Εδώ ... γελάμε

 

Η φτώχεια μας αποτέλεσμα των επιλογών μας...

 

«Στα πρόσφατα στοιχεία της Eurostat, η Ελλάδα, μαζί με τη Βουλγαρία, εμφανίζονται ως οι φτωχότερες χώρες της ΕΕ, φτάνοντας στο 68% της αγοραστικής δύναμης του μέσου όρου της Ευρώπης. Πλουσιότερο εμφανίζεται το Λουξεμβούργο, αποκλίνοντας στο 239% από τον μέσο όρο, ενώ ακολουθεί η Ιρλανδία κ.λπ.Η εικόνα δεν ήταν πάντα έτσι. Πριν το 2010, στην Ελλάδα η αγοραστική δύναμη ξεπερνούσε το 90% του μέσου όρου της ΕΕ.

Πριν από 20-30 χρόνια, η Ελλάδα ξεπερνούσε όλες τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και την Πορτογαλία. Στο διάστημα αυτό, οι χώρες αυτές συνήλθαν από τις μεταπολεμικές συνέπειες του κομμουνιστικού μεσαίωνα, ενώ εμείς, το 2010, χρεοκοπήσαμε, χάνοντας το 25% του ΑΕΠ μας.Το ακόμη χειρότερο ήταν πως, αντί να ανασκουμπωθούμε και να βάλουμε μια τελεία στη χρεοκοπία, διορθώνοντας τα κακώς κείμενα, μείναμε για μια δεκαετία στάσιμοι, ενώ οι άλλοι -και ιδίως οι «ανατολικοί»- προχωρούσαν με δυναμικούς ρυθμούς.Ποιοι φταίνε, λοιπόν, για τη φτώχεια μας;

Το 2004 και το 2007, οι Έλληνες εκλέξαμε κάποιον που αύξησε κατακόρυφα τις δημόσιες δαπάνες, τα ελλείμματα και το χρέος. Σήμερα κυκλοφορεί και παριστάνει τον τιμητή των πάντων…

Το 2009, οι Έλληνες εκλέξαμε κάποιον που υποσχόταν πως «λεφτά υπάρχουν» και καθυστέρησε έξι μήνες για να καταλάβει πως η χώρα χρεοκοπούσε. Και αυτός τιμητής σήμερα…

Το 2015, εκλέξαμε κάποιους που υπόσχονταν πως θα διαγράψουν το χρέος με έναν νόμο και πως θα αποκαταστήσουν τις μειώσεις μισθών και συντάξεων την επόμενη μέρα. Σήμερα επιχειρούν να επανέλθουν για να μας σώσουν.Κάπως έτσι κυλήσαμε στον πάτο της ΕΕ.

Στις μέρες μας, όλοι αυτοί (πολιτικοί και πολίτες) που ευθύνονται περισσότερο για τη φτώχεια μας είναι και αυτοί που διαμαρτύρονται περισσότερο γι’ αυτήν.Η χώρα μας, παρά τους ρυθμούς ανάπτυξης των τελευταίων χρόνων που ξεπερνούν τον μέσο όρο της ΕΕ, δύσκολα θα καταφέρει να ξεκολλήσει από τον πυθμένα. Τούτο γιατί, με παρόμοιους αλλά και δυναμικότερους ρυθμούς, συνεχίζουν να αναπτύσσονται οι υπόλοιπες φτωχές χώρες του Νότου και της Ανατολικής Ευρώπης. 

