Ρήσεις...

                                                                                                        (ευρωπαϊστές f/B)

Απόψεις...

 

«Η κυβέρνηση αυτή έχει ένα βασικό πρόβλημα. Πέραν του κ. Μητσοτάκη και ελαχίστων υπουργών δεν βγαίνουν άλλοι να υπερασπιστούν την κυβέρνηση. Αυτό συνέβαινε πάντα σε εποχές κρίσης, καθώς οι Δεξιοί, ως γνωστόν, έχουν καρδιά καρδερίνας. Οι Κεντρώοι; Αυτοί που πήγαν στη ΝΔ με τον Μητσοτάκη και «για τον Μητσοτάκη»; Κουράστηκαν, λέει! Και φοβισμένοι και κουρασμένοι! Η ασθένεια του φόβου δεν γιατρεύεται. Αλλά της κόπωσης, ναι! Νέοι υπουργοί, νέο αίμα. Επειδή κι εμείς βαρεθήκαμε τους ίδιους και τους ίδιους. Ή εκλογές! Τρίτη λύση δεν υπάρχει.   Ήρθε η ώρα που η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα πρέπει να αναμετρηθεί με τις δικές της παθογένειες. Να γιατρέψει πρώτα αυτές για να πιστέψουν οι πολίτες ότι θα μπορέσει να ασχοληθεί και με τα κανονικά προβλήματα αυτής της χώρας. 

Για να πείσει ο κ. Μητσοτάκης ότι μπορεί και μια τρίτη τετραετία θα πρέπει η κυβέρνησή του να μας πείσει ότι αποτελείται από ζωντανούς, ξεκούραστους και ικανούς ανθρώπους. Γιατί ο πολίτης να πάει να δώσει την ψήφο του σε ένα τσούρμο κουρασμένων ανθρώπων;Είναι και το θέμα των νέων προσώπων! Να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους! Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει για ποιο λόγο βλέπει ορισμένους υπουργούς να ανακυκλώνονται από υπουργείο σε υπουργείο χωρίς να προσφέρουν το παραμικρό. Αυτό το θέαμα έχει κουράσει. Αυτός είναι λόγος στις εκλογές να πάει κάποιος σπίτι του και όχι στην κάλπη. Οπότε θα πρέπει να γίνει μια επιλογή. Είτε οι κουρασμένοι και ανεπαρκείς υπουργοί θα πάνε σπίτι τους είτε οι κουρασμένοι από το θέαμα ψηφοφόροι. 

ΥΓ: Υπήρχε στελεχιακό δυναμικό, μακριά και πέρα από τον τότε παρηκμασμένο κομματικό μηχανισμό της ΝΔ. Το μητρώο στελεχών φτιάχτηκε γι αυτόν ακριβώς τον λόγο. Εκατοντάδες άνθρωποι έστειλαν τα βιογραφικά τους, πέρασαν από συμπληγάδες ελέγχων και επανελέγχων, συμμετείχαν σε διαδικασίες. Αυτοί πλέον έχουν σίγουρα κουραστεί να περιμένουν 7 χρόνια να… αξιοποιηθούν. Δεν υπάρχει πλέον διαθέσιμο αυτό το δυναμικό. Θα ήταν παράλογο να περιμένουν ακόμη. Δεν θα άξιζε τότε να επιλεγούν για το μητρώο!»

                                                                          (Θ. Μαυρίδης - liberal.gr)

«Θα ήθελα να επικεντρώσω το κείμενό μου σε ένα γεγονός το οποίο πιστεύω ότι δεν έλαβε καθόλου τη δημοσιότητα που του άξιζε στη συζήτηση για το δυστύχημα των Τεμπών. Και εννοώ τη συμπεριφορά του Σταθμάρχη εκείνη τη μοιραία βραδιά.

Ένας σταθμάρχης που ενώ θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την αυτόματη χάραξη που λειτουργούσε άψογα και να είναι σίγουρος ότι τα τρένα θα μπουν στη σωστή ρότα δεν το έκανε. Αλλά και η χειροκίνητη χάραξη την οποία επέλεξε, έδειχνε επί 12 συνεχή λεπτά ανάβοντας δύο κόκκινες λυχνίες – και με ηχητικό σήμα- πάνω στον πίνακα ελέγχου ότι έγινε λάθος. Και επί 12 λεπτά δεν έκανε τίποτε να διορθώσει την πορεία. Υπάρχει απάντηση σ’ αυτό; Μέχρι τώρα δεν την ακούσαμε.

