, άνεργοι, άνθρωποι με χαμηλό εισόδημα, οικογένειες που δεν αντέχουν οικονομικά ούτε λίγες ημέρες εκτός πόλης. Για πολλούς από αυτούς, η τηλεόραση δεν είναι απλώς μια συνήθεια. Είναι ένας από τους βασικούς τρόπους ψυχαγωγίας και συντροφιάς. Και εδώ ακριβώς αρχίζει η ευθύνη της δημόσιας τηλεόρασης.

Η ΕΡΤ χρηματοδοτείται από αυτούς τους ανθρώπους, υποχρεωτικά,  μέσω του ανταποδοτικού τέλους που πληρώνεται με τον λογαριασμό του ρεύματος. Αυτό σημαίνει ότι οφείλει να προσφέρει ένα ποιοτικό πρόγραμμα αντάξιο αυτής της εμπιστοσύνης με ταινίες σε ώρες που τις βλέπει ο κόσμος, αξιόλογες σειρές, συναυλίες, θέατρο, ντοκιμαντέρ, αφιερώματα κ.τλ. και όχι να κρύβει το καλύτερο περιεχόμενό της μετά τα μεσάνυχτα ή να ανακυκλώνει αδιάκοπα το ίδιο υλικό.

Το Μουντιάλ τελείωσε, το τρόπαιο απονεμήθηκε αλλά  η ΕΡΤ2  δεν το έχει πληροφορηθεί ακόμη συνεχίζοντας να γεμίζει το πρόγραμμα με επαναλήψεις αγώνων αλλά και συζητήσεων που αφορούσαν... προβλέψεις αγώνων που έχουν ήδη παιχτεί, (VAR- ATE).  Ένα ολοκληρωμένο  αφιέρωμα, όμως, με τις καλύτερες στιγμές του που θα είχε πραγματική αξία για τον τηλεθεατή δεν αξιώθηκε ακόμη να προβάλει. Ποιος να το φτιάξει, θα πείτε. Είναι και καλοκαίρι… Έτσι λοιπόν θα δει κανείς μέχρι εξαντλήσεως επαναλήψεις από αθλητικές ταινίες και εκπομπές. Αναρωτιέται κανείς γιατί το κανάλι δεν προβάλει κάτι άλλο όταν δεν υπάρχουν αθλητικά γεγονότα. Γιατί πρέπει να έχουν ντε και καλά όλα αθλητικό περιεχόμενο;  

Η ΕΡΤ1 από την άλλη επιμένει να επαναλαμβάνει καθημερινά μετριότατες σειρές που όταν προβλήθηκαν -πριν λίγο καιρό- είχαν ελάχιστη τηλεθέαση. Την ίδια στιγμή, ταινίες πραγματικής αξίας –κλασικός κινηματογράφος, βραβευμένες παραγωγές ή έργα που θα μπορούσαν να προσελκύσουν ένα ευρύτερο κοινό– μεταφέρονται από τα μεσάνυχτα μέχρι στις 5 το πρωί. Για ποιους άραγε;

Υπάρχει όμως και μια ακόμη αντίφαση. Ορισμένες καλές ελληνικές σειρές («Αύριο», «Θάλασσες μας χώρισαν») διατίθενται αποκλειστικά στο Ertflix που σημαίνει ότι αν δεν διαθέτεις σύνδεση στο διαδίκτυο και έξυπνη τηλεόραση θα πρέπει να περιμένεις τον επόμενο χρόνο να τις δεις, όταν προβληθεί η σειρά από το κανονικό τηλεοπτικό πρόγραμμα. Γιατί τέτοιος διαχωρισμός;

Μια όμως ακόμη επιλογή της ΕΡΤ προκαλεί απορία. Ο κλασικός αμερικανικός κινηματογράφος των δεκαετιών του '40, '50, '60 και '70 έχει σχεδόν εξαφανιστεί από το πρόγραμμά της κι ας είναι μια ανεξάντλητη δεξαμενή αριστουργημάτων: φιλμ νουάρ, γουέστερν, κοινωνικά δράματα, κωμωδίες, μιούζικαλ και ταινίες που διαμόρφωσαν την ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου. Αντίθετα, το πρόγραμμα δίνει έμφαση κυρίως σε οτιδήποτε γαλλικό απευθυνόμενο έτσι σε όλο και μικρότερο κοινό.

Η «Ελένη» του Γκατζογιάννη δεν έχει προβληθεί ποτέ, το «μνημείο των νεκρών» είναι στη θέση του ενώ οι συνδικαλιστές συνεχίζουν να έχουν τον πρώτο λόγο. Οι υπάλληλοι ξεπέρασαν τις δυόμισι χιλιάδες ενώ 230 εκατομμύρια ευρώ μπαίνουν στα ταμεία της κάθε χρόνο από το ανταποδοτικό τέλος με τα μισά περίπου να είναι μόνο οι μισθοί του προσωπικού και των εκατοντάδων δημοσιογράφων που αναπαράγουν τις ίδιες ειδήσεις πολλές φορές την ημέρα. 

Για να μην πούμε για το ραδιόφωνο όπου η κατάσταση είναι απελπιστική, ακολουθώντας την ίδια μανιέρα. Η διαφήμιση είναι ελάχιστη και μόνο οι στοιχηματικές εταιρείες είδαν φως λόγω Μουντιάλ με χιλιάδες επαναλήψεις του προτεινόμενου τζόγου που οι ίδιες προσφέρουν. Το ερώτημα  λοιπόν παραμένει: Αυτό θα έπρεπε να είναι μια δημόσια τηλεόραση;

Και κάτι τελευταίο: Ο τηλεθεατής δεν έχει κανέναν τρόπο να επικοινωνήσει την άποψή του και να γνωρίζει ότι κάποιος θα τη λάβει υπόψιν, ούτε υπάρχει κάποιο forum που να είναι ανοιχτό στο κοινό. Γι' αυτό κύριε Στούπα σας ευχαριστούμε πολλαπλά που μας δίνετε αυτή την ευκαιρία».

