Επικίνδυνη αναλγησία...

 

Για να μην κατηγορήσουμε τον Δήμο για πλήρη αδράνεια, από φωτογραφίες που μας έστειλαν συμπολίτες μας, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τα γρήγορα αντανακλαστικά του.  

Αφού η προηγούμενη περίφραξη στη Δ.Φιλοσόφου κατέρρευσε εντελώς  (άντεξε ολόκληρα δυόμισι χρόνια, άθλος!),  το συνεργείο έσπευσε αμέσως. Οι δύο “τεχνικοί”, με το τσιγάρο στο στόμα ο ένας για την απαραίτητη χαλάρωση, τοποθέτησαν μια ολοκαίνουργια, υπερσύγχρονη...  πλέξη σαν κι αυτές που βάζουμε στα κοτέτσια των χωριών μας πάνω στον παραλίμνιο δρόμο. Μια κατασκευή υψηλής μηχανικής που σίγουρα θα αντέξει άλλα δυόμισι χρόνια. Έτσι γίνονται οι δουλειές στην πόλη…

Επίσης μας ενημερώνουν ότι δέκα το πρωί Παρασκευής και τα σκουπίδια υπάρχουν ανενόχλητα σε όλη την παραλίμνια ζώνη αφού δεν πέρασε κανένας για να καθαρίσει. Δεν μας κάνει καμία εντύπωση. Είναι και Παρασκευή, θυμόμαστε και  την  υπάλληλο της καθαριότητας, που σε μια επίδειξη στρατηγικής απόκρυψης, καθόταν πάνω στο φωσφοριζέ γιλέκο εργασίας —για να μην δίνει στόχο ότι εκείνη των ώρα εργαζόταν— και ήταν  πλήρως αφοσιωμένη στο κινητό της για μέρες συνεχώς στο ίδιο σημείο στο θεατράκι της Σκάλας. Η σκούπα και ο κουβάς είχαν παρατηθεί διακριτικά πιο πέρα, δεμένα στο δέντρο, περιμένοντας κι αυτά να τελειώσει το … scrolling για να αποχωρήσουν μαζί.

Όταν όμως βλέπει κανείς τη μοναδική παιδική χαρά της περιοχής να βρίσκεται σε τέτοιο επικίνδυνο χάλι  και οι «αρμόδιοι» να περνούν ατάραχοι δίπλα της τι πρέπει να σκεφτεί ειδικά αν είναι και γονιός;

Ξηλωμένα σίδερα, εκτεθειμένες μεταλλικές γωνίες, βίδες και σωλήνες που προεξέχουν από το έδαφος. Παιχνίδια σπασμένα, σκουριασμένα ή να λείπουν εντελώς. Πλαστικές σακούλες, κουτάκια και σκουπιδαριό σωρό γύρω από τα παγκάκια. Ξύλινα καθίσματα γεμάτα τρύπες και σήψη. Οι ειδικοί τάπητες έχουν καλυφθεί από γλίτσα, πέτρες και χαλίκια. Απέξω σπασμένα ξύλα με βίδες να προεξέχουν, σκουριασμένα μέταλλα και ακαθάριστα δάπεδα…

Εδώ δεν πρόκειται απλώς για ανικανότητα, αλλά για συνειδητή πια αναλγησία. Έχουμε μια δημοτική αρχή που λειτουργεί ως τροχονόμος της παρακμής, που υποτιμά τη νοημοσύνη των φορολογούμενων πολιτών και παίζει κορώνα-γράμματα τη σωματική ακεραιότητα των παιδιών τους. Η αδιαφορία έχει ξεπεράσει τα όρια της αμέλειας και αγγίζει τα όρια της επικίνδυνης πια ανευθυνότητας.

Καμαρώστε τη χειρότερη  και πιο επικίνδυνη παιδική χαρά της χώρας στο πιο όμορφο σημείο της λίμνης:

Οδός Νικοπόλεως: Δρόμος από άλλη εποχή...

