Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2026
Η χώρα πηγαίνει μπροστά...
«Δεν κρύβω τις απόψεις μου, όσο αντιδημοφιλείς και αν είναι.Θεωρώ λοιπόν πως δύο από τις πλέον επιτυχημένες περιόδους διακυβέρνησης της μεταπολίτευσης ήταν αυτές του Κώστα Σημίτη και του Κυριάκου Μητσοτάκη.Η πρώτη, γιατί άφησε στην Ελλάδα τα περισσότερα έργα υποδομής που άφησε ποτέ κυβέρνηση, αλλάζοντας όχι μόνο τη ζωή μας αλλά και την αυτοεκτίμησή μας ως λαού.
Αν συγκρίνει κάποιος τη ζωή στην Αθήνα πριν και μετά το Μετρό, την Αττική Οδό και το αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος», θα καταλάβει τη διαφορά ανάμεσα σε μια χώρα της Βόρειας Αφρικής και μια χώρα της Ευρώπης.Κάποιοι υποστηρίζουν πως ο Σημίτης ήταν απλώς τυχερός, γιατί ολοκλήρωσε έργα που είχαν ξεκινήσει άλλοι. Κάνουν λάθος.
Στην Ελλάδα το πλέον σημαντικό δεν είναι να ξεκινήσεις ένα έργο, αλλά να το ολοκληρώσεις, παρακάμπτοντας τα χιλιάδες μικρά και μεγάλα συμφέροντα, την κρατική γραφειοκρατία και τη διαφθορά.Κάποιοι αντιλέγουν και φέρνουν ως παράδειγμα τη διαφθορά της περιόδου. Δεν διαφωνώ: η Ελλάδα είναι μια χώρα με υψηλό δείκτη διαφθοράς. Η ποσότητα της διαφθοράς αυξάνεται όταν στη χώρα γίνονται έργα και η οικονομία πάει καλά.
Το 2019 η ανεργία ήταν στο 17%. Σήμερα είναι κάτω από 9%. Το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ ξεπερνούσε το 180%, ακούμπησε το 207% στην πανδημία και τώρα κινείται προς το 140%. Σε δυο τρία χρόνια θα είναι χαμηλότερο από της Ιταλίας και της Γαλλίας.Η χώρα πήρε πίσω την επενδυτική βαθμίδα που είχε χάσει το 2010, με ό,τι αυτό σημαίνει για το κόστος δανεισμού κράτους, τραπεζών και επιχειρήσεων.Οι τράπεζες, που το 2015-2019 ήταν φέρετρα με «κόκκινα» δάνεια στο 45%, επέστρεψαν σε μονοψήφια ποσοστά και δίνουν δάνεια και μέρισμα.
Η ανάπτυξη τρέχει σταθερά πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης. Το Χρηματιστήριο από «αναδυόμενη» αγορά ξαναγίνεται «ανεπτυγμένη». Οι ξένες άμεσες επενδύσεις έφτασαν σε επίπεδα που δεν είχαμε δει από τα προ κρίσης χρόνια. Τρία διεθνή Hedge Funds εγκαταλείπουν το City του Λονδίνου και επιλέγουν για έδρα την Αθήνα. Αυτό σημαίνει εκατοντάδες καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας.
Οι εξαγωγές σπάνε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο: από 20 δισ. ευρώ πριν από τη χρεοκοπία έχουν φτάσει κοντά στα 50 δισ. ευρώ.Αυτά δεν είναι αντιλήψεις. Είναι νούμερα. Και όποιος τα αποσιωπά δεν διαφωνεί με τον Μητσοτάκη, διαφωνεί με την αριθμητική.Επιπλέον, η εποχή που χρειάζονταν ατέλειωτες ώρες σε ουρές στο Δημόσιο και τις τράπεζες πέρασε: με το e-gov.gr οι περισσότερες δοσοληψίες γίνονται από το σπίτι στο 1/10 του χρόνου.
Δεν αμφιβάλλω πως προκύπτουν προβλήματα, αλλά αποτελούν τις εξαιρέσεις και όχι τον κανόνα.Στην Παιδεία και την Υγεία, δύο από τις χρόνιες πληγές της κοινωνίας, γίνονται φιλότιμες προσπάθειες, οι οποίες αρχίζουν να δείχνουν αποτελέσματα: Ξενόγλωσσα τμήματα στα πανεπιστήμια, μη κρατικά πανεπιστήμια, ξήλωμα της ανομίας των καταλήψεων κ.λπ. Βραχιολάκια παρακολούθησης του χρόνου αναμονής στα επείγοντα των δημόσιων νοσοκομείων, εκατοντάδες ανακαινίσεις χώρων δημόσιας υγείας ανά τη χώρα...
