Εδώ ... γελάμε

 
                                                                                                           (Χρ.Παπανίκος - "Ελλάδα 24")

Πριν πάμε στις κάλπες..

 

«Είναι πρόδηλο ότι ένα μέρος του σημερινού πολιτικού συστήματος και οι πολίτες που το εμπιστεύονται δεν έμαθαν τίποτα από την άκρως επικίνδυνη χρεοκοπία που βίωσε η χώρα. Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, προτείνουν για τις εκλογές του επόμενου χρόνου τις δοκιμασμένες παρελθοντικές πολιτικές χρεοκοπίας, υπερακοντίζοντας σε λαϊκισμό. 

Ένα μέρος των πολιτών που ακολουθούν αυτά τα ανεύθυνα, λαϊκίστικα κόμματα έχει με τη βοήθεια τους ξεχάσει ότι η πατρίδα τους έφτασε στο χείλος της καταστροφής και βίωσε την παγκόσμια απαξίωση. Εν τούτοις οι ίδιοι αυτοί λαϊκιστές υπερακοντίζουν σε πατριωτισμό κατηγορώντας την Κυβέρνηση για ενδοτισμό στο κεφάλαιο, την ίδια στιγμή που όλοι οι ολιγάρχες της χώρας αυτούς στηρίζουν.  

Η υπερίσχυση αυτών των λαϊκιστικών κομμάτων στις εκλογές του 2027 θα οδηγήσει με βεβαιότητα σε ακυβερνησία ή σε μια κυβέρνηση ασυντόνιστων ατάκτων, αυξάνοντας κατακόρυφα την πιθανότητα μιας νέας χρεοκοπίας. Οι διεθνείς συνθήκες όμως που θα συμβεί η νέα χρεοκοπία θα είναι εντελώς διαφορετικές από αυτές της προηγούμενης.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση διαφαίνεται η πιθανότητα να επικρατήσουν ακροδεξιές φυγόκεντρες, εθνικιστικές δυνάμεις σε κορυφαία της κράτη-μέλη όπως η Γαλλία, Γερμανία, Ολλανδία, Αυστρία με ελαττωμένο το αίσθημα της Ευρωπαϊκής Αλληλεγγύης. 

Η σύμμαχος για δεκαετίες Αμερική έχει μπει σε μια εντελώς άλλη τροχιά από αυτήν που γνωρίσαμε μετά τον πόλεμο. Έχει σήμερα καλύτερες σχέσεις με απολυταρχικά καθεστώτα, όπως αυτά της Ρωσίας, της Β. Κορέας, την Τουρκίας απ’ ότι οι πρώην δημοκρατικές σύμμαχες της χώρες, όπως ο Καναδάς, η Ευρώπη, η Αυστραλία. Η Αμερική μυρίζει ήδη απολυταρχία και εάν δεν αλλάξει κάτι στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου θα είναι δύσκολα αναγνωρίσιμη τον επόμενο χρόνο. 

Μια νέα χρεοκοπία σε μια χώρα σε κυβερνητική κρίση και μέσα στις διαμορφούμενες νέες διεθνείς συνθήκες θα αυξήσει την πιθανότητα μιας εθνικής κρίσης με την Τουρκία, η οποία άρχισε ήδη να πιέζει. Μια Κυβέρνηση και ένας Πρωθυπουργός ανίσχυρος κοινοβουλευτικά και δίχως διεθνές κεφάλαιο θα βάλουν τη χώρα σε εθνικές περιπέτειες. Ιδιαίτερα μια κυβέρνηση λαϊκιστών πολιτικών που δεν πιστεύουν στα σύνορα, εναγκαλίζονται τον ισλαμοφασισμό (όπως ο αναθεωρητικός γείτονας μας) και προσπαθούν ιδεοληπτικά να τραυματίσουν τη συμμαχία μας με τον μόνο ισχυρό σύμμαχο μας στην περιοχή, το Ισραήλ. 

Η Τουρκία πάντα επωφελείται των πολιτικών μας κρίσεων, έτσι πάτησε την Κύπρο, και εάν της δώσουμε την ευκαιρία τα αμέσως επόμενα δύο χρόνια δεν θα περιμένει το 2030 να εκφράσει δυναμικά τον αναθεωρητισμό της στο Αιγαίο. 

Δεν θα περιμένει δηλαδή να δράσει όταν η χώρα θα διαθέτει, μετά από μια ιστορικά πρωτόγνωρη ενίσχυση της άμυνας μας τα τελευταία 7 χρόνια, με λειτουργικά στο πεδίο 180 πολεμικά αεροσκάφη 4.5/5 γενιάς, με 4 υπερ-φρεγάτες Belharra, με την ασπίδα του ελληνο-ισραηλινού Αχιλλέα πάνω από τα νησιά μας και με μια εγχώρια αμυντική βιομηχανία να παράγει ίσως και 1.000.000 drones διαφόρων τύπων τον χρόνο. 