Αυτή είναι η καθημερινή πραγματικότητα στην οδό Νικοπόλεως.  Ένας δρόμος-εργοτάξιο, πεζοδρόμια κατειλημμένα από οχήματα και ένα απαρχαιωμένο δίκτυο υποδομών που υποβαθμίζει τη ζωή των κατοίκων. Σκαμμένοι δρόμοι που μένουν σκαμμένοι με την αδιαφορία του Δήμου για την τήρηση της νομιμότητας και τη διασφάλιση των δημόσιων χώρων να έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Η ανοχή όμως  στην αυθαιρεσία ισοδυναμεί με συνενοχή. Οι πολίτες όμως των Ιωαννίνων -και όχι κατά περίπτωση-  δικαιούνται μια σύγχρονη και ασφαλή πόλη, όχι ένα άναρχο προάστιο περασμένων δεκαετιών.

Εδώ τα πεζοδρόμια έχουν μετατραπεί σε μόνιμες θέσεις στάθμευσης. Οι πεζοί, οι γονείς με καρότσια και τα άτομα με αναπηρία αναγκάζονται να ρισκάρουν τη σωματική τους ακεραιότητα περπατώντας στο οδόστρωμα ενός κεντρικού δρόμου. Πλήρης απουσία ελέγχου  και  ασυδοσία, όπου ο καθένας σταθμεύει ή κλείνει τον δρόμο χωρίς καμία παρουσία της δημοτικής αστυνομίας ή τροχονομικού ελέγχου. Ένας από τους εισαγωγικούς οδικούς άξονες της πόλης θυμίζει άναρχο προάστιο περασμένων δεκαετιών, με καλώδια να κρέμονται πάνω από τα κεφάλια των πολιτών και πλήρη έλλειψη σύγχρονου αστικού σχεδιασμού σε πλήρη αισθητική και λειτουργική εγκατάλειψη:

Η εικόνα της απόλυτης υποβάθμισης και της θεσμικής αδιαφορίας στην οδό Νικοπόλεως. Τα πεζοδρόμια μιας κεντρικής οδικής αρτηρίας των Ιωαννίνων έχουν μετατραπεί σε ιδιωτικά πάρκινγκ, αποκλείοντας πλήρως τους πεζούς, τους γονείς με καρότσια και τα άτομα με αναπηρία. Η πλήρης απουσία ελέγχου από τη Δημοτική Αστυνομία και η ανοχή της δημοτικής αρχής στην αναρχία του οδοστρώματος δεν αποτελεί απλώς αισθητικό πρόβλημα, αλλά άμεσο κίνδυνο για τη σωματική ακεραιότητα των πολιτών. Η προσβασιμότητα παραμένει κενό γράμμα.

Οδός Νικοπόλεως: Μια έντονα απογοητευτική ειικόνα για έναν βασικό αστικό δρόμο της πόλης χωρίς κανένα σχεδιασμό. Μπαλώματα πάνω σε μπαλώματα, εμφανείς φθορές και καθιζήσεις. Δεν είναι απλώς ένας  κακός δρόμος - δείχνει ότι συντηρείται ποτέ.

Ανομοιόμορφα ή καθόλου πεζοδρόμια, παλιά, με διαφορετικά υλικά και επίπεδα. Ξύλινοι στύλοι, μεταλλικοί στύλοι, εναέρια καλώδια που διασταυρώνονται παντού.  Αυτοκίνητα σταθμευμένα άναρχα , ελάχιστο πράσινο, περιορισμένη ορατότητα σε πολλά σημεία. Ένας δημόσιος δρόμος  με μεγάλη κυκλοφορία και επικινδυνότητα έχει αφεθεί ουσιαστικά στην τύχη του.

Και ενώ ο δρόμος έχει κυκλοφοριακό φόρτο και εμπορική δραστηριότητα σαν σύγχρονος αστικός άξονας, αλλά υποδομές σαν δρόμος που έχει ξεχαστεί εδώ και δεκαετίες. Τι ακριβώς περιμένει η Δημοτική Αρχή για να κάνει το προφανές;   

Καμαρώστε:

 

 

 

 

Πώς να περιγράψεις τη ντροπή;

 

