Oύτε τα αυτονόητα;

 

@ Όταν Δευτέρα μεσημέρι, μετά από εορταστικό τετραήμερο, δεν καθαρίζονται ούτε οι μικροί κάδοι απορριμμάτων και μάλιστα στην τουριστική παραλίμνια πλευρά της πόλης τι πρέπει να υποθέσουμε; Απαντήσεις δεκτές… (Κάποιοι κάδοι δεν έχουν ούτε  πλαστικές σακούλες εντός. Με τα χέρια τα μαζεύουν;)

Παραδίπλα, ένας σωρός από φύλλα πετάχτηκε πάνω στο πράσινο. Ο κόσμος μπορεί να έρχεται, αλλά το ερώτημα είναι τι βλέπει…

@ Πού να πήγαν αλήθεια τα λουλούδια που φύτεψαν πριν κάποιες μέρες μαθητές στα παρτέρια του πάρκου Κατσάρη; Πώς και εξαφανίστηκαν όλα; Τα πήραν κάποιοι για τις αυλές τους;  

Αναπαράσταση για... πρωτόγονους;

 

Πολύ  κόσμο συγκεντρώνει κάθε χρόνο η αναπαράσταση της μάχης του Καλπακίου που γίνεται στον λόφο Γοριτσάκι. Τόσα χρόνια όμως οι λίγες θέσεις στην τσιμεντένια εξέδρα δεν φτάνουν σε καμία περίπτωση για τους επισκέπτες που έρχονται από διάφορα σημεία της χώρας και αναγκάζονται να καθίσουν πάνω στα χώματα και τη λάσπη. Μια ολόκληρη Περιφέρεια, ένας ολόκληρος Δήμος και μια μεραρχία του στρατού δεν μπορούν να ρίξουν λίγο τσιμέντο και να ευπρεπίσουν τον χώρο; Είναι θέμα πολιτισμού πλέον…

Αλλεργία... στο 1821;

Από τις λίγες πόλεις που άφησε τα 200 χρόνια από την ελληνική επανάσταση να την προσπεράσουν «αβρόχοις ποσίν», είναι η δική μας. Κι ας έδωσε αυτή η πόλη και η ευρύτερη περιοχή δεκάδες πρωταγωνιστές, από κάθε πόστο, υπέρ του αγώνα της Ανεξαρτησίας. Ένα συνέδριο για τον Αλή πασά ήταν το σπουδαιότερο που είχε να επιδείξει. Κι αυτό, φυσικά, δεν αφορούσε τον πολύ κόσμο. 

Περνάει κανείς από πόλεις όπως το Αγρίνιο, το Μεσολόγγι, την Τρίπολη, την Καλαμάτα κτλ. και βλέπει όμορφα γκράφιτι, γιγαντοπανό, γλυπτά και έργα τέχνης να μένουν εκεί, να γεφυρώνουν το χθες με το σήμερα και να τονίζουν τη σπουδαιότητα αυτού του ένδοξου αγώνα. 

Εδώ μόνο η μικρασιατική καταστροφή και το Ολοκαύτωμα φαίνεται να μας συγκινούν, αν κρίνουμε από το πλήθος των εκδηλώσεων που συνεχίζουν αφιερωμένες στα δύο αυτά ιστορικά γεγονότα. Δε λέμε, καλώς γίνεται αυτό (αν και η υπερβολή δεν ωφέλησε ποτέ κανέναν) αλλά δεν είναι τα μόνα. Γιατί λοιπόν εδώ έχουμε μια αλλεργία στην ελληνική επανάσταση; Τι ακριβώς δεν μας αρέσει; Τι μας ενοχλεί και την προσπερνάμε;

Αν δει κανείς τον κήπο των ηρώων στο Μεσολόγγι ή την πλατεία Ελευθερίας στη Χίο θα καταλάβει πώς μπορεί να τιμάει κανείς τους ήρωες, τιμώντας ταυτόχρονα και τον καθημερινό του πολιτισμό. Ο αντίστοιχος «κήπος» στην πόλη μας είναι ακόμη με χώμα, λάσπη και χαλίκι, σπασμένα παγκάκια, σκουπιδαριό και κάδους από το... 1821, παρότι βρίσκεται στο κέντρο-κέντρο της πόλης. Την Ανεξαρτησίας ξέραμε να τη χαλάσουμε για να την ξαναφτιάξουμε, να τοποθετήσουμε εδώ μια όμορφη πλακόστρωση μας πέφτει κομμάτι δύσκολο. Καιρός να ξυπνάμε και οι από κάτω ραγιάδες...

