Eδώ ... γελάμε

                                                                                                          (Χρ.Παπανίκος- "Ελλάδα 24") 

 

Γιατί δεν έχουμε "κουλτούρα";

 

«Κάθε φορά που στην Ελλάδα ανοίγει μια σοβαρή συζήτηση για την καθημερινότητα, τη νομιμότητα και την πειθαρχία στον δημόσιο χώρο και αφορά για παράδειγμα τις μετακινήσεις, την ανακύκλωση, την ησυχία ακόμη και την τήρηση της ουράς, η απάντηση έρχεται σχεδόν αυτόματα: «Δεν έχουμε την κουλτούρα». 

Δεν έχουμε την κουλτούρα του ποδηλάτου. Δεν έχουμε την κουλτούρα της ανακύκλωσης. Δεν έχουμε την κουλτούρα της πειθαρχίας. Δεν έχουμε την κουλτούρα να μιλάμε σιγά στους κοινόχρηστους χώρους. Δεν έχουμε την κουλτούρα της διακριτικότητας. Δεν έχουμε την κουλτούρα της ουράς στο λεωφορείο, στη στάση, στο ταμείο, στο πεζοδρόμιο. Δεν έχουμε την κουλτούρα, τελεία και παύλα.

Πρόκειται για κοινωνιολογική διαπίστωση αλλά στο τέλος λειτουργεί σαν συλλογικό άλλοθι και μας απαλλάσσει από κάθε υποχρέωση να αλλάξουμε. Δεν χρειάζεται ούτε να οργανωθούμε ούτε να εκπαιδευτούμε. Σηκώνουμε τους ώμους και ξεμπερδεύουμε με ένα «εδώ είναι Ελλάδα».

Το κράτος που δημιουργήθηκε το 1830 από ανθρώπους που, θέλοντας και μη, είχαν μια κουλτούρα επιβίωσης, οργάνωσης, διεκδίκησης και συλλογικού στόχου, κάτι έπαθε στη διαδρομή και έχασε την ταυτότητά του. Και το πιο παράδοξο είναι ότι αυτή τη φράση δεν την επαναλαμβάνουν μόνο οι αδιάφοροι ή οι απαίδευτοι. Τη λένε συχνά και μορφωμένοι, καλλιεργημένοι και ταξιδεμένοι άνθρωποι. Άνθρωποι που ξέρουν πώς λειτουργεί μια ευρωπαϊκή πόλη αλλά όταν η κουβέντα έρχεται στη δική τους γειτονιά, ξαφνικά θυμούνται ότι «ο Έλληνας δεν αλλάζει».

Στην Ελλάδα, το κοινό καλό συχνά σταματάει εκεί όπου αρχίζει η προσωπική μας ενόχληση. Η συζήτηση για τα ηλεκτρικά πατίνια και το νέο ρυθμιστικό πλαίσιο έφερε ξανά στην επιφάνεια αυτή την παλιά εθνική κασέτα. Αντί να συζητήσουμε σοβαρά πώς θα μπει τάξη στη μικροκινητικότητα, πώς θα προστατευθούν πεζοί και χρήστες, πώς θα δημιουργηθεί ένα ασφαλές δίκτυο μετακίνησης μέσα στην πόλη, φτάσαμε πάλι στο γνωστό συμπέρασμα: να την απορρίψουμε γιατί δεν έχουμε ποδηλατοδρόμους. 

Να μη φτιάξουμε ποδηλατοδρόμους γιατί δεν έχουμε δρόμους. Να μη μειώσουμε χώρο από το αυτοκίνητο, γιατί κάπου πρέπει να το παρκάρουμε. Την ίδια στιγμή, παραπονιόμαστε ότι δεν αντέχουμε άλλο να περνάμε δύο ώρες στην κίνηση του Κηφισού – κι ας βολεύει εμάς που κάνουμε πρωινό ραδιόφωνο. Φανταστείτε έχουν δημιουργηθεί δύο prime time ζώνες λόγω κυκλοφοριακής ασφυξίας, μια το πρωί μια το απόγευμα. 

