Πανηγυρισμοί που καλύπτουν ευθύνες...

 

Στα Γιάννενα έχει να κατασκευαστεί καινούργιο δημόσιο σχολικό κτίριο (δημοτικό, γυμνάσιο ή λύκειο) εδώ και δεκαετίες. Αν εξαιρέσει κανείς ιδιωτικές πρωτοβουλίες όπως το Αρσάκειο Δημοτικό Σχολείο που ολοκληρώθηκε και λειτουργεί από το 2009, πολλά σχολεία στεγάζονται αποκλειστικά σε κτίρια που κατασκευάστηκαν πριν πολλές δεκαετίες ή και αιώνες (π.χ. Ζωσιμαίες, Παυλίδειο, Ελισσαβέτειο, Βαλάνειο,Καπλάνειος κτλ.) και τα οποία φυσικά έχουν συνεχώς ανάγκη από εκτεταμένες συντηρήσεις. 

Σημαντικά έργα όμως, όπως η κατασκευή νέου κτιρίου για το Μουσικό Σχολείο Ιωαννίνων ή η ίδρυση Καλλιτεχνικού Σχολείου, παραμένουν επί χρόνια σε στάδιο σχεδιασμού και όπως φαίνεται δεν θα γίνουν ποτέ. Κατά τα άλλα ο Δήμαρχος πανηγυρίζει γιατί  η Εθνική Τράπεζα δώρισε (και πολύ καλά έκανε) στον Δήμο τρία ιστορικά σχολικά κτίρια.

Την Παυλίδειο που ιδρύθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα (περίπου το 1888 με δωρεά του Ιωάννη Παυλίδη), την Ελισσαβέτειο που ιδρύθηκε επίσης τον 19ο αιώνα (περίπου το 1890) και τη Βαλάνειο που ιδρύθηκε τον 19ο αιώνα, ενώ το νεότερο κτίριο της νέας εποχής ανεγέρθηκε τη δεκαετία του 1950 (περίπου 1952-1954) από τα Αγαθοεργά Καταστήματα.

Και μην ξεχνάμε πως πως τα κτίρια αυτά χτίστηκαν από μεγάλα κληροδοτήματα όπως άλλωστε και το ότι η Εθνική Τράπεζα, λόγω παλαιών οικονομικών και νομικών διευθετήσεων ανάμεσα στην ίδια και τη Μητρόπολη Ιωαννίνων, η επίσημη κυριότητα των κτιρίων είχε περιέλθει νομικά στην Εθνική τράπεζα.

Θα μπορούσε ο Δήμαρχος όντως να πανηγυρίζει αν επί των ημερών του ας πούμε εγκαινίαζε ένα νέο Μουσικό Σχολείο όπως είναι κάποια  από τα παρακάτω που βρίσκονται όμως σε άλλες πόλεις της χώρας μας...

                                                              Μουσικό Σχολείο Λάρισας

                                                               Μουσικό Σχολείο Αγρινίου 

Μουσικό Σχολείο Δράμας

                                                Ειδικό Σχολείο Λάρισας

Σχολεία υπό θερινή... εγκατάλειψη

 

Πολλά σχολεία –και στην πόλη μας και αλλού- δείχνουν το καλοκαίρι προς τα έξω μια άθλια εικόνα... άκοφτα χόρτα, απεριποίητα, παρατημένα, βανδαλισμένα.

Και όμως. Τα Σχολεία θα έπρεπε να είναι η βιτρίνα του πολιτισμού μας. Και ακριβώς επειδή το καλοκαίρι τα σχολεία είναι κλειστά, υπάρχει χρόνος να γίνει η στοιχειώδης συντήρηση. Να κουρευτούν τα χόρτα, να καθαριστούν οι αυλές, να βαφτούν οι φθορές, να διορθωθούν τα κάγκελα και οι πόρτες. Δεν χρειάζεται κάποια μεγαλειώδης ανάπλαση. Λίγη συντήρηση χρειάζεται μόνο.

Εδώ όμως, αφού τα αφήσουν όλο το καλοκαίρι εγκαταλελειμμένα, θα τα θυμηθούν λίγες μέρες πριν χτυπήσει το κουδούνι για να ακολουθήσει η γνωστή ανακοίνωση από τους Δήμους ώστε όλοι να χειροκροτήσουμε το... κατόρθωμα.

Οι φωτογραφίες από το Δημοτικό Σχολείο της Πλαταριάς που βρίσκεται δίπλα στη παραλία και το οποίο βλέπουν κάθε καλοκαίρι χιλιάδες ντόπιοι και ξένοι επισκέπτες. Ξηλωμένη στέγη από κεραμίδια, -χρόνια στην ίδια κατάσταση- χόρτα άκοφτα, σκουπίδια… Κρίμα…

(Γιαννιώτικο) Σαλόνι ...για σκύλους

 

Ύστερα από χρόνια αναμονής, οι οικογένειες της πόλης σίγουρα περίμεναν έναν χώρο που θα έδινε ζωή και κίνηση στα παιδιά. Υπάρχουν άλλωστε τόσες προτάσεις για μικρά θεματικά πάρκα ή πάρκα περιπέτειας για παιδιά. Και τι θα πάρουν τελικά; Μια μικρή (για τα δεδομένα του πάρκου),τσιμεντένια παιδική χαρά. Τη στιγμή που έντεκα (11) ολόκληρα στρέμματα έχουν διατεθεί για δύο πάρκα σκύλων με παιχνίδια, τραμπάλες και κάθε λογής ανέσεις. Έτσι, τα παιδιά θα μάθουν από νωρίς ποιες είναι πλέον οι προτεραιότητες της πόλης. Και οι γονείς τους όμως θα πρέπει να  εξηγήσουν στον δήμαρχο ότι  στις επόμενες εκλογές θα πρέπει να ζητήσει την ψήφο... μ' ένα κόκαλο στο χέρι, αφού όπως αποδεικνύεται, όταν μοιράζονται οι προτεραιότητες, τα παιδιά περισσεύουν. 

Αρκεί να δει κανείς την κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι παιδικές χαρές της πόλης για να καταλάβει. Δύο θεματικά πάρκα λοιπόν για τα τετράποδα και μια τσιμεντένια γωνιά για τους μικρούς Γιαννιώτες. Μην πείτε μετά ότι η πόλη δεν επενδύει στο μέλλον.

Σε μια χώρα λοιπόν που όλοι δηλώνουν ότι ανησυχούν για το δημογραφικό, το πρόβλημα δεν είναι ότι γεννιούνται όλο και λιγότερα παιδιά· είναι ότι δεν χωρούν στις... μελέτες. Το δημογραφικό μάς ανησυχεί μόνο στα συνέδρια και στις τηλεοπτικές δηλώσεις. Στις μελέτες, η πραγματικότητα είναι διαφορετική: οι χώροι για τα παιδιά συρρικνώνονται, ενώ για τα κατοικίδια περισσεύουν πολλά στρέμματα.

