Εδώ ... γελάμε

                                                                                                              (Χρ.Παπανίκος -"Ελλάδα 24")

Σοφά λόγια...

      
 

                                                                                                                                             (Αρκάς)

Εικόνες του κόσμου...

 

Για ποια ακροδεξιά μιλάμε;

 

«Τα τελευταία χρόνια τα πρωτοσέλιδα της Ευρώπης βρίθουν από προειδοποιήσεις: «Έρχονται οι ακροδεξιοί». Κατ’ αρχάς, αρκετοί από εκείνους που σήμερα χαρακτηρίζονται συλλήβδην «ακροδεξιοί», πριν από πενήντα ή εβδομήντα χρόνια -τουλάχιστον σε ορισμένα κοινωνικά και εθνικά ζητήματα- θα μπορούσαν κάλλιστα να θεωρούνται συντηρητικοί ή ακόμη και κεντρώοι. Ο Αντενάουερ, ο Ντε Γκολ, ο Βίλι Μπράντ, ο Μιτεράν, ο Κολ ή η Θάτσερ, μπροστά στα σημερινά μέτρα πολιτικής ορθότητας, θα έμοιαζαν περίπου με «μουλάδες» του χριστιανικού συντηρητισμού.

Δεν μετατοπίστηκε μόνο η Δεξιά. Μετακινήθηκε ολόκληρο το πολιτικό γήπεδο.Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες διολίσθησαν προς μια αποσυνθετική θολότητα, την οποία οι ελίτ βάφτισαν «πρόοδο». Ορισμένα κοινωνικά στρώματα μετακινήθηκαν ριζικά προς τη μία κατεύθυνση και κάποια άλλα, πανικόβλητα, αντέδρασαν κινούμενα προς την αντίθετη.

Οι «ακροδεξιοί», λοιπόν, δεν έρχονται. Τους φέρνουν.Και τους φέρνουν με προσωπική εργολαβία εκείνοι που επί δεκαπέντε χρόνια κυβερνούν τις Βρυξέλλες, το Παρίσι και το Βερολίνο σαν να διοικούν ΜΚΟ και όχι μια ήπειρο η οποία βρίσκεται αντιμέτωπη με οικονομικό, δημογραφικό και γεωπολιτικό υποβιβασμό.Τι θα αλλάξει, λοιπόν, αν το σενάριο γίνει πραγματικότητα;

Πρώτον, η πράσινη μετάβαση. Το Green Deal, η απαγόρευση των νέων βενζινοκίνητων αυτοκινήτων από το 2035, ο μηχανισμός συνοριακής προσαρμογής άνθρακα και ολόκληρο το οικοδόμημα των τρισεκατομμυρίων ευρώ θα υποστούν ισχυρό σοκ.Όχι, επειδή η Λεπέν και το AfD αγαπούν το διοξείδιο του άνθρακα, αλλά επειδή ο Γερμανός εργάτης της αυτοκινητοβιομηχανίας και ο Γάλλος αγρότης με το τρακτέρ τούς ψηφίζουν ακριβώς για να ανακόψουν πολιτικές που αυξάνουν το κόστος παραγωγής και μειώνουν το διαθέσιμο εισόδημά τους.

Η Ευρώπη αντιπροσωπεύει περίπου το 6% των παγκόσμιων εκπομπών, αλλά συμπεριφέρεται σαν να ευθύνεται για το 70%. Η Κίνα κατασκευάζει ταυτόχρονα σταθμούς άνθρακα και εργοστάσια ηλιακών πάνελ - και μας πουλά τα προϊόντα και των δύο. Εμείς απαγορεύουμε, επιδοτούμε και έπειτα απορούμε γιατί χάνουμε τη βιομηχανική μας βάση.Αυτή η υποκρισία θα τελειώσει. Το τραγικό είναι ότι κινδυνεύουν να την τελειώσουν οι λάθος άνθρωποι, με τον λάθος τρόπο.