Δεν είναι μόνο αυτό. Παρά τη χρεοκοπία, στην Ελλάδα αποφύγαμε να κάνουμε μεταρρυθμίσεις που θα έδιναν μεγαλύτερη ώθηση στην ανάπτυξη. Η απονομή δικαιοσύνης παραμένει από τις πιο αργές στην Ευρώπη. Το κράτος, παρά την επανάσταση του e-gov, παραμένει αναποτελεσματικό. Πόσοι αποδέχονται, όμως, αξιολόγηση, απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων και κατάργηση της μονιμότητας; Πόσοι θέλουν συνδυασμό μισθού με παραγωγικότητα στο Δημόσιο; Κάποιοι «ανάλγητοι νεοφιλελεύθεροι» μόνο…

Στην Ελλάδα πληρώνουμε σήμερα συντάξεις άνω των 30 δισ. ευρώ τον χρόνο, με τις μισές από αυτές να προέρχονται από τη φορολογία. Καταβάλλουμε δαπάνες για δημόσια υγεία περί τα 20 δισ. ευρώ τον χρόνο, απολαμβάνοντας ίσως τις πιο πλούσιες υπηρεσίες δημόσιας υγείας στον κόσμο.Ακόμη και ανασφάλιστος να εμφανιστεί κάποιος στο Δημόσιο Σύστημα Υγείας, θα τύχει πλήρους ιατροφαρμακευτικής φροντίδας, όσο δαπανηρή κι αν είναι η περίπτωσή του. Προσοχή: δεν υποστηρίζω να αφεθούν οι άνθρωποι στον δρόμο άρρωστοι και αβοήθητοι. Αυτό που θέλω να πω είναι πως όλα αυτά έχουν ένα κόστος.Όλα αυτά είναι πόροι που αφαιρούνται από τη δυνητική οικονομική ανάπτυξη.

Επιπλέον, η χώρα γερνά δημογραφικά. Συνήθως εκρηκτικούς ρυθμούς ανάπτυξης έχουν οι χώρες των οποίων ο πληθυσμός -και δη ο νεαρός πληθυσμός- αυξάνεται. Όταν αυξάνεται ο πληθυσμός, αυξάνεται το εργατικό και καταναλωτικό δυναμικό και, άρα, τόσο η προσφορά όσο και η ζήτηση. Όταν μειώνεται ο πληθυσμός, συμβαίνει το αντίστροφο.

Ακόμη, η Ελλάδα βρίσκεται σε μια παγίδα: είναι μια χώρα της Ευρώπης με καλά εκπαιδευμένο δυναμικό, αλλά οι πλουσιότερες οικονομίες της Δύσης προσφέρουν καλύτερους μισθούς, με αποτέλεσμα να προσελκύουν ένα σημαντικό μέρος από το δυναμικότερο κομμάτι της δυνητικής οικονομικής ανάπτυξης.Αυτά δύσκολα θα αλλάξουν… χωρίς κάποιο σοκ που θα μηδενίσει το κοντέρ των κεκτημένων, τα οποία δεν κατάφερε να περιορίσει δραστικά η χρεοκοπία του 2010.Η φτώχεια μας λοιπόν είναι αποτέλεσμα των επιλογών μας».

                                               (Αρθρο του Κ. Στούπα από το liberal.gr)

 

Εδώ ...γελάμε

                                                                                            (Ηλ.Μακρής- ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
 

Η επόμενη χρεοκοπία είναι έξω από την πόρτα...

 

«Από τον φετινό λαμπρό εορτασμό της 25ης Μαρτίου, εγώ έβγαλα ένα βασικό συμπέρασμα. Η τηγανίλα ενοχλεί το μέσο ελληνικό σπίτι. Ενδεχομένως να ισχύει και το άλλο. Η σύγχρονη ελληνική οικογένεια έχει ξεχάσει πώς αλευρώνεται ο μπακαλιάρος ή πώς φτιάχνεται το κουρκούτι. Όπερ η μέση ελληνική οικογένεια, ανήμερα του Ευαγγελισμού, είτε βγαίνει έξω να φάει, είτε παραγγέλνει. Παρήγγειλα κι εγώ, σάματις διαφέρω από τους υπόλοιπους ανθρώπους της εποχής μου; Όχι καθόλου. Διαφέρω όμως σε κάτι άλλο. 