Αμυντικά, η χώρα παρακολουθεί τις διεθνείς εξελίξεις και εξοπλίζεται έξυπνα και αποδοτικά, σε σημείο να έχει προκαλέσει τον προβληματισμό (για να μην πω νευρικό κλονισμό) όσων αμφισβητούν τα κυριαρχικά της δικαιώματα.Όταν χρειάστηκε, στον Έβρο ανέκοψε την υβριδική εισβολή που σχεδίασε η Τουρκία.
Στη ΝΑ Μεσόγειο, όταν η Τουρκία προσπάθησε να υλοποιήσει τα σχέδιά της, κινητοποίησε όλο τον στόλο για χρονικό διάστημα που λίγα χρόνια νωρίτερα θα μας φαινόταν αδύνατο. Πολλοί μένουν στην «επακούμβηση». Η επιτυχία που προβλημάτισε τους γείτονες ήταν το μέγεθος και η διάρκεια της ελληνικής κινητοποίησης.Δεν καταλαβαίνω λοιπόν γιατί η υποστήριξη της κυβέρνησης πρέπει να αποδίδεται στην εξυπηρέτηση ιδιοτελών σκοπιμοτήτων όταν το ισοζύγιο που παραθέτω είναι σαφώς θετικό.
Το πραγματικό πρόβλημα των επικριτών είναι άλλο, και το καταλαβαίνω απόλυτα.Στην Ελλάδα, για δεκαετίες, η διακυβέρνηση δεν ήταν διαχείριση. Ήταν διανομή. Ερχόσουν στην εξουσία και μοίραζες: διορισμούς, προμήθειες, επιδοτήσεις, «αναπτυξιακούς νόμους» κομμένους στα μέτρα του κουμπάρου. Το ΠΑΣΟΚ το τελειοποίησε, η ΝΔ το μιμήθηκε, ο ΣΥΡΙΖΑ το ονόμασε «ηθικό πλεονέκτημα» και έκανε ακριβώς το ίδιο. Η πίτα ήταν το κράτος και τα μαχαίρια ήταν οι κομματικοί μηχανισμοί.
Όταν λοιπόν ένα τμήμα του συστήματος μένει επτά, οκτώ, δέκα χρόνια χωρίς πρόσβαση στην πίτα, δεν θυμώνει με τις μεταρρυθμίσεις. Θυμώνει με την πείνα. Και τη διαμαρτυρία τη ντύνει με ιδεολογία: «αυταρχισμός», «ολιγαρχία», «κράτος δικαίου». Και κάτι ακόμη, στο οποίο κανείς δεν απαντά: ποια είναι η εναλλακτική;»
(Απόσπασμα άρθρου του Κ. Στούπα από το liberal.gr)
Το ΚΚΕ κυβερναέι τη χώρα...
«Λίγο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, που άφησε μια χώρα κατεστραμμένη, ακολούθησε η κομμουνιστική ανταρσία, η οποία ευτυχώς συντρίφτηκε από τον Εθνικό Στρατό με ακόμη περισσότερες καταστροφές και πολλές χιλιάδες νεκρούς. Η Ελλάδα, με τεράστιες ανθρώπινες και υλικές θυσίες, παρέμεινε στη δημοκρατική και ελεύθερη Δύση, ενώ πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες δεν είχαν την ίδια τύχη και απελευθερώθηκαν από τα τυραννικά κομμουνιστικά καθεστώτα πολύ αργότερα, στις αρχές της δεκαετίας του ’90.
Εδώ βρίσκεται το ελληνικό παράδοξο: ενώ παντού και πάντα οι νικητές δικαιώνονται και γράφουν την Ιστορία σύμφωνα με τη δική τους αφήγηση, στην Ελλάδα συνέβη το αντίθετο. Κατά τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης, η Αριστερά απέκτησε το ηθικό πλεονέκτημα και κατάφερε να κυριαρχήσει με το δικό της αφήγημα στον δημόσιο λόγο. Κι αυτό τη στιγμή που σήμερα, στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης —ιδίως σε όσες έζησαν κομμουνιστική κατοχή— τα κομμουνιστικά κόμματα και σύμβολα έχουν απαγορευτεί.
Δεν είναι ξεκάθαρο σε εμένα προσωπικά γιατί η πατρίδα μας αποτελεί παραφωνία στον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο. Η συνωμοτική οργάνωση του ΚΚΕ, τα μυστικά κονδύλια από την πρώην Σοβιετική Ένωση, η τεράστια κρυφή περιουσία του «κόμματος του λαού» και οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, με την πλήρη οικονομική ασυδοσία και την ηθική κατάπτωση, δεν αρκούν για να εξηγήσουν το «ελληνικό παράδοξο». Πρέπει να έχουν παίξει ρόλο και άλλοι παράγοντες — μυστικές υπηρεσίες, σκοτεινά κέντρα, συνωμοσίες — στα οποία προσωπικά δεν έχω πρόσβαση.