Την ίδια μέρα έκανε άλλες δύο προσπάθειες να βάλει τρένα στην αντίθετη γραμμή αλλά ευτυχώς το κατάλαβαν εγκαίρως οι μηχανοδηγοί. Τον Προαστιακό 1564/ ώρα 22:05/ Δρομολόγιο Λάρισα- Θεσσαλονίκη και τον Προαστιακό 2597/ ώρα 22:37/  Δρομολόγιο Θεσσαλονίκη- Λάρισα. Και το ίδιο απόγευμα έπεσαν τα ηλεκτροφόρα καλώδια πάνω σε τραίνο στο Παλαιοφάρσαλο, με κίνδυνο να υπάρξει ανάφλεξη, κάτι που δεν εξηγήθηκε επαρκώς για το αν ήταν δολιοφθορά ή όχι.

Επί τρία χρόνια τώρα ΔΕΝ ακούσαμε το όνομα του Σταθμάρχη από όλους εκείνους που ανακάλυψαν ξυλόλια, τουλόλια, εξαϋλωμένα βαγόνια, εξαϋλωμένους επιβάτες, εξαφανισμένα βίντεο, μυγάκια, δεξαμενές με καύσιμα πυραύλων για το ΝΑΤΟ, μπαζώματα κ.τλ. Ίσα ίσα που σε πολλές διαδηλώσεις είδαμε πλακάτ να λένε: «Κάτω τα χέρια απ’ τον Σταθμάρχη».

Και εννοείται πως στα τρία αυτά χρόνια δεν υπήρξε καμία συνέντευξη του Σταθμάρχη σε οποιοδήποτε ΜΜΕ. Ένας Σταθμάρχης  μάλιστα που αφέθηκε ελεύθερος αμέσως μετά το δυστύχημα με κατ΄ οίκον περιορισμό. Ο άνθρωπος που ευθύνεται αποκλειστικά για το δυστύχημα!  

Διότι βέβαια δεν ευθύνεται η μη ύπαρξη τηλεδιοίκησης -η οποία ολοκληρώθηκε λίγες εβδομάδες μετά (είναι σαν να λέμε ότι τα ατυχήματα στην Κρήτη οφείλονται στο ότι δεν κατασκευάστηκε ακόμη ο ΒΟΑΚ). Και θα ολοκληρώνονταν πολύ νωρίτερα αν δεν κυβερνούσε επί 4,5 χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ ή αν οι Ρομά που έκαναν συχνά πλιάτσικο στο δίκτυο (κάτι που συνέβη και προσφάτως) δεν αθωώνονταν από όλους εκείνους που βγάζουν έξω από το κάδρο τον συγκεκριμένο Σταθμάρχη.    

Ακόμη και προχθές, την πρώτη μέρα της δίκης, κανένας δεν πλησίασε τον Σταθμάρχη κ.Σαμαρά που ήταν εκεί και στη συνέχεια αποχώρησε ιδία βουλήσει. Και βέβαια κανένα κανάλι δεν έδειξε καν τη φάτσα του.

To ερώτημα λοιπόν παραμένει. Γιατί ο Σταθμάρχης έκανε ό,τι μπορούσε για να υπάρξει σύγκρουση τρένων εκείνη τη μοιραία βραδιά; Πώς αλλιώς εξηγούνται όλα αυτά τα ... ανεξήγητα;  

                                  (Αναγνώστης Κ.Ζ.- φιλοξενία Κ.Στούπας- liberal.gr)

Χωρίς... σχόλια

 

Απόψεις...