                                               (Ν.Ζ.-Για τη φιλοξενία: Κ. Στούπας-liberal.gr)

Στατιστικά...

                                                                                                                                (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
 

Απόψεις...

«Στην Κυνουρία, στα χωριά γύρω από τον Τυρό και το Λεωνίδιο, μιλιέται ακόμη μια γλώσσα που κατάγεται σχεδόν αναλλοίωτη από τη Δωρική διάλεκτο.Το 1907, η απογραφή κατέγραφε 823 ανθρώπους που τη δήλωναν ως κύρια γλώσσα τους. Το 1981, ένας Γερμανός γλωσσολόγος μέτρησε γύρω στους 300 ενεργούς ομιλητές. Σήμερα η UNESCO την έχει εντάξει επίσημα στον κατάλογο των γλωσσών υπό εξαφάνιση. Μέχρι το 1997 διδασκόταν στο γυμνάσιο του Τυρού. Έκτοτε όχι.Δεν πρόκειται για γλώσσα που απαντάται στα βάθη κάποιου τροπικού δάσους. Είναι ελληνικός λόγος, ζωντανός απόγονος της αρχαιότητας, που σβήνει μέρα με τη μέρα στη χώρα που τον γέννησε. Και αυτό συμβαίνει χωρίς κανένας να το προσέξει.

Στις πανελλαδικές εξετάσεις, κάθε χρόνο ένα σημαντικό ποσοστό υποψηφίων δυσκολεύεται να συνθέσει ένα συνεκτικό κείμενο στη Νεοελληνική Γλώσσα - όχι λόγω έλλειψης ευφυΐας, αλλά επειδή λείπει το γλωσσικό υλικό που απαιτείται για να διατυπωθεί μια σύνθετη σκέψη. Όταν οι λέξεις λιγοστεύουν, περιορίζεται και η δυνατότητα να οργανωθεί, να αναπτυχθεί και να εκφραστεί μια ιδέα με σαφήνεια.Υπάρχει και ένας δεύτερος μηχανισμός φθοράς, πιο σύγχρονος. 

Η ευκολία με την οποία αφομοιώνουμε ξένους όρους δεν λειτουργεί πια ως δανεισμός που εμπλουτίζει, όπως έκανε επί αιώνες η ελληνική με λατινικές, τούρκικες ή ιταλικές λέξεις που ενσωμάτωσε και οικειοποιήθηκε. Λειτουργεί ως υποκατάσταση. Μια αγγλική λέξη δεν έρχεται πια να καλύψει ένα κενό, γιατί συνήθως δεν υπάρχει κενό. Υπάρχει σίγουρα κάποια ελληνική λέξη που απλώς αχρηστεύεται. Η ευκολία της αφομοίωσης, που κάποτε ήταν η δύναμη της γλώσσας μας, γίνεται σήμερα ο μηχανισμός της φτώχειας της».

                                                                       (Γ. Βουλγαράκης-liberal.gr)

«Αυτοί οι άνθρωποι όσα rebranding και να κάνουν πάντα θα προσφέρουν απίστευτο γέλιο. Πιο πολύ απ' όσο μπορούμε να καταναλώσουμε. Τώρα η Θεώνη Κουφονικολάκου, ένα από τα ανερχόμενα αστέρια του ριμπράντη Τσίπρα, δήλωσε με κάθε σοβαρότητα πως αν ερχόταν ο Νετανιάχου στην Ελλάδα η κυβέρνηση της ΕΛΑΣ θα τον συλλάμβανε. Το κακό δεν είναι ότι το είπε. Το κακό είναι πως το εννοούσε. 

Αντιλαμβάνεται αμέσως ο αναγνώστης το άσκοπο και το βλακώδες της δήλωσης. Για να έρθει στην Ελλάδα ο Νετανιάχου θα έπρεπε να τον καλέσει, θεωρητικά μιλώντας, η κυβέρνηση της ΕΛΑΣ. Όμως δεν υπάρχει παγκόσμιο προηγούμενο να καλείς έναν πρωθυπουργό φιλικού κράτους για να τον συλλάβεις. Εκτός αν η Θεώνη μας εννοούσε κάτι άλλο. Πως ενώ θα κατευθυνόταν ο «γενοκτόνος» πρωθυπουργός στις ΗΠΑ θα πετούσαν τα ελληνικά Ραφάλ και θα υποχρέωναν το αεροπλάνο του να προσγειωθεί κάπου στην Ελλάδα. 

Αυτό το σενάριο το βρίσκω, μέσα σε όλη αυτή την ανοησία, πιο ρεαλιστικό. Μήπως υπάρχει περίπτωση η κυβέρνηση του ριμπράντη να στείλει τα ΕΚΑΜ στην Ιερουσαλήμ για να απαγάγουν τον Νετανιάχου; Αυτό είναι κομμάτι δύσκολο. Τότε, πώς θα τον συλλάβουμε; Προειδοποιώ τον δημοσιογράφο που θα θελήσει να κάνει αυτή την ερώτηση στη Θεώνη μας πως κινδυνεύει με απόλυση. Ο προηγούμενος που έβαλε δύσκολα στην κυρία απολύθηκε από το κανάλι που εργαζόταν με άνωθεν τηλεφώνημα, όπως υπονόησε ο Νίκος Κοτζιάς».

                                                                           (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)

Εδώ ...γελάμε

 

                                                                 

                                                                                     (Δ. Χαντζόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Απόψεις...