Δεύτερον, οι ρυθμίσεις. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει καταντήσει το μοναδικό μεγάλο οικονομικό μπλοκ στον πλανήτη του οποίου η κύρια εξαγωγή είναι οι κανονισμοί. GDPR, AI Act, οδηγίες βιωσιμότητας, εκθέσεις ESG, δέουσα επιμέλεια στις εφοδιαστικές αλυσίδες: ένα βουνό χαρτούρας που κοστίζει στις επιχειρήσεις δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ η Σίλικον Βάλεϊ και η Σεντζέν τρέχουν.

Μια Ευρώπη με τη Λεπέν και το AfD στο τιμόνι των δύο μεγαλύτερων οικονομιών της πιθανότατα θα βάλει μαχαίρι στη ρυθμιστική βουλιμία. Εδώ, ομολογώ, ο κλασικός φιλελεύθερος μέσα μου χαμογελά ένοχα.Το πρόβλημα είναι ότι οι ίδιοι που θα περιορίσουν τη γραφειοκρατία μπορεί να επιβάλουν δασμούς, «οικονομικό πατριωτισμό», επιδοτήσεις σε ημετέρους και κρατικές παρεμβάσεις αλά καρτ. Θα φύγει ο κομισάριος και θα έρθει ο προστατευτιστής. Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη, με εθνική σημαία στο κατάρτι.

Τρίτον, οι σχέσεις με τις ΗΠΑ. Εδώ το παράδοξο είναι απολαυστικό. Η Ουάσιγκτον του Τραμπ μπορεί να βρει στο Παρίσι και στο Βερολίνο ιδεολογικούς συγγενείς και ταυτόχρονα σκληρούς εμπορικούς αντιπάλους.Το ΝΑΤΟ δύσκολα θα διαλυθεί. Κανείς δεν σκοτώνει εύκολα την κότα που γεννά συμβόλαια δισεκατομμυρίων για αμερικανικά όπλα. 

Όμως η ευρωπαϊκή αμυντική ολοκλήρωση και το σχέδιο κινητοποίησης εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ κινδυνεύουν να μετατραπούν σε διαπραγματευτικά χαρτιά εθνικών παζαριών. Κάθε χώρα θα ζητά περισσότερα για τη δική της βιομηχανία, τη δική της ασφάλεια και τους δικούς της ψηφοφόρους. Η κοινή ευρωπαϊκή άμυνα θα θυμίζει πολυκατοικία όπου όλοι συμφωνούν ότι χρειάζεται επισκευή η στέγη, αλλά κανένας δεν θέλει να πληρώσει τα κοινόχρηστα.

Τέταρτον, η Ρωσία. Εδώ σταματούν τα αστεία. Η Λεπέν είχε χρηματοδοτηθεί στο παρελθόν μέσω δανείου από ρωσοτσεχική τράπεζα, ενώ σημαντικό τμήμα του AfD ουδέποτε συνάντησε ρωσικό αγωγό που να μην του αρέσει. Η στήριξη προς την Ουκρανία θα μετακινηθεί από το «όσο χρειαστεί» στο «όσο μας συμφέρει». Όποιος στην Αθήνα χαμογελά με αυτή την προοπτική ας το ξανασκεφτεί. 

Μια Ευρώπη που δεν μπορεί να αντιδράσει συλλογικά απέναντι σε εκείνον που εισβάλλει σε ευρωπαϊκή χώρα δεν θα μπορεί να πει κουβέντα ούτε για τουρκικές γεωτρήσεις στο Καστελλόριζο. Η «Ευρώπη των πατρίδων» μπορεί εύκολα να καταλήξει σε μια απλή ζώνη ελεύθερου εμπορίου, με 27 εθνικά βέτο και μηδενική στρατηγική ισχύ. Ο Όρμπαν θα πάψει να αποτελεί την εξαίρεση. Θα γίνει το πρωτόκολλο λειτουργίας.

