Διαρκής οικολογική υποβάθμιση...

 

Στο 7ο χιλιόμετρο της Εθνικής Οδού Ιωαννίνων–Αθηνών, μόλις 750 μέτρα από τον οικισμό της Πεδινής, λειτουργούν μεγάλες βιομηχανικές μονάδες παραγωγής ζωοτροφών. Και δεν βρίσκονται σε κάποια απομονωμένη βιομηχανική ζώνη αλλά δίπλα σε κατοικίες, σχολεία όλων των βαθμίδων, την Πανεπιστημιούπολη, το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, ξενοδοχειακές μονάδες, εστιατόρια και μονάδα αποκατάστασης.

Στην Κουμαριά και το Ελευθεροχώρι οι κάτοικοι έχουν επανειλημμένα εκφράσει ανησυχίες για τη λειτουργία του εργοστασίου ανακύκλωσης και ζητούν συστηματικούς ελέγχους και πλήρη διαφάνεια ως προς την τήρηση των περιβαλλοντικών όρων, χωρίς καμία όμως ανταπόκριση.

Μεγάλες εταιρείες εμφιάλωσης αντλούν καθημερινά εκατοντάδες χιλιάδες κυβικά μέτρα νερού από  τον υδάτινο πλούτο της περιοχής  γεγονός που τροφοδοτεί τη δημόσια συζήτηση για το πώς διαχειρίζεται το κράτος έναν φυσικό πόρο στρατηγικής σημασίας και ποιο είναι το συνολικό όφελος για την τοπική κοινωνία.

Την ίδια στιγμή, τα Ιωάννινα συγκαταλέγονται, σύμφωνα με ευρωπαϊκές αξιολογήσεις, ανάμεσα στις πόλεις με τη μεγαλύτερη επιβάρυνση της υγείας από τη μακροχρόνια έκθεση στην ατμοσφαιρική ρύπανση. Τον δε χειμώνα, η κατάσταση επιδεινώνεται στο έπακρο λόγω της εκτεταμένης χρήσης τζακιών και ξυλόσομπων με αποτέλεσμα να βρίσκονται μέσα στις πλέον ρυπογόνες πόλεις στον κόσμο. 

Και μέσα σε αυτό, το ήδη επιβαρυμένο περιβάλλον, οι κάτοικοι της περιοχής καλούνται καθημερινά να αντιμετωπίζουν και την έντονη, πολλές φορές αποπνικτική οσμή που προέρχεται από τις εγκαταστάσεις.

Το ερώτημα δεν είναι αν οι βιομηχανίες πρέπει να λειτουργούν. Η παραγωγή και η επιχειρηματικότητα είναι απαραίτητες. Το ερώτημα είναι αν θεωρείται φυσιολογικό μια τόσο βαριά δραστηριότητα να βρίσκεται σε τόσο μικρή απόσταση από σχολεία, πανεπιστήμιο, νοσοκομείο και κατοικημένες περιοχές.  

Υπάρχουν συνεχείς και δημόσια προσβάσιμοι έλεγχοι για τις εκπομπές, τις οσμές και τη συνολική περιβαλλοντική επιβάρυνση; Έχει αξιολογηθεί η σωρευτική επίδραση όλων των πηγών ρύπανσης στην ευρύτερη περιοχή ή εξετάζεται κάθε δραστηριότητα αποσπασματικά;

Όταν μια πόλη ήδη αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα ατμοσφαιρικής ρύπανσης, δεν θα έπρεπε κάθε πρόσθετη πηγή επιβάρυνσης να αποτελεί αντικείμενο ιδιαίτερης προσοχής; Οι κάτοικοι δεν ζητούν να σταματήσει η παραγωγή. Ζητούν κάτι πολύ πιο αυτονόητο: καθαρό αέρα, διαφάνεια στους ελέγχους και τη βεβαιότητα ότι η δημόσια υγεία αποτελεί πραγματική προτεραιότητα και όχι απλώς μια διακήρυξη.

Όλα αυτά όμως αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά ή μήπως αποκαλύπτουν και ένα αναπτυξιακό μοντέλο που αντιμετωπίζει το λεκανοπέδιο ως χώρο όπου μπορούν να συγκεντρώνονται διαρκώς νέες περιβαλλοντικές επιβαρύνσεις;

Η ανάπτυξη δεν είναι εχθρός. Οι επιχειρήσεις δημιουργούν θέσεις εργασίας, παράγουν πλούτο και στηρίζουν την οικονομία. Όμως ανάπτυξη δεν σημαίνει ότι κάθε νέα επέκταση εγκρίνεται χωρίς να τίθεται το ερώτημα αν η περιοχή αντέχει άλλη επιβάρυνση. Ανάπτυξη δεν σημαίνει ότι η δημόσια υγεία έρχεται πάντα δεύτερη.

