Για έναν άλλο πολιτισμό...

 

Σήμερα, δίπλα στα ιστορικά τείχη του Κάστρου αντικρίζουμε –χρόνια τώρα- μουτζουρωμένα βάθρα, σπασμένα και βανδαλισμένα μνημεία και παραμελημένο αστικό περιβάλλον. Η πρότασή μας αποδεικνύει πώς ο ίδιος ακριβώς χώρος μπορεί να μεταμορφωθεί άμεσα σε ένα ανοιχτό πάρκο σύγχρονης γλυπτικής, προσφέροντας χρώμα, αισθητική και σημεία ανάπαυσης για Γιαννιώτες και επισκέπτες.

Χρειάζονται άραγε εκατομμύρια ευρώ ή "μεγάλες μελέτες" για να γίνει το αυτονόητο; Γιατί επιλέγουν  να αφήνουν  τη βιτρίνα της πόλης να θυμίζει εγκαταλελειμμένο οικόπεδο; Έτσι σέβεται κάποιος την ιστορία της πόλης και προσφέρει ανάσα αισθητικής στους πολίτες; 

Τα γλυπτά -στη δική μας εκδοχή- είναι από τη συλλογή του Θεόδωρου Παπαγιάνννη που κατάφερε να κάνει το Ελληνικό τον μεγαλύτερο χώρο υπαίθριας γλυπτικής  της χώρας και ο οποίος, φανταζόμαστε, θα χαιρόταν να συνεργαστεί με τον Δήμο για την αναβάθμιση της εικόνας της πόλης. Δεν υπάρχει λοιπόν καμία δικαιολογία για την απραξία των... "αρμοδίων".

     Η σημερινή, άθλια, κατάσταση...

                                                 Η πρότασή μας για έναν άλλο πολιτισμό...

Όμορφοι, σκιεροί, παραμελημένοι... πεζόδρομοι

 

Οι πρώτες εικόνες δείχνουν έναν όμορφο, σκιερό πεζόδρομο κάτω από τα τείχη του Κάστρου -στην περιοχή του Πάρκου Κατσάρη- που όμως είναι αφημένος στην τύχη του και εντελώς αναξιοποίητος. Στη μία του πλευρά μάλιστα και κάτω από τις καμάρες του κάστρου λειτουργεί άτυπα χρόνια τώρα υπαίθριο αποχωρητήριο και ο χώρος ζέχνει και βρωμάει ενώ στην άλλη –και δίπλα στην Πύλη του κάστρου- λειτουργεί ανοιχτή χωματερή!

Η δική μας εκδοχή δείχνει πώς με έναν ευπρεπισμό του χώρου και με προσθήκη μερικών κλασικών ξύλινων πάγκων, το σημείο μεταμορφώνεται αμέσως σε έναν φιλόξενο χώρο στάσης και ανάπαυσης για τους περιπατητές και επισκέπτες καθώς ο συγκεκριμένος πεζόδρομος προσφέρει μοναδική σκιά και δροσιά. Σήμερα εκεί υπάρχει ένα άθλιο παγκάκι δίπλα στις υπαίθριες… τουαλέτες.  

Πόσο κοστίζουν μερικά ξύλινα παγκάκια για να δώσουν χρηστική αξία σε έναν από τους πιο όμορφους περιπάτους της πόλης; Πόσο δύσκολο είναι να κλειστούν οι καμάρες με ψηλό κάγκελο; Γιατί πρέπει οι πολίτες να κάνουν ψηφιακό μοντάζ για να διεκδικήσουν τα πιο βασικά στοιχεία μιας ανθρώπινης και πολιτισμένης πόλης;

    

                                          Η σημερινή, άθλια, κατάσταση...

                                            

                                   Η -εύκολα πραγματοποιήσιμη- πρότασή μας...

Αφού δεν κάνουν τίποτε, τουλάχιστον ας ενημερώσουν επίσημα για τις χρήσεις...

Παραλίμνιος πεζόδρομος...

 

Η λίμνη Παμβώτιδα είναι το στολίδι της πόλης μας, αλλά ο παραλίμνιος πεζόδρομος θυμίζει εγκατάλειψη με σπασμένες πλάκες, καθιζήσεις και χόρτα που ξεφυτρώνουν ανάμεσα στις ρωγμές. Γι' αυτό και οι πιο πολλοί πεζοί βαδίζουν πάνω στον ποδηλατόδρομο, χρόνια τώρα.

Η δεύτερη εικόνα δείχνει την αυτονόητη αποκατάσταση: έναν στρωμένο, ασφαλή πεζόδρομο με  καθαρή οριοθέτηση που σέβεται τον περιπατητή και το τοπίο της λίμνης. Ένας χώρος προσβάσιμος, ευρωπαϊκός και ασφαλής για όλους.