Και τώρα το δυσάρεστο ερώτημα: ποιος έφτιαξε τη Λεπέν στο 35% και το AfD στο 28%;Ο Πούτιν; Τα κοινωνικά δίκτυα; Οι αλγόριθμοι; Οι «ψεκασμένοι»;Όχι, αγαπητοί.Τους έφτιαξαν κυρίως οι ελίτ που είπαν στον Γάλλο εργάτη ότι το πρόβλημά του είναι ο «λαϊκισμός», στον Γερμανό μικροαστό ότι η ενεργειακή του εξαθλίωση αποτελεί «αλληλεγγύη προς το κλίμα» και σε όλους μαζί ότι όποιος ζητά έλεγχο της παράνομης μετανάστευσης είναι περίπου φασίστας. 

Όταν απαγορεύεις τη λογική συζήτηση, δεν εξαφανίζεις το πρόβλημα. Παραδίδεις το μονοπώλιό του στους ακραίους. Οι λαοί, βεβαίως, δεν είναι ανήλικα θύματα. Οι λαοί ψηφίζουν και ό,τι ψηφίζουν το πληρώνουν, συνήθως με τόκο. Οι Γάλλοι και οι Γερμανοί θα πάρουν, αργά ή γρήγορα, την Ευρώπη που επέλεξαν. 

Το ερώτημα για εμάς, εδώ κάτω είναι αν θα έχουμε προλάβει να θωρακιστούμε δημοσιονομικά, αμυντικά και ενεργειακά, ώστε να μην πληρώσουμε τον λογαριασμό και του δικού τους τραπεζιού όταν έρθει η ώρα της κρίσης».

(Αοπόσπασμα άρθρου του Κ.Στούπα από το liberal.gr)

Ρήσεις...

 

Πού πηγαίνουν τα χρέη όταν δεν πληρώνονται...

 

«Ποτέ και κανένα ποσό χρήματος δεν εξαφανίζεται. Κάπου θα πάει. Σε κάποια τσέπη ή «τσέπη». Για παράδειγμα, τα εκατοντάδες εκατομμύρια δραχμές των υπερχρεωμένων, γνωστών ως «προβληματικές» επιχειρήσεις της περιόδου 1979-1989 χρεώθηκαν σε βάρος των φορολογουμένων, τα πολλά, των τραπεζών, τα περισσότερα και, τα λιγότερα, των μετόχων τους. 

Το ίδιο συνέβη με τα χρέη των ΔΕΚΟ, δηλαδή των κρατικών οργανισμών, που δανειζόντουσαν στο όνομα του ελληνικού κράτους, συχνά σε συνάλλαγμα και τα μετέτρεπαν σε δραχμές είτε για να καλύπτουν το κόστος της λειτουργίας τους (από τους συνεχώς αυξανόμενους μισθούς και τα «χαμηλά» τιμολόγια, κυρίως) είτε για να κλείνουν οι τρύπες που άνοιγε η κακή διαχείρισή τους, από τις λανθασμένες αποφάσεις των διοικήσεών τους (όλες κομματικώς διορισμένες), είτε από τις κλοπές που γινόντουσαν μέσω προμηθειών και άλλων σκοτεινών μεθόδων.

Όλα μαζευόντουσαν και κατέληγαν στο μεγάλο δημόσιο χρέος, δηλαδή σε λογαριασμούς που θα έπρεπε, κάποια στιγμή, να πληρώσουν οι φορολογούμενοι. Όπερ και εγένετο: μετά το 2010, όταν οι αγορές έχασαν την εμπιστοσύνη τους στο ελληνικό κράτος, βρεθήκαμε, εμείς οι φορολογούμενοι, να χρωστάμε τεράστια ποσά. Κι επειδή ήταν αδύνατο, ακόμη και με τα μέτρα βαριάς λιτότητας που επιβλήθηκαν και τις περικοπές που έγιναν σε όσα πλήρωνε το κράτος, να συγκεντρωθούν – και μάλιστα σε τόσο σύντομο χρόνο – ένα τόσο μεγάλο ποσό, χρειάστηκε να μας δανείσουν οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι και το ΔΝΤ.