Όταν παραγγέλνω, δεν φωνάζω παραλλήλως ότι πεινάω, ότι υποφέρω, ότι δεν τα βγάζω πέρα, ότι είμαι στο όριο της φτώχειας. Πάω σαν κύριος, στέκομαι στην ουρά του ψαράδικου, παίρνω το πακέτο μου, λέω ένα «Δόξα τω Θεώ» που έχω αυτή την δυνατότητα και γυρίζω σπίτι μου. Κι όταν λέμε ουρά, εννοούμε καμιά εβδομηνταριά άτομα, που άρχιζαν από το ταμείο, έβγαιναν έξω από το μαγαζί και συνέχιζαν ως πέρα στην γωνία του πεζοδρομίου. Όλοι δύσθυμοι και μουρμούρηδες.  

Μέσα στο ψαράδικο, τα πακέτα με τις παραγγελίες είχαν φτιάξει ένα πραγματικό βουνό δίπλα στο ταμείο. Αν έγερνε ο σωρός στο πλάι, ο ταμίας την είχε άσχημα. Ακόμα θα τον ψάχναμε κάτω από παντζαροσαλάτες και γαλέους.Χώρια αυτούς που τρώγανε στα τραπέζια γύρω-γύρω, χώρια εκείνους που περίμεναν ανυπόμονοι ν’ αδειάσει τραπέζι για να κάτσουν.Κάθε έτοιμο πακέτο είχε απ’ έξω κολλημένο με ζιλοτέιπ ένα χαρτάκι που έγραφε όνομα, ώρα παράδοσης, την παραγγελία (3 μπακαλιάροι, 1 καλαμαράκια, 1 πατάτες, 1 παντζάρια, 1 σκορδαλιά) και την τιμή. Νοικοκυρεμένα πράγματα. 

Τα χάζεψα έτσι που ήταν ντανιασμένα. Τα περισσότερα ήταν ανάμεσα στα 50 και τα 70 ευρώ.Υπήρχαν τουλάχιστον 100 πακέτα έτοιμα, με ώρες παράδοσης 12:30, 13:00 και 13:30, εκείνη την ώρα είχα πάει εγώ.

Η οικογένεια που δεν δίνει 15 ευρώ για να πάρει ένα φτερό μπακαλιάρου, να το ξαλμυρίσει και να το τηγανίσει (διότι βαριέται τα αλευρώματα και σιχαίνεται την τηγανίλα στην κουζίνα) αλλά προτιμά να δώσει 70 ευρώ για να τον πάρει απ’ έξω (κρύο γιατί τηγανίστηκε από το πρωί), ας μην διαμαρτύρεται παράλληλα ότι ζει στο όριο της φτώχειας. Διότι δεν ζει.

Ξέρω, θα μου πείτε την γνωστή θεωρία ότι στην ελληνική κοινωνία υπάρχουν φτωχοί που ούτε το φτερό του μπακαλιάρου από τον μπακάλη δεν έχουν ν’ αγοράσουν. Επίσης ότι δεν πρέπει να κρίνω μόνο από τους «λίγους» που έχουν να ξοδέψουν. Μα αυτό ακριβώς σας λέω. Οι «λίγοι» δεν είναι διόλου λίγοι, είναι πάρα πολλοί.

Υ.Γ. Πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι η μέση ελληνίδα ξοδεύει 400-800 ευρώ τον χρόνο για τα νύχια της.

Υ.Γ2. Ξέρω ότι αυτά που γράφω εκνευρίζουν. Δεν με νοιάζει, έφτασα σε μια ηλικία που διαθέτω την ελευθερία να γράφω αυτά που πιστεύω, αδιαφορώντας για τις αντιδράσεις. Ειδικά στα social media, τα οποία δεν διαβάζω ποτέ. Τσάμπα βρίζετε. 

Με την ευκαιρία να σας πω και το τελευταίο. Με το μυαλό που κουβαλάμε όλοι μας, έτσι που οδεύουμε συλλογικώς, η χρεωκοπία θα μας επισκεφθεί ξανά. Ήδη σκουπίζει τα παπούτσια της στο χαλάκι της εξώπορτας μας και ετοιμάζεται να χτυπήσει το κουδούνι».

(Απόσπασμα άρθρου του Δ. Καμπουράκη από το liberal.gr)

Ατάκες...