Η κατάσταση που αντικρίζει όποιος περνά από την πύλη του Κάστρου δεν είναι απλώς απογοητευτική, αποτελεί ντροπή για την πόλη. Η μετατροπή ενός κορυφαίου ιστορικού μνημείου σε μια άτυπη χωματερή -χρόνια τώρα- αναδεικνύει βεβαίως την ατομική ευθύνη των πολιτών και την απόλυτη έλλειψη παιδείας και σεβασμού από μερίδα συμπολιτών μας που θεωρούν ένα μνημείο ιστορικής  πολιτιστικής κληρονομιάς ως προσωπικός του κάδο απορριμμάτων, πράγμα που δείχνει φυσικά μια πρωτόγονη νοοτροπία ανθρώπων που θέλουν να να ζουν σε πόλη.

Η μεγαλύτερη ευθύνη, ωστόσο, βαραίνει τη δημοτική αρχή που ανέχεται τέτοια φαινόμενα , επιτρέποντας  στους ασυνείδητους να δρουν ανενόχλητοι και μάλιστα  στο πιο κεντρικό και τουριστικό σημείο της πόλης. Τόσος πρωτογονισμός πια!  Και η παραμονή των σκουπιδιών εκεί για βδομάδες και μήνες δείχνει και την αδράνεια των αρμόδιων υπηρεσιών καθαριότητας που κάνουν ότι δε βλέπουν.

Είναι απαράδεκτο να επενδύονται πόροι για την προβολή της πόλης και η εικόνα που αντικρίζουν οι επισκέπτες να είναι αυτή της απόλυτης απαξίωσης της ιστορίας της.

Η προστασία του Κάστρου δεν είναι προαιρετική. Ο Δήμος οφείλει να ξυπνήσει από τη χειμερία νάρκη του και να βρει μόνιμους τρόπους αποτροπής αυτής της ασχήμιας αναλαμβάνοντας τις ευθύνες του: να καθαρίσει άμεσα τον χώρο, να τοποθετήσει αποτρεπτικά μέσα και κάμερες και να εφαρμόσει τον κανονισμό καθαριότητας με αυστηρά πρόστιμα στους παρανομούντες.

Πίσω δε ακριβώς από τα τείχη, το σκηνικό θυμίζει κανονική, ενεργή χωματερή, με πλαστικά μπουκάλια, σακούλες, τενεκεδάκια και κάθε λογής απροσδιόριστα απορρίμματα διάσπαρτα μέσα στα ξερά χόρτα. Αυτό δεν είναι απλά «παραμέληση»· είναι πλήρης σήψη της αστικής συνείδησης και της δημοτικής λειτουργίας.

Το να μετατρέπεις ένα ιστορικό οχυρό, έναν χώρο που υποτίθεται ότι τιμάς, σε προσωπικό σου σκουπιδοτενεκέ επειδή βαριέσαι να περπατήσεις μέχρι τον κάδο, είναι δείγμα απόλυτης πολιτισμικής κατάπτωσης. Η δικαιολογία όμως ότι «φταίνε οι ασυνείδητοι» έχει λήξει προ πολλού. Όταν ένα πρόβλημα υφίσταται στο ίδιο σημείο για χρόνια, η ευθύνη μετακυλίεται αποκλειστικά στη δημοτική αρχή: Η απουσία ελέγχου ουσιαστικά κλείνει το μάτι στους πρωτόγονους, λέγοντάς τους «συνεχίστε, εμείς είμαστε εδώ...δεν θα σας ενοχλήσει κανείς.

Και βέβαια, τα σκουπίδια ανάμεσα στα ξερά χόρτα το καλοκαίρι δεν είναι απλά άσχημα στην όψη. Είναι εστία μόλυνσης, γεμάτη τρωκτικά, και ένας μόνιμος κίνδυνος πυρκαγιάς που απειλεί το ίδιο το μνημείο και τα σπίτια γύρω του.

Και οπωσδήποτε είναι εξοργιστικό να ακούμε βαρύγδουπες δηλώσεις για «βιώσιμη πόλη» και «πολιτιστικό τουρισμό», όταν η πραγματικότητα πίσω από τη βιτρίνα βρωμάει εγκατάλειψη…

Καμαρώστε: 

 

 

 

 

Παλέτες κατά βούληση...