Το ποιος χρωστούσε σε ποιoν, ποιο ποσό και για ποιο λόγο, κανείς δεν το γνώριζε με ακρίβεια, μέχρις ότου οι «τροϊκανοί» απαίτησαν να συντάξουν όλοι οι δημόσιες επιχειρήσεις και οι άλλοι οργανισμοί του δημοσίου, αλλά και το ίδιο το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους και, προφανώς οι εμπορικές τράπεζες, ακόμη και οι ιδιωτικές, λεπτομερείς και ονομαστικούς καταλόγους με τα χρέη.

Ποτέ στη Βουλή δεν έγινε κάποια συζήτηση, συγκροτημένη και ρεαλιστική, για όλα αυτά. Ποτέ η δημόσια διοίκηση, δηλαδή οι κυβερνήσεις, δεν πήραν στα χέρια τους, ούτε βεβαίως τις ζήτησαν, εκθέσεις που να καταγράφουν με λεπτομέρεια και διαφάνεια όλα αυτά τα χρέη. Με αποτέλεσμα, κανείς πολίτης να μη γνωρίζει σε ποιόν πλήρωσε τόσα χρήματα. Προφανώς, δεν γνωρίζει και σε ποιoν να τα χρεώσει.

Το μόνο που μας γλιτώνει από την επανάληψη αυτής της κατάστασης είναι η ιδιωτικοποίηση πολλών από εκείνους τους δημόσιους οργανισμούς/επιχειρήσεις, που σημαίνει ότι ακολουθούν πλέον Διεθνή Λογιστικά Πρότυπα και ελέγχονται από τους μετόχους τους, η εποπτεία του τραπεζικού συστήματος από την Τράπεζα Ελλάδος και τον ευρωπαϊκό Ενιαίο Εποπτικό Μηχανισμό (SSM), η μεταβίβαση των «κόκκινων» δανείων σε funds και η διαχείρισή τους από εξειδικευμένους servicers, η εποπτεία των λογαριασμών του ελληνικού κράτους από τους ειδικούς μηχανισμούς της συλλογικής Ευρωπαϊκής Εποπτείας και, τελικά, από το Εθνικό Αναπτυξιακό Ταμείο (υπερταμείο) και άλλους οργανισμούς που ιδρύσαμε και λειτουργούν κατ’ απαίτησιν της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Κι όμως, ακόμη σήμερα, η ρυθμιστική αρχή για την Ενέργεια (ΡΑΑΕΥ) αποκάλυψε ότι χρωστούμε σε απλήρωτους λογαριασμούς ηλεκτρισμού περισσότερα από τρεις χιλιάδες εκατομμύρια ευρώ ή ποσό άνω των 3 δισ., όταν συνολικά για την Άμυνα της χώρας ξοδεύουμε 5,8 δισ. ευρώ!Αν μαζέψουμε και πόσα άλλα χρωστούνται και δεν πληρώνονται, θα καταλάβουμε πόσο παραμένουμε αδιόρθωτοι και πόσο πολύ κάποιοι αδιαφορούν για όσα πληρώνουν οι γείτονές τους και συμπολίτες τους. Αδιαφορούν σε βαθμό προσβλητικό προς εμάς που πληρώνουμε τους λογαριασμούς και τα χρέη μας.

Κατά τα λοιπά έχουμε όλοι το ίδιο ακριβώς δικαίωμα ψήφου. Τα έχει αυτά η Δημοκρατία, αλλά δεν χρειάζεται να είναι η δική μας «δημοκρατία» τόσο εφεκτική. Κάτι πρέπει να αλλάζει, όταν οι πολίτες που πληρώνουν ψηφίζουν για να έχουν κράτος νοικοκύρη. Γιατί τα χρέη που δεν πληρώνονται καταλήγουν πάντοτε στην τσέπη των πολιτών που πληρώνουν τα χρέη τους».

(Απόσπασμα άρθρου του Μπ.Παπαδημητρίου από το liberal.gr)

 

 

 

Ρήσεις...