Σε 250 στρέμματα όμως, σ΄ ένα πρότυπο μητροπολιτικό πάρκο δηλαδή, θα μπορούσαν να χωρέσουν πέρα από τον αθλητισμό και τον πολιτισμό χώροι και θεματικά πάρκα για οικογένειες και παιδιά αλλά και ένας μόνιμος θερινός κινηματογράφος. Αλλά μελετητές και Δημοτική Αρχή είχαν άλλη γνώμη. Και το ερώτημα είναι γιατί αφού προτίμησαν τα τετράποδα από τα… δίποδα,  δεν αξιοποίησαν το απέναντι 1/3 του πάρκου (80 στρέμματα) για να φτιάξουν εκεί πάρκο σκύλων ώστε να μείνει ο χώρος ελεύθερος για τα παιδιά και να μην κινδυνεύουν από επιθέσεις ζώων που σίγουρα θα υπάρξουν, όπως καθημερινά συμβαίνει στην πόλη με τις 1000  εγκαταλείψεις σκύλων τον χρόνο; Αλλά θα πείτε, εδώ δεν βρήκαν χώρο ούτε για θερινό κινηματογράφο!

Πάντως, αν κρίνουμε από τα μέχρι τώρα δεδομένα, πολύ γρήγορα θα έχουμε και στο Γιαννιώτικο σαλόνι τα γνωστά πια φαινόμενα βανδαλισμών, αφού ήδη από το ηλιακό δέντρο (των δεκάδων χιλιάδων ευρώ) για να φορτίζουμε… τα κινητά "άγνωστοι" έσπασαν τα καπάκια από τις πρίζες, μάλλον έτσι, για προθέρμανση. Αλλά τι ευφυία να τοποθετηθεί το "δέντρο" στο πίσω  μέρος του πάρκου, εκεί που δεν το βλέπει κανείς και κάτω από τα κανονικά δέντρα, αντί τουλάχιστον να το βάλουν στην είσοδο όπου θα είχε και καλύτερη προστασία. 

Ακόμη, η  περίφραξη των πάρκων για τα σκυλιά που πιάνει όλο το κεντρικό τμήμα, είναι πολύ σκληρή και  ανθεκτική του υπόλοιπου όμως πάρκου είναι απλή τσίπα, στο δε πίσω τμήμα έχει αφεθεί να υπάρχει η παλιά και σκουριασμένη η οποία είναι ήδη ανοιγμένη σε διάφορα σημεία. Και μιλάμε για ανάπλαση οκτώ (8) εκατομμυρίων ευρώ και βάλε!  Απ' ό,τι φαίνεται, θα δούμε πράγματα…

 

Τα δύο πάρκα σκύλων που αναπτύσσονται σε 11  ολόκληρα στρέμματα...

 

Το ηλιακό δέντρο των δεκάδων χιλιάδων ευρώ με σπασμένες ήδη τις πρίζες... 

Η περίφραξη για τα πάρκα σκύλων...

Η παλιά περίφραξη στην πίσω πλευρά...

Η περίφραξη με απλή τσίπα από την πλευρά του οικισμού... 

                                                          Η παιδική χαρά από... μπετόν

Παγκάκια από ανεπεξέργαστο ξύλο, χωρίς βερνίκι, έχουν ήδη αρχίσει να φθείρονται - σαν κι αυτά που τοποθέτησαν στα Λιθαρίτσια, στο Κάστρο, στο παρκάκι του παλιού Χατζηκώστα και αλλού και τα οποία μέσα σε λίγους μήνες δίνουν μια άθλια εικόνα...  

Aπό τα καινούρια, στην πλατεία Γλυκήδων του κάστρου

                                                                         Λιθαρίτσια

Τοποθετήστε κάμερες... επιτέλους...

 

H είδηση: Ομάδα “αγνώστων” μπήκε πριν λίγες μέρες  στο εσωτερικό του 8^ου Λυκείου (παλιό Πολυκλαδικό) και προκάλεσε εκτεταμένες καταστροφές. Έσπασαν διαδραστικούς πίνακες, προτζέκτορες, ηλεκτρονικούς υπολογιστές, εκτυπωτές και κάποια δοχεία με χρώματα που βρίσκονταν εκεί για ελαιοχρωματισμούς τα  έριξαν πάνω  σε γραφεία, διαδρόμους και τοίχους. Επίσης, με σπρέι ζωγράφισαν ναζιστικά σύμβολα σε τζάμια.

Η είδηση λέει ακόμη ότι ο Δήμος έχει ήδη ξεκινήσει την αποκατάσταση των ζημιών, θα αγοράσει μάλιστα 30 καινούριους υπολογιστές και θα αντικαταστήσει  τον υπόλοιπο εξοπλισμό και τα εποπτικά μέσα που οι εισβολείς κατέστρεψαν. Με ποιο κόστος άραγε; Και ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό; Σίγουρα όχι η τσέπη του Δημάρχου.

Ας αφήσουμε κατ' αρχάς το ερώτημα πώς μπήκαν στο Σχολείο, αν αυτό κλειδώνεται επαρκώς ή επειδή τώρα γίνονται εργασίες υπάρχει μια ελαφρότητα στην ασφάλεια. Γίνονται λέει έρευνες, αλλά ας μην το σχολιάσουμε περαιτέρω. Θα περιμένουμε τα αποτελέσματα...

Σε λίγο καιρό όμως είναι σίγουρο ότι θα ξαναμπούν και θα καταστρέψουν και πάλι. Κι αν δεν είναι το 8ο θα είναι κάποιο άλλο από τα Σχολεία της πόλης όπως συνέβη τόσες φορές στο παρελθόν. Άλλωστε αυτό δεν είναι το έργο που παρακολουθούμε τόσα χρόνια τώρα; Εκείνοι καταστρέφουν, ο Δήμος καταδικάζει με γραπτές ανακοινώσεις, κάνει έκκληση να σταματήσουν οι βανδαλισμοί και με τα χρήματα των φορολογούμενων αποκαθιστά τις ζημιές. Και δως του πάλι απ΄ την αρχή. Σάμπως από την τσέπη τους τα βάζουν;

