Απόψεις...

 

 «Ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγόρησε την κυβέρνηση επειδή μέσα στο 2026 κατευθύνει περίπου 13 δισ. ευρώ στην πρόωρη αποπληρωμή δημόσιου χρέους. Το ποσό, μας πληροφορεί, ισοδυναμεί περίπου με «επτά ΔΕΘ». Το υπονοούμενο είναι σαφές. Φανταστείτε πόσα θα μπορούσαμε να μοιράσουμε με αυτά τα λεφτά. Το πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν πάντοτε ότι ορισμένα πράγματα που κανονικά θα έπρεπε να ψιθυρίζονται από ντροπή, εκείνος επιμένει να τα διακηρύσσει με αυταρέσκεια. 

Η Νέα Δημοκρατία στα επτά χρόνια διακυβέρνησής της έχει κάνει αρκετά καλά και αρκετά λάθη. Έχει καθυστερήσει μεταρρυθμίσεις, έχει ενδώσει πολλές φορές στον κρατισμό και έχει μεγαλώσει το κράτος σε πεδία όπου θα έπρεπε να το περιορίζει. Όμως το σημαντικότερο επίτευγμά της είναι η δημοσιονομική πειθαρχία. Η Ελλάδα επέστρεψε στην επενδυτική βαθμίδα και το χρέος ακολουθεί σταθερά πτωτική πορεία. Αυτό δεν είναι λογιστική λεπτομέρεια. Είναι εθνικό κεφάλαιο.

Δυστυχώς, απέναντι σε αυτή τη λογική επιβιώνει αλώβητο το αρχαιότερο δόγμα του ελληνικού παλαιοκομματισμού. Το κράτος έχει λεφτά, άρα τα λεφτά πρέπει να μοιραστούν. Από το «Τσοβόλα, δώσ’ τα όλα» του 1989 μέχρι τις «επτά ΔΕΘ» του 2026, αλλάζουν τα κόμματα, οι λέξεις και τα ποσά. Η νοοτροπία παραμένει αναλλοίωτη».

                                                                            (Αλ. Σκούρας-liberal.gr)

«Λοιπόν, η Ελλάδα δε θα γίνει ποτέ Ισραήλ, διότι οι Έλληνες ποτέ δε θα γίνουν Ισραηλινοί. Ξεκινούμε από το βασικό. Καμιά ελληνική οικογένεια δεν πρόκειται να αποδεχθεί και να ζει με την παραδοχή πως ενδεχομένως θα χάσει ένα και δύο παιδιά της σε κάποια μάχη, σε κάποια συμπλοκή. Με απλά λόγια η ισραηλινή κοινωνία είναι μια κοινωνία εν πολέμω και η ελληνική κοινωνία είναι μια κοινωνία του φραπέ. Σήμερα, ας πει κάποιος σε έναν 35αρη ή 40άρη πως κάθε τόσο θα αφήνει τη δουλειά του και θα πηγαίνει να εκπαιδεύεται ώστε να είναι έτοιμος να πολεμήσει ανά πάσα στιγμή. Θα γίνει λαϊκή εξέγερση. 

Η πατρίδα μας ποτέ δεν πολέμησε υπερ πατρίου εδάφους μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Για αυτό και δεν έβγαλε έναν Νταγιάν και έναν Σαρόν. Είχαμε μικρούς πραγματικούς ήρωες στην Κύπρο το 1974, αλλά ήταν ήρωες μιας ήττας. Ο Νταγιάν και ο Σαρόν εκπροσωπούσαν έναν στρατό ο οποίος δεν ηττήθηκε ποτέ. Η νοοτροπία του νικητή είναι σύμφυτη με την επιβίωση του συγκεκριμένου λαού. Το Ισραήλ είναι το μοναδικό κράτος στον κόσμο που δε δικαιούται να ηττηθεί ούτε μια φορά.

 ΥΓ. Ποια νομίζετε ότι θα ήταν η τύχη του Τούρκου δολοφόνου του Τάσου Ισαάκ, αν είχε δολοφονήσει Ισραηλινό;»

                                                                             (Σ.Μουμτζής-liberal.gr)

«Πριν από λίγες ημέρες, τραγουδιστής στην Εύβοια έφτασε σε πανηγύρι πάνω σε άλογο και τραγούδησε έφιππος. Ο ίδιος είχε επιχειρήσει ξανά θεαματική είσοδο, κρατώντας καλάμι ψαρέματος από το οποίο κρεμόταν ένας λαγοκέφαλος. Στη Ζάκυνθο, κλαρκ ξεφόρτωσε στην πλατεία χωριού παλέτες με πιάτα για να τα σπάσουν στην πίστα. Με τον ίδιο τρόπο, με ανυψωτικό όχημα, έραναν με λουλούδια τραγουδίστρια στα Φάρσαλα. Αλλού, όταν τα πιάτα προς σπάσιμο τελείωσαν, γλεντζέδες ξήλωσαν είδη υγιεινής και τα κομμάτιασαν με σφυριά και τρυπάνια. 

Τι σχέση έχουν αυτά με ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και γοητευτικά κομμάτια της άυλης πολιτισμικής κληρονομιάς μας; Μήπως τα πανηγύρια έχουν πια γίνει… για τα πανηγύρια; Τεράστια ηχεία και αφόρητη ηχορρύπανση. Φωτορυθμικά. Ντι τζέι και καψουροτράγουδα. Ενας συλλογικός ψυχαναγκασμός ξεφαντώματος. Κινητά μονίμως υψωμένα. Η ανάγκη να συμβεί κάτι «εντυπωσιακό» και «πρωτότυπο», που θα απαθανατιστεί σε φωτογραφίες και βίντεο και θα αναρτηθεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. 

Η άλλοτε χειροποίητη γιορτή τις πιο πολλές φορές σήμερα μετατρέπεται σε θέαμα, με ζητούμενο όχι τη συμμετοχή, αλλά την καταγραφή της. Η παράδοση αντιμετωπίζεται σαν ντεκόρ για παραγωγή περιεχομένου που θα γίνει viral»

                                                                      (Τ.Επτακοίλη-KAΘΗΜΕΡΙΝΗ}