Επικίνδυνη αναλγησία...

 

Για να μην ασκούμε συνεχώς κριτική στον Δήμο για αδράνεια, από φωτογραφίες που μας έστειλαν συμπολίτες μας, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τα γρήγορα αντανακλαστικά του.  

Αφού η προηγούμενη περίφραξη στη Δ. Φιλοσόφου κατέρρευσε εντελώς (άντεξε ολόκληρα δυόμισι χρόνια, άθλος!), το συνεργείο έσπευσε αμέσως. Οι δύο “τεχνικοί”, με το τσιγάρο στο στόμα ο ένας για την απαραίτητη χαλάρωση, τοποθέτησαν μια ολοκαίνουργια, υπερσύγχρονη... πλέξη πάνω στον παραλίμνιο δρόμο, σαν κι αυτές που βάζουμε στα κοτέτσια των χωριών μας. Μια κατασκευή υψηλής μηχανικής που σίγουρα θ' αντέξει άλλα δυόμισι χρόνια. Έτσι γίνονται οι δουλειές στην πόλη…

Επίσης όπως μας ενημερώνουν άνθρωποι που παρατηρούν γύρω τους την κατάσταση, δέκα το πρωί Παρασκευής και τα σκουπίδια υπήρχαν ανενόχλητα σε όλη την παραλίμνια ζώνη αφού δεν πέρασε κανένας για να καθαρίσει. Δεν μας κάνει φυσικά καμία εντύπωση. Είναι και Παρασκευή, θυμόμαστε και  την υπάλληλο της καθαριότητας, που σε μια επίδειξη στρατηγικής απόκρυψης, καθόταν πάνω στο φωσφοριζέ γιλέκο εργασίας -για να μην δίνει στόχο ότι εκείνη των ώρα εργαζόταν- ενώ ήταν  πλήρως αφοσιωμένη στο κινητό της για μέρες, στο ίδιο σημείο στο θεατράκι της Σκάλας. Η σκούπα και ο κουβάς είχαν αφεθεί διακριτικά πιο πέρα, δεμένα στο δέντρο, περιμένοντας κι αυτά να τελειώσει το … scrolling για να αποχωρήσουν μαζί. Μπορεί ο Δήμος να έχει παραδώσει τη μισή καθαριότητα σε ιδιώτες με τα χρήματα των δημοτών φυσικά αλλά κράτησε το κέντρο και την παραλίμνια περιοχή προς δόξαν του... δημοσίου.  

Όταν όμως βλέπει κανείς τη μοναδική παιδική χαρά της περιοχής, αυτή στο πάρκο Κατσάρη, να βρίσκεται σε τέτοιο επικίνδυνο χάλι και οι «αρμόδιοι» να περνούν ατάραχοι δίπλα της, τι πρέπει να σκεφτεί και ειδικά αν είναι γονιός;

Ξηλωμένα σίδερα, εκτεθειμένες μεταλλικές γωνίες, βίδες και σωλήνες που προεξέχουν από το έδαφος. Παιχνίδια σπασμένα, σκουριασμένα ή να λείπουν εντελώς. Πλαστικές σακούλες, κουτάκια και σκουπιδαριό σωρό γύρω από τα παγκάκια. Ξύλινα καθίσματα γεμάτα τρύπες και σήψη. Οι ειδικοί τάπητες να έχουν καλυφθεί από γλίτσα, πέτρες και χαλίκια. Απέξω σπασμένα ξύλα με βίδες να προεξέχουν, σκουριασμένα μέταλλα και ακαθάριστα δάπεδα. Κι όλα αυτά στην πιο όμορφη περιοχή της πόλης. Πού να πάει κανείς και παραπέρα δηλαδή...

Εδώ δεν πρόκειται απλώς για ανικανότητα, αλλά για συνειδητή πια αναλγησία. Έχουμε μια δημοτική αρχή που λειτουργεί ως τροχονόμος της παρακμής, που υποτιμά τη νοημοσύνη των φορολογούμενων πολιτών και παίζει κορώνα-γράμματα τη σωματική ακεραιότητα των παιδιών τους. Η αδιαφορία έχει ξεπεράσει τα όρια της αμέλειας και αγγίζει τα όρια της επικίνδυνης πια ανευθυνότητας.

Καμαρώστε τη χειρότερη και πιο επικίνδυνη παιδική χαρά της χώρας στο πιο όμορφο σημείο της λίμνης:

Η σημερινή κατάσταση...

Για μεγάλο διάστημα οι γονείς κάθονταν πάνω στο πεζούλι, γιατί από κάτω...

                                                 Η τοποθέτηση της νέας... περίφραξης 

                                Η προηγούμενη περίφραξη... χωρίς ντροπή...

                                  Το νέο "μοντέλο" καθαρισμού από υπαλλήλους του Δήμου

Νέα τακτική: Πετάξτε παραπέρα...

 

Η ανεξέλεγκτη απόθεση πράσινων απορριμμάτων και η παράνομη απόρριψη κλαδεμάτων που οδηγούν σε περιβαλλοντική υποβάθμιση έχει γίνει κανόνας για τη Δημοτική Αρχή . Σε πολλά σημεία θα δει κανείς παράνομες εστίες συσσώρευσης οργανικών υλικών - σε κοινόχρηστους χώρους, οικόπεδα ή άκρες δρόμων και πεζόδρομων με τα κλαδιά να αντιμετωπίζονται ως "αόρατα" σκουπίδια από όσους τα κόβουν.

Κι ας προειδοποιεί το επίσημο κράτος ότι ξερά κλαδιά και θάμνοι γίνονται εξαιρετικό καύσιμο υλικό το καλοκαίρι. Κι ας υπάρχει προσέλκυση τρωκτικών, εντόμων και διόγκωση άλλων σκουπιδιών. Κι ας υποβαθμίζεται η εικόνα της πόλης και ας υποβαθμίζονται πεζοδρόμια ή δρόμοι.

Τι βλέπει κανείς σε πολλά σημεία της πόλης μας:

Συσσώρευση ξερών φύλλων και κλαδιών κάτω από πεύκα, δίπλα σε πεζοδρόμιο κάτι που αποτελεί πυριτιδαποθήκη για το καλοκαίρι, καθώς τα ξερά πευκοβελόνα και τα κλαδιά αρπάζουν φωτιά αμέσως.

Μεγάλους σωρούς από ξερά χόρτα ή υπολείμματα καθαρισμού παρατημένα στην άκρη του δρόμου. Αυτό ονομάζεται ανεξέλεγκτη εναπόθεση βιομάζας και πέρα από τον κίνδυνο πυρκαγιάς, πνίγει τη φυσική βλάστηση.

Φρεσκοκομμένα, μεγάλα κλαδιά δέντρων παρατημένα στη μέση ενός πλακόστρωτου πεζοδρόμου/πεζοδρομίου. Αυτό αποτελεί παρεμπόδιση διέλευσης πεζών και συνιστά άμεση παράβαση καθώς κλείνει τον κοινόχρηστο χώρο.

Παρατεταμένη εγκατάλειψη φυτικών υπολειμμάτων, η οποία μετατρέπει τους κοινόχρηστους χώρους σε εστίες κινδύνου και υποβαθμίζει πλήρως την αισθητική της πόλης.

Ξερά, σπασμένα κλαδιά που έχουν αφεθεί κατά μήκος του κράσπεδου, ακριβώς δίπλα στο πλακόστρωτο. Δείχνει ότι οι εργασίες κοπής έγιναν, αλλά τα υπολείμματα «σπρώχτηκαν» στην άκρη και ξεχάστηκαν.

Καμαρώστε:

Γρήγορα για βράβευση...

 

Yπάλληλος καθαριότητας του Δήμου Ιωαννιτών εντοπίζεται κάθε πρωί στο θεατράκι της Σκάλας να έχει παρατήσει σκούπα και φαράσι, να έχει βγάλει το χαρακτηριστικό γιλέκο και να κάθεται πάνω του, να έχει αράξει στο πεζούλι κάτω από τον πλάτανο και να βλέπει βιντεάκια στο κινητό. Κι αυτό κάθε μέρα. Γύρω γύρω τα σκουπίδια φυσικά  κάνουν πάρτυ. Κάποιοι άλλοι υπάλληλοι  κάνουν τη δουλειά τους και τους βλέπει κανείς να μαζεύουν όντως τα σκουπίδια.  