Η είδηση έχει όμως και συνέχεια: Σε γραπτή της δήλωση, η αντιδήμαρχος Παιδείας Βάσω Μέγα, ανέφερε ότι ακόμη πιο αποτρόπαιη και από τις καταστροφές είναι η αναγραφή ναζιστικών συμβόλων στα τζάμια. Δηλαδή, για να καταλάβουμε, κάποια "βλαμμένα" κατέστρεψαν ένα Σχολείο (που μετά από πολλά χρόνια επιτέλους αναβαθμίζει τις υποδομές του) και μας πείραξε που έγραψαν ναζιστικά συνθήματα. Όλα τα άλλα  συνθήματα που είναι γραμμένα σε κάθε μνημείο ή  δημόσιο κτίριο της πόλης και λενε «antifa» και «antιnazi», καλώς υπάρχουν δηλαδή; Πότε επιτέλους θα αφήσουμε τις ιδεοληψίες στην άκρη και θα δούμε την πραγματικότητα;

Η πόλη όμως δεν χρειάζεται άλλες ανακοινώσεις αποτροπιασμού. Αυτό που χρειάζεται είναι πράξεις και αποτέλεσμα. Κάθε φορά που ένα πάρκο, μια παιδική χαρά ή ένα σχολείο καταστρέφεται, ακούμε τις ίδιες λέξεις: "καταδικάζουμε", "δεν θα ανεχθούμε", "είμαστε αποφασισμένοι". Μόνο που οι βάνδαλοι δεν συγκινούνται από ανακοινώσεις. Πόσες ακόμη καταστροφές χρειάζονται για να γίνει κατανοητό ότι η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο και απαιτεί ουσιαστικά μέτρα;

Βάλτε επιτέλους κάμερες και επαρκή φωτισμό, κάντε κάτι πέρα από το να καταγράφετε τις ζημιές και να ενημερώνετε ότι θα αποκατασταθούν με τα χρήματα των άλλων. Γιατί όταν οι καταστροφές επαναλαμβάνονται και η αντιμετώπιση παραμένει η ίδια, τότε  η αδράνεια παύει να είναι αδυναμία και  γίνεται πολιτική ευθύνη- για να μην πούμε συνενοχή καθότι εδώ υπάρχει το κατ΄εξακολούθηση. Μόνο για τις παιδικές χαρές ο Δήμος ανακοίνωσε ότι δίνει πάνω από 100.000 ευρώ τον χρόνο για αποκατάσταση των ζημιών. Και τι μ' αυτό; Άλλαξε κάτι;

Άρα, ενώ  κάποιοι έχουν χόμπι στη μικρή  μας πόλη να καταστρέφουν και να βανδαλίζουν συστηματικά ό,τι γουστάρουν, οι αρχές (Δήμος και Αστυνομία)  κάνουν εκκλήσεις ή κοιτάζουν αλλού. Αποτέλεσμα; Εκτός από μια περίπτωση (τον   Μάιο του 2023) όταν η αστυνομία συνέλαβε εννέα ανήλικους που είχαν εισβάλει στο 4ο Γυμνάσιο Ιωαννίνων προκαλώντας  εκτεταμένες  καταστροφές και αφέθηκαν –εννοείται- ελεύθεροι , καμία άλλη σύλληψη δεν θυμόμαστε να έχει γίνει ποτέ. Και δεν είμαστε η  Αθήνα των πέντε εκατομμυρίων, έτσι; Τα Γιάννενα των 100.000 είμαστε με ό,τι αυτό σημαίνει.  

Όταν όμως κάποιος βλέπει έναν χώρο που φτιάχτηκε για παιδιά και αισθάνεται ικανοποίηση καταστρέφοντάς τον, πόσο επικίνδυνος μπορεί να είναι για την κοινωνία; Τι κερδίζει κάποιος σπάζοντας ένα σχολείο, μια παιδική χαρά ή ένα πάρκο; Ποια είναι η "μεγάλη ιδέα" πίσω από το να καταστρέψεις ένα παγκάκι ή μια παιδική χαρά;  Η καταστροφή δημόσιας περιουσίας δεν είναι «άποψη», ούτε «τρόπος έκφρασης» όπως θέλουν να λένε κάποιοι  για να τους δικαιολογήσουν . Είναι βαθιά αντικοινωνική συμπεριφορά και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται. Οι ίδιοι είναι εχθροί της πόλης και του λαού, για όσους αρέσκονται στην "αριστερή" φρασεολογία. 

Το "καταδικάζουμε" όμως δεν σταματά κάποιον που ξέρει ότι δεν θα υπάρξει καμία συνέπεια για τον ίδιο. Οι βάνδαλοι διαθέτουν σπρέι, λοστούς και πέτρες. Ο Δήμος απλώς βγάζει ανακοινώσεις. Με τις ανακοινώσεις όμως  δεν προστατεύεται η πόλη. Και οι θεσμικοί φορείς υπάρχουν ακριβώς γι΄αυτόν τον λόγο. Και δεν κάνουν εθελοντισμό. Αμειβόμενοι είναι, ακριβώς για να παράγουν αποτέλεσμα. Στο κάτω κάτω εκείνοι ζήτησαν από τους δημότες να τους στείλουν σ΄αυτή τη θέση. Αν δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε συνεχόμενα περιστατικά ή δεν τους το επιτρέπουν οι ιδεοληψίες τους ας παραιτηθούν.

Γιατί  όταν κάποιοι καταστρέφουν ενώ κάποιοι άλλοι επιτρέπουν να συμβαίνει αυτό ξανά και ξανά, τι πρέπει να σκεφτούν οι δημότες που βλέπουν το ίδιο έργο σε επανάληψη; Αν ήταν να αναφερθούμε στις κατά καιρούς καταστροφές και τους βανδαλισμούς δεν θα μας έφταναν δεκάδες σελίδες κειμένου.  

Όταν όμως δεν υπάρχουν μέσα καταγραφής και επιτήρησης  γιατί η Δημοτική Αρχή (ενώ η Νομοθεσία το επιτρέπει καιρό τώρα) δεν θέλει να τοποθετήσει κάμερες προστασίας έμμεσα δεν διευκολύνει το έργο των  βανδάλων εφόσον τους εξασφαλίζει ατιμωρησία; Κι έτσι το μόνο που επιτυγχάνεται είναι οι δράστες να παραμένουν "άγνωστοι". 

Και ενώ για τις εφαρμογές του κινητού, τα κοινωνικά δίκτυα και τις κάρτες επιβράβευσης βάζουμε ένα "συμφωνώ" χωρίς να διαβάσουμε ούτε μία γραμμή, όταν η κάμερα πάει να μπει σ΄ένα πάρκο για να προστατεύσει μια παιδική χαρά ή ένα σχολείο, ξαφνικά ανακαλύπτουμε την ευαισθησία για τα προσωπικά δεδομένα. Πόσο υποκριτικό!

Ο δημόσιος χώρος όμως είναι δημόσιος- που θα πει, εκτεθειμένος σε όλους. Όποιος περπατά σε μια πλατεία, σ΄ έναν δρόμο ή σ΄ ένα πάρκο είναι ήδη ορατός στους γύρω του. Οι κάμερες δεν δημιουργούν από μόνες τους την παρουσία ανθρώπων εκεί· καταγράφουν απλώς μια δραστηριότητα που γίνεται σε κοινή θέα.