Οι Έλληνες πολίτες οφείλουν να τα γνωρίζουν όλα αυτά πριν μπουν στις κάλπες τον επόμενο χρόνο».

(Απόσπασμα άρθρου του Αχ.Γραβάνη  από το  liberal.gr)

 

 

 

Υποθαλάσσιος κόσμος...

 

Ο σκορπιός και η μικρή Μαρία...

 

«Τον Αύγουστο του 2022, ομάδα 38 μεταναστών που προσπαθούν να μπουν παράνομα στην Ελλάδα μέσω Τουρκίας, από τον Εβρο, εγκλωβίζεται σε νησίδα, στην ελληνική πλευρά του ποταμιού. Στις 12 Αυγούστου, εμφανίζονται στα σόσιαλ μίντια μηνύματα οργής, που υιοθετούν μια τραγική «είδηση»: «Η 5χρονη Μαρία κείται νεκρή και άταφη 5 μέρες, σε μια νησίδα του Έβρου όπου εκτοπίστηκε μαζί με άλλους 39 Σύρους από τις ελληνικές δυνάμεις στα μέσα Ιουλίου. Η μητέρα της θρηνεί πάνω από το κορμάκι της που το βυθίζουν στο νερό για να το κρατάνε δροσερό & να το συντηρήσουν».  

Σύντομα λοιπόν φουντώνει η σχετική «ειδησεογραφία» και η αναπαραγωγή της «είδησης» επινοεί περισσότερο σπλάτερ, περισσότερη οργή και περισσότερα δάκρυα. Ενα υπόγειο κύμα διαμαρτυρίας εναντίον της ανάλγητης και φονικής κυβέρνησης Μητσοτάκη κλιμακώνεται, αφού τα αρχικά δημοσιεύματα στα σόσιαλ μίντια σχεδόν αμέσως υιοθετούνται από τα περισσότερα επαγγελματικά ΜΜΕ – μεταξύ των οποίων και τα κρατικά.  

Κι ύστερα, το δράμα έφτασε στο απόγειό του. Και η συγκίνηση με την οργή κλιμακώθηκαν όταν «διέρρευσε» το όνομα της μικρής νεκρής που μούλιαζε στο δροσερό νερό: Μαρία. Στο μεταξύ, ο τότε υπουργός Μετανάστευσης, Νότης Μηταράκης, υιοθέτησε και αυτός την εκδοχή της ύπαρξης της μικρής Μαρίας και, αντί να ζητήσει από τις αρχές μια σαφή αναφορά, μπήκε και αυτός στο κλίμα της πάνδημης θλίψης – όταν αργότερα έγινε σαφές ότι μικρή Μαρία δεν υπήρχε κι ότι ήταν μια επινόηση, ότι ήταν ένα ψέμα, πολλοί επισήμαιναν ότι ο υπουργός άλλαξε «αφήγημα», ότι ο υπουργός προσχώρησε στο ψέμα. 

Οι μετανάστες τελικά πέρασαν στην Ελλάδα. Η μικρή Μαρία, που υποτίθεται ότι διατηρούνταν στο νερό του Έβρου, είπαν ότι τελικά τάφηκε στη νησίδα, η συγκίνηση μεγάλωνε έστω κι αν κανείς δεν μπορούσε να δώσει το στίγμα του υποτιθέμενου τάφου της. Η ιστορία πέρασε αμέσως στον ξένο Τύπο, στο σάιτ του γερμανικού περιοδικού Spiegel μάλιστα δόθηκε μεγάλη έμφαση, το θέμα επικαιροποιούνταν συνεχώς, οι εξελίξεις έτρεχαν, ο πόνος και η οργή για την ακροδεξιά κυβέρνηση Μητσοτάκη στην Ελλάδα ήταν πλέον υπόθεση της ευρωπαϊκής, σε λίγο και της παγκόσμιας κοινής γνώμης. 