Έχει η συγκεκριμένη άραγε κάποια ειδική άδεια να  μην εργάζεται; Έχει προσληφθεί γι' αυτόν τον λόγο; Δε φτάνει δηλαδή που μετά τις εννιά- δέκα δε θα δει κανείς εύκολα άνθρωπο στην καθαριότητα να εργάζεται όπως συμβαίνει σε άλλες πόλεις της χώρας τώρα αράζουν κι από το πρωί; Ένα ακόμη λοιπόν από τα περιστατικά που δεν χρειάζονται καν υπερβολή για να γίνουν εξοργιστικά. Κι ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί η πόλη δεν είναι καθαρή. Και ο δημότης που πληρώνει τον μισθό της υπαλλήλου, βλέποντας  μπροστά του την κοροϊδία καλείται να ακούει για δήθεν “αναβάθμιση της καθημερινότητας”. Εκεί, πραγματικά, ο σουρεαλισμός περισσεύει.

Όταν όμως ο δήμαρχος της πόλης βγαίνει δημόσια και ευχαριστεί κάποιους υπαλλήλους επειδή  έκαναν τη δουλειά για την οποία πληρώνονται - καθάρισαν δηλαδή έναν άλφα χώρο – ενώ δημότες παρατηρούν καθημερινά υπάλληλο της καθαριότητας να έχει αφήσει σκούπα και φαράσι, να έχει βγάλει το γιλέκο, να κάθεται πάνω του και να παρακολουθεί βίντεο στο κινητό, ενώ γύρω της τα σκουπίδια παραμένουν για μέρες τι πρέπει να πούμε; Το να μιλήσουμε βέβαια για θέματα υπηρεσιακής πειθαρχίας είναι ανώφελο. Γιατί όταν η κανονική εκτέλεση των καθηκόντων παρουσιάζεται ως κάτι τόσο εξαιρετικό ώστε να απαιτεί δημόσιο “ευχαριστώ”, τότε άθελά σου παραδέχεσαι ότι το αυτονόητο εδώ έχει γίνει εξαίρεση.

Άρα στον Δήμο Ιωαννιτών φαίνεται πως άλλαξαν τα δεδομένα. Το να καθαρίσει ένας υπάλληλος ένα πεζοδρόμιο δεν θεωρείται πλέον υποχρέωση· θεωρείται επίτευγμα που αξίζει δημόσιες ευχαριστίες. Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα: αν η κανονική δουλειά χρειάζεται δημόσιο έπαινο, τι κάνουμε όταν κάποιοι δεν κάνουν ούτε καν αυτή;

Μήπως λοιπόν εκεί στον Δήμο πρέπει να ξαναθυμηθούν κάτι πολύ απλό; Ότι ο υπάλληλος δεν κάνει χάρη στον δημότη όταν εργάζεται; Ότι εκτελεί τη δουλειά για την οποία προσλήφθηκε και για την οποία πληρώνεται από τον δημότη; Και ότι ο δήμαρχος δεν θα έπρεπε να πανηγυρίζει όταν κάποιος κάνει το αυτονόητο αλλά μάλλον θα έπρεπε να αναρωτιέται γιατί το αυτονόητο έχει γίνει είδηση;

Και, ομολογουμένως, χρειάζεται αξιοθαύμαστο θράσος για να κάθεσαι σε κοινή θέα, πάνω στο γιλέκο σου μάλιστα και να βλέπεις βιντεάκια στο κινητό, ενώ δίπλα σου υπάρχουν αμάζευτα τα σκουπίδια (κάθε μέρα όλο και πιο πολλά) ενώ περνούν οι πολίτες που χρηματοδοτούν τη μισθοδοσία σου.

Οι δημότες λοιπόν δεν ζητούν να απονεμηθεί μετάλλιο στη συγκεκριμένη υπάλληλο για τη δουλειά της. Ζητούν απλώς... να κάνει τη δουλειά της. Και, αν δεν την κάνει, να υπάρχει κάποιος που θα την ελέγξει. Kaι το ίδιο να κάνει και σε άλλες περιπτώσεις που σε κοινή θέα κάποιοι κάνουν ότι καθαρίζουν ενώ στην ουσία περνούν λίγο την ώρα τους μέχρι να  απέλθουν. Μια απλή βόλτα άλλωστε αποδεικνύει ότι τα σκουπίδια υπάρχουν παντού... αμάζευτα.   

Καμαρώστε:

 

το σουρεαλιστικό...

                                                                        και το ρεαλιστικό...

Παρακμή...

 

Αν βαρεθήκατε τις κλασικές βόλτες στη λίμνη και θέλετε να ζήσετε την απόλυτη εμπειρία «Survivor», ο Δήμος Ιωαννιτών έχει τη λύση. Θέλετε να γυμνάσετε τα αντανακλαστικά σας, προσπαθώντας να μην φάτε τα μούτρα σας στις λακκούβες και το ημίφως; Ελάτε στο παραλίμνιο πάρκο Κατσάρη, τη "ναυαρχίδα" του τουρισμού στην περιοχή.  

