Εδώ ...γελάμε

 

                                                                                           (Ηλ.Μακρής -ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Όλα εξηγούνται...

 

«Για να μην υπάρχουν αμφιβολίες, η αιτία του πολέμου στο Ιράν είναι το πυρηνικό του πρόγραμμα. Αν δεν ήθελε να κατασκευάσει πυρηνικές κεφαλές για να τις χρησιμοποιήσει κατά του Ισραήλ, θα ήταν ακόμα ένα θεοκρατικό-αυταρχικό καθεστώς δίπλα σε τόσα άλλα, ενσωματωμένο στην παγκόσμια οικονομία. 

Οπότε ανακύπτει το ερώτημα του τίτλου του άρθρου. Ο χάρτης δείχνει πως μεταξύ Ιράν και Ισραήλ παρεμβάλλονται άλλα τέσσερα κράτη -Ιράκ, Ιορδανία, Συρία, Λίβανος. Άρα συνοριακές διαφορές, που είναι οι συνήθεις αιτίες των συρράξεων, δεν υπάρχουν στην προκειμένη περίπτωση. 

Ούτε η Ιστορία χωρίζει τα δύο κράτη. Μέχρι το 1979 είχαν άριστες σχέσεις. Αλλά και στη συνέχεια, παρά τον φανατικό αντισημιτισμό των αγιατολάδων, το Ισραήλ σε μια συγκεκριμένη φάση του πολέμου Ιράκ-Ιράν βοήθησε το Ιράν, όταν συμμετείχε στο παρασκήνιο στην αμερικανικής εμπνεύσεως υπόθεση Ιράνγκεϊτ, που συνοψίζεται στο «όπλα στο Ιράν-ρήματα στους Κόντρας (1986). 

Τι συνέβη και ξαφνικά το ιρανικό ιερατείο έθεσε ως στόχο του να εξαφανίσει το Ισραήλ από τον χάρτη; Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 2000 ήταν φανερό πως η ιρανική επανάσταση είχε χάσει τον δυναμισμό της και είχε μετεξελιχθεί σε ένα διεφθαρμένο καθεστώς του οποίου οι εκπρόσωποι φρόντιζαν πλέον για τον προσωπικό πλουτισμό τους. Είναι το γνωστό σημάδι της σήψης και της παρακμής των ολοκληρωτικών καθεστώτων μετά από δεκαετίες άσκησης της εξουσίας. 

Τότε εμφανίστηκε ένας φανατικός, ο Μαχμούντ Αχμαντινεζάντ*, ο οποίος «εκλέχτηκε» πρόεδρος της δημοκρατίας του Ιράν από το 2005 ως το 2013. Στις 26 Οκτωβρίου 2005 δήλωσε χαρακτηριστικά: «όπως είπε ο ιμάμης μας το καθεστώς που έχει καταλάβει την Ιερουσαλήμ θα πρέπει να εξαφανιστεί από τις σελίδες της Ιστορίας.» Συγχρόνως, έθεσε ως βασική προτεραιότητα της χώρας του το πυρηνικό της πρόγραμμα. 

Με αυτόν τον συνδυασμό, πυρηνικές κεφαλές-καταστροφή του Ισραήλ, οι αγιατολάδες θέλησαν να ξαναδώσουν τον χαμένο δυναμισμό στην επανάστασή τους. Να της δώσουν ένα όραμα. Έτσι, μέσα σε αυτή την προοπτική, ανέπτυξαν στον υψηλότερο βαθμό τις ήδη υπαρκτές σχέσεις τους με τη Χαμάς, τη Χεζμπολάχ και τη Συρία του Άσαντ. 

Ας σημειωθεί πως η Κίνα, η οποία έχει επενδύσει πάνω από 200 δισεκατομμύρια στο Ιράν, είχε προτρέψει τους αγιατολάδες να εγκαταλείψουν το σχέδιό τους να αποκτήσουν πυρηνικές κεφαλές και να ενταχθούν στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Αυτοί δεν τους άκουσαν και ακολούθησαν τον δρόμο τους με τις γνωστές συνέπειες».

(Απόσπασμα άρθρου του Σ. Μουμτζή από το Liberal.gr)

 

Ρήσεις...

 

Νοοτροπία... ταξιτζήδων

 

«Η νέα απεργία των ταξί, κάνει όλο και περισσότερους να συνειδητοποιήσουν ότι ο συγκεκριμένος κλάδος απολαμβάνει μια ιδιότυπη ασυλία, εδώ και πολλά χρόνια. Λες κι οι πολιτικοί φοβούνται ότι το «μπίρι -μπίρι» των ταξιτζήδων θα αλλάξει τις πεποιθήσεις των επιβατών.Τα ταξί είναι αναγκαία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να είναι ασύδοτα. Και σίγουρα δεν σημαίνει ότι μπορούν να λειτουργούν ως κλειστό επάγγελμα άλλων δεκαετιών, με όρους που θυμίζουν περισσότερο συντεχνία παρά σύγχρονη υπηρεσία. 