Και αν η λύση δεν είναι οι κάμερες, τότε ποια είναι; Ένας αστυνομικός σε κάθε παιδική χαρά; Ένα περιπολικό έξω από κάθε σχολείο, όλο το βράδυ; Ένας φύλακας σε κάθε πάρκο; Και αφού αυτό δεν είναι ρεαλιστικό, γιατί απορρίπτεται ένα από τα εργαλεία που χρησιμοποιούν όλες οι εξελιγμένες κοινωνίες για την προστασία δημόσιων χώρων τους;

Κι έπειτα, αφού η αστυνομία ήδη έχει παρουσία στον δημόσιο χώρο και μπορεί να παρατηρεί ό,τι συμβαίνει μπροστά της, γιατί η καταγραφή μέσω κάμερας θεωρείται κάτι διαφορετικό;  Αν κάποιος επιλέξει να παρανομήσει σε δημόσιο χώρο, γιατί να έχει μεγαλύτερη προστασία η "ανωνυμία" του από την προστασία της κοινωνίας και της δημόσιας περιουσίας; Και τότε γιατί  σε πολλούς χώρους (όπως στα γήπεδα) η καταγραφή μέσω καμερών έχει γίνει μέρος ενός συστήματος πρόληψης και διερεύνησης περιστατικών; Για να μην πούμε κάτι που είναι πια γνωστό σε όλους, ότι σχεδόν όλα τα εγκλήματα εξιχνιάζονται από τα πλάνα καμερών.

Πώς γίνεται να εμπιστευόμαστε έναν θεσμικό φορέα να ερευνήσει μια εγκληματική πράξη αφού αυτή συμβεί  και δεν  του επιτρέπουμε να χρησιμοποιεί ελεγχόμενα εργαλεία για να τη διαπιστώσει και να τη στοιχειοθετήσει;

Ένα λεηλατημένο Σχολείο, ένα σπασμένο παγκάκι, μια κατεστραμμένη παιδική χαρά δεν είναι όμως απλώς αισθητικό πρόβλημα. Είναι μήνυμα ότι ο δημόσιος χώρος δεν προστατεύεται. Κι έτσι το θύμα είναι το  παιδί που δεν μπορεί να παίξει, ο μαθητής και ο εκπαιδευτικός που δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά του σ' ένα  Σχολείο που λεηλατήθηκε, ο δημότης που πληρώνει ξανά και ξανά για επισκευές.

Δεν μπορεί λοιπόν η κοινωνία να ενδιαφέρεται μόνο για το πώς θα προστατεύσει τον παραβάτη από την πιθανότητα ελέγχου και να ξεχνά την προστασία του πολίτη από την ίδια την παραβατικότητα. Ως πότε θα προτιμούμε να μην ενοχλήσουμε τον "άγνωστο" που σπάει, γράφει και καταστρέφει; Ως πότε θα αφήνουμε να ζημιωθεί ο πολίτης που θα πληρώσει και τον λογαριασμό της αποκατάστασης;

Κάπου αυτή η -με ιδεολογικό πρόσημο- "ευαισθησία" έχασε από καιρό την ισορροπία της. Κρίμα που εκεί στον Δήμο δεν λένε να το αντιληφθούν και  ετοιμάζουν ήδη την επόμενη ανακοίνωση …αποτροπιασμού. 

Η πόλη  όμως χρειάζεται ανθρώπους που θα την προστατεύουν με κάθε τρόπο και μέσον και όχι απλά θα βγάζουν ανακοινώσεις που τις έχουν ήδη έτοιμες για την επόμενη φορά, νιώθοντας ότι έκαναν το ...καθήκον τους. Δεν είναι αυτό το καθήκον τους. Καθήκον τους είναι να προστατεύουν την πόλη. Και με ανακοινώσεις αυτό δεν γίνεται…

Σε χώρες του εξωτερικού τα Σχολεία προστατεύονται από τους βανδαλισμούς μέσω ενός συνδυασμού προηγμένης τεχνολογίας, αυστηρών κανονισμών ασφαλείας και ειδικού αρχιτεκτονικού σχεδιασμού, με τη χρήση καμερών (CCTV) να αποτελεί βασικό μέτρο προστασίας - η λειτουργία των οποίων υπόκειται σε περιορισμούς λόγω της νομοθεσίας για τα προσωπικά δεδομένα.

Οι κάμερες τοποθετούνται στην περίμετρο του κτιρίου, στις εισόδους/εξόδους, σε διαδρόμους και κοινόχρηστους χώρους (π.χ. προαύλια, πάρκινγκ). Απαγορεύεται η χρήση τους μόνο μέσα σε σχολικές αίθουσες την ώρα του μαθήματος, καθώς και σε τουαλέτες ή αποδυτήρια. Οι κάμερες καταγράφουν κυρίως εκτός σχολικού ωραρίου (νύχτες, Σαββατοκύριακα, αργίες), όταν δηλαδή σημειώνεται το 90% των βανδαλισμών.

Σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία και η Κύπρος, χρησιμοποιούνται συστήματα με τεχνητή νοημοσύνη (AI) που ανιχνεύουν ύποπτη κίνηση ή περίεργους ήχους (π.χ. σπάσιμο γυαλιού, σπρέι) και ειδοποιούν αμέσως την αστυνομία ή εταιρείες ασφαλείας.

Επίσης πολλές χώρες διαθέτουν ειδικές αντι-γκράφιτι επικαλύψεις σε διάφορες επιφάνειες ώστε να καθαρίζονται εύκολα. Υπάρχει ισχυρός, αντιβανδαλιστικός φωτισμός LED που ενεργοποιείται αυτόματα το βράδυ, αφαιρώντας το πλεονέκτημα του σκότους από τους δράστες.

Ακόμη, τα σχολικά συγκροτήματα περιφράσσονται με υψηλής αντοχής κιγκλιδώματα. Κατά τις περιόδους των διακοπών, οι τοπικές αρχές ή ιδιωτικές εταιρείες πραγματοποιούν συχνές περιπολίες γύρω από τα σχολεία.

Τι από όλα αυτά γίνεται εδώ; Τίποτε απολύτως. Εδώ, οι φορείς -ο ένας μετά τον άλλον- βγάζουν… ανακοινώσεις. 

Στις φωτογραφίες βανδαλισμένα Σχολεία στη χώρα μας. Τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν και στην πόλη μας...