 

 «Η χώρα αυτή έχει πληρώσει πανάκριβα τον λαϊκισμό και την πολιτική φτήνεια.  Κάθε του νίκη άφησε πίσω της μια Ελλάδα μικρότερη απ’ ό,τι θα μπορούσε να είναι. Τόσο στο διάβα της ιστορίας (καμώματα Κωλέττη, Δηληγιάννη, ολέθριος ελληνοτουρκικός πόλεμος 1897, διχασμός 1913 -16, καταψήφιση Βενιζέλου 1920, καταψήφιση Καραμανλή 1963 κι ενώ η Ελλάδα είχε τη μεγαλύτερη ανάπτυξη της Ευρώπης, χούντα κλπ), όσο και στη μεταπολιτευτική περίοδο. Με κορύφωση τα λεφτόδεντρα, το αντιμνημονιακό παραμύθι που ξεκίνησε ο Σαμαράς και κορύφωσε ο Τσίπρας κι τόσα άλλα.

Μα φαίνεται ότι μυαλό δεν βάζουμε. Ως κοινωνία θυμόμαστε επιλεκτικά και ξεχνάμε στρατηγικά. Η Ελλάδα σήμερα διαθέτει τη χειρότερη αντιπολίτευση της ιστορίας της. Μιλάμε για αληθινή τραγωδία. Όχι γιατί διαφωνεί, αλλά γιατί αδυνατεί να προτείνει. Έχουν φτάσει στο σημείο να ισχυρίζονται ότι θα είναι… εκτροπή αν νικήσει ο Μητσοτάκης στις εκλογές! Ανατριχιαστικό!

Για σκεφτείτε, ποιοι είναι σήμερα οι αντίπαλοι του Μητσοτάκη; Είναι ο Ανδρουλάκης που έχει κάνει το ΠαΣοΚ «πράσινο ΣΥΡΙΖΑ», ακατάλληλο για εξουσία, είναι η Κωνσταντοπούλου, ο Φάμελος, ο Βελόπουλος, ο γέρο- Σαμαράς με την Καρυστιανού, ο Βαρουφάκης, ο Κασσελάκης και τα υπόλοιπα του ΣΥΡΙΖΑ που διασπάστηκαν κιόλας… Είναι κι ο Τσίπρας, που πριν καν πραγματοποιήσει την επιστροφή του, πέταξε νέες πολιτικές ανοησίες περί των τραπεζών…

Δηλαδή, έχουμε ως αντιπολίτευση μια πολυφωνία χωρίς βάθος, ένα θόρυβος χωρίς κατεύθυνση.Αναρωτιέται λοιπόν κάποιος λογικός άνθρωπος: Σε ποιον απ’ όσους αναφέραμε, θα μπορούσε να εμπιστευτεί τις τύχες της χώρας, των παιδιών και τις δικές του;»

                                                       (Ν. Γ. Σακελλαρόπουλος- emvolos.gr)

«Στη χώρα του Βλαντίμιρ Πούτιν το παρελθόν ξαναγράφεται για να δικαιολογήσει το παρόν και να παραλληλίσει τον αγώνα κατά του Τρίτου Ράιχ με την εκστρατεία «αποναζιστικοποίησης» της Ουκρανίας. Στο Βόλγκογκραντ, το πρώην Στάλινγκραντ, σύμβολο της σοβιετικής αντίστασης στη ναζιστική εισβολή, σημειώνεται η μεγαλύτερη βεβήλωση».

                                                                                (Protagon Team)

 

Ατάκες...

 

Απόψεις...

 

«Για δεκαετίες το ελληνικό όνειρο ήταν απλό. Δώσε Πανελλήνιες, μπες σε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο, πάρε ένα πτυχίο, βρες μια θέση στο Δημόσιο και κλείδωσε τη ζωή σου. Αυτό δεν ήταν απλώς μια εκπαιδευτική διαδρομή. Ήταν ο πυρήνας ενός ολόκληρου κοινωνικού συμβολαίου. Και μέσα του βρίσκονται σχεδόν όλες οι παθογένειες που κράτησαν τη χώρα πίσω.Μια κοινωνία χαμηλής εμπιστοσύνης έψαχνε πάντα ένα εύκολο, τυπικό, απρόσωπο κριτήριο για να μοιράζει κύρος, ευκαιρίες και ασφάλεια. Το βρήκε στο πτυχίο του δημόσιου πανεπιστημίου. Όχι στην πραγματική γνώση. Όχι στην απόδοση. Όχι στην εργατικότητα. Όχι στην κρίση των ανθρώπων που γνωρίζουν ένα επάγγελμα. Στο χαρτί. Στη σφραγίδα. Στην κρατική πιστοποίηση. Έτσι η ανώτατη εκπαίδευση δεν λειτούργησε ως μηχανισμός δημιουργίας αξίας, αλλά ως μηχανισμός κοινωνικής διαλογής.

Αυτό είχε βαρύ οικονομικό κόστος. Όταν μια χώρα μαθαίνει στα πιο φιλόδοξα παιδιά της ότι η μεγάλη επιτυχία είναι μια θέση στο κράτος, δεν επενδύει στην παραγωγή. Δεν επενδύει στην καινοτομία. Δεν επενδύει στο επιχειρείν. Επενδύει στην ουρά. Στην αναμονή. Στην εξεταστική φάμπρικα. Στην αποστήθιση. Στην εξασφάλιση. Το μήνυμα ήταν σαφές. Μη ρισκάρεις. Μη δημιουργείς. Μη βγεις στην αγορά να αποδείξεις τι αξίζεις. Πέρνα σε μια σχολή και μετά ψάξε έναν ασφαλή μηχανισμό απορρόφησης. Αυτό δεν είναι συνταγή προόδου. Είναι συνταγή στασιμότητας.Το πιο ειρωνικό είναι ότι η ίδια κοινωνία που θεοποίησε το δημόσιο πτυχίο έκανε επί χρόνια πως δεν καταλαβαίνει κάτι πολύ απλό. Τα πτυχία κρίνονται πρώτα απ’ όλα από άλλους θεσμούς γνώσης και από την αγορά, όχι από την κρατική μεταφυσική που τους αποδίδουμε εμείς.

Αυτό ακριβώς αποκαλύπτει και η 7 ανθρωποφαγία κατά του Μακάριου Λαζαρίδη. Δεν είναι μόνο ηθικός πανικός. Είναι η παλιά ελληνική εμμονή με το τυπικό προσόν. Η ιδέα ότι ο άνθρωπος εξαντλείται στον τίτλο του. Ότι η αξία του μπορεί να συμπυκνωθεί σε ένα χαρτί που απέκτησε στα είκοσι δύο του. Πρόκειται για βαθιά αντιφιλελεύθερη αντίληψη. Γιατί ο φιλελευθερισμός βλέπει το άτομο ως διαρκώς εξελισσόμενο ον, όχι ως φάκελο. 

Ένας επαγγελματίας πενήντα ετών δεν αξιολογείται σοβαρά από το πού σπούδασε πριν τριάντα χρόνια, αλλά από το τι έχει κάνει έκτοτε. Από τις αποτυχίες που ξεπέρασε. Από τις ομάδες που διοίκησε. Από τα προβλήματα που έλυσε. Από τους πελάτες που κράτησε. Από την ευθύνη που σήκωσε όταν τα πράγματα πήγαν στραβά. Η αγορά, όταν λειτουργεί σωστά, είναι πολύ πιο απαιτητική και πολύ πιο δίκαιη από τη γραφειοκρατική λατρεία των τίτλων. Δεν σε ρωτά μόνο τι δήλωσες ότι είσαι. Σε ρωτά τι μπορείς να παραδώσεις.Αυτό ακριβώς δεν καταλάβαμε ποτέ».

                                                                       (Αλ. Σκούρας-liberal.gr)

«Κάθε μέρα 79,8 εκατ. βαρέλια αργού πετρελαίου - στο 76% της παγκόσμιας παραγωγής - διακινούνται με τεράστια δεξαμενόπλοια. Οι ιδιοκτήτες τους «είναι προσωπικότητες πληθωρικές, με εξαιρετική έφεση στο ρίσκο, σχολιάζει σε ρεπορτάζ της η Corriere Della Sera. Συχνά οι επιχειρήσεις τους περιβάλλονται από μια αχλή μυστηρίου. Ανάμεσά τους, αρκετοί ισχυροί έλληνες εφοπλιστές».  

                                                                           (Protagon Team )

Εδώ ...γελάμε

                                                                                              (Α.Πετρουλάκης- ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)