Αλλά παραπονιόμαστε ότι η πόλη έχει πνιγεί. Ότι δεν υπάρχουν λεωφορεία. Ότι οι αποστάσεις έχουν γίνει αβίωτες. Παρακολουθούμε για χρόνια τη συζήτηση για τους ποδηλατοδρόμους, για το τρένο, για τον σιδηρόδρομο, για τις αστικές συγκοινωνίες, για το πώς θα πάψει το αυτοκίνητο να είναι το μοναδικό σοβαρό μέσο μετακίνησης. Και κάθε φορά, λίγο πριν γίνει το βήμα, εμφανίζεται η ίδια αντίσταση: «Δεν γίνεται εδώ. Δεν έχουμε την κουλτούρα».

Πριν λίγες μέρες εγκαινιάστηκε ξανά η σιδηροδρομική σύνδεση Θεσσαλονίκη-Φλώρινα. Μπορεί στη νότια Ελλάδα να πέρασε σχεδόν απαρατήρητο, αλλά στη βόρεια Ελλάδα ήταν είδηση χαράς. Μια πόλη στην άκρη του χάρτη συνδέεται ξανά με τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Θα έπρεπε να είναι αυτονόητο. Κι όμως, έγινε είδηση σχεδόν πανηγυρική, γιατί στην Ελλάδα το αυτονόητο έχει αποκτήσει πια τον χαρακτήρα επιτεύγματος.

Η κουλτούρα χτίζεται. Με υποδομές, με κανόνες, με επιβολή, με επιμονή και εκπαίδευση. Πρώτα κάνεις τον χώρο, μετά έρχεται η συνήθεια. Πρώτα φτιάχνεις το δίκτυο, μετά δημιουργείται ο χρήστης. Πρώτα βάζεις λεωφορεία που περνούν στην ώρα τους, μετά ζητάς από τον πολίτη να αφήσει το αυτοκίνητο. Ή φροντίζεις να το κάνεις παράλληλα.

Αυτό που ονομάζουμε «δεν έχουμε την κουλτούρα» είναι συχνά ένας πολύ βολικός τρόπος να μην παραδεχτούμε ότι δεν έχουμε σχέδιο και, ακόμα χειρότερα, ότι σε πολλές περιπτώσεις δεν θέλουμε να έχουμε. Γιατί κάθε αλλαγή στον δημόσιο χώρο σημαίνει ότι κάποιος θα χάσει ένα προνόμιο που είχε συνηθίσει να θεωρεί φυσικό δικαίωμα. Τη θέση στάθμευσης πάνω στο πεζοδρόμιο και την άνεση να διπλοπαρκάρει. Έχει την πεποίθηση ότι ο δρόμος του ανήκει. 

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η νοοτροπία δεν ανήκει σε μία ιδεολογική παράταξη. Διαπερνά τους πάντες. Δεξιούς, αριστερούς, κεντρώους, προοδευτικούς, συντηρητικούς, ακόμα και τους πιο αντισυστημικούς. Το είδαμε και με το μετρό στα Εξάρχεια. Άνθρωποι που κατά τα άλλα διεκδικούν δημόσιο χώρο, κοινωνική ισότητα, πρόσβαση και δικαιώματα, βρέθηκαν να αντιδρούν σε ένα μέσο μαζικής μεταφοράς επειδή διατάρασσε τη δική τους εικόνα για τη γειτονιά. 

Αν θέλεις να πας μια εκδρομή με το ποδήλατο χρησιμοποιώντας το τρένο, δεν είσαι γραφικός. Αν θέλεις να μετακινηθείς με πατίνι για τρία χιλιόμετρα αντί να πάρεις αυτοκίνητο, δεν είσαι απειλή για τον πολιτισμό. Αν ζητάς ποδηλατοδρόμους που δεν σταματούν στη μέση του πουθενά, πεζοδρόμια ελεύθερα, δεν είσαι εχθρός της ελληνικής ιδιοσυγκρασίας. Είσαι ένας πολίτης που ζητάει τα βασικά.

Διαδηλώνουμε για την Παλαιστίνη, για τη Γάζα, για την Ουκρανία, για κάθε ταλαιπωρημένο λαό του πλανήτη –και καλά κάνουμε– αλλά σπανίως διαδηλώνουμε για τις βασικές ανάγκες της καθημερινότητας. Ίσως γιατί τα μεγάλα διεθνή ζητήματα μας επιτρέπουν να είμαστε ηθικοί χωρίς να αλλάξουμε συνήθειες  ενώ τα μικρά, τα καθημερινά, μας ζητούν να μετακινηθούμε κι εμείς λίγο από τη θέση μας.

