Μνημείο... αδιαφορίας

 

Στον Δήμο Ιωαννιτών δεν έχουμε απλώς ένα κλειστό ρεύμα δρόμου. Έχουμε ένα μνημείο αδιαφορίας και -πλέον- καθαρού κυνισμού. Δύο ολόκληρα χρόνια τώρα, μια πρόχειρη περίφραξη στέκεται εκεί που κάποτε κυλούσε η κυκλοφορία. Όχι γιατί υπήρξε κάποια μεγάλη καταστροφή. Όχι γιατί το έργο ήταν τεχνικά αδύνατο. Αλλά γιατί κάποτε έπεσαν δυο-τρεις πέτρες. 

Σε οποιαδήποτε άλλη πόλη, το πρόβλημα θα είχε αντιμετωπιστεί άμεσα με  μεταλλικό δίχτυ. Εδώ επελέγη η λύση του «κλείσε τον δρόμο και ξέχνα το». Αυτό όμως δεν είναι καθυστέρηση, είναι επιλογή. Επιλογή να βαφτίζεις το «πρόχειρο» ως «προσωρινό» και να το αφήνεις να σαπίσει στη θέση του μέχρι να γίνει κανονικότητα. Επιλογή να αναθέτεις μελέτες όχι για να λύσεις το πρόβλημα, αλλά για να το μεταθέτεις στο επόμενο γραφείο, στο επόμενο έτος, στον επόμενο προϋπολογισμό. 

Και ο πολίτης; Ας συνηθίσει ότι στην πόλη του, ένα κομμάτι δρόμου μπορεί να εξαφανιστεί για χρόνια και χωρίς τέλος. Ας μάθει να αποδέχεται ότι η «ασφάλεια» είναι το πιο βολικό άλλοθι για να μην γίνει τίποτα ή γιατί κάποιοι έχουν βολευτεί να διοικούν μια πόλη από απόσταση… ασφαλείας. 

Αυτό όμως δεν είναι απλώς αμέλεια, είναι αισθητικός μηδενισμός με θέα τη λίμνη. Η συγκεκριμένη δε περίφραξη πρέπει να είναι ό,τι πιο πρόχειρο έχει δει ελληνική πόλη μέχρι σήμερα. Αφήστε που σε πολλά σημεία έχει πέσει, έχει ανοίξει, έχει διπλώσει στον δρόμο…

Φυσικά, αν δει κανείς το πώς γίνονται τα έργα στην πόλη, με τις καθυστερήσεις και τις παρατάσεις επί παρατάσεων να έχουν γίνει κανόνας (βλ. Κεντρική πλατεία, Γιαννιώτικο Σαλόνι, Μεγάλος δακτύλιος, Παλιό Πανεπιστήμιο, Έργα στο Κάστρο κτλ.) θα καταλάβει. 

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που το Υπουργείο Πολιτισμού αφαίρεσε από τον Δήμο Ιωαννιτών όλες τις μελέτες που αφορούσαν το Ασλάν Τζαμί και τον Τουρμπέ στη Β.Α. Ακρόπολη του Κάστρου παρόλο που ο Δήμος ήταν εκείνος που είχε αναθέσει τις μελέτες. Όμως η πολύμηνη καθυστέρηση στην ολοκλήρωσή τους  παρά τις συνεχείς προειδοποιήσεις του Υπουργείου, οδήγησαν στην αφαίρεση των αρμοδιοτήτων. Καταλαβαίνουμε λοιπόν πώς δουλεύουν οι δημοτικές υπηρεσίες…

Καμαρώστε:

 

Επισκευάζω, βάφω, συντηρώ... άγνωστες λέξεις

 

Πάνε και τα όμορφα κιγκλιδώματα στον παραλίμνιο δίπλα στα καραβάκια. Eξαφανίστηκαν. Όλα "ένα με το έδαφος" λοιπόν, ισοπεδωμένα, για να ταιριάξουν στη “λογική” της Δημοτικής Αρχής ή μάλλον στην απουσία στοιχειώδους λογικής. 

Γιατί τα κιγκλιδώματα δεν είναι διακοσμητικά καπρίτσια. Είναι όρια. Και τα όρια, όσο κι αν δεν αρέσουν σε κάποιους «οραματιστές» των ισοπεδωτικών αναπλάσεων που βλέπουμε να λαμβάνουν χώρα στην πόλη μας, υπάρχουν για λόγους πολύ συγκεκριμένους: ασφάλεια, προστασία, οργάνωση του χώρου. Το να τα ξηλώνεις, θυμίζει περισσότερο ιδεολογική εμμονή παρά σχεδιασμό. Το ίδιο έκαναν καιρό τώρα και στο πεζοδρόμιο της Νιάρχου, εκεί στο παρκάκι του κόμβου προς Πανεπιστήμιο, στα Σεισμόπληκτα.

