Απόψεις...

«Στις 10 Ιουνίου 1898, στο νησί Κρκ της Αδριατικής, ένας εβδομηντατετράχρονος πρώην κουρέας ονόματι Τουόνε Ουντάινα σκοτώθηκε από έκρηξη μιας ξεχασμένης νάρκης σε ένα εργοτάξιο. Με τον θάνατό του χάθηκε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μία ζωή: χάθηκε η Δαλματική γλώσσα. Μια γλώσσα που μιλούσαν σε ολόκληρη την ανατολική ακτή της Αδριατικής επί αιώνες. Ένας Ιταλός γλωσσολόγος πρόλαβε, τον προηγούμενο χρόνο να καταγράψει από τον Ουντάινα γύρω στις 2.800 λέξεις. Αυτό απέμεινε. Μια γλώσσα δεν πεθαίνει με δελτία Τύπου και ανακοινώσεις. Πεθαίνει όταν πεθάνει ο τελευταίος που την μιλάει. 

Οι Σπαρτιάτες, από την άλλη, δεν χρειάστηκαν κανέναν εξωτερικό εχθρό να τους κατατροπώσεις και να εξαφανιστούν ως πολεμική δύναμη. Ο Αριστοτέλης, στα Πολιτικά, περιγράφει με ακρίβεια πώς η Σπάρτη κατέρρευσε δημογραφικά ,ενώ ακόμη θριάμβευε στρατιωτικά. Ονόμασε το φαινόμενο αυτό «Ολιγανδρία». Ο αριθμός των πολιτών-οπλιτών, δηλαδή η ραχοκοκαλιά του Σπαρτιατικού στρατού, μειωνόταν σταθερά επί γενιές, μέχρις ότου η πόλη που είχε συντρίψει την Αθήνα δεν διέθετε πια αρκετούς άνδρες να παρατάξει στο πεδίο της μάχης. Κανείς δεν κατάκτησε τη Σπάρτη, έσβησε από μόνη της . 

Αυτές οι δύο ιστορίες, η μία γλωσσική και η άλλη δημογραφική, περιγράφουν το ίδιο φαινόμενο σε δύο διαφορετικές εκδοχές . Περιγράφουν τον αργό, σχεδόν απένθητο και ανώδυνο θάνατο μια χώρας. Η Ελλάδα σήμερα, απειλείται και από τις δύο αυτές μορφές αφανισμού. Το δημογραφικό απειλεί τη χώρα με τον τρόπο της Σπάρτης: λιγότεροι άνθρωποι, λιγότερα χωριά που ζουν, λιγότερα σχολεία που λειτουργούν, μέχρι η δημογραφική πυραμίδα να γίνει κάτι που δεν αντέχει το ίδιο της το βάρος. 

Το γλωσσικό απειλεί την Ελληνική με τον τρόπο του Τουόνε Ουντάινα. Δεν εξαφανίζεται βίαια, αλλά διά της αδιαφορίας σειράς γενιών που χρησιμοποιηθούν όλο και λιγότερες λέξεις, διαβάζουν όλο και λιγότερο, και σκέφτεται με έναν κώδικα όλο και πιο φτωχό».

                                                                           (Γ.Bουλγαράκης-liberal.gr)

 «Για χρόνια, πολλοί συντηρητικοί έκαναν το λάθος να θεωρούν ότι κάθε αντίπαλος της προοδευτικής Αριστεράς είναι αυτομάτως φίλος της ελευθερίας. Επειδή κάποιος χλεύαζε την πολιτική ορθότητα, κατήγγελλε τις πανεπιστημιακές ελίτ ή υπερασπιζόταν την οικογένεια και το έθνος, βαφτιζόταν υπερασπιστής του δυτικού πολιτισμού. Όμως κάτω από τη ρητορική κατά του woke προοδευτισμού αναπτύχθηκε ένα διαφορετικό ρεύμα. Δεν επιδιώκει να διορθώσει τις υπερβολές της Δύσης, αλλά να αποδομήσει τη φιλελεύθερη, δημοκρατική και διατλαντική

Το κοινό νήμα δεν είναι η αγάπη για τη Ρωσία, το Ιράν ή τον ισλαμισμό της νέας δεξιάς που αναδύεται μέσα από τη δεξιά φούσκα των κοινωνικών δικτύων. Είναι η απέχθεια προς τον δυτικό κόσμο. Αυτό εξηγεί και την παράδοξη σύγκλιση της ριζοσπαστικής Αριστεράς με την αντισυστημική Δεξιά. Οι πρώτοι μιλούν για αποικιοκρατία και ιμπεριαλισμό. Οι δεύτεροι για παγκοσμιοποίηση, βαθύ κράτος και προδομένες ελίτ. Στο τέλος, όμως, καταλήγουν στα ίδια συμπεράσματα. Η Αμερική είναι ο βασικός ένοχος, το ΝΑΤΟ ο επιτιθέμενος, η Ουκρανία υπεύθυνη για τη ρωσική εισβολή και το Ισραήλ το κεντρικό πρόβλημα της Μέσης Ανατολής. 

Παρόμοια μοτίβα εμφανίζονται παντού.. Το Ισραήλ είναι μια κοινοβουλευτική δημοκρατία, μια οικονομία της γνώσης και ένας στρατηγικός σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι εχθροί του δεν στρέφονται εναντίον του μόνο για όσα κάνει, αλλά και για όσα είναι. Ο Νετανιάχου πλέον διαπιστώνει ότι χάνει ένα κομμάτι της αμερικανικής Δεξιάς. Το πραγματικά ανησυχητικό είναι ότι αυτό το κομμάτι έχει πάψει να βλέπει τον εαυτό του ως υπερασπιστή της Δύσης και αρχίζει να βλέπει τη Δύση ως εχθρό».

                                                                           (Αλ. Σκούρας-Liberal.gr)

«Ένα νέο βιβλίο υπογραμμίζει ότι το πιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του Λευκού Οίκου στη δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι τόσο οι εσωτερικές ίντριγκες όσο η διαρκώς διευρυνόμενη απόσταση ανάμεσα στην πραγματικότητα και στον τρόπο με τον οποίο την αντιλαμβάνεται ο ίδιος ο πρόεδρος, ο οποίος διαμορφώνει τις απόψεις του μέσα από αποσπασματικές πληροφορίες, προσωπικές βεβαιότητες και ιδέες που θα ήθελε να είναι αληθινές».

                                                                                  (Protagon.gr)