Στο μεταξύ, όταν οι αρχές άρχισαν να διερευνούν το περιστατικό και η κανονική δημοσιογραφία αναζήτησε τα τεκμήρια του δράματος, έγινε βεβαιότητα ότι νεκρή μικρή Μαρία δεν υπήρξε κι ότι όλη η ιστορία ήταν στημένη. Βόλευε βέβαια πολλούς. Τηρουμένων των αναλογιών, το δηλητήριο του φανταστικού σκορπιού ο οποίος δάγκωσε τη φανταστική μικρή Μαρία είχε τη σύνθεση των ξυλολίων που, αργότερα, μετά το τρομερό δυστύχημα των Τεμπών, επινοήθηκαν για να ξεσηκωθεί ο οργισμένος κόσμος κατά του Μητσοτάκη.  Ακόμα και η δυσφήμηση της χώρας ως ρατσιστικής και φονικής, κι αυτή ήταν μέρος της ίδιας μηχανής που είχε στήσει το ψεύτικο θέμα. 

Το γεγονός ότι, ύστερα από μερικούς μήνες, ακόμα και το Spiegel απέσυρε τα δημοσιεύματά του, αρχικά υιοθετώντας αμφιβολίες για κάποιες από τις «πληροφορίες» και τελικά κατεβάζοντάς τα από τη σελίδα του, λέει πολλά για τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούνται πολλά ΜΜΕ, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.  

Oπως και στα ξυλόλια, έτσι και στην ανύπαρκτη νεκρή μικρή Μαρία του Έβρου ανακατεύτηκαν πολλά πρόσωπα, ο ρόλος των οποίων δεν ξεκαθαρίστηκε ποτέ. Ανακατεύτηκαν εκπρόσωποι ΜΚΟ με αντικείμενο το Προσφυγικό που έκαναν και τους δημοσιογράφους. Ανακατεύτηκαν προσωπικότητες του διαδικτύου που υιοθέτησαν ασμένως χωρίς διασταύρωση τις ψεύτικες φήμες. Ανακατεύτηκε και μια κυρία ονόματι Μπάιντα Αλ Σάλεχ, μόνιμη κάτοικος ενός χωριού στη Ρηνανία, συγγραφέας στα αραβικά, που είχε εμφανιστεί ως πρόσφυγας στον Έβρο υποτίθεται με τη γιαγιά της. 

Όταν οι μετανάστες ζήτησαν άσυλο πρόσφυγα και μεταφέρθηκαν στη Δράμα, αυτή τους εγκατέλειψε, παράτησε και την ανύπαρκτη γιαγιά της και, σύντομα, από την Αθήνα πέταξε για τη Γερμανία. Τι έμεινε από εκείνη την εποχή; Μια προσπάθεια να ξεχαστούν η διαστρέβλωση και το ψέμα, επειδή η πολιτική ζωή στην Ελλάδα συνεχίζεται μέσα από διαστρεβλώσεις και ψέματα.  

Αν ήμουν κυβέρνηση, πάντως, θα έκανα τα πάντα για να μην ξεχαστεί η μικρή Μαρία –έστω, το φάντασμά της. Όπως θα έκανα τα πάντα για να αποκαλύψω τους μηχανισμούς μέσω των οποίων διακινήθηκαν τα παραμύθια για ξυλόλια και μπαζώματα. Όπως θα έκανα τα πάντα για να μη δεσπόζει στην είσοδο της κρατικής ραδιοτηλεόρασης το μνημείο των υποτιθέμενων νεκρών της ΕΡΤ, όταν την έκλεισε ο Αντώνης Σαμαράς. 

Κι αν φοβούνται μην κατηγορηθούν ότι γκρεμίζουν ένα έργο τέχνης, ας το κρατήσουν αλλά ας αλλάξουν το νόημά του, σε αυτό που πραγματικά είναι: σε μνημείο διαστρέβλωσης και πολιτικής συκοφαντίας, σε μνημείο των ψεμάτων με τα οποία κατά σύστημα γίνεται προσπάθεια να εκβιαστεί το λαϊκό αίσθημα».

(Απόσπασμα άρθρου του Ηλ. Κανέλλη από το protagon.gr)

 

 

Εδώ ... γελάμε

 

                                                                                                         (Ηλ.Μακρής- ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Ρήσεις...

 

Το πρόβλημα της Ευρώπης...

 

«Η ομιλία της Κριστίν Λαγκάρντ στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ δεν προκάλεσε καμία έκπληξη σε όποιον παρακολουθεί συστηματικά τα τεκταινόμενα στην Ευρώπη. Η πρόεδρος της ΕΚΤ περιέγραψε ένα μεταπολεμικό μοντέλο ανάπτυξης που εξασθενεί, μια Κίνα που ανταγωνίζεται πλέον την Ευρωζώνη στο 40% των κλάδων - όπου η ήπειρος κατείχε παλαιότερα πλεονέκτημα, έναντι 25% στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ενεργειακό κόστος υπερδιπλάσιο από το Αμερικανικό, και έναν κόσμο όπου μόνο πέρυσι θεσπίστηκαν πάνω από 2.500 νέα περιοριστικά μέτρα στο διεθνές εμπόριο. Το πρόβλημα όμως δεν είναι όσα είπε. Το πρόβλημα είναι πότε τα είπε, και το ότι χρειάστηκε να τα ξαναπεί.