«Στις 10 Ιουνίου 1898, στο νησί Κρκ της Αδριατικής, ένας εβδομηντατετράχρονος πρώην κουρέας ονόματι Τουόνε Ουντάινα σκοτώθηκε από έκρηξη μιας ξεχασμένης νάρκης σε ένα εργοτάξιο. Με τον θάνατό του χάθηκε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μία ζωή: χάθηκε η Δαλματική γλώσσα. Μια γλώσσα που μιλούσαν σε ολόκληρη την ανατολική ακτή της Αδριατικής επί αιώνες. Ένας Ιταλός γλωσσολόγος πρόλαβε, τον προηγούμενο χρόνο να καταγράψει από τον Ουντάινα γύρω στις 2.800 λέξεις. Αυτό απέμεινε. Μια γλώσσα δεν πεθαίνει με δελτία Τύπου και ανακοινώσεις. Πεθαίνει όταν πεθάνει ο τελευταίος που την μιλάει. 

Οι Σπαρτιάτες, από την άλλη, δεν χρειάστηκαν κανέναν εξωτερικό εχθρό να τους κατατροπώσεις και να εξαφανιστούν ως πολεμική δύναμη. Ο Αριστοτέλης, στα Πολιτικά, περιγράφει με ακρίβεια πώς η Σπάρτη κατέρρευσε δημογραφικά ,ενώ ακόμη θριάμβευε στρατιωτικά. Ονόμασε το φαινόμενο αυτό «Ολιγανδρία». Ο αριθμός των πολιτών-οπλιτών, δηλαδή η ραχοκοκαλιά του Σπαρτιατικού στρατού, μειωνόταν σταθερά επί γενιές, μέχρις ότου η πόλη που είχε συντρίψει την Αθήνα δεν διέθετε πια αρκετούς άνδρες να παρατάξει στο πεδίο της μάχης. Κανείς δεν κατάκτησε τη Σπάρτη, έσβησε από μόνη της . 

Αυτές οι δύο ιστορίες, η μία γλωσσική και η άλλη δημογραφική, περιγράφουν το ίδιο φαινόμενο σε δύο διαφορετικές εκδοχές . Περιγράφουν τον αργό, σχεδόν απένθητο και ανώδυνο θάνατο μια χώρας. Η Ελλάδα σήμερα, απειλείται και από τις δύο αυτές μορφές αφανισμού. Το δημογραφικό απειλεί τη χώρα με τον τρόπο της Σπάρτης: λιγότεροι άνθρωποι, λιγότερα χωριά που ζουν, λιγότερα σχολεία που λειτουργούν, μέχρι η δημογραφική πυραμίδα να γίνει κάτι που δεν αντέχει το ίδιο της το βάρος. 

Το γλωσσικό απειλεί την Ελληνική με τον τρόπο του Τουόνε Ουντάινα. Δεν εξαφανίζεται βίαια, αλλά διά της αδιαφορίας σειράς γενιών που χρησιμοποιηθούν όλο και λιγότερες λέξεις, διαβάζουν όλο και λιγότερο, και σκέφτεται με έναν κώδικα όλο και πιο φτωχό».

                                                                           (Γ.Bουλγαράκης-liberal.gr)

 «Για χρόνια, πολλοί συντηρητικοί έκαναν το λάθος να θεωρούν ότι κάθε αντίπαλος της προοδευτικής Αριστεράς είναι αυτομάτως φίλος της ελευθερίας. Επειδή κάποιος χλεύαζε την πολιτική ορθότητα, κατήγγελλε τις πανεπιστημιακές ελίτ ή υπερασπιζόταν την οικογένεια και το έθνος, βαφτιζόταν υπερασπιστής του δυτικού πολιτισμού. Όμως κάτω από τη ρητορική κατά του woke προοδευτισμού αναπτύχθηκε ένα διαφορετικό ρεύμα. Δεν επιδιώκει να διορθώσει τις υπερβολές της Δύσης, αλλά να αποδομήσει τη φιλελεύθερη, δημοκρατική και διατλαντική

Το κοινό νήμα δεν είναι η αγάπη για τη Ρωσία, το Ιράν ή τον ισλαμισμό της νέας δεξιάς που αναδύεται μέσα από τη δεξιά φούσκα των κοινωνικών δικτύων. Είναι η απέχθεια προς τον δυτικό κόσμο. Αυτό εξηγεί και την παράδοξη σύγκλιση της ριζοσπαστικής Αριστεράς με την αντισυστημική Δεξιά. Οι πρώτοι μιλούν για αποικιοκρατία και ιμπεριαλισμό. Οι δεύτεροι για παγκοσμιοποίηση, βαθύ κράτος και προδομένες ελίτ. Στο τέλος, όμως, καταλήγουν στα ίδια συμπεράσματα. Η Αμερική είναι ο βασικός ένοχος, το ΝΑΤΟ ο επιτιθέμενος, η Ουκρανία υπεύθυνη για τη ρωσική εισβολή και το Ισραήλ το κεντρικό πρόβλημα της Μέσης Ανατολής. 

Παρόμοια μοτίβα εμφανίζονται παντού.. Το Ισραήλ είναι μια κοινοβουλευτική δημοκρατία, μια οικονομία της γνώσης και ένας στρατηγικός σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι εχθροί του δεν στρέφονται εναντίον του μόνο για όσα κάνει, αλλά και για όσα είναι. Ο Νετανιάχου πλέον διαπιστώνει ότι χάνει ένα κομμάτι της αμερικανικής Δεξιάς. Το πραγματικά ανησυχητικό είναι ότι αυτό το κομμάτι έχει πάψει να βλέπει τον εαυτό του ως υπερασπιστή της Δύσης και αρχίζει να βλέπει τη Δύση ως εχθρό».