Και το πραγματικό ερώτημα είναι απλό: Πόσο ακόμη μπορεί να επιβαρυνθεί το λεκανοπέδιο των Ιωαννίνων; Υπάρχει κάποια μελέτη που να απαντά ποια είναι η φέρουσα ικανότητά του; Υπάρχει συνολικός σχεδιασμός ή κάθε νέα δραστηριότητα εγκρίνεται μεμονωμένα, χωρίς να αξιολογείται η σωρευτική επιβάρυνση; 

Και, κυρίως, ποιο είναι το όραμα για τα Ιωάννινα σε είκοσι ή τριάντα χρόνια; Μια πόλη γνώσης, τουρισμού, πολιτισμού, υγείας και ποιότητας ζωής ή μια πόλη που θα συνεχίσει να συγκεντρώνει ολοένα περισσότερες δραστηριότητες με σημαντικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα μέσα στο ίδιο το λεκανοπέδιο;

Η συζήτηση δεν αφορά φυσικά μόνο τις σημερινές γενιές. Αφορά τα παιδιά που μεγαλώνουν εδώ, τους φοιτητές που επιλέγουν την πόλη για να σπουδάσουν, τους ασθενείς που νοσηλεύονται στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο. Αφορά όλους όσοι πιστεύουν ότι η ανάπτυξη και η προστασία της δημόσιας υγείας δεν είναι αντικρουόμενοι στόχοι. Γι' αυτό είναι καιρός να ανοίξει ένας ουσιαστικός διάλογος που θα προβλέπει τη σταδιακή μετεγκατάσταση των βαριών βιομηχανικών δραστηριοτήτων σε κατάλληλα οργανωμένες περιοχές εκτός του λεκανοπεδίου, χωρίς να θίγονται οι θέσεις εργασίας και η παραγωγική δραστηριότητα. 

Γιατί το πραγματικό διακύβευμα είναι αν θα αποκτήσουμε επιτέλους ένα μοντέλο ανάπτυξης που θα σέβεται εξίσου την οικονομία, τον άνθρωπο και τη φύση. Και το ερώτημα που πρέπει άμεσα  να απαντηθεί είναι  πόση επιβάρυνση αντέχει ακόμη το λεκανοπέδιο πριν πούμε ότι εκπέμπει «SOS». Και, οπωσδήποτε, τι μέτρα πρέπει να ληφθούν άμεσα ώστε να περιοριστούν στο ελάχιστο οι επιπτώσεις από την τωρινή ρυπογόνα κατάσταση.  

Ας ελπίσουμε ότι οι ιθύνοντες θα κάνουν αυτό που πρέπει και δεν θα κωφεύσουν για μία ακόμη φορά διότι τότε οι κάτοικοι πρέπει να απευθυνθούν σε ανώτερα και ευρωπαϊκά κλιμάκια με ό,τι αυτό θα συνεπάγεται... 

        Δεν είναι το ...Πεκίνο. Είναι τα Γιάννενα και μάλιστα σε κατοικημένη περιοχή...

Ρήσεις...

 

Ρήσεις...

Αλλο κι αυτό...

Επίκαιρη ερώτηση στον υπουργείο Παιδείας κατέθεσε ο βουλευτής της ΝΔ 

Θ. Καράογλου καταγγέλλοντας πως «ο καθηγητής του πανεπιστημίου Ιωαννίνων Θ. Αναστασιάδης, ο οποίος τυγχάνει να είναι σύμβουλος του κ. Γαβρόγλου, αλλά και μέλος της Επιτροπής Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία, διενεργεί άτυπο δημοψήφισμα με πρόσχημα τις φοιτητικές εξετάσεις, καθώς ρωτά τους φοιτητές του εάν μπορούν να παρουσιάσουν τις βασικές ρυθμίσεις της Συμφωνίας των Πρεσπών, ποια είναι η προσωπική τους άποψη για αυτήν και αν θα μπορούσαν να αντλήσουν στοιχεία και επιχειρήματα από την ιστορία προκειμένου να υποστηρίξουν την άποψή τους".