Η Νέα Δημοκρατία έχει μεγάλη ευθύνη για το αριστερό παρακράτος που δημιουργήθηκε στη Μεταπολίτευση. Από το 1975 μέχρι σήμερα έχει κυβερνήσει πάνω από 25 χρόνια. Θα μπορούσε να το είχε εμποδίσει να αναπτυχθεί και να σώσει τον Ελληνισμό από αυτή τη μάστιγα. Αντιθέτως, για άγνωστους σε εμάς λόγους, συμβιβάστηκε και το ανέχθηκε — ή, όπως θα έλεγε κάποιος καχύποπτος, συμμάχησε μαζί του. Φίλος μου μετέφερε πρόσφατα συζήτηση που είχε με κομμουνιστή γνωστό του, ο οποίος είπε ξεδιάντροπα αλλά με απόλυτη ειλικρίνεια: «Δεν πάτε να παίρνετε 41% και να είστε κυβέρνηση· εμείς θα κυβερνούμε από κάτω ακόμη και με το 1%».
Μας αρέσει δεν μας αρέσει, αυτή είναι η μαύρη αλήθεια. Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας κυβερνά μόνιμα η Αριστερά, όποιος κι αν βρίσκεται στην εξουσία. Είμαστε ως πολίτες πλήρως απροστάτευτοι από τις αυθαιρεσίες ενός επικίνδυνου κράτους και ενός ακόμη πιο επικίνδυνου αριστερού παρακράτους, που ελέγχει όλους τους θεσμούς και τους αρμούςΜην το ψάχνετε πολύ. Ο λόγος της συνεχούς μας απαξίωσης, μιζέριας και στασιμότητας σαν λαό είναι ότι η Αριστερά στην Ελλάδα έχει διαβρώσει όλους τους θεσμούς και τους αρμούς της εξουσίας. Ο πατριωτισμός, η εργατικότητα και η αριστεία βρίσκονται σε μόνιμο διωγμό.
Αυτός είναι ο λόγος που μας πέρασαν όλοι, ακόμη και πρώην κομμουνιστικές χώρες που ήταν πολύ πίσω μας. Αυτός είναι ο λόγος που χρεοκοπήσαμε και μπήκαμε στα μνημόνια. Αυτός είναι ο λόγος της οικονομικής και ηθικής μας κατάπτωσης. Αυτός είναι ο λόγος που παραμένουμε να είμαστε η τελευταία Σοβιετία στην Ευρώπη. Αυτός είναι ο λόγος που ένας έξυπνος και εν πολλοίς εργατικός λαός δεν μπορεί να δει προκοπή.
Ο πραγματικός λόγους ύπαρξης της Αριστεράς είναι να μην πάει μπροστά αυτός ο τόπος, συντηρώντας μικρά μαγαζάκια για να καλύπτουν ένα διαχρονικό πολιτικό-οικονομικό αλισβερίσι. Ο πραγματικός λόγος ύπαρξής της είναι το έθνος να σέρνεται μέχρι να εξαφανιστεί. Ο ίδιος λόγος τελείωσε την πραγματική Δεξιά και καταδιώκει οτιδήποτε πατριωτικό σε αυτήν την χώρα. Μικρές διαπλεκόμενες μειοψηφίες που λειτουργούν ως πληρωμένα πιστόλια αγνώστων/γνωστών που κινούνται στη σκιά.
Το κράτος, το έθνος και η δημοκρατία βρίσκονται μόνιμα στο απόσπασμα. Είμαστε κατ’ επίφαση δημοκρατία, ενώ στην πραγματικότητα το πολίτευμα έχει εκφυλιστεί σε μια επονείδιστη ολιγαρχία μικρών μειοψηφιών. Οι λεγόμενες «δημοκρατικές δυνάμεις», εκτός όλων των άλλων, είναι και βαθιά αντιδημοκρατικές.
Είναι καιρός να μπει ένα τέλος σε όλο αυτό. Να τελειώνουμε με την ηγεμονία της Αριστεράς μια και καλή και να επαναφέρουμε τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ στην χώρα που τη γέννησε. Εύκολο δεν είναι. Πρέπει όμως να το κάνουμε, όπως τόσες και τόσες άλλες χώρες που τώρα προοδεύουν και βλέπουν το μέλλον με αισιοδοξία».
(Απόσπασμά άρθρου του Δ. Αθηναίου από το f/B)
.jpg)
.jpg)
.jpg){kind=link}
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