 Από όσο γνωρίζουμε απαγορεύεται αυστηρά να φτιάξει κανείς οποιαδήποτε  αυτοσχέδια σχεδία από παλέτες και να τη ρίξει στην Παμβώτιδα για ψάρεμα ή οποιαδήποτε άλλη χρήση. Η λίμνη των Ιωαννίνων προστατεύεται από ένα αυστηρό νομικό και περιβαλλοντικό πλαίσιο, καθώς αποτελεί προστατευόμενη περιοχή Natura 2000.

Εκτός των άλλων, οι παλέτες συχνά φέρουν συχνά χημικά συντηρητικά, καρφιά, βερνίκια ή πλαστικά που αποσυντίθενται και καταλήγει στο νερό για να  μείνουν ως απορρίμματα κάτι που επιφέρει βαριά διοικητικά και ποινικά πρόστιμα. Η συγκεκριμένη κατάσταση που βλέπει κανείς να πολλαπλασιάζεται παραβιάζει πολλαπλούς νόμους: 

Α) Αυθαίρετη κατάληψη δημόσιου χώρου: Κανείς δεν έχει δικαίωμα να τροποποιεί, να περιφράζει ή να χτίζει αυτοσχέδιες «σκάλες» και πλατφόρμες με μπάζα και παλέτες σε δημόσιες όχθες. 

Β) Υποβάθμιση και ρύπανση περιβάλλοντος: Η εγκατάλειψη παλετών, σπασμένων ξύλων και άλλων υλικών (μπάζα, πέτρες) μέσα στην πυκνή βλάστηση δίπλα στο νερό συνιστά παράνομη εναπόθεση απορριμμάτων τα οποία τα βλέπει πια κανείς στα επίμαχα σημεία. 

Γ) Υψηλός κίνδυνος ατυχήματος: Οι κατασκευές αυτές είναι ασταθείς. Υπάρχει άμεσος κίνδυνος να υποχωρήσουν, να γλιστρήσει κάποιος στις πέτρες ή να τραυματιστεί από σκουριασμένα καρφιά και σπασμένα ξύλα.

Άρα, πώς γίνεται ένας Δήμος να επιτρέπει κάτι που απαγορεύεται; Ή μήπως  εδώ ισχύουν άλλοι νόμοι; Την όμορφη εξέδρα όμως που είχε κατασκευάσει συμπολίτης μας σε σημείο του παραλίμνιου πεζόδρομου προς Ανατολή/Κατσικά (ο οποίος είχε συντηρήσει και τα πέτρινα παγκάκια) την κατεδάφισαν οι αρμόδιοι. Τώρα κάνουν ότι δεν βλέπουν; Τι γνώμη έχει άραγε ο φορέας προστασίας της λίμνης για τις παλέτες; Ή  μήπως δεν έχει πάρει χαμπάρι τι γίνεται μέσα από τα γραφεία...

Καμαρώστε:

 

Παράδειγμα προς μίμηση:

Περιποιημένο, καθαρό από φύλλα οδόστρωμα, βαμμένο το παγκάκι, καλοφτιαγμένη η ράμπα για ψάρεμα με τη φροντίδα ιδιώτη.

Και μετά μιλάνε για ασφάλεια…

 

Το να παίζoυν κάποιοι με την ασφάλεια οδηγών και πεζών είναι επικίνδυνο πράγμα. Πόσω μάλλον όταν οι ίδιοι δηλώνουν ότι ακόμη και οι άχρηστοι κόμβοι σε Γοργόμυλο, Πολυστάφυλο και Λαψίστα -που κόστισαν συνολικά  κοντά στα 3,5 εκατομμύρια ευρώ- έγιναν για την ασφάλεια. Ποιών αναρωτιόμαστε; Των αιγοπροβάτων; Γιατί μ΄αυτή τη λογική θα έπρεπε  κάθε χωριό να διαθέτει κι από έναν κυκλικό κόμβο. 