Γιαννιώτικο Σαλόνι: Προτεραιότητα στα... σκυλιά

Σε μια χώρα που γερνάει με ταχείς ρυθμούς και αντιμετωπίζει ένα από τα σοβαρότερα δημογραφικά προβλήματα στην Ευρώπη, θα περίμενε κανείς οι δημόσιοι χώροι να σχεδιάζονται πρωτίστως με επίκεντρο τα παιδιά, τις οικογένειες και τη νεολαία. 

Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως ότι δεν χρειάζονται υποδομές για τα κατοικίδια. Σημαίνει όμως ότι οι προτεραιότητες οφείλουν να αντανακλούν και τις ανάγκες του μέλλοντος της κοινωνίας. Και οι κοινωνίες κρίνονται από το αν δημιουργούν πόλεις στις οποίες αξίζει να μεγαλώνουν παιδιά.  Αν κρίνουμε  μάλιστα από τις παιδικές χαρές στην πόλη μας αυτό αποτελεί ακόμη ένα μεγάλο ζητούμενο αφού οι περισσότερες είναι σε άθλια κατάσταση.

Έτσι το ερώτημα είναι μήπως, σιγά σιγά, επενδύουμε περισσότερο σε κατοικίδια παρά στα παιδιά; Γιατί με τους ρυθμούς που εξελίσσονται τα πράγματα, τα σκυλιά έχουν ήδη αποκτήσει πάρκα, γενέθλια, camp, ξενοδοχεία, κομμωτήρια και άλλες …ειδικές υπηρεσίες.

Όταν όμως όπως διαβάζουμε ότι στο πάρκο Πυρσιννέλλα (Γιαννιώτικο Σαλόνι) έχουν  δοθεί  11  ολόκληρα στρέμματα για πάρκα σκύλων (με τραμπάλες, τσουλήθρες, διαδρόμους σκύλων, εμπόδια και κάθε λογής κατασκευές)  ενώ για άθληση δόθηκαν μόνο 4 στρέμματα και για τα παιδιά μια μικρή μπετονένια παιδική χαρά, τι πρέπει να υποθέσουμε;  

Το ερώτημα βεβαίως δεν είναι αν χρειάζονται χώροι για κατοικίδια. Χρειάζονται αν και δεν είναι σίγουρο ότι οι ιδιοκτήτες τους θα τα κατευθύνουν εκεί καθότι όταν τα σκυλιά βρίσκονται μεταξύ τους τα πράγματα δεν είναι και τόσο …ευχάριστα. Πολύ φοβόμαστε ότι και πάλι θα κυκλοφορούν και θα αφοδεύουν εντός  του πάρκου ενώ φυσικά οι έλεγχοι για ηλεκτρονική σήμανση θα είναι ανύπαρκτοι, όπως είναι και τώρα. Κι ας είμαστε μια πόλη με εκατοντάδες αδέσποτα και συνεχείς επιθέσεις σε ανυποψίαστους πολίτες.

Το Πάρκο Πυρσινέλλα θα μπορούσε να γίνει το πάρκο των παιδιών, της άθλησης, του πολιτισμού και της φύσης. Αντ' αυτού, το σχέδιο δίνει 11 ολόκληρα στρέμματα σε πάρκα σκύλων! 

Το ερώτημα λοιπόν είναι ποιος σχεδίασε αυτές τις προτεραιότητες για το μεγαλύτερο πάρκο της πόλης. Αυτή θα έπρεπε να είναι η ιεράρχηση των αναγκών σε ένα μητροπολιτικό πάρκο; Οι προτεραιότητες άλλωστε μιλούν από μόνες τους και εξοργίζουν…

Πανηγύρια... της φασαρίας

 

Μετά την ανάρτησή μας για τα “πανηγύρια”   

(http://ioannina2013.blogspot.com/2026/07/blog-post_432.html) 

πήραμε μεταξύ άλλων και δύο μηνύματα που αξίζει να διαβαστούν καθώς δείχνουν και την άλλη πραγματικότητα, εκείνη που δεν θέλουν να βλέπουν οι πάσης φύσεως “διοργανωτές” αλλά και οι φορείς που δίνουν “άδειες” εν λευκώ  ενώ ο Νόμος είναι ξεκάθαρος. 

Το λογικό για μας θα ήταν μόνο στον εορτασμό του πολιούχου μιας περιοχής να δίνεται άδεια από Αστυνομία, Δήμο και Περιφέρεια και με συγκεκριμένη ώρα λήξης που δεν θα μπορεί να ξεπερνάει την τρίτη πρωινή και με την ένταση των ντεσιμπέλ (κι αυτό είναι βασικό) να μην ξεπερνάει αυτό που θεωρείται ηχορύπανση. 

Επίσης, η ώρα έναρξης δεν χρειάζεται να είναι ...τα μεσάνυχτα, λες μιλάμε για μπουζουκομάγαζα και όχι για ένα λαϊκό γλέντι. Για οποιαδήποτε άλλη εκδήλωση, μόνο σε χώρους που προβλέπονται για τέτοιου τύπου εκδηλώσεις. Kaι πώς γίνεται ενώ το αλκοόλ ρέει άφθονο, σχεδόν ποτέ δεν βλέπει κανείς ελέγχους αλκοτέστ αλλά αφήνονται όλοι να καβαλάνε τα αυτοκίνητα και... όποιος σταθεί τυχερός;

Παραθέτουμε τις απόψεις:  

«Είμαστε απλά τραγικοί! Στα Σεισμόπληκτα δε έχουμε ξεφύγει τελείως! Η αυλή του σχολείου απέχει πέντε μέτρα από τα σπίτια, ως εκ τούτου καταλαβαίνετε τι ακριβώς γίνεται! Αναγκάζονται οι ένοικοι των σπιτιών να ξενοκοιμούνται μακριά από τα σπίτια τους σε συγγενείς ή σε ξενοδοχεία ή μακριά στα χωριά τους για να μπορέσουν να ξεκουραστούν για να πάνε στις δουλειές τους! 

Μπορείτε να φανταστείτε έναν γιατρό που πρέπει να δουλέψει στις επτά το πρωί όταν το γλέντι σταματά στις έξι; (Στη γειτονιά αυτοί υπάρχουν τέσσερις τουλάχιστον γιατροί που πρέπει να έχουν καθαρό μυαλό )! Μπορείτε να φανταστείτε μια μωρομάνα προσπαθεί να κοιμήσει το μωρό της; Μπορείτε να φανταστείτε τους άρρωστους στο κρεβάτι του πόνου να ψάχνουν απελπισμένα λίγη ησυχία στον πόνο τους; 

Δεν σέβονται τίποτα στο βωμό του χρήματος δυστυχώς! Αυτοί που αδειοδοτούν για την συγκεκριμένη περιοχή θα δίνανε άδεια με την ίδια ευκολία στην αυλή της Ακαδημίας ή στο τέταρτο λύκειο ή στο έβδομο λύκειο; Δεν νομίζω! Είμαστε δηλαδή πολίτες βήτα κατηγορίας και τρώμε όλων αυτών τον όχλο κάθε τρεις και λίγο; 

Για τις εκδηλώσεις αυτές υπάρχουν χώροι κατάλληλοι χωρίς να ενοχλείται κανείς αλλά πρέπει να πληρώσεις και εδώ οι φορείς θέλουν την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο! Λυπάμαι πολύ που κάποιοι άνθρωποι που δραστηριοποιούνται σε διάφορους συλλόγους δεν σέβονται τίποτα και κανέναν!Να ξέρουν όμως ότι τα τριάκοντα αργύρια σταύρωσαν το Χριστό!!!»