Η Ελλάδα δεν πάσχει επειδή δεν έχει κουλτούρα. Πάσχει επειδή έχει μάθει να χρησιμοποιεί την έλλειψη κουλτούρας ως μόνιμη υπεκφυγή. Καιρός λοιπόν να τελειώνουμε με αυτή την καραμέλα. Δεν γεννήθηκαν οι Ολλανδοί πάνω σε ποδήλατο, ούτε οι Άγγλοι σε ουρά. Οι κοινωνίες εκπαιδεύονται και μέσα από τις υποδομές τους και από την επιμονή τους να κάνουν το σωστό μέχρι να γίνει αυτονόητο».

                        (Απόσπασμα άρθρου της Ε.Μπινάζη από την ΑΤΗensvoice)

 

Χωρίς... σχόλια

                                                                                                                   ( ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Απόψεις...

 

«Επεισόδια» στο Αριστοτέλειο. Ρόπαλα, κράνη, τραυματίες, προσαγωγές, καμία σύλληψη. Θύματα, φοιτητές. Το απόγευμα η παράσταση επαναλήφθηκε στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής. Αλλοι τραυματίες εδώ, άλλες προσαγωγές. Τα θύματα και πάλι φοιτητές. Τα συνήθη επεισόδια, εξίσου κοινά με τα τροχαία. Οι πανεπιστημιακές αρχές στεντορεία τη φωνή διακηρύσσουν ότι θα τηρηθεί η νομιμότητα. Πόσες φορές το έχουμε ακούσει; Και πόσες φορές θα το ξανακούσουμε; Η νομιμότητα, πάντως, θα τηρηθεί ώσπου να τηρηθεί. 

Ομως όλ’ αυτά είναι τόσο χιλιοειπωμένα που δεν αξίζει καν τον κόπο να τα σχολιάσει κάποιος. Δεν είναι καν είδηση. Οπως φαίνεται ότι δεν είναι είδηση ότι αθωώθηκαν οι τραμπούκοι που είχαν κρατήσει όμηρο τον πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου και του είχαν κρεμάσει μια ταμπέλα στον λαιμό. Αν κατάλαβα καλά, το επιχείρημα της προέδρου του δικαστηρίου είναι ότι αθωώθηκαν λόγω αμφιβολιών. Φαίνεται ότι η ταμπέλα δεν ήταν ακριβώς ταμπέλα και δεν κρεμόταν από τον λαιμό του. 

Το ζήτημα δεν είναι πολιτικό. Είναι ψυχιατρικό. Αντιθέτως, νομίζω ότι θα είχε σημασία να μελετούσε κάποιος την ταυτότητα αυτών των τύπων. Αλήθεια, ποιοι είναι; Τι κάνουν στη ζωή τους όταν δεν ορμούν με ρόπαλα; Ποιοι τούς ζουν; Δουλεύουν; Είναι κοινός υπόκοσμος. 

Οι ληστές των τραπεζών που συνελήφθησαν χθες προέρχονται από το θηριοτροφείο των Εξαρχείων.Στις ειδήσεις αναφέρονται ως «αντιεξουσιαστές». Για να τους εξορκίσουμε τους δίνουμε πολιτική ταυτότητα, χωρίς να αναρωτιόμαστε ποια είναι η σημασία της; Δεν έχω ακούσει κάποιον από δαύτους να περιγράφει τον εαυτό του και να εξηγεί τι θα πει «είμαι αντιεξουσιαστής». Είναι εναντίον κάθε εξουσίας, εκτός από την εξουσία που ασκεί ο ίδιος με κράνη, μαχαίρια και βαριοπούλες. 

