Και ενώ το Πάρκο Πυρσινέλλα όπως όλα δείχνουν πλησιάζει μετά πό συνεχέις παρατάσεις στην
ολοκλήρωσή του υπάρχει μια απουσία που δύσκολα περνά απαρατήρητη. Δεν προβλέφθηκε
ένας θερινός κινηματογράφος.
Σε μια πόλη που κάποτε διέθετε μέχρι και οκτώ θερινούς
κινηματογράφους και σήμερα δεν έχει ούτε έναν αλλά κάνει προβολές στους πιο
ακατάλληλους χώρους θα περίμενε κανείς
ότι μια τόσο μεγάλη ανάπλαση θα επιχειρούσε να καλύψει αυτό το πολιτιστικό κενό. Κι αυτό γιατί ένας θερινός κινηματογράφος δεν
είναι πολυτέλεια αλλά χώρος συνάντησης.
Είναι οι οικογένειες που βγαίνουν ένα καλοκαιρινό βράδυ, τα παιδιά που
γνωρίζουν τον κινηματογράφο έξω από τις αίθουσες των εμπορικών κέντρων, οι παρέες
που μοιράζονται μια ταινία κάτω από τα αστέρια.
Και δεν απαιτεί τεράστιες εγκαταστάσεις. Μια οθόνη, κατάλληλος εξοπλισμός, καθίσματα και λίγη φαντασία αρκούν για να αποκτήσει η πόλη έναν νέο πολιτιστικό πυρήνα. Ένας όμορφος θερινός κινηματογράφος λοιπόν θα συνέδεε το παρόν με μια όμορφη παράδοση που χάθηκε. Αλλά όταν μια πόλη αναπλάθει το μεγαλύτερο πάρκο της χωρίς να προβλέπει ούτε έναν χώρο για να ξαναγεννηθεί αυτός ο θεσμός, τότε δεν μιλάμε απλώς για μια παράλειψη.
Μιλάμε
για έναν τρόπο σκέψης που αντιμετωπίζει τον πολιτισμό ως δευτερεύουσα υπόθεση και
η απουσία θερινού σινεμά είναι φράση άρνηση του ίδιου του πολιτισμού. Πόσω μάλλον
όταν δίνει 11 στρέμματα για πάρκα σκύλων αλλά δεν βρίσκει χώρο για έναν μόνιμο
θερινό κινηματογράφο. Εκτός κι αν οι θλιβερές προβολές στα παλιά Σφαγεία
ανάμεσα στα αυτοκίνητα ή στα Λιθαρίτσια
με τους προβολείς να σε χτυπούν κατάματα και το μαγαζί από πάνω θεωρούνται
επίτευγμα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου