Κυριακή 26 Απριλίου 2026
.jpg)
Γιατί μισούν τη Δύση;
«Το ερώτημα ήταν απλό: Υπάρχει ένα μέτωπο δυνάμεων το οποίο, πολιτικά και πολιτισμικά, οργανώνεται γύρω από την αντίθεση με τον δυτικό πολιτισμό και ό,τι κι αν αυτός αντιπροσωπεύει, από τη δημοκρατία έως την ελευθερία του λόγου; Κι αν όντως υπάρχει αυτό το μέτωπο των δυνάμεων, έχει ενιαίες αξίες και κοινούς στόχους;
Η απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι ναι. Η απάντηση στο δεύτερο είναι όχι. Η Κίνα δεν αντιμετωπίζει τη Δύση με τον ίδιο τρόπο που την αντιμετωπίζει το Ιράν. Δεν απεχθάνεται τον τρόπο ζωής του δυτικού ανθρώπου, παρ’ όλ’ αυτά υποστηρίζει το καθεστώς των μουλάδων, που αντιμετωπίζει τη Δύση ως καθεστώς του Σατανά επί γης.
Κανείς δεν πιστεύει τον Πούτιν όταν εισβάλλει στην Ουκρανία υποστηρίζοντας ότι θέλει να αντιμετωπίσει ένα νεο-ναζιστικό κράτος που απειλεί τη δημοκρατία του. Το επιχείρημα παραπέμπει σε Μόντι Πάιθον. Εισβάλλει για να αποκαταστήσει την αυτοκρατορία που κατέρρευσε μαζί με τη Σοβιετική Ένωση. Και γι’ αυτό δεν σκοπεύει να σταματήσει στην Ουκρανία.
Γιατί το Ιράν και οι τρομοκρατικές οργανώσεις που το εκπροσωπούν θέλουν να αφανίσουν το Ισραήλ; Τους το επιβάλλει ο Αλλάχ; Όμως ο ίδιος Αλλάχ ωθεί τη Σαουδική Αραβία να συνυπογράψει με το Ισραήλ τις Συνθήκες του Αβραάμ.
Φυσικά, δεν περιμένετε απαντήσεις στα ερωτήματα. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι προσδοκώ ανάσταση νεκρών, κοινώς διανοητική αφύπνιση όσων είναι σε θέση να βρουν τα εργαλεία για να μετατρέψουν το χάος σε κατανοητό κόσμο. Τα στερεότυπα που μας οδήγησαν έως εδώ έχουν αποχυμωθεί.
Οι αντιθέσεις «προοδευτικών» – «αντιδραστικών» δεν μπορούν να εξηγήσουν τον σημερινό κόσμο. Έχουν αυτοαναιρεθεί από όσους τις υποστηρίζουν ακόμη, θεωρώντας «προοδευτικούς» τους ρατσιστές της Χαμάς που σκοτώνουν όποιον κάνει κάνα λάθος απαγγέλλοντας τις σούρες. Επειδή, καλώς ή κακώς, είμαι προϊόν της δυτικής παιδείας –κανείς δεν είναι τέλειος– πιστεύω ότι αυτή οφείλει να αναλάβει την ευθύνη της αφύπνισης ενός δυτικού κόσμου ο οποίος μοιάζει να έχει βαρεθεί τις αξίες του και να έχει κουραστεί από τον εαυτό του.
Όσοι μισούν τη Δύση και, παρά τις διαφορές που έχουν μεταξύ τους, συμφωνούν ότι ο δυτικός κόσμος δεν έχει πλέον τη διάθεση να υπερασπιστεί τις αξίες του. Κουρασμένος ο ίδιος από τους αιώνες της κυριαρχίας του, αντιδρά αντανακλαστικά χωρίς στρατηγικούς στόχους. Τα ευφυολογήματα του Τραμπ περί Γροιλανδίας και Καναδά αποδεικνύουν την ανάγκη της ηγέτιδος δύναμης της Δύσης να βρει κάποιον στόχο. Αρκεί να μη δυσκολευτεί όπως με το Ιράν
Στον σημερινό δυτικό κόσμο η αυτοσυνειδησία ταυτίζεται με τον προοδευτισμό και τον δικαιωματισμό οποιουδήποτε αυτοανακηρύσσεται μειονότητα. Εξαιρούνται όσοι προσπαθούν να προστατεύσουν τον πολιτισμό μας από τον μεταναστευτικό κατακλυσμό. Όσοι μιλούν για τις παλιές αξίες που τον οικοδόμησαν, την αρχαία Ελλάδα, τη Ρώμη και τον Χριστιανισμό αντιμετωπίζονται ως γέροντες αντιδραστικοί που ζουν έξω από την εποχή τους.