Και σε ποια εξουσία εναντιώνονται όταν στέλνουν στο νοσοκομείο φοιτητές; Προφάσεις εν αμαρτίαις. Απλώς, αν τους αποκαλέσεις τραμπούκους ή απλώς αλήτες ρίχνεις το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου. Και, προς Θεού, όλοι θέλουμε να κρατήσουμε κάποιο επίπεδο. Και παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι δίνοντάς τους πολιτική ταυτότητα κολακεύουμε την ψυχασθένειά τους. Ο «αντιεξουσιαστής» μπορεί να περιφέρει τον ναρκισσισμό του χωρίς να ντρέπεται. 

Πόσο απέχουν αυτοί οι «αντιεξουσιαστές» από τους δολοφόνους της Μαρφίν, που και αυτοί κουβαλούν στη συνείδησή τους ως άλλοθι κάποια πολιτική ταυτότητα; Ας μην κοροϊδευόμαστε. Βήματα μπορεί να έχουν γίνει, όμως η ατμόσφαιρα του δημόσιου πανεπιστημίου εξακολουθεί να εντάσσεται στη συλλογή όσων κάνουν τη ζωή στη χώρα απογοητευτική. 

Ας βρούμε το θάρρος να μην κολακεύουμε όλους αυτούς με διάφορα καλλωπιστικά πολιτικά χαρακτηριστικά. Μέλη του υποκόσμου είναι, που δεν έχουν καν το θάρρος να το παραδεχθούν».

                                                      (Τ. Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

«Ο Μιλέι πήρε μία χώρα διαλυμένη από τον περονισμό, το τύπωμα χρήματος, τις επιδοτήσεις, την κρατική αυθαιρεσία και την πολιτική δειλία, και την έβαλε ξανά στον χάρτη της σοβαρότητας.Το πιο πρόσφατο σήμα ήρθε από τη Fitch. 

Η Αργεντινή αναβαθμίστηκε σε B-, με σταθερή προοπτική, επειδή οι αγορές βλέπουν βελτίωση στη δημοσιονομική και εξωτερική ισορροπία, πρόοδο στις μεταρρυθμίσεις και μεγαλύτερη αξιοπιστία στην οικονομική πολιτική. Για μία χώρα που μέχρι χθες ήταν συνώνυμο της χρεοκοπίας, αυτό δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια. 

Για να γίνει αντιληπτός ο άθλος του Μιλέι αρκεί να αναλογιστούμε ότι ανέλαβε τη χώρα με αξιολόγηση αντίστοιχη αυτής που είχαμε το καταστροφικό καλοκαίρι του 2015 και μέσα σε ενάμιση χρόνο την έφερε στο σημείο που ήμασταν στο τέλος του 2017, χωρίς μνημόνια, χωρίς τρόικα, χωρίς δημοσκοπικές απώλειες, και χωρίς πρώτη φορά αριστερά. 

Η βιομηχανική παραγωγή αυξήθηκε 5% τον Μάρτιο σε ετήσια βάση, πρώτη θετική μέτρηση ύστερα από οκτώ μήνες πτώσης. Μετά το σοκ της προσαρμογής, ορισμένα κομμάτια της οικονομίας αρχίζουν να αναπνέουν. Δεν είναι ακόμη ανάσταση. Είναι όμως σφυγμός.

Η μεγάλη προοπτική βρίσκεται στην ενέργεια και στα ορυχεία. Λίθιο, χαλκός, φυσικοί πόροι, εξαγωγές, μεγάλες επενδύσεις. Η κυβέρνηση χτίζει το αφήγημα μιας χώρας που δεν ζει πια από το κράτος, αλλά από παραγωγή, κεφάλαιο, ρίσκο και εξωστρέφεια. Αυτό ακριβώς φοβούνται οι κρατιστές. Μία κοινωνία που μαθαίνει ότι ο πλούτος δεν βγαίνει από υπουργική απόφαση.

Ο Μιλέι σταμάτησε την αιμορραγία. Τώρα πρέπει να πείσει ότι ο ασθενής θα περπατήσει.Διότι εκεί ένας πολιτικός κάνει, με όλα τα λάθη και τις υπερβολές του, αυτό που εμείς συχνά αναβάλλουμε με ευγένεια. Συγκρούεται με το κράτος που τρέφεται από την κοινωνία».

(Αλ. Σκούρας-liberal.gr)

Εδώ... γελάμε

 

                                                                                                        (Α.Πετρουλάκης-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)