Τετάρτη 8 Απριλίου 2026
Το Ισλάμ και οι "χρήσιμοι ηλίθιοι"...
«Η αιματηρή επίθεση στο ισραηλινό προξενείο στην περιοχή Μπεσίκτας στην Κωνσταντινούπολη, με έναν νεκρό και τέσσερις τραυματίες, ήταν ο απλώς ο πλέον πρόσφατος αλλά δεν θα είναι ο έσχατος κρίκος μιας αιματηρής αλυσίδας ισλαμιστικών τρομοκρατικών επιθέσεων που έχουν αφήσει πίσω τους χιλιάδες νεκρούς.
Στη χθεσινή επίθεση, σύμφωνα με το τουρκικό υπουργείο Εσωτερικών, ο ένας εκ των τρομοκρατών «είχε διασυνδέσεις με τρομοκρατική οργάνωση που εκμεταλλεύεται θρησκευτικά στοιχεία». Είναι αυτό που δεν κατανοούν οι δυτικοί, οι οποίοι αποδίδουν τις τρομοκρατικές επιθέσεις μόνο στην απελπισία και τον πόνο των Παλαιστινίων.
Απελπισία όμως έχουν και οι Ουκρανοί, όπως και εκδικητική διάθεση λόγω της απάνθρωπης ρωσικής επίθεσης, με τις εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους, τις ασύλληπτες καταστροφές πόλεων και των υποδομών, το παιδομάζωμα, τη θηριωδία των Ρώσων και τη δυστυχία που επέφερε. Εκδικητική διάθεση και, ίσως δικαιολογημένο, μίσος εναντίον των Δυτικών είχαν και οι Σέρβοι για την επίθεση που δέχτηκαν.
Όμως ούτε οι Σέρβοι ούτε οι Ουκρανοί οργάνωσαν ένοπλες ομάδες, ούτε συγκρότησαν ομάδες αυτοκτονίας προκειμένου για να επιτεθούν σε διπλωματικές αποστολές εκτός των εδαφών τους. Αντιθέτως οι τζιχαντιστικές ομάδες υπό το πρόσχημα της Παλαιστίνης, και έχοντας ερμηνεύσει την Τζιχάντ αποκλειστικά ως ένοπλο αγώνα κατά των απίστων, επιδίδονται σε θανάσιμο «ακτιβισμό» - ακόμη και εναντίον και άλλων μουσουλμάνων, όπως έδειξε το Ισλαμικό Κράτος.
Η κινητήριος αιτία που τους ωθεί να μην λογαριάζουν τη ζωή, είναι η ένδυση της ιδιότητας του «Μάρτυρα» για τη δόξα του Αλλάχ. Πιστεύουν ότι καταλήγουν μετά δόξης και τιμής στον παράδεισό τους, την «Τζάννα», έναν τόπο αιώνιας χαράς και ειρήνης. Εκεί τους περιμένουν όμορφοι ειρηνικοί κήποι με ποτάμια, άφθονα βουνά πιλάφια, και εβδομήντα δύο παρθένες με πανέμορφα μάτια (Ουρί).
Στο διάβα του χρόνου έχουν καταγραφεί χιλιάδες επιθέσεις εναντίον δυτικών αποστολών. Ξεκινούν από βομβιστικές επιθέσεις, περνούν από ομηρίες και καταλήγουν σε σφαγές. Φυσικά και πέραν των Πρεσβειών και προξενείων, τον τρόμο και τον θάνατο της θεοκρατικής βαρβαρότητας έχουν δεχθεί απλοί και αμέτοχοι δυτικοί πολίτες. Σημείο αιχμής οι Δίδυμοι Πύργοι στη Νέα Υόρκη με τους κοντά 3.000 νεκρούς, η σφαγή στο σχολείο Μπεσλάν στη Ρωσία με τους 334 νεκρούς (και μεταξύ τους 186 παιδιά), οι επιθέσεις στη Γαλλία στο θέατρο Μπατακλάν, σε καφετέριες και πλησίον του Σταντ ντε Φρανς, με τους 130 νεκρούς.
Επίσης στη Μουμπάι της Ινδίας σε ξενοδοχείο, σιδηροδρομικό σταθμό και εβραϊκό κτήριο με 166 νεκρούς, στα τρένα της Ισπανίας με 283 νεκρούς, στην Σρι Λάνκα σε εκκλησίες και ξενοδοχεία με 269 νεκρούς, και άλλες ων ουκ έστιν αριθμός.Για τις τελευταίες στη Σρι Λάνκα, η «πολιτική ορθότητα» του Μπαράκ Ομπάμα και της Χίλαρι Κλίντον τους απαγόρευσε να μιλήσουν για θύματα - Χριστιανούς, για να μην δυσαρεστήσουν τους μουσουλμάνους. Έκαναν λόγο για «Προσκυνητές του Πάσχα»!
