Εδώ ... γελάμε

                                                                                              (Χρ.Παπανίκος- "Ελλάδα 24")
 

Να γιατί τους ενοχλεί ο Άδωνις...

 

«Ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι «ανεπιθύμητος» στα νοσοκομεία. Γιατί; Γιατί έτσι αποφάσισε το ΚΚΕ και η Ανταρσύα και όπως είναι γνωστό «τιμούμε τους αγώνες της αριστεράς». Ο υπουργός Υγείας, ο καθ΄ ύλην αρμόδιος της κυβέρνησης, «ενοχλεί». Ενοχλεί το έργο του. Διότι η Υγεία δεν είναι όπως την παρέλαβε το 2019 η κυβέρνηση Μητσοτάκη από τους ανθρωπιστές του ΣΥΡΙΖΑ. Έχουν γίνει χιλιάδες προσλήψεις προσωπικού, έχουν επιλυθεί χρόνια προβλήματα, όπως η αποστολή φαρμάκων στο σπίτι, έχουν ανακαινιστεί τα κτίρια, έχουν βελτιωθεί οι υπηρεσίες. Αυτό είναι που δεν θέλουν οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες. Να βελτιωθεί η ποιότητα υπηρεσιών προς τους πολίτες, καθώς χάνεται έτσι το δικό τους αφήγημα.  

Η αριστερά αλιεύει τα μέλη και τους ψηφοφόρους της μέσα σε συνθήκες φτώχιας και δυστυχίας. Και η δουλειά που έχει κάνει ο Άδωνις Γεωργιάδης στον χώρο της Υγείας τους αφαιρεί το «πλεονέκτημα» που είχαν μέχρι πριν λίγα χρόνια.Ταυτόχρονα επιχειρούν κάτι ακόμη: Με τη βία προσπαθούν να δείξουν ποιος είναι το αφεντικό στον χώρο. Η νόμιμη κυβέρνηση ή αυτοί; Ποιος κάνει κουμάντο στα νοσοκομεία;

Ο Άδωνις Γεωργιάδης τους έχει ήδη διώξει από δύο προνομιακούς γι αυτούς χώρους μέχρι πρόσφατα. Η ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη άλλαξε, ζωντάνεψε και έπαψε να είναι ένα πεδίο δράσης που για να μπορέσει ένας εφοπλιστής να επισκευάσει το πλοίο του θα έπρεπε να έχει την άδεια του… συνδικάτου. Η ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη πλέον λειτουργεί με όρους αγοράς, προσελκύοντας επενδυτές και βελτιώνοντας αισθητά τη ζωή των εργαζομένων. Το αποτέλεσμα ήταν η ΝΔ σε εκείνες τις περιοχές, τις «λαϊκές», τις «αριστεροκρατούμενες» να έρθει πρώτο κόμμα και να πάρει τα υψηλότερα ποσοστά που έχει ποτέ πάρει στο παρελθόν. Η ανάπτυξη διώχνει την μιζέρια και φέρνει ψήφους στην Κεντροδεξιά.

Ο Άδωνις έσπασε και ένα άλλο «μονοπώλιο». Οι ναυτεργάτες είχαν υψώσει αδιαπέραστα τείχη απέναντι στην άρση του καμποτάζ. Όλοι θεωρούσαν ότι ήταν αδύνατον να ξεπεραστούν οι αντιδράσεις του ΚΚΕ και να γίνει το αυτονόητο! Ο Άδωνις απέδειξε ότι το τείχος ήταν χάρτινο. Η άρση του καμποτάζ συνέβη επί των ημερών που ήταν υπουργός Ναυτιλίας και έτσι παρουσιάστηκε ανάπτυξη στον τουριστικό τομέα.

Η αριστερά φοβάται ότι θα σπάσει ένας άλλος προνομιακός γι αυτήν χώρος, αυτός της υγείας. Θα χαθεί άλλη μια δεξαμενή άντλησης ψηφοφόρων και μελών. Δεν πολεμούν μόνο την επιτυχία της κυβέρνησης της ΝΔ στον χώρο της Υγείας. Πολεμούν και το φαινόμενο Άδωνι. Όποιον, δηλαδή, αμφισβητεί την δική της αυθεντία. Στην Κεντροδεξιά αυτό ήταν πάντα ένα θέμα ταμπού. Η αριστερά ήταν κάτι που δεν τολμούσε κάποιος να το αγγίξει ως θέμα, επειδή θα τον έλεγαν αντικομμουνιστή και ακροδεξιό. Η τέλεια κάλυψη για μια ομάδα ανθρώπων που ήθελε και εξακολουθεί να θέλει να επιβάλει τους δικούς της νόμους και να περιφρονεί τους Νόμους. 

Ο Άδωνις δεν ακολούθησε την πεπατημένη. Κι αυτό τους έχει εξοργίσει…Ο κ. Μητσοτάκης πρέπει να σκεφτεί να δώσει στο μέλλον στο Άδωνι το υπουργείο Παιδείας. Είναι η μόνη πιθανότητα να αλλάξει κάτι ουσιαστικά στον χώρο αυτόν.  Ή έστω να βρει μερικούς ακόμη σαν τον Άδωνι!»