Έτσι, το πράσινο θα γίνει πατημένο χώμα σε λίγους μήνες ενώ η  «αισθητική αναβάθμιση» που θα έπρεπε να υπάρχει έχει μετατραπεί ήδη σε εικόνα εγκατάλειψης. Και το πιο ειρωνικό; Αυτά τα «όμορφα κιγκλιδώματα» που ξηλώνονται, συχνά είναι ακριβώς εκείνο το στοιχείο που έδινε χαρακτήρα στον χώρο και μια αίσθηση φροντίδας, ορίου και ταυτότητας. Κάτι που, ως φαίνεται, ενοχλούσε...

Υ.Γ.: Μια απορία: Πού το εξαφάνισαν άραγε όλο αυτό το κάγκελο; 

                                             ...το ισοπεδωτικό "τώρα"

...το όμορφο "πριν"

Eδώ... γελάμε

 

Βρώμα και δυσωδία...

 

Για έναν δήμο όπως ο Δήμος Ιωαννιτών, που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη λίμνη ως τουριστικό και συμβολικό κεφάλαιο το να αφήνει νεκρά ψάρια να επιπλέουν για μέρες στη λίμνη χωρίς να τα περισυλλέγει —και μάλιστα σε περίοδο αυξημένων αφίξεων— δείχνει τρία βασικά πράγματα:

1. Έλλειψη άμεσης αντίδρασης - Τέτοια φαινόμενα απαιτούν επέμβαση αμέσως μόλις εντοπιστούν και όχι σε κάποιες μέρες και σίγουρα όχι μόνο σε κάποια σημεία. Υπάρχουν συγκεκριμένα πρωτόκολλα για συλλογή νεκρών οργανισμών και έλεγχο των αιτίων (ρύπανση, έλλειψη οξυγόνου, θερμικό στρες κ.λπ.) Η καθυστέρηση σημαίνει σίγουρα μέγιστη αδιαφορία.

2. Υποτίμηση του κινδύνου - Τα νεκρά ψάρια δεν είναι μόνο αισθητικό πρόβλημα. Μπορεί να συνδέονται με: ευτροφισμό, ρύπανση, παθογόνους μικροοργανισμούς. Αν δεν υπάρχει επίσημη ενημέρωση, δημιουργείται εύλογη ανησυχία για τη δημόσια υγεία.

3. Πλήγμα στην τοπική οικονομία και αξιοπιστία - Σε μια πόλη που «πουλάει» τη λίμνη ως εμπειρία, τέτοιες εικόνες ακυρώνουν την τουριστική αφήγηση. Ο επισκέπτης δεν θα θυμάται τα αξιοθέατα, θα θυμάται τη δυσοσμία και την εγκατάλειψη. Και πρέπει να έχει κανείς ιδιαίτερο ταλέντο για να μετατρέψει μια λίμνη-σύμβολο σε πλωτή βιτρίνα αδιαφορίας. Και ακόμη μεγαλύτερο για να το το κάνει αυτό μέσα σε τριήμερο τουριστικής αιχμής.

Και το πρόβλημα βεβαίως δεν είναι μόνο η δυσωδία, είναι και η ...συνήθεια. Η συνήθεια να αφήνεις τα πράγματα να φτάνουν πρώτα σε ένα ορατό σημείο σήψης πριν κινηθείς. Η συνήθεια να θεωρείς ότι η εικόνα θα ξεχαστεί πιο γρήγορα από τη δική σου ευθύνη.

Η λίμνη όμως δεν είναι ντεκόρ, είναι ζωντανός οργανισμός. Και όταν αυτός ο οργανισμός αρχίζει να «μιλάει» με νεκρά ψάρια, ζητάει σωστή διαχείριση. Αλλά η διαχείριση απαιτεί και ετοιμότητα. Γιατί ο επισκέπτης που ήρθε για μια ήρεμη απόδραση δεν θα θυμάται ούτε τα σοκάκια, ούτε την ιστορία, ούτε τη θέα. Θα θυμάται τη στιγμή που κοίταξε τη λίμνη και σκέφτηκε: «Πω, πω ψόφια ψάρια… πώς βρωμάει…»