                                                                           (Αλ. Σκούρας-Liberal.gr)

«Ένα νέο βιβλίο υπογραμμίζει ότι το πιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του Λευκού Οίκου στη δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι τόσο οι εσωτερικές ίντριγκες όσο η διαρκώς διευρυνόμενη απόσταση ανάμεσα στην πραγματικότητα και στον τρόπο με τον οποίο την αντιλαμβάνεται ο ίδιος ο πρόεδρος, ο οποίος διαμορφώνει τις απόψεις του μέσα από αποσπασματικές πληροφορίες, προσωπικές βεβαιότητες και ιδέες που θα ήθελε να είναι αληθινές».

                                                                                  (Protagon.gr)

Ατάκες...

 

Απόψεις...

 

«Οι τιμές των καυσίμων, κάθε είδους, (βενζίνες, πετρέλαια, κηροζίνη αεροπλάνων, φυσικό αέριο) είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο ο πληθωρισμός επιμένει ανοδικά, με αποτέλεσμα να συνεχίζεται η χειροτέρευση του εισοδηματικού φαινομένου της ακρίβειας. Πρόκειται για μια νέα φάση ακρίβειας, που ξεκίνησε τον Μάρτιο, όταν έγιναν οι πρώτοι βομβαρδισμοί επί του Ιράν, και συνεχίζεται για πέντε μήνες. Επ’ αυτής της ήδη κρίσιμης κατάστασης, η καταστροφή εγκαταστάσεων σε χώρες του Κόλπου, έκανε τα πράγματα πολύ χειρότερα αφού περιόρισε δραστικά τις δυνατότητες τροφοδοσίας των οικονομιών με διυλισμένα καύσιμα.

Κι ως να μην έφταναν αυτά, τα ουκρανικά πλήγματα επί ρωσικών εγκαταστάσεων, μείωσαν αναπάντεχα τις ήδη περιορισμένες εξαγωγές έτοιμων προϊόντων προς τις δυτικές χώρες. Συνδυαστικά, προϊόντα που απαιτούν σημαντικές ποσότητες αερίου για την παραγωγή τους, όπως είναι η ουρία για τα γεωργικά λιπάσματα, είδαν τις τιμές τους να εκτοξεύονται ή, ακόμη χειρότερα, να λείπουν από τους παραγωγούς, με σοβαρές επιπτώσεις στις τιμές των τροφίμων. Αντιμετωπίζουμε λοιπόν ένα ακόμη κύμα ακρίβειας απολύτως εισαγόμενο».

                                                                 (Μπ. Παπαδημητρίου-Liberal.gr)

«Στροφές» ανεβάζει το μεγάλο πρόγραμμα αντικατάστασης των συμβατικών μετρητών ηλεκτρικής ενέργειας, με τον ΔΕΔΔΗΕ να επιταχύνει τις εγκαταστάσεις σε ολόκληρη τη χώρα και να βάζει ως επόμενο στόχο τους 5.900 νέους έξυπνους μετρητές ημερησίως. Το έργο αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες επενδύσεις ψηφιακού μετασχηματισμού του δικτύου διανομής, καθώς μέχρι το 2030 προβλέπεται να έχουν τοποθετηθεί συνολικά 7,7 εκατ. «έξυπνες» συσκευές μέτρησης, καλύπτοντας πρακτικά το σύνολο των παροχών χαμηλής τάσης σε νοικοκυριά, επιχειρήσεις και δημόσια κτίρια.

Ήδη ο ρυθμός εγκατάστασης έχει φτάσει περίπου τους 4.400 μετρητές την ημέρα, ενώ το επόμενο διάστημα προβλέπεται νέα επιτάχυνση, ώστε μέχρι το τέλος του 2026 ο συνολικός αριθμός τους να ανέλθει στα 2,4 εκατ. Μέσα στη φετινή χρονιά έχουν προστεθεί περίπου 330.000 νέοι μετρητές. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2018 λειτουργούσαν μόλις περίπου 85.000 μετρητές νέας γενιάς, σε ένα δίκτυο συνολικά 7,7 εκατ. παροχών».

                                                                 (Μ. Ασημακοπούλου-liberal.gr)

«Παρέλαβε τον ΣΥΡΙΖΑ στο 15% και τον οδήγησε στην ανυποληψία του 2,5%. Όμως δεν ήταν αυτή η αποστολή του. Διότι ο Σωκράτης Φάμελλος βρισκόταν σε αποστολή. Έπρεπε να εξαφανίσει από προσώπου γης το κόμμα του οποίου ηγείτο, διότι αυτό επέτασσε το συμφέρον ενός άλλου κόμματος, της ΕΛΑΣ του Α. Τσίπρα. Η ικανή και αναγκαία συνθήκη της επιτυχίας της ΕΛΑΣ ήταν να μη συμμετάσχει στις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ. Όσο θα υπήρχε, θα ακουγόταν φωνές από τα αριστερά τις οποίες το rebranding ήθελε να τις σιγήσει. Σε αυτή την αποστολή απέτυχε ο Σ. Φάμελλος και όταν το αντιλήφθηκε, εγκατέλειψε το κόμμα του, αλλά κράτησε την έδρα του. Τη βουλευτική αποζημίωση πάντα την υπολογίζουν, δεξιοί και αριστεροί».

                                                                      (Σ. Μουμτζής-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Ρήσεις...

 

Aπόψεις...

 

«Ο Ντανιέλ Ορτέγκα, με τη σύζυγό του Ροζάριο Μουρίγιο, η οποία είναι συμπρόεδρος, αποφάσισαν ότι οι εκλογές στη Νικαράγουα είναι περιττές, καθώς υπάρχει πιθανότητα να φέρουν στην εξουσία «τα ανδρείκελα των Γιάνκηδων» και τους «σομοζίστας». Οπότε, για σιγουριά, το ζεύγος τις κατήργησε. Πού να μπλέκουν πάλι με νοθείες και με διώξεις των πολιτικών τους αντιπάλων! Ούτως ή άλλως το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Αποφεύγουν έξοδα και ταλαιπωρία. 