Επιθέσεις υπήρξαν σε πρεσβείες ΗΠΑ στην Κένυα και την Τανζανία με 224 νεκρούς. Όσον αφορά τις επιθέσεις κατά ισραηλινών στόχων, χαρακτηριστική είναι η επίθεση της Χεσμπολάχ στο μακρινό Μπουένος Άιρες της Αργεντινής με 29 νεκρούς και 242 τραυματίες. Στην Αργεντινή πάλι, επίθεση στο εβραϊκό κέντρο ΑΜΙΑ το 1994, είχε ως αποτέλεσμα 85 νεκρούς.
Το ίδιο έτος στην Παραγουάη, δυο ένοπλοι της Φατάχ εισέβαλαν στην Πρεσβεία και άνοιξαν πυρ με αποτέλεσμα μια νεκρή γραμματέα. Επιθέσεις προετοιμάστηκαν και στην Μπανγκόκ της Ταϊλάνδης το 2012, στο Παρίσι, στην Ινδία στο Νέο Δελχί, στη Γεωργία στην Τιφλίδα, την Λευκωσία, και αλλού.
Αυτές οι δράσεις εκλαμβάνονται από την δυτική Αριστερά ως
δικαιολογημένος αντι-δυτικισμός και ενεργός αντι- ιμπεριαλισμός. Είναι η
ενσάρκωση του χρήσιμου ηλίθιου - κατά τον Λένιν. Είναι οι άθεοι και οι
αγνωστικιστές που δικαιολογούν τους θεοκράτες δολοφόνους».
(Απόσπασμα άρθρου του Γ. Σιδέρη από το liberal.gr)
Μαζί τα φάγαμε...
«Στις εκλογές του 1996 (ακριβώς πριν 30 χρόνια), ως συντάκτης του ελεύθερου πολιτικού ρεπορτάζ, πρότεινα στο κανάλι που εργαζόμουν να παρακολουθήσω με μια κάμερα έναν βουλευτή μεγάλου κόμματος και να καταγράψω σε 24ωρή βάση τον τρόπο που έκανε την προεκλογική του εκστρατεία.
Η πρόταση εγκρίθηκε, ο βουλευτής βρέθηκε (γνωστότατος και με μεγάλη πελατεία) και το άλλο πρωί νωρίς-νωρίς, 7.30 με την τσίμπλα στο μάτι, ήμουν έξω απ’ το γραφείο του «για να ξεκινήσουμε με επίσκεψη σε λαϊκή». Κατέβηκε κουστουμαρισμένος και κεφάτος, και μας έκανε νόημα να μπούμε στο αμάξι του.Ήταν μια τεράστια, μαύρη, απαστράπτουσα, πανάκριβη, καλοπλυμμένη και επιμελώς γυαλισμένη BMW, που την ακολουθούσαν ακόμα δυο-τρία αυτοκίνητα συνοδείας, μεγάλα και ακριβά επίσης.
«Συγγνώμη, μ’ αυτή την BMW θα μπείτε μέσα στην λαϊκή; Θα σας κράξει ο κόσμος, εκεί πάνε φτωχοί άνθρωποι, βιοπαλαιστές», του είπα. Με κοίταξε λες και ήμουν ηλίθιος. «Μ’ αυτήν θα πάω βέβαια» μου απάντησε. «Αν πάω με κανένα σαραβαλιασμένο FIATάκι, ξέρεις τι θα πουν; Αυτός είναι ανίκανος να βοηθήσει τον εαυτό του, εμένα θα βοηθήσει;». Περιττό να πω ότι εκλέχτηκε άνετα, παρά το γεγονός ότι το κόμμα του έχασε.
Άλλος, συνταξιούχος σήμερα βουλευτής του κάμπου, μου είχε διηγηθεί την ακόλουθη ιστορία για κάποιον «άνθρωπό» του. «Ήταν από τους πιο φανατικούς υποστηρικτές μου, ερχόταν στις συγκεντρώσεις μου, ερχόταν στο γραφείο και βοηθούσε, μιλούσε για μένα στο καφενείο και στη γειτονιά, γενικώς ήταν άνθρωπος μου. Όταν ο γιος του πήγε φαντάρος, ήρθε και μου ζήτησε μετάθεση κοντά στο σπίτι του. Την έκανα. Όταν απολύθηκε ο μικρός, ξανάρθε. «Βρες του τώρα και μια δουλειά». Ταλαιπωρήθηκα κάμποσους μήνες, τον έχωσα έκτακτο σ’ έναν δήμο, απ’ όπου σιγά-σιγά θα μονιμοποιούνταν.
Όταν όμως ήρθαν οι εκλογές και ενεργοποιούσα την ομάδα μου, συνειδητοποίησα ότι ο «άνθρωπός» μου που τόσο είχα εξυπηρετήσει, ήταν εξαφανισμένος. Ρώτησα που βρίσκεται και οι άλλοι μου είπαν ότι είχε ενταχθεί φανερά στην ακολουθία του βασικού μου αντιπάλου στον νομό. Έμεινα άναυδος. Τον πήρα κατ’ ευθείαν τηλέφωνο. «Έχεις κανένα παράπονο;» τον ρώτησα. «Δεν έκανα ότι μου ζήτησες; Δεν σου μετέθεσα το παιδί; Δεν στο διόρισα; Και τώρα πήγες στον απέναντι; Γιατί;»
«Όχι, δεν έχω
κανένα απολύτως παράπονο από σένα» μου απάντησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια.