                                                                 ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ

ΧΙΟΣ

                                                                                 

                                                   ΤΡΙΠΟΛΗ 

                                                                               ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ

                                                                                ΑΓΡΙΝΙΟ

                                                                        ΚΑΛΑΜΑΤΑ

Kαι ο δικός μας «κήπος των ηρώων»... στην πόλη των «γραμμάτων και των τεχνών»

Ως πότε;

Διαβάζουμε και φρίττουμε..

"Στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Βενιζέλειου νοσοκομείου νοσηλεύεται μία Αμερικανίδα η οποία τραυματίστηκε μαζί με άλλα τρία άτομα στη Σαντορίνη από έκρηξη αυτοσχέδιου βαρελότου. Η Αμερικανίδα, που είναι πιο σοβαρά τραυματισμένη από τους υπόλοιπους, χειρουργήθηκε στην κοιλιακή χώρα και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στη ΜΕΘ του νοσοκομείου.Οι άλλοι τρεις νοσηλεύονται με εγκαύματα κυρίως στα πόδια.

Εν τω μεταξύ, στην σύλληψη 2 ατόμων προχώρησε η αστυνομία της Σαντορίνης μετά τον τραυματισμό συνολικά 7 ανθρώπων απο αυτοσχέδιο βαρελότο στο χώρο έξω απο τον Ιερό Ναό Παναγίας του Ακάθιστου Ύμνου, στην Οία."

Αναρωτιέται κανείς αν είναι τόσο δύσκολο τελικά να μπει ένα τέρμα σε οποιαδήποτε εκτόξευση κροτίδας ή βαρελότου κατά την Ανάσταση , την Πρωτοχρονιά ή έτσι για πλάκα εφόσον το θελήσουν πραγματικά οι διωκτικές αρχές. Μόνο μετά από περιστατικά  τραυματισμών ή θανάτων αθώων ανθρώπων κάνει δήθεν πώς κινητοποιείται αυτό το κράτος ..της πλάκας.  

Ω γλυκύ μου έαρ..

Διπλή γιορτή..

8 Mαρτίου..

Τα πήραμε τα Γιάννενα..

Έρως ανίκατε μάχαν..

"Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα

Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μές' στ' άπατα μιαν ήχώ
Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Να σε βλέπω μισή να περνάς το νερό
Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο."

                                               Οδ.Ελύτης

Help..

Παρά τη συνεχιζόμενη οικονομική κρίση η οποία έχει πολλούς υπαίτιους αλλά αποδέκτες πια μέχρι και πρώην ..υπουργούς,  ας μην ξεχνάμε αυτές τις μέρες (και όχι μόνο) ότι υπάρχει κι ένας κόσμος ξεχασμένος που μπορεί να είναι μακριά αλλά έχει ανάγκη τη βοήθειά μας.
Πέρα λοιπόν από τα τοπικά δίκτυα βοήθειας στους ανήμπορους, ας θυμηθούμε και τις οργανώσεις εκείνες που προσφέρουν βοήθεια στους αναξιοπαθούντες του πλανήτη. Γιατί πάνω από 10 εκατομμύρια παιδιά  εξακολουθούν να πεθαίνουν κάθε χρόνο από την πείνα , όσο εμείς ..διασκεδάζουμε με τα καπρίτσια των ανθρώπων που μας κυβερνούσαν και εξακολουθούν να μας κυβερνούν. 

Πέρασαν κιόλας σαράντα χρόνια..

"Φοβάμαι

τους ανθρώπους που εφτά χρόνια

έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι

και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας

«Δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που με καταλερωμένη τη φωλιά

πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που σου 'κλειναν την πόρτα

μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια

και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο

να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που γέμιζαν τις ταβέρνες

και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια

κάθε βράδυ

και τώρα τα ξανασπάζουν

όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη

και έχουν και «απόψεις».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν

και τώρα σε λοιδορούν

γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο."

Μανώλης Αναγνωστάκης

 

(Το ποίημα «Φοβάμαι» γράφτηκε τον Νοέμβρη του 1983 και δημοσιεύτηκε στην εφημ. Αυγή.)

Aέραααα....