Ο Ντανιέλ με τη Ροζάριο φρόντισαν να αλλάξουν και το σύνταγμα της χώρας, επιμηκύνοντας τη θητεία τους από πέντε σε έξι χρόνια. Εδώ με απογοήτευσαν! Εκαναν που έκαναν τη δουλειά, ας την έκαναν σωστά. Πέρασαν, κιόλας, είκοσι χρόνια από τότε που επισκέφτηκε την Αθήνα ο ηγέτης των Σαντινίστας για να συναντηθεί με τον πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς Γιώργο Παπανδρέου και να τιμήσουν τα δεκάχρονα του θανάτου του «δασκάλου», όπως αποκαλούσε τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Τελικά η επανάσταση επιβίωσε, αλλά στις πρώτες ελεύθερες εκλογές που διεξήχθησαν το 1990 επικράτησε η Κεντροδεξιά. Οταν ο Ορτέγκα επανήλθε το 2007, αποφάσισε ότι παρόμοιο λάθος δεν θα έπρεπε να διαπραχθεί ξανά και άρχισε να κτίζει το αυταρχικό καθεστώς του. Απαγορεύσεις, φυλακίσεις, διώξεις, εξορίες και φυσικά νοθεία στις εκλογές, ήταν τα όπλα που χρησιμοποίησε για να παραμείνει έκτοτε ακλόνητος στην εξουσία. Και προχθές, επειδή αντιλήφθηκε τη ματαιότητα των εκλογών, με έναν νόμο – με ένα άρθρο τις κατήργησε».

                                                                               (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)

«Zευγάρι ζήτησε την προστασία του νόμου Κατσέλη για να σώσει την πρώτη του κατοικία δηλώνοντας αδυναμία αποπληρωμής του δανείου που είχε λάβει, όμως προδόθηκε όμως από το Facebook. Η υπόθεση αφορούσε σύζυγο που είχε λάβει στεγαστικό δάνειο περίπου 195.000 ευρώ για την αγορά της οικογενειακής κατοικίας, με τον σύζυγό της να είναι εγγυητής. Οι δύο είχαν προσφύγει αρχικά στο Ειρηνοδικείο ζητώντας να ενταχθούν στον νόμο 3869/2010, υποστηρίζοντας ότι είχαν περιέλθει σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής των οφειλών τους. 

Το αίτημά τους απορρίφθηκε και οι ίδιοι άσκησαν εφέσεις, επιδιώκοντας να ανατραπεί η πρωτόδικη απόφαση. Ωστόσο, το Πρωτοδικείο επιβεβαίωσε την αρχική κρίση καταλήγοντας πως για τον σύζυγο δεν αποδείχθηκε μόνιμη αδυναμία πληρωμών, καθώς τα εισοδήματά του όχι μόνο δεν μειώθηκαν αλλά ακολουθούσαν σταθερά ανοδική πορεία. Παράλληλα, έλαβε υπόψη ότι το 2020, ενώ εκκρεμούσε ήδη η αίτησή του, αγόρασε καινούργιο αυτοκίνητο. Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, όμως, παρουσιάζει το σκεπτικό για τη σύζυγο. Η ίδια υποστήριζε ότι από το 2012 ήταν ουσιαστικά άνεργη και δεν είχε καμία επαγγελματική δραστηριότητα, πέρα από μια σύντομη τετράωρη απασχόληση το 2020.

Η τράπεζα, όμως, προσκόμισε δημόσιες αναρτήσεις από το Facebook, στις οποίες η προσφεύγουσα εμφανιζόταν να προωθεί την οικογενειακή επιχείρηση κοσμημάτων που διατηρούσε πλέον η αδελφή της. Το δικαστήριο έκρινε ότι οι συγκεκριμένες αναρτήσεις μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν κανονικά ως αποδεικτικό μέσο, απορρίπτοντας τον ισχυρισμό ότι παραβιάζουν προσωπικά δεδομένα».

                                                                                           (iefimerida.gr)

Εδώ ...γελάμε

                                                                                  (Α. Πετρουλάκης -ΚAΘΗΜEΡΙΝΗ/protagon.gr)

 

Απόψεις...

«Αξιοποιώντας μαρτυρίες και βιντεοληπτικό υλικό, η Διεύθυνση Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού της Πυροσβεστικής κατάφερε να φθάσει στα ίχνη τριών ατόμων που φέρεται να συνδέονται με την πυρκαγιά στο εγκαταλελειμμένο κτίριο του Μπάντμιντον, στο Γουδί. Από την αρχή οι υποψίες των ανακριτικών υπαλλήλων είχαν στραφεί σε άτομα τα οποία φέρεται να είχαν εισέλθει στην ερειπωμένη ολυμπιακή εγκατάσταση για πλιάτσικο. Αλλωστε, από την πρώτη στιγμή είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η φωτιά ξεκίνησε από μέσα. 

Μετά την κατάσβεση στις 12 Ιουλίου οι ερευνητές της Πυροσβεστικής εντόπισαν σε αυτοψία τους τρία ανοίγματα που οδηγούσαν στο εσωτερικό της εγκατάστασης. Η μία δίοδος βρισκόταν στην πίσω πλευρά του κτιρίου και οι άλλες δύο στο πλάι, σε σπασμένα υαλοπετάσματα. 

Σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», αυτόπτες μάρτυρες φέρεται να περιέγραψαν σε στελέχη της ΔΑΕΕ ότι λίγο προτού εκδηλωθεί η φωτιά άκουσαν φωνές μέσα από το κτίριο. Επειτα είδαν τρία άτομα να βγαίνουν και να απομακρύνονται με τα οχήματά τους. Ακολούθησε συλλογή οπτικού υλικού από κάμερες ασφαλείας της ευρύτερης περιοχής και ταυτοποιήθηκαν τα τρία αυτοκίνητα και οι κάτοχοί τους. 