Δύο χρόνια νωρίτερα, τον Σεπτέμβριο του 2024, ο Μάριο Ντράγκι . Στο κείμενο του  εντόπιζε τρεις άξονες καθυστέρησης της Ευρώπης έναντι των ΗΠΑ και της Κίνας. Το χάσμα καινοτομίας, την απουσία κοινού σχεδίου για αποανθρακοποίηση και ανταγωνιστικότητα, και τα κενά ασφάλειας που αυξάνουν την εξάρτηση από τρίτες χώρες.  Η έκθεση έκρουε από τότε τον κώδωνα του κινδύνου για το μέλλον της ΕΕ. 

Το ρυθμιστικό βάρος της Ένωσης έχει γίνει ασφυκτικό. Κάθε νέος κανόνας, κάθε πρόσθετη υποχρέωση συμμόρφωσης, σημαίνει για μια επιχείρηση περισσότερο χρόνο σε δικηγόρους και λογιστές και λιγότερο σε ανάπτυξη προϊόντος. Ο πολλαπλασιασμός αυτού του βάρους επί είκοσι επτά διαφορετικά εθνικά καθεστώτα, αποτυπώνει  την εικόνα μιας ηπείρου όπου η ίδια η νομοθεσία λειτουργεί ως εμπόδιο και όχι ως πλαίσιο ασφάλειας. Είναι ενδεικτικό ότι μεταξύ 2019 και 2024 η Ένωση έθεσε σε ισχύ περίπου 13.000 νομοθετικές πράξεις, έναντι 3.500 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το τίμημα ήταν συγκεκριμένο. 

Μεταξύ 2008 και 2021, το 30% των νεοφυών επιχειρήσεων αποτίμησης άνω του ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων (unicorn companies) εγκατέλειψε την Ένωση, αναζητώντας αλλού το κεφάλαιο και την ευελιξία που η ίδια η ήπειρος αρνιόταν να τους προσφέρει.   Αυτή είναι η ακριβής εικόνα της  πολιτικής  στην Ευρώπη. Διάγνωση, ψήφισμα υπενθύμισης, νέα διάγνωση από άλλο θεσμικό όργανο, και η «EU Inc.» να επαναπροτείνεται ως νέα ιδέα το 2026 όπως ακριβώς είχε συμβεί το 2024.

Εδώ προκύπτει  το πραγματικό ερώτημα, και δεν είναι οικονομικό. Γιατί μια Ένωση που γνωρίζει με ακρίβεια δεκαδικού ψηφίου το κόστος της αδράνειάς της συνεχίζει να μένει αδρανής; Η απάντηση βρίσκεται σε έναν φαύλο κύκλο που τροφοδοτεί ο ίδιος τον εαυτό του. Αδύναμοι ηγέτες σε επίπεδο Ένωσης σημαίνει αναβαλλόμενες αποφάσεις, στασιμότητα, και πολίτες που βλέπουν τα προβλήματά τους να διαγιγνώσκονται επανειλημμένα χωρίς ποτέ να λύνονται. Κάθε ηγέτης, ατομικά, έχει συμφέρον να ικανοποιεί το εθνικό του ακροατήριο, αφού εκεί κρίνεται η πολιτική του επιβίωση. 

Το άθροισμα όμως αυτών των ατομικά ορθολογικών επιλογών παράγει ένα συλλογικό αποτέλεσμα ζημιογόνο, μια Ευρώπη χωρίς ηγεσία ικανή να αναλάβει κόστος. Το ερώτημα που πραγματικά θέτει η ομιλία της Λαγκάρντ δεν αφορά την οικονομία της Ευρώπης. Θέτει έμμεσα  αλλά με ουσιαστικό τρόπο το ερώτημα αν η γενιά ηγετών που τη διοικεί σήμερα την ΕΕ διαθέτει το ανάστημα και το πολιτικό βάρος να σπάσει έναν κύκλο που η ίδια τροφοδοτεί. 

Σε τελική ανάλυση, η ιστορία δεν κρίνει όσους διαγιγνώσκουν σωστά. Κρίνει όσους από τη διάγνωση περνάνε σε πράξεις και κυρίως όσους  ενώ γνωρίζουν, δεν αποφασίζουν».

(Απόσπασμα άρθρου του Γ.Βουλγαράκη από το liberal.gr)