Βικτωρία Βλάχου-Δόση

«Αυτό που γίνεται τα τελευταία χρόνια δεν παλεύεται. Κι εμείς με τα πανηγύρια μεγαλώσαμε και τα γλέντια του χωριού αλλά αυτή η μουσική στη διαπασών κάθε τρεις και λίγο μέχρι να ξημερώσει, έχει καταντήσει κουραστικό. Και την άλλη μέρα πολλοί όντως δουλεύουμε κανονικά. Αν πεις μια κουβέντα, σε βγάζουν εχθρό της παράδοσης. Δηλαδή επειδή κάποιος κρατάει κλαρίνο, πρέπει να ξεχάσουμε ότι υπάρχουν νόμοι και άνθρωποι που θέλουν να κοιμηθούν;»

Eleni Stamatiou

Διαρκής οικολογική υποβάθμιση...

 

Στο 7ο χιλιόμετρο της Εθνικής Οδού Ιωαννίνων–Αθηνών, μόλις 750 μέτρα από τον οικισμό της Πεδινής, λειτουργούν μεγάλες βιομηχανικές μονάδες παραγωγής ζωοτροφών. Και δεν βρίσκονται σε κάποια απομονωμένη βιομηχανική ζώνη αλλά δίπλα σε κατοικίες, σχολεία όλων των βαθμίδων, την Πανεπιστημιούπολη, το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, ξενοδοχειακές μονάδες, εστιατόρια και μονάδα αποκατάστασης.

Στην Κουμαριά και το Ελευθεροχώρι οι κάτοικοι έχουν επανειλημμένα εκφράσει ανησυχίες για τη λειτουργία του εργοστασίου ανακύκλωσης και ζητούν συστηματικούς ελέγχους και πλήρη διαφάνεια ως προς την τήρηση των περιβαλλοντικών όρων, χωρίς καμία όμως ανταπόκριση.

Μεγάλες εταιρείες εμφιάλωσης αντλούν καθημερινά εκατοντάδες χιλιάδες κυβικά μέτρα νερού από  τον υδάτινο πλούτο της περιοχής  γεγονός που τροφοδοτεί τη δημόσια συζήτηση για το πώς διαχειρίζεται το κράτος έναν φυσικό πόρο στρατηγικής σημασίας και ποιο είναι το συνολικό όφελος για την τοπική κοινωνία.

Την ίδια στιγμή, τα Ιωάννινα συγκαταλέγονται, σύμφωνα με ευρωπαϊκές αξιολογήσεις, ανάμεσα στις πόλεις με τη μεγαλύτερη επιβάρυνση της υγείας από τη μακροχρόνια έκθεση στην ατμοσφαιρική ρύπανση. Τον δε χειμώνα, η κατάσταση επιδεινώνεται στο έπακρο λόγω της εκτεταμένης χρήσης τζακιών και ξυλόσομπων με αποτέλεσμα να βρίσκονται μέσα στις πλέον ρυπογόνες πόλεις στον κόσμο. 

Και μέσα σε αυτό, το ήδη επιβαρυμένο περιβάλλον, οι κάτοικοι της περιοχής καλούνται καθημερινά να αντιμετωπίζουν και την έντονη, πολλές φορές αποπνικτική οσμή που προέρχεται από τις εγκαταστάσεις.

Το ερώτημα δεν είναι αν οι βιομηχανίες πρέπει να λειτουργούν. Η παραγωγή και η επιχειρηματικότητα είναι απαραίτητες. Το ερώτημα είναι αν θεωρείται φυσιολογικό μια τόσο βαριά δραστηριότητα να βρίσκεται σε τόσο μικρή απόσταση από σχολεία, πανεπιστήμιο, νοσοκομείο και κατοικημένες περιοχές.  

Υπάρχουν συνεχείς και δημόσια προσβάσιμοι έλεγχοι για τις εκπομπές, τις οσμές και τη συνολική περιβαλλοντική επιβάρυνση; Έχει αξιολογηθεί η σωρευτική επίδραση όλων των πηγών ρύπανσης στην ευρύτερη περιοχή ή εξετάζεται κάθε δραστηριότητα αποσπασματικά;

Όταν μια πόλη ήδη αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα ατμοσφαιρικής ρύπανσης, δεν θα έπρεπε κάθε πρόσθετη πηγή επιβάρυνσης να αποτελεί αντικείμενο ιδιαίτερης προσοχής; Οι κάτοικοι δεν ζητούν να σταματήσει η παραγωγή. Ζητούν κάτι πολύ πιο αυτονόητο: καθαρό αέρα, διαφάνεια στους ελέγχους και τη βεβαιότητα ότι η δημόσια υγεία αποτελεί πραγματική προτεραιότητα και όχι απλώς μια διακήρυξη.

Όλα αυτά όμως αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά ή μήπως αποκαλύπτουν και ένα αναπτυξιακό μοντέλο που αντιμετωπίζει το λεκανοπέδιο ως χώρο όπου μπορούν να συγκεντρώνονται διαρκώς νέες περιβαλλοντικές επιβαρύνσεις;

Η ανάπτυξη δεν είναι εχθρός. Οι επιχειρήσεις δημιουργούν θέσεις εργασίας, παράγουν πλούτο και στηρίζουν την οικονομία. Όμως ανάπτυξη δεν σημαίνει ότι κάθε νέα επέκταση εγκρίνεται χωρίς να τίθεται το ερώτημα αν η περιοχή αντέχει άλλη επιβάρυνση. Ανάπτυξη δεν σημαίνει ότι η δημόσια υγεία έρχεται πάντα δεύτερη.