Χθες, με τη συνδρομή αστυνομικών της Ομάδας Πρόληψης και Καταστολής Εγκλήματος συνελήφθησαν κοντά στο άλσος Ιλισίων τρεις Ρομά, ηλικίας 29, 32 και 52 ετών».

                                                           (Γ. Παπαδόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Η ιστοσελίδα Is AI Profitable Yet βάζει στο τραπέζι ένα εντυπωσιακό αλλά παρεξηγημένο δεδομένο. Η συνολική δαπάνη της βιομηχανίας για την τεχνητή νοημοσύνη έχει φτάσει περίπου το 1,5 τρισεκατομμύριο δολάρια, ενώ τα συνολικά έσοδα υπολογίζονται γύρω στα 769 δισεκατομμύρια. Η απόσταση είναι τεράστια. Και όμως, αυτό δεν αποδεικνύει ότι η τεχνητή νοημοσύνη είναι μια απάτη ή μια φούσκα. Αποδεικνύει κυρίως ότι βρισκόμαστε στην πρώιμη φάση μιας τεχνολογικής επανάστασης. 

Πολλοί βλέπουν αυτό το χάσμα και σπεύδουν να διακηρύξουν αποτυχία. Κάνουν το ίδιο λάθος που θα έκαναν αν αξιολογούσαν την Amazon στα πρώτα της χρόνια μόνο από τις ζημιές της. Η Amazon δεν έγινε κολοσσός επειδή βρήκε αμέσως μια χρυσοφόρα εφαρμογή. Έγινε επειδή για χρόνια έκαιγε κεφάλαια χτίζοντας αποθήκες, δίκτυα διανομής, λογισμικό, εφοδιαστική αλυσίδα και, τελικά, μια ολόκληρη ψηφιακή υποδομή. Πριν γίνει μηχανή κερδών, ήταν μηχανή επενδύσεων.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει σήμερα με την τεχνητή νοημοσύνη. Πριν μετατραπεί σε ώριμη πηγή κερδοφορίας, πρέπει να αποκτήσει το υλικό της σώμα. Αυτό σημαίνει data centers, μικροτσίπ, ενεργειακή ισχύ, ψύξη, ταχύτατα δίκτυα, εξειδικευμένο προσωπικό και αδιανόητες δαπάνες κεφαλαίου. Η προσφορά δυνατοτήτων προηγείται της μαζικής αξιοποίησης».

                                                                             (Αλ. Σκούρας-liberal.gr)

«Ενα τραγούδι αποκτά πραγματική ζωή όταν συναντά το κοινό, όταν τραγουδιέται, όταν συγκινεί και περνά από γενιά σε γενιά. Από την άλλη, όσο δυσάρεστη και αν είναι μια απαγόρευση, δεν μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι ο νόμος είναι λάθος. Είναι αναγκαίο να μη χαθεί η ισορροπία ανάμεσα στη νομική προστασία και στην ίδια την αποστολή της τέχνης».

                                                                   (Λ. Σταμπούλογλου-protagon.gr)

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

 

«Σε εκτενές ρεπορτάζ του ανταποκριτή της, Γκερντ Χέλερ, η γερμανική οικονομική εφημερίδα κάνει λόγο για μια χώρα που μετατρέπει σταδιακά το brain drain σε brain gain.Όπως επισημαίνει η Handelsblatt, η Ελλάδα έχει αναπτύξει μια ολοκληρωμένη στρατηγική για την επιστροφή εξειδικευμένων εργαζομένων που μετανάστευσαν την προηγούμενη δεκαετία, αξιοποιώντας φορολογικά κίνητρα, επιδοτήσεις, πλατφόρμες εύρεσης εργασίας και εκδηλώσεις προσέλκυσης Ελλήνων του εξωτερικού. 

«Το δημοσίευμα υπενθυμίζει ότι το κύμα μετανάστευσης της δεκαετίας του 2010 αποτέλεσε τη μεγαλύτερη έξοδο πληθυσμού που γνώρισε ευρωπαϊκή χώρα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει η γερμανική εφημερίδα επικαλούμενη την υπουργό Εργασίας Νίκη Κεραμέως, περίπου 734.000 άνθρωποι εγκατέλειψαν την Ελλάδα τα τελευταία 15 χρόνια, ενώ 473.000 έχουν ήδη επιστρέψει. Μάλιστα, από το 2023 το ισοζύγιο μετανάστευσης είναι πλέον θετικό, ενώ το 2024 οι επιστροφές ξεπέρασαν τις αναχωρήσεις κατά περίπου 20.000 άτομα».

                                                                                        (Iefimerida.gr)

«Όσο κι αν φαίνεται εξωφρενικό, τον τελευταίο καιρό υπάρχουν Έλληνες δημοσιογράφοι, ανάμεσά τους και κάποιοι με προϋπηρεσία σε συστημικά έντυπα, οι οποίοι καλούν λιγότερο ή περισσότερο ανοιχτά τον Πούτιν να εγκαταλείψει την «μεσοβέζικη» και συμβιβαστική πολιτική του και να προχωρήσει σε πλέον αποφασιστικά μέτρα για να κερδίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία, τόσο εναντίον της Ουκρανίας όσο και εναντίον ευρωπαϊκών χωρών, κραδαίνοντας και την απειλή των πυρηνικών.

Ποιος θα το πίστευε όταν άρχισε η εισβολή στην Ουκρανία πως οι ημικρυπτόμενοι τότε θιασώτες της θα έφθαναν σήμερα να καλούν ανοιχτά σε επέκταση του πολέμου προς τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη χρήση της πυρηνικής αποτροπής; Είναι γνωστή η ρήση πως το τέλος του κατήφορου είναι ο πάτος».