Είναι κι αυτό μέρος της σύγχυσης που ταλανίζει τη δυτική παιδεία. Η ταύτιση όσων θέλουν να καταστρέψουν τη Δύση με όσους ασκούν κριτική στο προοδευτικό ρεύμα που προσπαθεί να υπερβεί τα όριά της. Και επειδή δεν ξέρει τι υπάρχει από την άλλη πλευρά, αναζητά καταφύγιο στη φαντασίωση της Ανατολής. Ποια είναι αυτή; Ο ολοκληρωτισμός του Πούτιν ή η θεοκρατία του Ιράν;»
(Απόσπασμα άρθρου του Τ. Θεοδωρόπουλου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
Οι μισθοφόροι του Πούτιν...
«Πάνω από 1.700 Αφρικανοί μισθοφόροι πολεμούν αυτή τη στιγμή στον πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας (με την πλευρά της Ρωσίας, φυσικά). Το ξέρατε αυτό; Εγώ δεν το ήξερα. Ενα πράγμα που πολλές και πολλοί δεν γνωρίζουν για τον ρωσικό στρατό που πολεμάει στην Ουκρανία, είναι ότι είναι μισθοφορικός. Δεν πολεμάνε φαντάροι εκεί. Δεν έχει γίνει επιστράτευση στη χώρα. Γι’ αυτό, άλλωστε, ο Πούτιν αποκαλεί έναν πόλεμο που έχει κρατήσει περισσότερο από ό,τι ο 2ος Παγκόσμιος για τους Σοβιετικούς «ειδική επιχείρηση» και όχι «πόλεμο». Γιατί αν ήταν πόλεμος, τότε θα χρειαζόταν γενική ή μερική επιστράτευση.
Ο Πούτιν, όπως όλοι οι δικτάτορες, ακόμα και οι πιο στυγνοί, εξαρτάται για την πολιτική του επιβίωση από την ανοχή του λαού. Όσο και αν περιορίζει τις ελευθερίες τους, όσο και αν τους καταπιέζει (αυτό είναι ένα πολύ ενδιαφέρον καινούργιο βιβλίο για αυτό το θέμα), δεν μπορεί να σταθεί αν τους έχει όλους εναντίον τους, στους δρόμους. Πρέπει να τους δίνει πράγματα ή, τουλάχιστον, να μην τους παίρνει τόσα που να ξεπερνιούνται τα όρια της αδράνειας και της ανοχής.
Το 2022 ο Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία, πιστεύοντας ότι θα σαρώσει ολόκληρη τη χώρα μέσα σε λίγα 24ωρα. Τέσσερα χρόνια μετά, το 40% του κρατικού προϋπολογισμού πηγαίνει στον πόλεμο. Το «μαξιλαράκι» της κυβέρνησης, που πριν από τον πόλεμο ήταν πάνω από 100 δισ. δολάρια, έχει πέσει στα 55 δισ. επειδή η κυβέρνηση μοιράζει επιδόματα σε κάθε κοινωνική ομάδα που μπορεί, καθώς η παραγωγική οικονομία καταρρέει.
Η ακρίβεια καλπάζει. Και,
επιπλέον, πάνω από 300.000 Ρώσοι έχουν σκοτωθεί στο μέτωπο, ενώ άλλο ένα
εκατομμύριο (!) έχουν τραυματιστεί. Γι’ αυτό δεν έχει κηρυχτεί επισήμως
«πόλεμος». Επειδή αν πέρα από το οικονομικό στρίμωγμα ο Πούτιν ερχόταν να πάρει
και τους νέους από τη Μόσχα ή την Αγία Πετρούπολη για να τους ρίξει στη φωτιά
του πολέμου, το καθεστώς δεν θα άντεχε.
Αντίθετα, τους πληρώνει. Δίνει λεφτά –καλά λεφτά– σε φτωχούς Ρώσους, κυρίως από την επαρχία, για να πάνε με τη θέλησή τους. Γι’ αυτό δεν εξεγείρεται ένας λαός για το ότι εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες τους σκοτώνονται σε έναν ανούσιο πόλεμο. Μισθοφόροι είναι. Κατά μία έννοια, ας πρόσεχαν. Αλλά το πρόβλημα είναι ότι ύστερα από σχεδόν 1.500 ημέρες πολέμου, γίνεται πιο δύσκολο να βρεθούν στρατιώτες για να πάνε εκεί. Κάποιοι ξέρουν, πια. Οπότε οι Ρώσοι έχουν αρχίσει να ψάχνουν εναλλακτικές. 15.000 Βορειοκορεάτες πολέμησαν, λέει, στο ουκρανικό μέτωπο. Και τώρα, ψάχνουν και στην Αφρική.
Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, πολλοί από τους Αφρικανούς «πολεμιστές»
που καταφτάνουν στην παγωνιά της Ουκρανίας έχουν πέσει θύματα trafficking. Τους
είχαν υποσχεθεί δουλειές στη Μόσχα, δωρεάν μετάβαση και διαμονή, εξασφαλισμένη
ετήσια σύμβαση εργασίας και μισθό. Όταν έφτασαν στη Ρωσία, όμως, τους απήγαγαν,
τους πήραν τα διαβατήρια και τα χαρτιά, τους έστειλαν για εκπαίδευση μιας εβδομάδας,
και μετά στο μέτωπο. Σύμφωνα με μια εκτίμηση, το 42% των ξένων μισθοφόρων που
πολεμούν για τη Ρωσία (λόγω καταναγκασμού ή με τη θέλησή τους) σκοτώνονται τους
πρώτους τέσσερις μήνες της θητείας τους».
(Απόσπασμα άρθρου του Θ. Γεωργακόπουλου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
Απόψεις...
«Η φωτογραφία δείχνει τη στιγμή που ένα τραίνο υψηλής ταχύτητας, εκτροχιάζεται κοντά στην πόλη Σαντιάγο ντε Κομποστέλα της Ισπανίας, τον Ιούλιο του 2013.Απολογισμός 79 νεκροί και 140 τραυματίες.
Η πρωτόδικη απόφαση εκδόθηκε μόλις το 2024 και καταδικάστηκαν ο μηχανοδηγός και ο υπεύθυνος ασφαλείας σε 2,5 χρόνια φυλάκιση. Η τελεσίδικη απόφαση εκδόθηκε τον Ιανουάριο του 2026 και επικύρωσε την ποινή του μηχανοδηγού αλλά αθώωσε τον δεύτερο κατηγορούμενο.
Να σημειωθεί οτι όταν έγινε το δυστύχημα, στους ισπανικούς σιδηροδρόμους υπήρχε πλήρες σύστημα τηλεδιοίκησης που δυστυχώς όμως δεν απέτρεψε το δυστύχημα που οφειλόταν κι αυτό σε ανθρώπινο λάθος.
Αλλά εκεί κανείς δεν κατηγόρησε τους τότε κυβερνώντες, ούτε τους αποκάλεσε ποτέ εγκληματίες και δολοφόνους. Κανένας δεν οργάνωσε συλλαλητήρια με κεντρικό σύνθημα “δεν έχω οξυγόνο”, ή “τα κέρδη σας, οι ζωές μας”, ή “Ραχόι δολοφόνε παραιτήσου”.
Καμμιά “μάνα” δεν διανοήθηκε ποτέ να χτίσει πολιτική καριέρα πάνω σε πτώματα, ούτε να υπεξαιρέσει χρήματα από δωρεές και συναυλίες όπως υπαινίσσονται άλλοι συγγενείς.
Κανένας συγγενής δεν απείλησε ποτέ με εκτελέσεις, πολιτικούς που δεν είχαν καν δικαστεί ή καταδικαστεί, “για να μην τους ταΐζουμε τζάμπα στις φυλακές”. Κανένας συγγενής δεν αποκάλεσε ποτέ εφέτες-ανακριτές και άλλους δικαστικούς λειτουργούς, “αργυρώνητους”, “εξωνημένους”, “χειραγωγούμενους”.
Κανένας Ρούτσι δεν έκανε ποτέ απεργία πείνας για εκταφές που ενώ εγκρίθηκαν, για κάποιον άγνωστο λόγο δεν έγιναν ποτέ. Κανένας πολιτικός αρχηγός δεν διανοήθηκε ποτέ να μιλήσει για “μπαζώματα” ή να καταθέσει προτάσεις μομφής, στηριγμένες πάνω σε θεωρίες συνωμοσίας και ξυλόλια και τουλόλια.
Οι συγγενείς
κήδεψαν τους νεκρούς τους με πόνο μεν αλλά και αξιοπρέπεια, το κράτος
διερεύνησε τις αιτίες, κατέληξε σε συμπεράσματα και έλαβε διορθωτικά μέτρα, η
Δικαιοσύνη αφέθηκε απερίσπαστη να κάνει τη δουλειά της, ποινές επιμερίστηκαν σε
όσους κρίθηκαν ένοχοι. Γιατί έτσι γίνεται σε συντεταγμένα κράτη και πολιτισμένες
κοινωνίες. Αυτό δηλαδή που δεν έγινε σε μας».
(K. Berberidis-ευρωπαϊστές f/B)
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