Πέρα όμως από την αιτία του φαινομένου -που αργά ή γρήγορα θα τη μάθουμε - το πρόβλημα εντοπίζεται ακόμη και σήμερα στην αδιαφορία της Δημοτικής Αρχής να  περισυλλέξει τα νεκρά ψάρια. Αυτή τη στιγμή όλη η έκταση δίπλα στο λιμανάκι της Σκάλας βρωμάει από απόσταση, αφού τα ψάρια αποσυντίθενται μέσα στη βλάστηση και πάνω στο νερό. Και η ντροπή είναι διπλή αν σκεφτεί κανείς πως στην πόλη βρίσκονται αθλητές από όλον τον κόσμο και αρκετά τηλεοπτικά συνεργεία για τον ποδηλατικό γύρο της χώρας...

Και νa σκεφτεί κανείς ότι δίπλα ακριβώς υπάρχει παιδική χαρά και γονείς που κάθονται στα παγκάκια...

    

                                        Ακόμη και τα χόρτα, κομμένα μεν - αμάζευτα δε...

                 Το λιμανάκι πριν λίγα χρόνια... από τότε, κάθε χρόνο και χειρότερα...

Ιδού... ο αρχοντο-χωριατισμός μας

Στην Περιφέρεια Ηπείρου έχουν αποφασίσει να πάρουν την οδική ασφάλεια στα σοβαρά αφού στη μέση του πουθενά ξεφυτρώνουν κυκλικοί κόμβοι (βλ. Γοργόμυλος) ή μαρμάρινα πεζοδρόμια (βλ. Λαψίστα). Και την ίδια στιγμή, λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, σε κάποιους  κυκλικούς κόμβους οι οδηγοί κινούνται μεταξύ ενστίκτου και τύχης. Γιατί εκεί δεν υπάρχουν σαφείς λωρίδες κίνησης αφού οι διαγραμμίσεις έχουν σβηστεί. Λένε πως ήταν λευκές. Σήμερα είναι περισσότερο μια φιλοσοφική έννοια: «υπάρχουν αν τις πιστεύεις». Κι έτσι η ελληνική εκδοχή της οδικής ασφάλειας δοκιμάζεται ακόμη και σε εντελώς καινούριους και πανάκριβους δρόμους.

Η διαγράμμιση μπορεί βέβαια να μην "κόβει κορδέλες" αλλά καθοδηγεί και προστατεύει. Προλαβαίνει ατυχήματα. Γιατί λέει στον οδηγό: «εδώ σταματάς», «εδώ περνάς», «εδώ περιμένεις». Χωρίς αυτήν, ο δρόμος γίνεται υπόθεση χαρακτήρα. Ο πιο διστακτικός κολλάει. Ο πιο επιθετικός περνάει και ο πιο άτυχος… πληρώνει.

Όσο για τους κόμβους έχουμε από όλα τα είδη: κουρεμένο γκαζόν, ακούρευτα χόρτα, βλάστηση Αμαζονίου. Λες και ήταν τόσο δύσκολο σε έναν δρόμο των εκατομμυρίων να είχαν εξαρχής οι κόμβοι πλαστικό γκαζόν όπως γίνεται σε άλλες περιοχές της χώρας.  

Εκτός αυτού, η άγρια βλάστηση και ειδικά στη Λεωφόρο/Είσοδο της πόλης έχει ξεπεράσει προ πολλού τα διαχωριστικά σε ύψος και σε πολλά σημεία δεν φαίνεται καν η απέναντι στροφή. 

Αν όμως είχαμε διαγραμμίσεις και κουρεμένο γκαζόν στην ώρα του πώς θα ξεχώριζε ο αρχοντοχωριατισμός μας; Να δίνουμε δηλαδή 27 εκατομμύρια ευρώ για έναν δρόμο αλλά να μην έχουμε πέντε φράγκα για μπογιά και γκαζόν στους κόμβους!   

Άφαντες οι διαγραμμίσεις...

Βλάστηση Αμαζονίου...

                                                               Κόμβοι όλων των ειδών...

 

Εδώ... γελάμε

                                                                                                  (Ηλ. Μακρής-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ) 

 

Θεραπεύεται η αναιμία με αφαίμαξη;

 

«Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζητά μεγαλύτερο μακροπρόθεσμο προϋπολογισμό για την περίοδο 2028 με 2034. Η αρμόδια επιτροπή θέλει αύξηση 10%, ώστε η Ένωση να χρηματοδοτήσει άμυνα, ανταγωνιστικότητα, αγρότες, περιφέρειες, Ουκρανία, κλίμα, υγεία και πολιτική προστασία. Όλα παρουσιάζονται ως επείγοντα, αδιαπραγμάτευτα και ιστορικά αναγκαία. Στο τέλος, όμως, η απάντηση είναι πάντα η ίδια: περισσότερα χρήματα, περισσότεροι φόροι, περισσότερη εξουσία. Αυτό είναι το παλιό τέχνασμα κάθε γραφειοκρατίας. 