Η συντήρηση του πιο πολυσύχναστου σημείου της πόλης είναι υποχρέωση, όχι επιλογή. Το κόστος για την αποκατάσταση είναι ελάχιστο, αλλά το όφελος για την καθημερινότητα όλων ανεκτίμητο.

Η σημερινή , άθλια κατάσταση

                                                             Η πρότασή μας...  για έναν άλλο πολιτισμό...

Επικίνδυνη αναλγησία...

 

Για να μην ασκούμε συνεχώς κριτική στον Δήμο για αδράνεια, από φωτογραφίες που μας έστειλαν συμπολίτες μας, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τα γρήγορα αντανακλαστικά του.  

Αφού η προηγούμενη περίφραξη στη Δ. Φιλοσόφου κατέρρευσε εντελώς (άντεξε ολόκληρα δυόμισι χρόνια, άθλος!), το συνεργείο έσπευσε αμέσως. Οι δύο “τεχνικοί”, με το τσιγάρο στο στόμα ο ένας για την απαραίτητη χαλάρωση, τοποθέτησαν μια ολοκαίνουργια, υπερσύγχρονη... πλέξη πάνω στον παραλίμνιο δρόμο, σαν κι αυτές που βάζουμε στα κοτέτσια των χωριών μας. Μια κατασκευή υψηλής μηχανικής που σίγουρα θ' αντέξει άλλα δυόμισι χρόνια. Έτσι γίνονται οι δουλειές στην πόλη…

Επίσης όπως μας ενημερώνουν άνθρωποι που παρατηρούν γύρω τους την κατάσταση, δέκα το πρωί Παρασκευής και τα σκουπίδια υπήρχαν ανενόχλητα σε όλη την παραλίμνια ζώνη αφού δεν πέρασε κανένας για να καθαρίσει. Δεν μας κάνει φυσικά καμία εντύπωση. Είναι και Παρασκευή, θυμόμαστε και  την υπάλληλο της καθαριότητας, που σε μια επίδειξη στρατηγικής απόκρυψης, καθόταν πάνω στο φωσφοριζέ γιλέκο εργασίας -για να μην δίνει στόχο ότι εκείνη των ώρα εργαζόταν- ενώ ήταν  πλήρως αφοσιωμένη στο κινητό της για μέρες, στο ίδιο σημείο στο θεατράκι της Σκάλας. Η σκούπα και ο κουβάς είχαν αφεθεί διακριτικά πιο πέρα, δεμένα στο δέντρο, περιμένοντας κι αυτά να τελειώσει το … scrolling για να αποχωρήσουν μαζί. Μπορεί ο Δήμος να έχει παραδώσει τη μισή καθαριότητα σε ιδιώτες με τα χρήματα των δημοτών φυσικά αλλά κράτησε το κέντρο και την παραλίμνια περιοχή προς δόξαν του... δημοσίου.  

Όταν όμως βλέπει κανείς τη μοναδική παιδική χαρά της περιοχής, αυτή στο πάρκο Κατσάρη, να βρίσκεται σε τέτοιο επικίνδυνο χάλι και οι «αρμόδιοι» να περνούν ατάραχοι δίπλα της, τι πρέπει να σκεφτεί και ειδικά αν είναι γονιός;

Ξηλωμένα σίδερα, εκτεθειμένες μεταλλικές γωνίες, βίδες και σωλήνες που προεξέχουν από το έδαφος. Παιχνίδια σπασμένα, σκουριασμένα ή να λείπουν εντελώς. Πλαστικές σακούλες, κουτάκια και σκουπιδαριό σωρό γύρω από τα παγκάκια. Ξύλινα καθίσματα γεμάτα τρύπες και σήψη. Οι ειδικοί τάπητες να έχουν καλυφθεί από γλίτσα, πέτρες και χαλίκια. Απέξω σπασμένα ξύλα με βίδες να προεξέχουν, σκουριασμένα μέταλλα και ακαθάριστα δάπεδα. Κι όλα αυτά στην πιο όμορφη περιοχή της πόλης. Πού να πάει κανείς και παραπέρα δηλαδή...

Εδώ δεν πρόκειται απλώς για ανικανότητα, αλλά για συνειδητή πια αναλγησία. Έχουμε μια δημοτική αρχή που λειτουργεί ως τροχονόμος της παρακμής, που υποτιμά τη νοημοσύνη των φορολογούμενων πολιτών και παίζει κορώνα-γράμματα τη σωματική ακεραιότητα των παιδιών τους. Η αδιαφορία έχει ξεπεράσει τα όρια της αμέλειας και αγγίζει τα όρια της επικίνδυνης πια ανευθυνότητας.

Καμαρώστε τη χειρότερη και πιο επικίνδυνη παιδική χαρά της χώρας στο πιο όμορφο σημείο της λίμνης:

Η σημερινή κατάσταση...

