Απόψεις...

 

«Κυκλοφορούσε το εξής ανέκδοτο: Οταν ο Ντόναλντ Τραμπ επέλεξε για αντιπρόεδρο τον Τζέι Ντι Βανς, ήθελε να στείλει ένα μήνυμα-προειδοποίηση προς τους επίδοξους δολοφόνους του. «Κοιτάξτε, αν σκοτώσετε εμένα, αυτός θα είναι ο πρόεδρος». 

Αυτό το ανέκδοτο αποτυπώνει και το σύγχρονο δράμα των ΗΠΑ, το οποίο εκ των πραγμάτων αποτελεί δράμα και για τον πλανήτη μας. Αυτή η κατάσταση επιτείνεται καθώς και η άλλη πλευρά, οι Δημοκρατικοί, τείνουν να διολισθήσουν σε θέσεις ακραίες, επηρεασμένοι από την ενδυνάμωση της αριστερής τάσης του κόμματός τους. Λειτουργεί δηλαδή και στην προκειμένη περίπτωση το κλασικό σχήμα τα δύο άκρα να αλληλοτροφοδοτούνται. Το τελικό αποτέλεσμα, όμως, οδηγεί σε ένα πολιτικό σύστημα στο οποίο οι δύο μεγάλες παρατάξεις ακολουθούν πλήρως αποκλίνουσες πορείες. 

Οι συγκλίσεις που χαρακτήριζαν την «παλιά, κανονική» Αμερική δεν υπάρχουν και το ερώτημα είναι πλέον πώς θα διαμορφωθεί η νέα Αμερική. Με τον Βανς από τη μια μεριά και τον Σάντερς και τους πιστούς του από την άλλη; Ακόμη και η καταστροφική εξωτερική πολιτική των Ομπάμα – Χίλαρι Κλίντον υπάκουε σε μια λογική. Ηθελε να αναμορφώσει τα αραβικά καθεστώτα της Μέσης Ανατολής εισάγοντας τις αξίες της δυτικής δημοκρατίας. Απέτυχε τραγικά, καθώς αποδείχθηκε ότι το δίλημμα σε αυτήν την περιοχή δεν είναι φιλελεύθερη δημοκρατία ή αυταρχισμός, αλλά κοσμικός αυταρχισμός ή ισλαμιστικό καθεστώς. 

Ισως αυτή η επιλογή των Ομπάμα – Κλίντον να συγκαταλέγεται στις πιο ατυχείς στιγμές της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Ακόμη κι έτσι, πάντως, ουδεμία σχέση έχει με τις αλλοπρόσαλλες και άνευ λογικής αποφάσεις του Ντόναλντ Τραμπ. Ξεκινώντας από την Ουκρανία και το ειδύλλιό του με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, περνώντας μέσα από την απαξίωση των συμμάχων του και καταλήγοντας στο πώς αντιμετώπισε την ιρανική απειλή. Τη μια μέρα ανακοίνωνε μια συμφωνία και την επομένη απειλούσε να εξαφανίσει το Ιράν από τον χάρτη. Μια εφ’ όλης της ύλης αποτυχία».

                                                                             (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)

«Τρακάρουν τα τραίνα και αλλού το λοιπόν. Και μάλιστα δυο φορές μέσα σ’ έναν χρόνο. Αλλά βέβαια υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ισπανία. Εδώ η σύγκρουση ήταν αποτέλεσμα της δράσης μιας εγκληματικής συμμορίας με έδρα στο Μαξίμου που οδήγησε συνειδητά τα παιδιά στον θάνατο, ενώ εκεί τρακάρουν διότι υφίσταται η έννοια του ανθρώπινου λάθους αλλά και των συστημάτων που καμιά φορά χαλάνε. 

Να σας πω τι δεν συγχωρώ στο ντόπιο τσούρμο που εργαλειοποίησε την τραγωδία των Τεμπών και κόντεψε να μας οδηγήσει εμφύλιο με τα ξυλόλια, τις πυρόσφαιρες, τα μυγάκια στα βίντεο και τα χαμένα βαγόνια; Δεν τους συγχωρώ το γεγονός ότι προχθές, μόλις έγινε γνωστό το φρικτό δυστύχημα στο Τολέδο, υπήρξαν εδώ άνθρωποι που αυθορμήτως χαμογέλασαν πικρά, νιώθοντας κατά κάποιο τρόπο δικαιωμένοι».  

                                                                           (Δ. Καμπουράκης-liberal.gr)