                                                                        (Γ. Καραμπελιάς-liberal.gr)

«Το καλοκαίρι συχνά καταλήγει σε μια άσκηση αναγκαστικής συνύπαρξης με ανθρώπους με τους οποίους δεν θα ήθελες να μοιραστείς ούτε το οξυγόνο σου. Γιατί, λοιπόν, συνεχίζουμε να οργανώνουμε την καλοκαιρινή εμπειρία σαν να βρισκόμαστε ακόμη στα τέλη της δεκαετίας του '90; Δυνατή μουσική από το μεσημέρι, μπουκάλια μέσα σε σαμπανιέρες, DJ sets, φωτορυθμικά και η μόνιμη εντύπωση ότι, εάν δεν μπορείς να συνομιλήσεις με τον διπλανό σου, τότε περνάς κα-τα-πλη-κτι-κά. Πόσο αναχρονιστική μπορεί να γίνει μια βιομηχανία που κατά τα άλλα μιλάει ασταμάτητα για εμπειρίες, ευεξία, βιωσιμότητα και εξατομικευμένες υπηρεσίες; 

Το καλοκαίρι, ενώ θεωρητικά ενδείκνυται για επαφή με τη φύση, καταλήγει συχνά σε μια άσκηση αναγκαστικής συνύπαρξης με ανθρώπους με τους οποίους δεν θα ήθελες να μοιραστείς ούτε το οξυγόνο σου. Κάποια στιγμή σταμάτησα να αγαπώ τις παραλίες. Ορέγομαι τις παραλίες με ιδιωτικότητα. Ναι, εννοείται πως υπάρχουν.Μαζί με εμένα, χιλιάδες συμπολίτες μου χρειάζονται ησυχία».

                                                                           (Ε. Μπινάζη-protagon.gr)

«Όσο κι αν φαίνεται εξωφρενικό, τον τελευταίο καιρό υπάρχουν Έλληνες δημοσιογράφοι, ανάμεσά τους και κάποιοι με προϋπηρεσία σε συστημικά έντυπα, οι οποίοι καλούν λιγότερο ή περισσότερο ανοιχτά τον Πούτιν να εγκαταλείψει την «μεσοβέζικη» και συμβιβαστική πολιτική του και να προχωρήσει σε πλέον αποφασιστικά μέτρα για να κερδίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία, τόσο εναντίον της Ουκρανίας όσο και εναντίον ευρωπαϊκών χωρών, κραδαίνοντας και την απειλή των πυρηνικών. Ποιος θα το πίστευε όταν άρχισε η εισβολή στην Ουκρανία πως οι ημικρυπτόμενοι τότε θιασώτες της θα έφθαναν σήμερα να καλούν ανοιχτά σε επέκταση του πολέμου προς τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη χρήση της πυρηνικής αποτροπής; Είναι γνωστή η ρήση πως το τέλος του κατήφορου είναι ο πάτος».

                                                                      (Γ. Καραμπελιάς-liberal.gr)

Ατάκες...

 

Απόψεις...

 

«Όπως αναμενόταν, η αντιπολίτευση -μικρή και οπισθοδρομική κι ας αυτοαποκαλείται προοδευτική- ψήφισε… «όχι σε όλα». Δεν βρήκε τίποτα θετικό. Με τη στάση αυτή, δεν κατέστη δυνατή η συγκέντρωση των 180 ψήφων που θα επέτρεπαν στην επόμενη Βουλή να ολοκληρώσει την αναθεώρηση με την απλούστερη διαδικασία, μεταθέτοντας ουσιαστικά κρίσιμες αλλαγές στο μέλλον. Αλήθεια, πώς μπόρεσε το ΠαΣοΚ να μη λάβει ξεκάθαρη θέση σε κορυφαία και σοβαρότατα ζητήματα; Όπως η σημαία, η ελληνική γλώσσα, τα μη κρατικά πανεπιστήμια, η προσιτή κατοικία, η κλιματική πολιτική, η επιστολική ψήφος κι η φορολογική σταθερότητα; 

Πώς στο καλό δεν υπερψήφισε την αλλαγή των άρθρων 86 και 90, τη στιγμή που όλο το πολιτικό σύστημα κι η κοινωνία καταγγέλλουν την πολιτική ευθύνη υπουργών και τη διαδικασία επιλογής της δικαστικής ηγεσίας; Ξέρετε κάτι; Η αντιπολίτευση μπορεί να διαφωνεί, να ασκεί σκληρή κριτική και να καταψηφίζει. Όμως, το πρώτιστο που οφείλει, είναι να μπορεί να διακρίνει: πότε εκφράζεται ως πολιτικός αντίπαλος και πότε ως θεσμική δύναμη του τόπου. Η δημοκρατία δεν γράφεται με «όχι» και «παρών». Γράφεται με θέσεις και ευθύνη».

                                                               (Ν. Σακελλαρόπουλος-emvolos.gr)

«Είναι ίσως νωρίς να προδικάσουμε την τύχη της επιχειρούμενης από την κυβέρνηση αναθεώρησης του Συντάγματος, όμως η προχθεσινή ψηφοφορία αφήνει ελάχιστα περιθώρια αισιοδοξίας. Η απορριπτική στάση σύσσωμης της αντιπολίτευσης απέναντι και σε άρθρα που συμφωνούσε πως έπρεπε να αναθεωρηθούν, είναι δηλωτική του κλίματος πολιτικής έντασης το οποίο κατέστησε αδύνατες τις συναινέσεις. Προφανώς το πρόβλημα δεν είναι θεσμικό, είναι βαθύτατα πολιτικό και αφορά πρωτίστως τη στάση του ΠΑΣΟΚ, καθώς είναι το μόνο κόμμα το οποίο θα μπορούσε να στηρίξει την αναθεωρητική διαδικασία.