Για μεγάλο διάστημα οι γονείς κάθονταν πάνω στο πεζούλι, γιατί από κάτω...

                                                 Η τοποθέτηση της νέας... περίφραξης 

                                Η προηγούμενη περίφραξη... χωρίς ντροπή...

                                  Το νέο "μοντέλο" καθαρισμού από υπαλλήλους του Δήμου

Πώς να περιγράψεις την ντροπή;

 

Η κατάσταση που αντικρίζει όποιος περνά από την πύλη του Κάστρου χρόνια τώρα δεν είναι απλώς απογοητευτική, αποτελεί ντροπή για την πόλη. Η μετατροπή ενός κορυφαίου ιστορικού μνημείου σε μια άτυπη χωματερή -χρόνια τώρα- αναδεικνύει βεβαίως την ατομική ευθύνη των πολιτών και την απόλυτη έλλειψη παιδείας και σεβασμού από μερίδα συμπολιτών μας που θεωρούν ένα μνημείο ιστορικής  πολιτιστικής κληρονομιάς ως προσωπικός του κάδο απορριμμάτων. Πράγμα που αποδεικνύει φυσικά και μια πρωτόγονη νοοτροπία ανθρώπων που θέλουν να να ζουν σε πόλη με έντονο ιστορικό παρελθόν.

Η μεγαλύτερη ευθύνη, ωστόσο, βαραίνει τη δημοτική αρχή που ανέχεται τέτοια φαινόμενα , επιτρέποντας  στους ασυνείδητους να δρουν ανενόχλητοι και μάλιστα σε ένα από τα πιο τουριστικά σημεία της πόλης. Και η παραμονή των σκουπιδιών εκεί για βδομάδες και μήνες δείχνει και την αδράνεια των αρμόδιων υπηρεσιών καθαριότητας που κάνουν ότι δε βλέπουν.

Είναι απαράδεκτο να επενδύονται πόροι για την προβολή της πόλης και η εικόνα που αντικρίζουν οι επισκέπτες να είναι αυτή της απόλυτης απαξίωσης της ιστορίας της.

Η προστασία του Κάστρου όμως δεν είναι προαιρετική. Ο Δήμος οφείλει να ξυπνήσει από τη χειμερία νάρκη του και να βρει μόνιμους τρόπους αποτροπής αυτής της ασχήμιας αναλαμβάνοντας τις ευθύνες του: να καθαρίσει άμεσα τον χώρο, να τοποθετήσει αποτρεπτικά μέσα και κάμερες και να εφαρμόσει τον κανονισμό καθαριότητας με αυστηρά πρόστιμα στους παρανομούντες.

Πίσω δε ακριβώς από τα τείχη, το σκηνικό θυμίζει κανονική, ενεργή χωματερή, με πλαστικά μπουκάλια, σακούλες, τενεκεδάκια και κάθε λογής απροσδιόριστα απορρίμματα διάσπαρτα μέσα στα ξερά χόρτα. Αυτό δεν είναι απλά «παραμέληση»· είναι πλήρης σήψη της αστικής συνείδησης και της δημοτικής λειτουργίας.

Το να μετατρέπεις ένα ιστορικό οχυρό, έναν χώρο που υποτίθεται ότι τιμάς, σε προσωπικό σου σκουπιδοτενεκέ επειδή βαριέσαι να περπατήσεις μέχρι τον κάδο, είναι δείγμα απόλυτης πολιτισμικής κατάπτωσης. Η δικαιολογία όμως ότι «φταίνε οι ασυνείδητοι» έχει λήξει προ πολλού. Όταν ένα πρόβλημα υφίσταται στο ίδιο σημείο για χρόνια, η ευθύνη μετακυλίεται αποκλειστικά στη δημοτική αρχή: Η απουσία ελέγχου ουσιαστικά κλείνει το μάτι στους πρωτόγονους, λέγοντάς τους «συνεχίστε, εμείς είμαστε εδώ... δεν θα σας ενοχλήσει κανείς».

Και βέβαια, τα σκουπίδια ανάμεσα στα ξερά χόρτα το καλοκαίρι δεν είναι απλά άσχημα στην όψη. Είναι εστία μόλυνσης, γεμάτη τρωκτικά, και ένας μόνιμος κίνδυνος πυρκαγιάς που απειλεί το ίδιο το μνημείο και τα σπίτια γύρω του.

Και οπωσδήποτε είναι εξοργιστικό να ακούμε βαρύγδουπες δηλώσεις για «βιώσιμη πόλη» και «πολιτιστικό τουρισμό», όταν η πραγματικότητα πίσω από τη βιτρίνα βρωμάει εγκατάλειψη…

Καμαρώστε: 

Αύγουστος 2026

προηγούμενα διαστήματα

 

                                                                        Αύγουστος 2026