Η πραγματικότητα στους δρόμους της Αθήνας είναι πολύ διαφορετική από την εικόνα που προσπαθούν να παρουσιάσουν οι συνδικαλιστές του κλάδου. Ο πολίτης γνωρίζει. Βλέπει. Ζει την καθημερινότητα. Και αυτή περιλαμβάνει οδηγούς που παραβιάζουν βασικούς κανόνες κυκλοφορίας, που σταματούν όπου θέλουν, που κινούνται επιθετικά, που συμπεριφέρονται σαν ο δρόμος να τους ανήκει.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχει μια διάχυτη αίσθηση —και πολλές καταγγελίες κατά καιρούς— ότι πίσω από το τιμόνι δεν βρίσκονται πάντα οι πιο κατάλληλοι άνθρωποι. Η έλλειψη ουσιαστικού ελέγχου έχει δημιουργήσει ένα περιβάλλον όπου, σύμφωνα με όσα συχνά ακούγονται, μπορεί να βρεθεί κάθε λογής οδηγός. Όχι απαραίτητα με τα προσόντα και την ευθύνη που θα περίμενε κανείς από κάποιον που μεταφέρει καθημερινά πολίτες και τουρίστες.

Και μέσα σε όλα αυτά, εμφανίζεται ο συνδικαλιστικός λόγος του Θύμιου Λυμπερόπουλου, με ύφος σχεδόν απειλητικό απέναντι σε κάθε αλλαγή. Πλατφόρμες; Εχθρός. Ανταγωνισμός; Εχθρός. Εκσυγχρονισμός; Εχθρός. Η μόνιμη επωδός είναι ότι «κάποιοι θέλουν να διαλύσουν τον κλάδο». Στην πραγματικότητα όμως, αυτό που ενοχλεί μερίδα των ταξιτζήδων, είναι ότι χάνεται ο έλεγχος. Τους ενοχλεί ο ανταγωνισμός και κάποιοι δεν αντιλαμβάνονται ότι ο επιβάτης δεν είναι έρμαιό τους, ή υπήκοος της επικράτειάς τους. Εξ ου και τα πολιτικά παιγνίδια του αρχισυνδικαλιστή, ειδικά από τη στιγμή που έγινε πάλι φίλος με τον Αντώνη Σαμαρά.

Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς: το πρόβλημα δεν είναι οι πολυεθνικές. Είναι, ότι το μοντέλο των «μαντράδων» και των ενοικιαζόμενων αδειών δεν αντέχει πια στο φως. Νέοι οδηγοί δεν θέλουν να πληρώνουν υπέρογκα ποσά για να δουλεύουν για άλλους. Θέλουν πρόσβαση, ευελιξία, διαφάνεια. Χώρια που τα ταξί που ανήκουν στις πλατφόρμες, προσφέρουν καλύτερες υπηρεσίες και με μεγαλύτερη φερεγγυότητα, από ότι τα ταξί που σηκώνει κάποιος χέρι για να σταματήσουν κι επιβιβαστεί. Αν μάλιστα βολεύει τον ταξιτζή ο προορισμός τους.

Και υπάρχει και κάτι ακόμη που κανείς δεν λέει δυνατά: τις ημέρες που οι ταξιτζήδες απεργούν, η Αθήνα —παραδόξως— «αναπνέει». Η κυκλοφορία κυλά καλύτερα, η ένταση στους δρόμους μειώνεται και η πόλη λειτουργεί πιο ομαλά. Αυτό από μόνο του λέει πολλά για το πώς έχει διαμορφωθεί η συμπεριφορά ενός μέρους του κλάδου στον δημόσιο χώρο.

Αντί λοιπόν για κραυγές και θεωρίες συνωμοσίας, ίσως ήρθε η ώρα για αυτοκριτική. Για πραγματικούς ελέγχους. Για κανόνες που θα εφαρμόζονται. Για άνοιγμα του επαγγέλματος με δίκαιους όρους.Γιατί η κοινωνία δεν έχει πρόβλημα με τα ταξί. Έχει πρόβλημα με τη νοοτροπία που επιμένει να τα κρατάει πίσω. Κι όσο αυτή η νοοτροπία εκφράζεται με φωνές σαν του Θύμιου Λυμπερόπουλου, τόσο το χάσμα με την πραγματικότητα θα μεγαλώνει».

(Απόσπασμα άρθρου του Ν. Σακελλαρόπουλου από το emvolos.gr)

 

Ρήσεις...

                                                                                                                    (ευρωπαϊστές f/B)

Απόψεις...

 

«Ο Τραμπ είναι αχώνευτος. Δεν έχω καμία αντίρρηση. Ο άξεστος ναρκισσισμός του, στα όρια του ανορθολογισμού, ο απρόβλεπτος χαρακτήρας του, σε συνδυασμό με τη δύναμη που έχει στα χέρια του, δεν συμβαδίζουν με τον τρόπο που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε έναν δημοκρατικό ηγέτη. Στην περίπτωση, τον ηγέτη της υπερδύναμης που υποτίθεται ότι η Ιστορία τής έχει αναθέσει την προστασία του ελεύθερου κόσμου. 