Και επειδή το υποφωτισμένο σκηνικό δεν είναι φαίνεται αρκετά συναρπαστικό για τους δημότες, ο Δήμος αποφάσισε να αναβαθμίσει την εμπειρία. Όπως βλέπετε, ο ξύλινος διάδρομος έχει αρχίσει να αποσυντίθεται. Λείπουν ολόκληρες σανίδες, ανοίγοντας ωραιότατες τρύπες-παγίδες για τα πόδια σας. Σκάει η τρύπα στο ξύλο και καταλήγετε στο νοσοκομείο με διπλό κάταγμα. Κι αν πατήσετε καμιά μεταλλική βίδα από αυτές που προεξέχουν, κακό δικό σας. Κάτι που δεν είναι απλώς αδιαφορία αλλά δηλώνει ξεκάθαρη επικινδυνότητα για όλους και ειδικά για παιδιά, ηλικιωμένους και όποιον άλλον περάσει από το σημείο. 

Με το σκοτάδι και τις σπασμένες σανίδες/παγίδες έρχεται φυσικά να δέσει και το αμάζευτο σκουπιδαριό. Όπως φαίνεται και στη φωτογραφία, το λιμανάκι έχει μετατραπεί σε μικρή χωματερή. Πλαστικά μπουκάλια, κουτιά από γάλατα, τενεκεδάκια και σακούλες σαπίζουν πάνω στα ξερά χόρτα, δίπλα στα πέτρινα τοιχία.

Και η «εμπειρία» αναβαθμίζεται, αφού ακριβώς δίπλα σ' όλο αυτό το χάλι υπάρχει και μια παραμελημένη παιδική χαρά -με πέτρες εντός της- και διαλυμένα παιχνίδια  όπου μπορεί  να μπει όποιος θέλει και όποια ώρα θέλει. Το πρωί ηλικιωμένοι που γυμνάζονται και το βράδυ νεαροί που κάνουν… κούνια. Εκεί που οι γονείς υποτίθεται ότι θα έπρεπε να πηγαίνουν τα παιδιά τους για να παίξουν με ασφάλεια…

Εκτός όλων αυτών, οι πέτρινες πλάκες που έχουν αποκολληθεί από το τοιχίο έχουν πεταχτεί παραπέρα ενώ οι μικροί κάδοι απορριμμάτων είναι γεμάτοι από το πρωί. 

Αν  μάλιστα στρέψετε το βλέμμα σας προς την ακτή Μιαούλη θα δείτε τα προϊστορικά φωτιστικά που δεν είναι απλώς λίγο σκουριασμένα. Είναι στραβά και εμφανώς διαβρωμένα στη βάση και τον κορμό τους. Και στο φόντο; Ένα πεντάστερο ξενοδοχείο…

Η επικινδυνότητα φυσικά είναι  εξασφαλισμένη καθότι κάτω και δίπλα τους κινούνται αυτοκίνητα και περνούν πεζοί. Και –πέρα από τη δημόσια ξεφτίλα- φυσάει και δυνατά πολλές φορές. Τι περιμένει λοιπόν ο Δήμος και δεν αντικαθιστά τα επικίνδυνα φωτιστικά;

Η γενική εικόνα -αν μάλιστα προσθέσουμε τα βανδαλισμένα γλυπτά και το παρκάκι- παραπέμπει σε απομονωμένη περιοχή και όχι σε κεντρικό αστικό πάρκο. Ένα από τα πιο όμορφα σημεία της λίμνης μετατρέπεται σε «μαύρη τρύπα». Κρίμα για την πόλη. Και αλήθεια, ο Δήμος Ιωαννιτών περνάει καθόλου από το πάρκο Κατσάρη ή το έχει διαγράψει τελείως από τον χάρτη της πόλης; 

Κάντε μια σύγκριση με το πώς ήταν το λιμανάκι της Σκάλας πριν λίγα χρόνια και βγάλτε τα συμπεράσματά σας…

Η σημερινή κατάντια...

                                                     Λίγα χρόνια πριν...

      Τα "μοντέρνα" φωτιστικά της ακτής Μιαούλη με φόντο το πεντάστερο ξενοδοχείο