Και το πραγματικό ερώτημα είναι απλό: Πόσο ακόμη μπορεί να επιβαρυνθεί το λεκανοπέδιο των Ιωαννίνων; Υπάρχει κάποια μελέτη που να απαντά ποια είναι η φέρουσα ικανότητά του; Υπάρχει συνολικός σχεδιασμός ή κάθε νέα δραστηριότητα εγκρίνεται μεμονωμένα, χωρίς να αξιολογείται η σωρευτική επιβάρυνση; 

Και, κυρίως, ποιο είναι το όραμα για τα Ιωάννινα σε είκοσι ή τριάντα χρόνια; Μια πόλη γνώσης, τουρισμού, πολιτισμού, υγείας και ποιότητας ζωής ή μια πόλη που θα συνεχίσει να συγκεντρώνει ολοένα περισσότερες δραστηριότητες με σημαντικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα μέσα στο ίδιο το λεκανοπέδιο;

Η συζήτηση δεν αφορά φυσικά μόνο τις σημερινές γενιές. Αφορά τα παιδιά που μεγαλώνουν εδώ, τους φοιτητές που επιλέγουν την πόλη για να σπουδάσουν, τους ασθενείς που νοσηλεύονται στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο. Αφορά όλους όσοι πιστεύουν ότι η ανάπτυξη και η προστασία της δημόσιας υγείας δεν είναι αντικρουόμενοι στόχοι. Γι' αυτό είναι καιρός να ανοίξει ένας ουσιαστικός διάλογος που θα προβλέπει τη σταδιακή μετεγκατάσταση των βαριών βιομηχανικών δραστηριοτήτων σε κατάλληλα οργανωμένες περιοχές εκτός του λεκανοπεδίου, χωρίς να θίγονται οι θέσεις εργασίας και η παραγωγική δραστηριότητα. 

Γιατί το πραγματικό διακύβευμα είναι αν θα αποκτήσουμε επιτέλους ένα μοντέλο ανάπτυξης που θα σέβεται εξίσου την οικονομία, τον άνθρωπο και τη φύση. Και το ερώτημα που πρέπει άμεσα  να απαντηθεί είναι  πόση επιβάρυνση αντέχει ακόμη το λεκανοπέδιο πριν πούμε ότι εκπέμπει «SOS». Και, οπωσδήποτε, τι μέτρα πρέπει να ληφθούν άμεσα ώστε να περιοριστούν στο ελάχιστο οι επιπτώσεις από την τωρινή ρυπογόνα κατάσταση.  

Ας ελπίσουμε ότι οι ιθύνοντες θα κάνουν αυτό που πρέπει και δεν θα κωφεύσουν για μία ακόμη φορά διότι τότε οι κάτοικοι πρέπει να απευθυνθούν σε ανώτερα και ευρωπαϊκά κλιμάκια με ό,τι αυτό θα συνεπάγεται... 

        Δεν είναι το ...Πεκίνο. Είναι τα Γιάννενα και μάλιστα σε κατοικημένη περιοχή...

Είμαστε για τα "πανηγύρια";

 

Οργισμένη, διαβάζουμε, ήταν η ανακοίνωση του Σωματείου Μουσικών Ν. Ιωαννίνων για την εφαρμογή του Νόμου στα «πανηγύρια» όπου μιλούν για καταστολή, κυνήγι του πολιτισμού και οικονομική εξαθλίωσή τους.

Η Αστυνομική Διάταξη  όμως, που καθορίζει τις ώρες κοινής ησυχίας και απαγορεύει -μεταξύ άλλων- τη χρήση μουσικών οργάνων, τις φωνασκίες και γενικά τις θορυβώδεις εκδηλώσεις σε δημόσιους χώρους κατοικημένων περιοχών κατά τις ώρες αυτές δεν περιλαμβάνει ειδική εξαίρεση για τα πανηγύρια. Και όλο και πιο συχνά καλείται η Αστυνομία να εφαρμόσει τον Νόμο του κράτους αφού οι πανηγυρτζήδες θεωρούν ότι Νόμος είναι το δίκιο του χορευτή.

Παίρνουμε δηλαδή μια αυλή σχολείου ή μια πλατεία μέσα σε κατοικημένη περιοχή, στήνουμε μια εξέδρα, βάζουμε τα ηχεία στη διαπασών, βαφτίζουμε τη συναυλία «πανηγύρι» και απαιτούμε να ισχύει ένα διαφορετικό καθεστώς από αυτό που ισχύει για όλους τους άλλους. Και όταν κάποιος τολμήσει να μας θυμίσει ότι υπάρχουν ώρες κοινής ησυχίας τότε μιλάμε για... «καταστολή του πολιτισμού». Περίεργη αντίληψη περί πολιτισμού... Ο πολιτισμός όμως δεν χρειάζεται τα πολλά ντεσιμπέλ για να αποδείξει την αξία του, αλλά μέτρο και λογική.

Αμ το άλλο; Ενώ ο Δήμος Ιωαννιτών έκλεισε τις περισσότερες σχολικές αυλές  το καλοκαίρι, στερώντας από τα παιδιά τους ελάχιστους ελεύθερους χώρους για παιχνίδι, όταν πρόκειται να στηθεί μια εξέδρα, να μπουν πανίσχυρα ηχεία και να πραγματοποιηθεί μια ολονύκτια εκδήλωση μέχρι τα ξημερώματα, οι ίδιες αυλές μετατρέπονται ξαφνικά σε χώρους διασκέδασης. Για παιχνίδι, ποδήλατο, μπάλα «όχι» αλλά για μουσική στη διαπασών μέχρι τα ξημερώματα «ναι». Αφού όμως οι σχολικές αυλές είναι δημόσιοι χώροι, τότε ας είναι πρώτα απ' όλα χώροι για τα παιδιά. Γιατί αν μπορούν να ανοίγουν για νυχτερινές εκδηλώσεις, τότε μπορούν να ανοίγουν και για το παιχνίδι των παιδιών τα καλοκαιρινά απογεύματα.

Όταν ένας ιδιώτης θέλει να διοργανώσει μια συναυλία, νοικιάζει ένα ανοιχτό θέατρο ή έναν αδειοδοτημένο χώρο, πληρώνει το κόστος λειτουργίας, φροντίζει για την ηλεκτροδότηση, τηρεί τους όρους της άδειάς του και ολοκληρώνει την εκδήλωση μέσα στα προβλεπόμενα χρονικά όρια. Γιατί λοιπόν κάποιοι θεωρούν αυτονόητο ότι μπορούν να χρησιμοποιούν δωρεάν δημόσιους χώρους μέσα σε κατοικημένες περιοχές, να ζητούν παροχές από τον δήμο, να λειτουργούν μέχρι τα ξημερώματα και όταν εφαρμοστεί ο νόμος, να μιλούν για... «καταστολή του πολιτισμού»; Τότε δεν μιλάμε για ίση μεταχείριση αλλά για απαίτηση ειδικού προνομίου.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν πρέπει να υπάρχουν μουσικές εκδηλώσεις. Φυσικά και πρέπει. Το ερώτημα είναι αν όσοι τις διοργανώνουν μπορούν να απαιτούν να αναστέλλεται ο νόμος επειδή οι ίδιοι επέλεξαν να παίζουν όλη τη νύχτα.  Και άντε να γίνει κάποια εξαίρεση για ένα τοπικό πανηγύρι του πολιούχου μιας περιοχής, στα πλαίσια της λογικής, πάντα. Αλλά να βαφτίζεται πανηγύρι και παράδοση κάθε συναυλία επειδή έχει κλαρίνο, από πού κι ως πού;  Ο σεβασμός προς την παράδοση μπορεί να σημαίνει έλλειψη σεβασμού προς τον κάτοικο που θέλει να κοιμηθεί για να πάει στη δουλειά του το επόμενο πρωί;