Δεν ζητά ποτέ περισσότερους πόρους για τον εαυτό της, αλλά για την Ιστορία, την ασφάλεια, τις επόμενες γενιές, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τον πολίτη. Έπειτα ο πολίτης πληρώνει, η γραφειοκρατία μεγαλώνει και η πολιτική τάξη συγχαίρει τον εαυτό της για την ευαισθησία της. Το πρόβλημα της Ευρώπης δεν είναι ότι έχει λίγα λεφτά. Είναι ότι έχει κακές προτεραιότητες, υπερβολική ρύθμιση και μια πολιτική τάξη που συγχέει την ισχύ με τη δαπάνη. Ψηφιακοί φόροι, πράσινες επιβαρύνσεις, εταιρικές συνεισφορές, μηχανισμοί άνθρακα και κάθε λογής δημιουργική φορολογική μηχανική παρουσιάζονται ως δίκαιες και ευρωπαϊκές λύσεις. 

Η ουσία όμως δεν αλλάζει. Οι Βρυξέλλες ζητούν περισσότερη οικονομική αυτονομία για τον εαυτό τους και λιγότερη οικονομική ελευθερία για την κοινωνία. Σε αυτή τη λογική εντάσσεται και το CORE, η προτεινόμενη εισφορά επί του κύκλου εργασιών μεγάλων επιχειρήσεων. Ο φόρος στον τζίρο τιμωρεί την οικονομική δραστηριότητα πριν καν υπάρξει κέρδος. Χτυπά την επιχείρηση με χαμηλά περιθώρια σχεδόν όπως χτυπά και την επιχείρηση με τεράστια κερδοφορία, δημιουργώντας στρεβλώσεις, αβεβαιότητα και κίνητρα αποεπένδυσης. 

Όταν μια επιχείρηση φορολογείται επειδή έχει μεγάλο κύκλο εργασιών, το μήνυμα είναι απλό: μην μεγαλώνεις πολύ, μην επενδύεις πολύ, μην αποκτάς υπερβολική παρουσία. Αυτό είναι το ακριβώς αντίθετο από ό,τι χρειάζεται μια ήπειρος που αγωνιά για την παραγωγικότητα, την τεχνολογία και την παγκόσμια ανταγωνιστικότητά της. Είναι σαν να θεραπεύεις την αναιμία με αφαίμαξη. 

Η Ευρώπη πρώτα φορτώνει τις επιχειρήσεις με κανονισμούς, συμμόρφωση, πράσινες υποχρεώσεις, ψηφιακούς κανόνες και ακριβή ενέργεια. Έπειτα ανακαλύπτει ότι υστερεί στην καινοτομία, στις επενδύσεις και στην παραγωγικότητα. Στο τέλος ζητά νέους φόρους για να επιδοτήσει την υστέρηση που η ίδια δημιούργησε.

Το πιο θρασύ επιχείρημα είναι ότι οι μεγάλες επιχειρήσεις πρέπει να πληρώσουν επειδή επωφελούνται από την ενιαία αγορά. Ποια ενιαία αγορά; Η Ευρώπη παραμένει μωσαϊκό φορολογικών κωδίκων, εργασιακών κανόνων, καταναλωτικών ρυθμίσεων και εθνικών εξαιρέσεων. Τριάντα χρόνια μετά, οι Βρυξέλλες δεν έχουν ολοκληρώσει την αγορά που διαφημίζουν. Τώρα θέλουν να χρεώσουν τις επιχειρήσεις για μια υπόσχεση που δεν παρέδωσαν πλήρως. 

Η Ευρώπη χρειάζεται λιγότερη γραφειοκρατία, φθηνότερη ενέργεια, βαθύτερες κεφαλαιαγορές, πραγματική ενιαία αγορά, άνοιγμα στην καινοτομία και σοβαρή άμυνα. Αυτά δεν αγοράζονται με έναν ακόμη φόρο. Κερδίζονται με πολιτικό θάρρος και με την παραδοχή ότι ο πλούτος δημιουργείται πριν αναδιανεμηθεί».

(Απόσπασμα άρθρου του Αλ. Σκούρα από το liberal.gr)