Τι θα πούμε όμως όταν κεντρικοί κυκλικοί κόμβοι της πόλης  που συγκεντρώνουν τη μεγαλύτερη κυκλοφορία καθημερινά μένουν χωρίς διαγραμμίσεις κάτι που  αναγκάζει τους οδηγούς να κινούνται στα τυφλά;  Γιατί, χωρίς οριοθετημένες λωρίδες κυκλοφορίας, ο καθένας επιλέγει πορεία κατά βούληση, αυξάνοντας κατακόρυφα τον κίνδυνο πλαγιομετωπικών συγκρούσεων. Χωρίς τόξα κατεύθυνσης, πολλοί στρίβουν από λάθος θέση, κλείνοντας τον δρόμο σε άλλα οχήματα.

Και όμως… η  διαγράμμιση στους κυκλικούς κόμβους είναι νομικά και τεχνικά υποχρεωτική στην Ελλάδα, βάσει των επίσημων τεχνικών προδιαγραφών σχεδιασμού οδών (OMOE-K3) του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών. Για να μην μιλήσουμε για χώρες της Ευρώπης όπου  οι διαγραμμίσεις, τα βέλη κατεύθυνσης και οι γραμμές υποχωρήσεως είναι πρώτη προτεραιότητα.

Οι Γραμμές υποχωρήσεως (διακεκομμένες) βρίσκονται στο σημείο εισόδου των οχημάτων, ώστε να είναι σαφές πού πρέπει να σταματήσουν. Στην κατηφόρα από την Εγνατία προς την Εθνική Οδό σε λίγα μέτρα δρόμου το όχημα καλείται να φρενάρει χωρίς να βλέπει μπροστά του πού πρέπει να σταματήσει με αποτέλεσμα πολλά αυτοκίνητα να εισέρχονται στη λωρίδα όσων είναι ήδη μέσα στον δρόμο. 

Οι διαχωριστικές λωρίδες εντός του δακτυλίου είναι απολύτως απαραίτητες  καθώς αν ο κόμβος έχει πλάτος για δύο λωρίδες, οι οδηγοί χωρίς γραμμές "κόβουν" δρόμο διαγώνια και μπαίνουν στο διπλανό ρεύμα όπου ήδη υπάρχει αυτοκίνητο.

Βέλη κατεύθυνσης (Τόξα): Που καθορίζουν από ποια λωρίδα στρίβεις και από ποια συνεχίζεις κυκλικά.

Οι Διαβάσεις  των πεζών πρέπει να είναι πάντα  εμφανείς. Για δέιτε στον κόμβο Βελισσαρίου αν υπάρχουν πουθενά; Έχουν σβηστεί από καιρό. Έτσι, οδηγοί και πεζοί μετατρέπονται σε «πειραματόζωα» μιας επικίνδυνης οδηγικής καθημερινότητας. Εκατομμύρια ευρώ ξοδεύονται  σε άχρηστα έργα αλλά δεν μένουν χρήματα για διαγραμμίσεις. Και μετά σου μιλούν για ασφάλεια…  

Αλλά λεφτά υπάρχουν, μπογιά για διαγραμμίσεις δεν υπάρχει. Και σίγουρα καθόλου κοινή λογική. Δεν τσιγκουνεύονται τα εκατομμύρια. Απλώς έχουν μια ανεξήγητη αλλεργία στη μπογιά.

Ίσως και να έχουμε αποκτήσει ένα καινούργιο μέτρο αξιολόγησης των δημοσίων έργων: Αν δεν κοστίζει εκατομμύρια, δεν αξίζει να ασχοληθούμε. Μόνο αν πρόκειται για έργο με παχυλό προϋπολογισμό, μελέτες επί μελετών, πινακίδες, ανακοινώσεις, φωτογραφίες και φυσικά... εγκαίνια, τότε αλλάζει το πράγμα. Εκεί υπάρχει ενδιαφέρον! Όταν όμως πρόκειται για την ασφάλεια του πολίτη υπάρχει... έλλειψη κονδυλίων. Μέχρι να σβήσει εντελώς η τελευταία γραμμή της ασφάλτου.

Καμαρώστε:

 

       Εδώ βλέπετε την "αόρατη" διάβαση για πεζούς και ποδηλάτες... 

       Περάστε  ελεύθερα (με δική σας ευθύνη)... 

                                                       Κόμβος Βελισσαρίου...