Αλλά δεν έχω ένα παιδί, έχω δύο. Κι αν ξαναερχόμουν σε σένα να σου πω να μου
διορίσεις και το δεύτερο, δικαίως θα μου έλεγες ότι ένας διορισμός ανά
οικογένεια φτάνει, γιατί έχεις λίγες θέσεις και πολλούς στην ουρά. Λογικό.
Οπότε πήγα στον αντίπαλο σου και του πούλησα την μεταγραφή μου από σένα σε
κείνον, μαζί με τις ψήφους που κουβαλάω. Με αντάλλαγμα τον διορισμό και του
δεύτερου παιδιού. Μη με παρεξηγείς, πατέρας είμαι».
(Απόσπασμά άρθρου του Δ. Καμπουράκη από το Liberal.gr)
Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει;
«Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Και γι’ αυτό δεν πρόκειται ποτέ ν’ αναστηθεί.» Ευφυολόγημα γνωστό. Ηταν από τα αγαπημένα του Μάνου Χατζιδάκι. Το 1981 στην Ελλάδα κυριαρχούσε ακόμη η νοοτροπία του μετεμφυλιακού κράτους, με μια τερατώδη γραφειοκρατία σοβιετικού τύπου και ένα πολιτικό ιερατείο που κρατούσε δέσμια την κοινωνία. Μια κοινωνία που την αποτελούσαν πολυπληθή μικρομεσαία στρώματα, πολυάριθμος αγροτικός πληθυσμός και απασχολούμενοι στον υπερτροφικό δημόσιο τομέα που συνεργαζόταν με το πολιτικό ιερατείο, για να ελέγχει όλους τους υπόλοιπους. Με το αζημίωτο εννοείται, αφού ο έλεγχος ταυτιζόταν με την προστασία.
Περιγράφω σχηματικά τη σοσιαλιστική Ελλάδα της δεκαετίας του ’80, η οποία αντιμετώπιζε την Ευρώπη ως ξένο σώμα και εξαντλούσε την ευφυΐα της για να αξιοποιήσει όσο περισσότερο μπορούσε την Ευρώπη που την αντιμετώπιζε όχι ως ευκαιρία ανάπτυξης αλλά ως ευεργέτιδα. Οι αγρότες μας προτιμούσαν να πετούν τα ροδάκινα στις χωματερές για να εισπράττουν επιδοτήσεις παρά να κοπιάσουν για να φτιάξουν ποικιλίες με ελληνική υπογραφή.
Η Ευρώπη υπήρχε για να μας δανείζει. Μας δάνειζε γνώσεις που βαυκαλιζόμασταν ότι τις είχε πάρει από εμάς, μας δάνειζε χρήματα που πιστεύαμε ότι μας τα χρωστούσε.Τα χρόνια πέρασαν, οι σοσιαλιστές έχασαν την κυβέρνηση, αλλά δεν έχασαν την Ελλάδα, η οποία συνέχισε να δανείζεται, κυρίως για να τροφοδοτεί το κράτος με νέο αίμα, πελάτες του ιερατείου της δημοκρατίας. Τα δισεκατομμύρια περνούσαν, όμως δεν άφηναν ίχνη πίσω τους. Χτίσαμε μεζονέτες, αλλά δεν φτιάξαμε ένα πανεπιστήμιο, ούτε ένα νοσοκομείο της προκοπής. Ωσπου ήρθε η ώρα της πτώχευσης.
Η Ελλάδα δεν μπορούσε να δανειστεί πια παρά μόνο με σκληρούς όρους που θα επέτρεπαν την επιβίωσή της. Αν η χώρα διέθετε σοβαρές πολιτικές και πνευματικές ελίτ, η ήττα θα ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για ασκήσεις αυτοσυνειδησίας. Εγινε όμως το αντίθετο. Απομακρύνθηκε ακόμη περισσότερο από την υπόλοιπη Ευρώπη, θεώρησε την πτώχευση ως πράξη εκδίκησης και κόντεψε να χάσει ό,τι είχε κερδίσει μετά δύο αιώνες Ιστορίας, τη θέση της στη μεγάλη ομάδα των δημοκρατικών κρατών.
Το πείραμα, ως
γνωστόν, απέτυχε. Η ήττα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και η νίκη της Ν.Δ. του Κυριάκου
Μητσοτάκη, αν μη τι άλλο, έδειχναν πως η ελληνική κοινωνία είχε
συνειδητοποιήσει ότι αν ήθελε να συνεχίσει να ζει, έπρεπε να αλλάξει».
(Aπόσπασμα άρθρου του Τ. Θεοδωρόπουλου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
.jpg)
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