(Απόσπασμα άρθρου του Θ.Μαυρίδη από το liberal.gr)

 

 

Ρήσεις...

 

                                                                                                                               (ευρωπαϊστές f/B)

Ρήσεις...

 

Ο Ρούμπιο είπε τα αυτονόητα ...

 

«Ορισμένες ομιλίες δεν έχουν αξία επειδή συγκινούν. Έχουν αξία επειδή ξεκαθαρίζουν τους όρους του παιχνιδιού. Η ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο στο Μόναχο κάνει ακριβώς αυτό. Ο Ρούμπιο ξεκινά από μια αλήθεια που η Δύση απώθησε μετά το 1989. Η ευφορία της νίκης έναντι του ολοκληρωτισμού γέννησε την ψευδαίσθηση ότι μπήκαμε στο τέλος της ιστορίας. Ότι το εμπόριο από μόνο του αρκεί για την ειρήνη. Ότι το εθνικό συμφέρον είναι έννοια αναχρονιστική. Ότι οι υπερεθνικοί κανόνες αρκούν για να εξημερώσουν την ανθρώπινη φύση. Αυτό, λέει, ήταν ανόητο. 

Γι’ αυτό ο Ρούμπιο μιλά καθαρά για την ανάγκη να προστατευθεί η έννοια του έθνους κράτους από τη διαρκή παραχώρηση αρμοδιοτήτων και εξουσίας σε υπερεθνικούς οργανισμούς. Δεν απορρίπτει τη διεθνή συνεργασία ως ιδέα. Απορρίπτει την αντιστροφή της ιεράρχησης. Στο ίδιο πνεύμα βάζει τους Ευρωπαίους μπροστά στον καθρέφτη της άμυνας. Λέει κάτι που πολλοί ψιθυρίζουν και λίγοι γράφουν. 

Ένα μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής πορείας των τελευταίων δεκαετιών, συμπεριλαμβανομένης της γιγάντωσης του κράτους πρόνοιας, στηρίχθηκε στο γεγονός ότι υπήρχε αμερικανική ομπρέλα ασφαλείας. Η Ευρώπη μπορούσε να αγοράζει κοινωνική ειρήνη με δαπάνες, επειδή άλλος πλήρωνε την αποτροπή.Αλλά επιμένει στα κρυφά κόστη. Στην αποβιομηχάνιση που δεν ήταν φυσικό φαινόμενο αλλά πολιτική επιλογή και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Στην παράδοση κρίσιμων αλυσίδων εφοδιασμού σε ανταγωνιστές που δεν παίζουν με τους ίδιους κανόνες. Και στη διάβρωση της κοινωνικής συνοχής που προέκυψε από τη διασταύρωση της ανάγκης εισαγωγής εργατικού δυναμικού και της μεταμοντέρνας ντροπής των Ευρωπαίων για την ταυτότητα και την ιστορία τους. 

Η κοινωνική συνοχή δεν αποτιμάται εύκολα, αλλά από αυτήν εξαρτάται η εμπιστοσύνη, η αποδοχή των κανόνων, η ειρηνική συνύπαρξη. Όταν αυτή σπάει, το κενό δεν το γεμίζει η αγορά. Το γεμίζει το κράτος με καταστολή, ρυθμίσεις, επιτήρηση και δημαγωγία. Και τότε ο λογαριασμός πληρώνεται σε ελευθερία. 

Σε ό,τι αφορά την ενέργεια και το κλίμα, ο Ρούμπιο μιλά για «κλιματική λατρεία» που φτωχαίνει τις κοινωνίες, την ώρα που οι ανταγωνιστές αξιοποιούν ορυκτά καύσιμα ως εργαλείο ισχύος. Η διατύπωση ενοχλεί, αλλά αγγίζει μια πραγματικότητα: όταν μετατρέπεις την ενεργειακή πολιτική σε ηθικό τελετουργικό, οδηγείς σε ακριβή ενέργεια, σε απώλεια βιομηχανίας, σε στρατηγική εξάρτηση. Η ελευθερία χρειάζεται φθηνή, σταθερή ενέργεια. Χωρίς αυτήν, το κράτος γεμίζει την αγορά με επιδοτήσεις, απαγορεύσεις και δελτία «ορθότητας». Αυτό δεν είναι πράσινη μετάβαση. Είναι κεντρικός σχεδιασμός με οικολογικό περιτύλιγμα.

Τέλος, ο Ρούμπιο ξεκαθαρίζει κάτι που οι Ευρωπαίοι συχνά αποφεύγουν να πουν δυνατά. Οι διεθνείς οργανισμοί έχουν αξία όταν παράγουν αποτελέσματα. Όταν δεν μπορούν να αποτρέψουν πολέμους, να περιορίσουν απειλές ή να προστατεύσουν την ασφάλεια των πολιτών, τότε η επίκλησή τους γίνεται άλλοθι αδράνειας. Αυτό δεν είναι κυνισμός. Είναι αποδοχή της πραγματικότητας. 