Μη μου πείτε ότι δεν αισθανθήκατε κάποια ανακούφιση όταν μάθατε ότι χάρη στον Τραμπ δεν υπάρχει πια ο Αλί Χαμενεΐ; Ανάλογη ανακούφιση με αυτήν που αισθάνθηκαν μερικά εκατομμύρια Ιρανοί. Κι ότι αυτό το οφείλουμε στον αχώνευτο Τραμπ. Ο υπέρτατος μακαρίτης είναι αυτός που επέβαλε στο Ιράν τον θεοκρατικό χιτώνα τρόμου και ανελευθερίας. 40.000 νεκροί τον Ιανουάριο, 1.500 νεκροί κάθε χρόνο ώς τώρα. Είτε εχθροί του καθεστώτος είτε απλώς ομοφυλόφιλοι μεταξύ άλλων. Ο απαγχονισμός είναι δημόσιο θέαμα το οποίο παρακολουθούν υποχρεωτικά οι οικογένειες των θυμάτων. 

Θα μου πείτε υπάρχει και το διεθνές δίκαιο. Αφήνω κατά μέρος τους γεωστρατηγικούς αναλυτές, οι οποίοι, όπως οι σεισμολόγοι, έχουν απόψεις, απλά τους λείπουν οι λύσεις. Και ακούω τους παίκτες, αυτούς που καταγγέλλουν τον Τραμπ για παράβαση των κανόνων του διεθνούς δικαίου. Πώς σας φαίνεται όταν ο Πούτιν επικαλείται το διεθνές δίκαιο; Γελοίο; Παράλογο; Υβριστικό; Και πώς μπορεί να επικαλεσθεί το διεθνές δίκαιο το Ιράν που στηρίζει την ύπαρξή του στην καταστροφή του Ισραήλ και χρηματοδοτούσε τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ; 

Χωρίς το Ιράν δεν θα είχε γίνει η σφαγή της 7ης Οκτωβρίου και οι Συνθήκες του Αβραάμ θα είχαν προχωρήσει. Το Ισραήλ επιτέθηκε στο Ιράν για να αμυνθεί και η συμμετοχή των ΗΠΑ έφερε τους επιτιθέμενους σε θέση ισχύος».

                                                           (Τ Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Ο Χάμπερμας διαπιστώνει ότι ο δημόσιος χώρος, που κάποτε αποτελούσε τόπο ορθολογικών συζητήσεων μεταξύ των πολιτών, έχει μετατραπεί σε σκηνή θεατρικής παράστασης.

    Η παρακμή της λογικής: Αντί να συζητά για ιδέες και κοινωνικά σχέδια, η πολιτική επικεντρώνεται στην εικόνα και την προσωπικότητα των ηγετών.

    Ένα παθητικό κοινό: Ο πολίτης δεν είναι πλέον ενεργός συμμετέχων στη συζήτηση αλλά θεατής, στον οποίο «πουλάνε» σύμβολα και εικόνες εξουσίας, θυμίζοντας τα τελετουργικά της φεουδαρχικής αριστοκρατίας.

    Η ανάπτυξη των σύγχρονων μέσων ενημέρωσης ευνόησε αυτή τη θεατρικοποίηση.

    Χειραγώγηση εναντίον επικοινωνίας: Οι τεχνικές πολιτικής επικοινωνίας επιδιώκουν να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη αντί να προωθήσουν μια πραγματική επικοινωνιακή δράση βασισμένη στη λογική συναίνεση.

    Πολιτιστική κατανάλωση: Η πολιτική ενημέρωση αντιμετωπίζεται ως προϊόν ψυχαγωγίας, στερώντας από τη δημοκρατική συζήτηση την κριτική της ουσία.

Στον θρόνο του παγκόσμιου άρχοντα στρογγυλοκάθισε η προσωποποίηση της αυθεντικής πολιτικής γελοιότητας. Το απόλυτο κενό. Ένας άνθρωπος, ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος αδυνατεί να επικοινωνεί νοήματα και σκέψεις και περιορίζεται στο να αναφέρεται σε εικόνες, ωσάν ο πολιτικός λόγος να είναι καρέ από ευτελή κόμικς εν σειρά.

Αυτός ο άνθρωπος δίχως ειρμό αλλά και έρμα, δίχως προσωπικό αφήγημα αλλά και έλλειμμα πρωτογενούς αυτοσυγκράτησης, συμπεριφέρεται και επιχειρεί ως απόλυτος άρχων, θεωρώντας φυσιολογικό να εκστομίζει φράσεις όπως: «Είμαι εξαιρετικά ευλογημένος και τυχερός. Θα πάρω την Κούβα», ή το αμίμητο: «Αυτούς που σκότωναν για 47 χρόνια, τώρα εγώ ο 47ος πρόεδρος των ΗΠΑ τους σκοτώνω».

                                                                     (N.Γεωργιάδης-ATHensvoice)

Ρήσεις...