Οι μουσικοί φυσικά και έχουν δικαίωμα να εργαστούν αλλά και οι κάτοικοι έχουν επίσης δικαίωμα στην ησυχία. Η ελευθερία της διασκέδασης του ενός τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου να ξεκουραστεί κι αυτό δεν μπορεί να γίνει με ανεξέλεγκτη ηχορύπανση μέχρι τις έξι το πρωί. Ούτε μπορεί να γίνει με φασαρίες,  καβγάδες και ανεξέλεγκτη κατανάλωση αλκοόλ ακόμη και από ανήλικους- συμπεριφορές που συχνά δεν έχουν καμία σχέση με τη λαϊκή παράδοση αλλά  θυμίζουν περισσότερο νυχτερινό κέντρο. Αν θέλουμε λοιπόν να υπερασπιστούμε τη λαϊκή παράδοση, ας υπερασπιστούμε την ποιότητά της, όχι την αντίληψη ότι όλα επιτρέπονται μέχρι το ξημέρωμα.   

Είναι λοιπόν διαφορετικό πράγμα ένα πανηγύρι που είναι όντως πανηγύρι, αφορά μια ολόκληρη κοινότητα ανθρώπων, διαθέτει οργάνωση, μια λογική ώρα λήξης και τα ντεσιμπέλ δεν φτάνουν στον Όλυμπο και διαφορετικό μια συναυλία κάποιων με πρόσχημα μια εκδήλωση μέσα σε κατοικημένη περιοχή, σε δημόσιο χώρο, χωρίς ώρα λήξης και με την ηχορύπανση στα ύψη. Εκεί ο Νόμος εννοείται ότι πρέπει να εφαρμόζεται όπως έχει θεσπιστεί.   

Στα Σεισμόπληκτα (όπου η αυλή του Δημοτικού παραμένει κλειστή για τα παιδιά αλλά δίνεται ελεύθερα για τα «πανηγύρια») διαπιστώνουμε ότι στήνεται το τρίτο πανηγύρι σε διάστημα ενός μήνα, το οποίο και προαναγγέλλεται με γιγαντοπανό, που κρέμεται στο ίδιο σκουριασμένο και επικίνδυνο -αφού γέρνει-  δημόσιο φωτιστικό.

Ο χώρος δεν αναγράφεται στην αφίσα αλλά αφού θα έχει εισιτήριο, λογικά θα είναι πάλι... η αυλή του Σχολείου. Άραγε έχουν υπόψη τους οι διοργανωτές τον Νόμο του Υπουργείου Ανάπτυξης για υποχρεωτικές αποδείξεις, POS , Ταμειακές , πιστοποιημένους  πωλητές, νόμιμους προμηθευτές; Ποιος ξέρει… Θα το δούμε...

 

Το «κατάλληλο άνω των 18» ...πήγε περίπατο

 

Στην πλατεία των Κάτω Πεδινών στο Ζαγόρι, εκεί που για αρκετά χρόνια (από το 1998 μέχρι το 2013) υπήρχαν προβολές θερινού κινηματογράφου με κλασικές, βραβευμένες και νοσταλγικές ταινίες που μπορούσαν να τις απολαύσουν οικογένειες, παιδιά και άνθρωποι που ήθελαν να περάσουν  μια όμορφη καλοκαιρινή βραδιά, προβλήθηκε πριν λίγες μέρες η ταινία «Σπασμένη Φλέβα» του Γιάννη Οικονομίδη, μια ταινία που  απευθύνεται σε ενήλικο κοινό και με έγκριση καταλληλότητας αποκλειστικά για άτομα ηλικίας 18 ετών και άνω.

Η ταινία περιέχει σκληρή γλώσσα, πληθώρα βωμολοχιών (που στον συγκεκριμένο σκηνοθέτη έγιναν μανιέρα), βία και θεματολογία που γενικά δεν θεωρείται κατάλληλη για παιδιά. Ελήφθη άραγε κάτι από όλα αυτά υπόψη από το Ζagoriwood που είχε την ευθύνη της προβολής;

Από τη στιγμή μάλιστα που η είσοδος σε όλες τις κινηματογραφικές προβολές του Zagoriwood στην πλατεία των Κάτω Πεδινών είναι ελεύθερη για το κοινό, ποιος εξασφαλίζει ότι ταινίες ακατάλληλες για παιδιά δεν τις παρακολουθούν και παιδιά; Γιατί δεν γίνεται η προβολή τέτοιων ταινιών σε κλειστό ελεγχόμενο χώρο;

Θα έχουν ακούσει κάπου φανταζόμαστε το πώς επηρεάζει μια ταινία αυτού του είδους την ψυχοσύνθεση, τη συμπεριφορά και τη γλωσσική ανάπτυξη των παιδιών, καθώς ο εγκέφαλός τους βρίσκεται σε φάση διαμόρφωσης και απορροφά τα ερεθίσματα ως πρότυπα. Το πώς λειτουργεί η μίμηση, η επιθετικότητα, η λεκτική βία και η μείωση της ενσυναίσθησης στα παιδιά ή ακόμη και οι χρόνιοι φόβοι και οι εφιάλτες που μπορούν να ενσκήψουν για τον γύρω τους «κακό κόσμο».

Ένα θερινό σινεμά σε κάποιο Ζαγοροχώρι δεν είναι αίθουσα φεστιβάλ κινηματογράφου ούτε μεταμεσονύχτια προβολή σε αστικό κινηματογράφο. Το καλοκαίρι, σε μια πλατεία ενός ορεινού χωριού, οι άνθρωποι δεν αναζητούν απαραίτητα μια ακόμη δόση σκοταδιού ή μιζέριας που τη βλέπουν καθημερινά γύρω τους. Αναζητούν λίγη ανάσα, λίγο γέλιο, λίγη συγκίνηση, μια ιστορία που να μπορούν να τη μοιραστούν όλοι μαζί και όχι μια ταινία γεμάτη ωμή βία, ένταση και ασταμάτητες βωμολοχίες.

Είχαμε την εντύπωση ότι δεν μπορεί κάποιος σε μια δημόσια πλατεία χωριού να προβάλλει ό,τι θέλει. Ως φαίνεται, στα Κάτω Πεδινά μπορεί...