Αν η ομιλία αυτή μείνει, θα μείνει επειδή είπε το αυτονόητο που η Δύση ντρέπεται να παραδεχθεί. Η ελευθερία χρειάζεται στέγη. Και αυτή η στέγη λέγεται κυρίαρχο έθνος κράτος, ικανό να παράγει, να αμύνεται, να ελέγχει τα σύνορά του και να λογοδοτεί στους πολίτες του. Όποιος βαφτίζει αυτή τη διαπίστωση προδοσία, στην πραγματικότητα προδίδει κάτι βαθύτερο. Την ίδια τη μηχανική που κάνει την ελευθερία δυνατή».

                              (Απόσπασμα άρθρου του Αλ. Σκούρα από το  liberal.gr)

Ατάκες...

 

Απόψεις...

 

 «Ο Αδωνις Γεωργιάδης, κατά τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, είναι «Ελεεινό υποκείμενο, άθλιο υποκείμενο, φαύλος, φερέφωνο του πρωθυπουργού, υπερασπιστής επικίνδυνων εργοδοσιών, ακροδεξιός, φασιστοειδές, κότα». Ο Μακάριος Λαζαρίδης, είναι «γυμνοσάλιαγκας, λέσι, υποκείμενο, βρωμιάρης. Αυτή είναι φρασεολογία Βουλής! Τον Νοέμβριο κατά τη διάρκεια συζήτησης για το νομοσχέδιο του υπουργείου Υγείας, είχε χαρακτηρίσει τον Γεωργιάδη «Χίτλερ και αρχιψεύταρο», επειδή ο Αδωνις είχε μιλήσει για «κλοπή» της βουλευτικής έδρας στην Α’ Αθήνας από τον σύντροφό της Διαμαντή Καραναστάση.

Στις 29 Ιανουαρίου η Ζωή μετέβη στις 23:51 το βράδυ στο Αστυνομικό Τμήμα Εξαρχείων και κατέθεσε μήνυση εναντίον του για συκοφαντική εξύβριση και δυσφήμιση, για όσα είχε πει εναντίον της τον… Οκτώβριο! Κατά την καταγγελία του Άδωνι πήγε με περιβολή ύπνου (robe de chambre). 

Φυσικά και ο Άδωνις δεν στερείται επιθετικής φρασεολογίας. Βούτυρο στο ψωμί του είναι. Αλλά σχεδόν πάντα αντεπιτίθεται, δεν θυμόμαστε να έχει προσβάλει κάποιον πρωτογενώς. Και αυτό του παρέχει άλλοθι. Την χαρακτήρισε «Ό,τι πιο τοξικό, ό,τι πιο δηλητηριώδες, ό,τι πιο κακοποιητικό έχει περάσει από τη Βουλή, και γι’ αυτό έχει αποχωρήσει το 40% της Κοινοβουλευτικής της Ομάδας». Συμπέρανε ότι «κανένας κανονικός άνθρωπος δεν μπορεί να την αντέξει».

Η αρχηγός της Πλεύσης αρέσκεται στις μηνύσεις. Πριν τον Γεωργιάδη είχε υποβάλει μήνυση και αγωγή στη Λιάνα Κανέλλη του ΚΚΕ. Την είχε χαρακτηρίσει «επαναστάτρια του καναπέ» ενώ την είχε κατηγορήσει ότι έκανε καριέρα επί χούντας. Και επίσης ότι είναι αργόμισθη βουλευτίνα που ζει στην Εκάλη (ενώ ως γνωστόν η Ζωή μεγάλωσε σε παράγκες στη Δραπετσώνα και στο Δουργούτι).

Για χάρη της άλλαξε ο κανονισμός της Βουλής στην Ολομέλεια και καθιερώθηκε ο αυτόματος «κόφτης». Αποφασίστηκε επειδή η Ζωή είχε δικαίωμα να μιλήσει π.χ. 20 λεπτά αλλά ξεπερνούσε τη μία ώρα. Και όταν το Προεδρείο την έκοβε, κατηγορούσε τους Προεδρεύοντες ως «φασίστες»!Βέβαια… παίρνει την εκδίκησή της στις Επιτροπές όπου τα κάνει μπάχαλο με συνεχείς διακοπές και χαρακτηρισμούς στους αντιπάλους.

Φυσικά όλα τα ανωτέρω, και πολλά που λόγω χώρου παραλείψαμε, αποτελούν παράσημα στα μάτια των οπαδών της. Όταν φέρεται έτσι, τα δημοσκοπικά ποσοστά της ανεβαίνουν. Όταν δεν βρίζει, πέφτουν. Ως εκ τούτου η Ζωή δεν είναι «ατύχημα». Είναι σύμπτωμα του εχθροπαθούς τμήματος του λαού.Και αν αποδεχθούμε το σλόγκαν «Η αισθητική είναι η ηθική του μέλλοντος», η Ζωή δεν έχει αισθητική».

(Απόσπασμα άρθρου του Γ. Σιδέρη από το  liberal.gr)