Ο βουλευτής Β΄ Θεσσαλονίκης της Νέας Δημοκρατίας με την επίκαιρη ερώτηση ζητά να ενημερωθεί για τα εξής: 

1) Δεδομένου ότι ο συγκεκριμένος καθηγητής, ο οποίος τυγχάνει να είναι και Πρόεδρος του τμήματος Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του πανεπιστημίου Ιωαννίνων, έχει τοποθετηθεί δημόσια υπέρ της… οικουμενικότητας της Μακεδονίας, πόσο ασφαλείς ως προς την αντικειμενική αξιολόγησή του γραπτού τους μπορούν να αισθάνονται οι φοιτητές που τάσσονται κατά της Συμφωνίας; 

2) Πόσο συναφές είναι το ερώτημα που έθεσε στους φοιτητές του με το επιστημονικό πεδίο του τμήματος; 

3) Τι εξυπηρετεί το συγκεκριμένο θέμα στην παρούσα χρονική συγκυρία, δεδομένου ότι η κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών πραγματοποιήθηκε ελάχιστα 24ωρα πριν τις εξετάσεις;

                                                                               (Foititikanea.gr)

Φθορά... χωρίς επιστροφή

«Οσοι ονειρεύονται πρόωρες εκλογές ας αλλάξουν πλευρό. Ο ανασχηματισμός που έκανε ο Τσίπρας δείχνει πλήρη προσαρμογή στη μνημονιακή εποχή και επιδίωξη να εξαντλήσει όλα τα περιθώρια παραμονής στην εξουσία, ίσως και μέχρι το 2019.

Ο ανασχηματισμός που έκανε ο Αλέξης Τσίπρας έχει δύο βασικά χαρακτηριστικά και επιδιώξεις:

Πρώτον, την πλήρη προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ στη μνημονιακή πραγματικότητα. Οσα πρόσωπα (φαινόταν ότι) εμπόδιζαν αυτήν την προσαρμογή άλλαξαν υπουργείο (π.χ. Σκουρλέτης) ή πήγαν στο σπίτι τους (π.χ. Δρίτσας, Μπαλτάς). Οσα την προωθούν με περισσό ρεαλισμό (Πιτσιόρλας) ανέλαβαν να την προωθήσουν ακόμα περισσότερο και από υψηλότερη θέση.

Δεύτερον, δεν πρόκειται για «ανασχηματισμό εκλογών», κάθε άλλο. Οι επιλογές που έκανε ο Πρωθυπουργός φανερώνουν ότι σκοπεύει να εξαντλήσει κάθε περιθώριο παραμονής στην εξουσία, αν μπορέσει έως το 2019.

Ο κ. Τσίπρας και οι συν αυτώ φαίνεται ότι έχουν αποφασίσει, οριστικά και αμετάκλητα πλέον, ότι θα υποστούν μέχρι το τέλος το κόστος της μνημονιακής προσαρμογής. Κι αφού  θα το υποστούν, θα κάνουν την προσαρμογή χωρίς παρεκκλίσεις, αφού είναι η μόνη που (ελπίζουν ότι) μπορεί να τους βγάλει κάπου. Η κυβερνώσα ομάδα έχει καταλήξει οριστικά στη στρατηγική της: θα κλείσει πάση θυσία τη δεύτερη αξιολόγηση και θα αποδεχθεί τη διαφαινόμενη ρύθμιση για το χρέος. Η οποία απέχει, φυσικά, παρασάγγας από αυτήν που βαυκαλιζόταν ότι θα επιτύγχανε. Καμιά «διαγραφή», κανένα  «κούρεμα», ούτε καν απλή «μείωση» δεν θα γίνει. Το τρισκατάρατο PSI της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου είναι άπιαστο όνειρο για τη σημερινή κυβέρνηση. Μικρορυθμίσεις θα γίνουν τώρα και θα δούμε τι θα πει ο Σόιμπλε το 2018. Ηδη η στροφή αυτή επιβεβαιώθηκε επισήμως στη Βουλή.

Εστω κι έτσι η κυβερνώσα ομάδα πιστεύει (;) ότι θα καταφέρει να μπει, κατά κάποιον τρόπο, στην ποσοτική χαλάρωση του Ντράγκι, γεγονός που θα επιτρέψει την άσκηση χαλαρότερης οικονομικής πολιτικής και κάποια αναζωπύρωση της ιδιωτικής κατανάλωσης.

Ο πρώτος ανασχηματισμός του κ. Τσίπρα μπορεί να χαρακτηριστεί αρκετά τολμηρός, με την έννοια ότι δεν δίστασε να παραμερίσει αρκετά πρόσωπα που έχουν αναφορές στον ΣΥΡΙΖΑ του 4% και θεωρούσε ότι εμπόδιζαν την ολοκληρωτική μνημονιακή στροφή του. Επιπλέον, ο  κ. Τσίπρας επιχειρεί να εξαλείψει όλες τις εστίες τριβών. Γι’ αυτό και πέταξε έξω τον Νίκο Φίλη, ο οποίος τορπίλιζε τις καλές σχέσεις που επιδιώκει με την Εκκλησία και προσωπικά με τον Αρχιεπίσκοπο. Γι’ αυτό και έβγαλε από το καθημερινό κάδρο τον Γιώργο Κατρούγκαλο, που αποτελoύσε  «κόκκινο πανί» για πολυπληθείς και χειμαζόμενες ομάδες του πληθυσμού.

Ο κ. Τσίπρας γνωρίζει ότι έχει εισέλθει σε δρόμο φθοράς χωρίς επιστροφή. Αλλά θα τον βαδίσει πλέον χωρίς πισωγυρίσματα και «ενοχλητικά» πρόσωπα σε καίριες θέσεις. Και θα τον βαδίσει με πρόθεση να φτάσει στα απώτατα χρονικά όρια παραμονής στην εξουσία, ελπίζοντας σε κάποιου είδους ανάκαμψη και στην «κόπωση» της ΝΔ, που  θα ζητάει συνεχώς εκλογές χωρίς αυτές να έρχονται».

                                            (Άρθρο του Γ.Καρελιά από το protagon.gr) 

Δεν υπάρχει προηγούμενο...

«Δεν υπάρχει προηγούμενο ανάλογης επίθεσης από μία δημοκρατική κυβέρνηση ως προς το ύφος και την επιθετικότητα, κατά ενός θεσμού όπως η δικαιοσύνη! Τη δικαιοσύνη που αποτελεί βασικό πυλώνα της Δημοκρατίας.Άλλωστε τα δικαστήρια και ιδιαίτερα τα εξειδικευμένα και με υψηλοτατο κύρος όπως είναι το Συμβούλιο της Επικρατείας, είναι τα μόνα αρμόδια να αποφανθούν επι της νομιμότητας και συνταγματικότητας μιας κυβερνητικής επιλογής.

Είναι προφανώς άλλο η κριτική επί μίας απόφασης και άλλο η πρωτοφανής επίθεση και αμφισβήτηση του θεσμού.Αν είναι δυνατό να κρίνει ένα δικαστήριο με βάση τα "θέλω" μιας κυβέρνησης! Αυτό θα ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο για τη Δημοκρατία.

Και βέβαια δεν έχουν καμία αξία, απλώς δείχνουν το μέγεθος της οργής αλλά και μιας σπασμωδικής αλαζονικής αντίδρασης οι συμψηφισμοί που επιχειρούνται με παλαιότερες αποφάσεις του ΣτΕ και η λαϊκιστική προσπάθεια να επιρριφθούν ευθύνες στο ΣτΕ για την υποτιθέμενη κοινωνική επιβάρυνση από την επιστροφή των χρημάτων που έχουν ήδη εισπραχθεί από τους υπερθεματιστές του ακυρωθέντος πλέον διαγωνισμού.

Ίσως το επιθετικότητα της κυβερνητικής αντίδρασης να είναι ευθέως ανάλογη του πολιτικού προβλήματος που πλέον αντιμετωπίζει. Πέραν αυτού όμως, η κυβέρνηση δείχνει για μια ακόμα φορά ότι δεν σέβεται τις πλειοψηφίες. Το είχε δείξει και στο δημοψήφισμα, όμως τώρα το πολιτικό αδιέξοδο την φέρνει, τουλάχιστον σε σχέση με την πρώτη της αντίδραση, σε επίπεδο θεσμικής εκτροπής».

                             (Άρθρο του Δ. Παπακωνσταντίνου από το capital.gr)

Ιδού η απορία...

«Πάει καταρρέουν. Και όχι μόνο δημοσκοπικά. Έχει αρχίσει να ξηλώνεται το πουλόβερ και από μέσα. Άρχισαν οι κομματικές αψιμαχίες και τα αντάρτικα.Εκλογές μπορεί να μην σκέφτονται, αλλά σε λίγο δεν θα πρόκειται για "απειλή" αλλά για αναγκαιότητα. Και ακόμη δεν έχουν ηχήσει και τα μεγάλα κανόνια...Ποια είναι αυτά;

Τα πιθανά μαντάτα από το Συμβούλιο της Επικρατείας και ο ανασχηματισμός. Που τελικά φαίνεται ότι αρχίζει να παρουσιάζει πολύ μεγάλες δυσκολίες.Τους είδατε τους "53" - λέγε με Τσακαλώτο; Να μην φύγει ο Σκουρλέτης από το υπουργείο...

Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα μία μόνο επιλογή απομένει στον Αλέξη Τσίπρα αν επιθυμεί να διατηρήσει το αρχηγικό και ηγετικό του προφίλ. Να φάει τον Σκουρλέτη και να δείξει πυγμή.Αν δεν το κάνει, τότε θα έχει υποστεί μία πολύ μεγάλη πολιτική ήττα από το κόμμα και τις διάφορες τάσεις που επικρατούν εκεί.Και το ένα θα φέρει το άλλο. Θα ενισχυθούν με γεωμετρική πρόοδο οι διαφωνίες για την ασκούμενη πολιτική και για τις επιλογές του ιδίου και συνεργατών του. Και αν ανοίξει αυτός ο δρόμος, δεν υπάρχει μετά επιστροφή.

Το κόμμα θα αποκτήσει ισχυρότερο ρόλο και παρέμβαση ακόμη και στην υπό διεξαγωγή διαπραγμάτευση. Θα τεθεί σε ομηρία, θα πιεστεί ασφυκτικά, γεγονός που θα τον οδηγήσει σε ρήξη και με τους εταίρους. Ρήξη πραγματική και όχι επικοινωνιακή όπως συνέβαινε μέχρι τώρα.Και καλά να οδηγήσει αυτό σε εκλογές. Αν οδηγήσει σε περαιτέρω φτωχοποίηση και ξεχαρβάλωμα της χώρας;

Θα πείτε, αν καθαρίσει δηλαδή τον Σκουρλέτη δεν θα έρθει σε ρήξη με το κόμμα; Ναι, πιθανότατα.Ήδη άλλωστε έχουν υπάρξει αρκετές τροχιοδεικτικές βολές μίας επαπειλούμενης μεγαλύτερης ρήξης. Αλλά θα έχει διατηρήσει την αρχηγική του στόφα. Θα έχει δείξει ποιος είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Και δεν θα φανεί αδύναμος και επηρεαζόμενος.Για να του βγαίνει τη μία ο Σκουρλέτης, την άλλη ο Κατρούγκαλος, την τρίτη ο Δρίτσας και ούτω καθ’ εξής… Και θα δώσει και ένα μήνυμα προς όλες τις πλευρές, εντός και εκτός συνόρων ότι πράγματι προτίθεται να ολοκληρώσει τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει και να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις.

Και το μήνυμα προς το εσωτερικό του κόμματος θα είναι σαφές. Αν θέλουν και μπορούν ας τον ρίξουν.Γιατί εδώ που τα λέμε -για να είμαστε και σοβαροί- μπορεί να είναι ο Τσίπρας ότι είναι, αλλά τους δικούς του τούς πήρε από κόμμα του καφενείου του τριαροτέσσερα και τους έκανε κυβέρνηση...

Για να δούμε όμως. Θα τον τολμήσει τελικά τον ανασχηματισμό και αν ναι θα γίνουν σοβαρές αλλαγές;Στην πορεία του προς την εξουσία, ο Αλέξης Τσίπρας δεν δίστασε να γίνει πολιτικός "πατροκτόνος". Δεν δίστασε να καθαρίσει τον Αλέκο Αλαβάνο.Δεν έδειξε επίσης κανέναν ενδοιασμό στο να καθαρίσει παλιούς συνοδοιπόρους του, π.χ. Λαφαζάνης.Λογικά λοιπόν, δεν θα ενδώσει στο αντάρτικο που ήδη έχει ξεκινήσει στο κόμμα.Νιώθει όμως ισχυρός για να το πράξει; Ιδού η απορία. Γιατί εσχάτως ο εκνευρισμός του ολοένα και αυξάνεται.

Πάντως εκείνοι που υποτίθεται ότι θαυμάζει ή επιχειρούσε να μιμηθεί, όπως για παράδειγμα ο Ανδρέας Παπανδρέου ή ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, όταν χρειαζόταν να αποδειχθεί ότι ήταν ηγέτες δεν είχαν κανένα πρόβλημα να το δείξουν.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν το είχε σε τίποτε να αρχίσει στα… "γαλλικά" όποιον δεν ήθελε να βλέπει μπροστά του. Τον έπαιρνε και τον σήκωνε. Και δεν κουνιόταν μύγα.Ο δε Ανδρέας Παπανδρέου έλεγε χαρακτηριστικά ότι "η πρωθυπουργία δεν είναι συλλογικός θεσμός". Και δεν είχε κανένα πρόβλημα να κόψει όποιο κεφάλι θεωρούσε ότι... περίσσευε.Για να δούμε και τον ανασχηματισμό του μιμητή Αλέξη. Αν και όταν γίνει».

                             (Άρθρο του Δ.Παπακωνσταντίνου από το capital.gr)