 

Ρήσεις...

 

Η παρέμβαση του Blair...

 

«Ο  Tony Blair δεν είναι μια τυχαία φωνή του παλιού πολιτικού κόσμου. Παραμένει το πιο αναγνωρίσιμο σύμβολο της ευρωπαϊκής κεντροαριστεράς των νικητών. Γι’ αυτό έχει τόσο βάρος το πρόσφατο άρθρο καταγγελίας του Blair για την ανίερη συμμαχία της αριστεράς με τον ισλαμισμό και για την απροθυμία της να αντιμετωπίσει τον αντισημιτισμό. 

Για χρόνια, όσοι υποδείκνυαν αυτή την ανίερη συμμαχία χαρακτηρίζονταν ακροδεξιοί ή συνωμοσιολόγοι. Αν μιλούσες για ισλαμισμό, ήσουν ισλαμόφοβος. Αν έλεγες ότι τμήματα της αριστεράς χαϊδεύουν θεοκρατικούς φανατισμούς επειδή τους βλέπουν ως χρήσιμους συμμάχους κατά της Δύσης και του Ισραήλ, ήσουν υπερσυντηρητικός. Αν επέμενες ότι ο αντισημιτισμός δεν ζει μόνο στα υπόγεια της άκρας δεξιάς αλλά και στα πανεπιστήμια, στις πορείες και στη ρητορική της επιλεκτικής αγανάκτησης, ήσουν ακραίος.

Τώρα όμως τα ίδια τα λέει ο Blair. Και ξαφνικά η γνωστή μέθοδος δεν δουλεύει. Δεν μπορούν να τον εμφανίσουν ως δεξιό τρολ. Δεν μπορούν να τον πετάξουν έξω από την προοδευτική γενεαλογία. Οπότε δοκιμάζουν κάτι άλλο. Να μειώσουν το κύρος της καταγγελίας του. Να παρουσιάσουν το κείμενό του ως υπερβολικό ή υστερικό.

Και όμως ο Blair δεν λέει κάτι εξωφρενικό. Λέει κάτι που θα έπρεπε να είναι κοινός τόπος σε κάθε φιλελεύθερη δημοκρατία. Ότι ένα μέρος της δυτικής αριστεράς έχει αναπτύξει μια επικίνδυνη σχέση με τον ισλαμισμό. Όχι επειδή δεν καταλαβαίνει τι είναι, αλλά επειδή τον αντιμετωπίζει ως χρήσιμο εργαλείο. Ως φορέα αντιδυτικής οργής. Ως σύμμαχο στην απονομιμοποίηση του Ισραήλ και της φιλελεύθερης δημοκρατίας.

Το πιο βρώμικο προϊόν αυτής της συμμαχίας είναι η αδυναμία σύγκρουσης με τον αντισημιτισμό. Όχι μόνο με τον παλιό, τον χυδαίο και δηλωμένο. Αλλά με τον νέο αντισημιτισμό, τον καλλιεργημένο, τον μεταμφιεσμένο, τον ηθικολογικό. Εκείνον που μιλά τη γλώσσα της “δικαιοσύνης” και της “αντίστασης”, ενώ στην πράξη μετατρέπει τους Εβραίους σε υπόπτους και δίνει ιδεολογική ασυλία στη μισαλλοδοξία. 

Η παρέμβαση του Blair είναι αποκαλυπτική ακριβώς επειδή λέει δημόσια αυτό που πολλοί ψιθύριζαν ιδιωτικά. Ότι δεν μπορείς να υπερασπίζεσαι τη δημοκρατία και να χαϊδεύεις ιδεολογίες που τη μισούν. Ότι ο αντισημιτισμός δεν γίνεται προοδευτικός επειδή αλλάζει περίβλημα. Και ότι ο φιλελευθερισμός δεν είναι αισθητική μετριοπάθειας, αλλά βούληση σύγκρουσης όταν απειλείται η ανοιχτή κοινωνία».

                      (Απόσπασμα άρθρου του Αλ .Σκούρα από το liberal.gr)