Η σοβαροφάνεια και η κατάχρηση ενός δικαιώματος στερεί από το κοινό έργα που έχουν εγγραφεί στην εθνική ή στη διεθνή καλλιτεχνική κληρονομιά. Η έννοια της απαγόρευσης είναι απεχθής – και θα έπρεπε να επιστρατεύεται μόνον σε κάποιες ενδεχομένως ακραίες περιπτώσεις. Αυτό που έγινε είναι και προσβλητικό προς το κοινό και προς καλλιτέχνες του μεγέθους του Μανώλη Μητσιά».

                                                                            (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)

«Η διακεκριμένη μεταφράστρια της «Οδύσσειας», Έμιλι Γουίλσον, άσκησε σκληρή κριτική στο σενάριο, χαρακτηρίζοντάς το «απαράδεκτο» και υποστηρίζοντας ότι του λείπει το ψυχολογικό, συναισθηματικό και ηθικό βάθος που καθιστά το ομηρικό έπος διαχρονικό. Η επιλογή του σκηνοθέτη να χρησιμοποιήσουν οι ηθοποιοί σύγχρονες αμερικανικές προφορές, αντί της καθιερωμένης βρετανικής εκφοράς, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με πολλούς θεατές να χαρακτηρίζουν το αποτέλεσμα «παράταιρο» και «αποσπασματικό». 

Η προβολή της ταινίας σε ειδικό φιλμ 70mm IMAX προκαλεί δυσαρέσκεια, καθώς η ιδανική εμπειρία είναι διαθέσιμη σε ελάχιστες αίθουσες παγκοσμίως, με υπερβολικά υψηλές τιμές και εισιτήρια που εξαντλούνται εβδομάδες νωρίτερα. Αντιδράσεις προκάλεσαν επίσης επιλογές στο καστ, με επίκεντρο τη συμμετοχή της Λουπίτα Νιόνγκο ως Ωραία Ελένη, αλλά και η απόφαση να πραγματοποιηθεί μέρος των γυρισμάτων στην αμφισβητούμενη περιοχή της Δυτικής Σαχάρας».

                                                                                         (Iefimerida.gr)

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

 

(Στις 9 Ιουλίου 2026, το Ανώτατο Δικαστήριο του Πακιστάν αθώωσε τρεις καταδικασμένους σε θάνατο για το λιντσάρισμα του ζευγαριού Χριστιανών Shama Bibi και Shahzad Masih, το 2014 από έναν μανιασμένο μουσουλμανικό όχλο 100 ατόμων. Με αυτήν την ετυμηγορία, το ανώτατο δικαστήριο εξάλειψε τις τελευταίες εναπομείνασες καταδίκες στην υπόθεση, χωρίς να αφήνει κανέναν καταδικασμένο σε μία από τις πιο ειδεχθείς πράξες βίας κατά χριστιανών στο Πακιστάν. Το ζευγάρι, και οι δύο εργάτες σε καμίνι τούβλων και γονείς τριών μικρών παιδιών, αντιμετώπισε ψευδείς κατηγορίες για βεβήλωση σελίδων του Κορανίου. 

Οι φήμες εξαπλώθηκαν γρήγορα στην περιοχή και τα μεγάφωνα των τοπικών τζαμιών ενίσχυσαν τους ισχυρισμούς για βλασφημία, προτρέποντας τους πιστούς να πάνε στο καμίνι των τούβλων όπου εργαζόταν το ζευγάρι για να τους λιντσάρουν. Πάνω από 100 αφιονισμένοι ισλαμιστές έσυραν βίαια το ζευγάρι και τους ξυλοκόπησαν ανελέητα, χωρίς να δείξει κανένα σημάδι συμπόνιας για την έγκυο γυναίκα, παρά τις απεγνωσμένες εκκλήσεις της. Στη συνέχεια τους έριξαν στο καμίνι των τούβλων, καίγοντας και τους δύο ζωντανούς. 

Η αστυνομία απήγγειλε κατηγορίες σε 106 άτομα για τον ρόλο τους στο λιντσάρισμα. Τον Νοέμβριο του 2016, ένα Δικαστήριο Αντιτρομοκρατίας της Λαχόρης καταδίκασε σε θάνατο τέσσερα άτομα για τον ρόλο τους στη δολοφονία του ζευγαριού. Το δικαστήριο καταδίκασε επίσης οκτώ άλλους κατηγορούμενους σε δύο χρόνια φυλάκισης για υποβοήθηση Το 2019, το Ανώτατο Δικαστήριο της Λαχόρης αθώωσε δύο από τους πέντε άνδρες που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο. Το δικαστήριο επίσης αθώωσε άλλους 102 κατηγορούμενους, επικαλούμενο την έλλειψη επαρκών αποδεικτικών στοιχείων. Και πριν λίγες μέρες αθωώθηκαν και οι υπόλοιποι.  

Παρόμοια ξεσπάσματα αντιχριστιανικής βίας έχουν σημειωθεί στην Gojra το 2009, στην Joseph Colony στη Λαχόρη το 2013, στην Jaranwala το 2023 και σε πολλά άλλα μέρη της χώρας όπου φανατικά πλήθη έχουν χρησιμοποιήσει ψευδείς ισχυρισμούς για βλασφημία ως πρόσχημα για λιντσαρίσματα, πυρπολήσεις εκκλησιών και ολόκληρων χριστιανικών συνοικιών και αναγκάζοντας τους κατοίκους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Αλλά όταν όλοι αυτοί έρχονται εδώ, πρέπει να ανοίξουμε εμείς τα δικά μας και να τους δεχθούμε. 

                                                                (Θ.Τζήμερος - Δημιουργία Ξανά)

https://www.facebook.com/reel/2333989654006506

https://www.facebook.com/reel/1065647916029544