Παρασκευή 20 Μαρτίου 2026
Ένας κόσμος που αλλάζει...
«Έχουν περάσει 80 χρόνια από τον τελευταίο Παγκόσμιο Πόλεμο, 35 από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Και ξαφνικά έχουμε αρχίσει να μιλάμε για τον δεύτερο Ψυχρό Πόλεμο, για τον κίνδυνο ενός τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου. Σε αυτά τα πρώτα 25 χρόνια του 21ου αιώνα, η οικονομική ισχύς και η δύναμη μεταφέρεται ανατολικά.
Η Κίνα είναι η μεγάλη παγκόσμια δύναμη στο εμπόριο, απειλεί την Ταϊβαν και επεκτείνεται στην ήπειρο του νέου αιώνα, την Αφρική. Χτίζει γέφυρες, αγοράζει λιμάνια και ορυχεία, στήνει σιδηροδρομικές γραμμές. Νότιος Αφρική, Αλγερία, Αγκόλα, Κένυα, Αιθιοπία, Ζάμπια, η διείσδυση είναι γρήγορη σε όλη τη μαύρη ήπειρο. Πολυάνθρωπες κινέζικες κοινότητες εγκαθίστανται στις χώρες ενδιαφέροντος, δημιουργώντας πυρήνες υποστήριξης σε μια άσκηση soft επεκτατισμού.
Την ίδια στιγμή η ρωσική Wagner, η οποία μετά τον θάνατο του αρχηγού της έχει κρατικοποιηθεί και μετονομαστεί σε Africa Corps –τα ονόματα ποτέ δεν ήταν τυχαία– έχει αναλάβει τη βρόμικη δουλειά των πραξικοπημάτων. Νίγηρας, Μάλι, Σουδάν, Μοζαμβίκη, Σενεγάλη, Γουινέα, Γκάμπια, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, ρώσοι μισθοφόροι παντού.
Η ευρωπαϊκή υποχώρηση θα καλυφθεί γρήγορα
από τις νέες δυνάμεις και, όπου η κινεζική και ρωσική διείσδυση δεν είναι
αρκετή, έρχονται επικουρικά τα Αραβικά Εμιράτα και η Τουρκία να τοποθετηθούν
στρατηγικά. Πληθυσμιακή έκρηξη, βίαια πραξικοπήματα, σφαγές, εξαναγκασμένη
μετανάστευση, επεκτατικός ισλαμικός φονταμενταλισμός των ένοπλων συμμοριών. Και
τι παράδοξο, μπροστά σε αυτή την νέα πραγματικότητα, το δήθεν προοδευτικό
κίνημα της Ευρώπης αυτοοικτίρεται και ασχολείται με τον βασιλιά Λεοπόλδο του
Βελγίου και την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία του προηγούμενου αιώνα.
Η Ρωσία επιτίθεται σε ευρωπαϊκό κράτος. Μετά την Τσετσενία, τη Γεωργία, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας, η «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» στην Ουκρανία. Τέσσερα χρόνια ήδη ενός αιματηρού πολέμου μεγάλης κλίμακας σε ευρωπαϊκό έδαφος. Οι φιλοδοξίες για ανακατάληψη των περιοχών της παλιάς σοβιετικής αυτοκρατορίας είναι φανερές.
Συγχρόνως η τρίτη απειλή, ο βίαιος ισλαμικός φονταμενταλισμός, επεκτείνεται, συμβάλλοντας στη διάλυση κρατών όπως η Συρία και η Λιβύη και αποσταθεροποιώντας χώρες όπως ο Λίβανος. Απειλεί διαρκώς το Ισραήλ και μεταφέρει τις μάχες στις ευρωπαϊκές πόλεις με «μοναχικούς λύκους». Μετά τις πολύνεκρες επιθέσεις στο Παρίσι, το Λονδίνο, τη Νίκαια, τη Μαδρίτη, ζούμε τώρα τις σχεδόν καθημερινές απόπειρες σε κάποια δυτική πόλη, σε κάποια συναγωγή, ένα σχολείο, μία εμπορική αγορά.
Φέτος, για πρώτη φορά σε
αρκετές ευρωπαϊκές πόλεις, δεν γιορτάστηκαν τα Χριστούγεννα από τον φόβο των τρομοκρατικών
χτυπημάτων.Φρουροί της Επανάστασης σε proxy wars, διάσπαρτες τρομοκρατικές
ομάδες σε όλη τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, μάχονται συνεχώς με όλα τα μέσα
για την οικοδόμηση του νέου Χαλιφάτου. Με έναν καθόλου περίεργο τρόπο, Πούτιν,
Σι, Κιμ, Μουλάδες του Ιράν, βρίσκονται μεταξύ τους και αλληλοσυμπληρώνονται.
Στο βιβλίο της «Απολυταρχία ΑΕ» η Αν Άπλμπαουμ περιγράφει αναλυτικά τις διαδρομές του χρήματος και τις αναπάντεχες διασυνδέσεις μεταξύ των τζιχαντιστικών ομάδων του Ιράν, Χεζμπολάχ και Χαμάς, με τα λατινοαμερικανικά καθεστώτα των ναρκοβαρόνων και του λαϊκισμού, τα δίκτυα σε Κολομβία και Βενεζουέλα. Ιρανικά drones και Βορειοκορεάτες στρατιώτες στο πλευρό των Ρώσων στην Ουκρανία, κινεζική βοήθεια στον Πούτιν και ιρανικό πετρέλαιο στην Κίνα.
Ηγέτες τρομοκρατικών οργανώσεων, Μάρτυρες του Θεού, «λαϊκοί αγωνιστές», ολιγάρχες και μισθοφόροι συσσωρεύουν πλούτη αμύθητα, με έδρα τους παραδείσους του Κόλπου ή την Τεχεράνη. Τα πετροδολάρια, γενναιόδωροι χρηματοδότες σε αμερικανικά πανεπιστήμια και ΜΚΟ, λειαίνουν τις αντιδράσεις και δημιουργούν νεανική υποστήριξη στο αδιανόητο, στον θρησκευτικό μεσαιωνικό φανατισμό.
Φαίνεται ότι κάποια στιγμή, με όλα αυτά, κάπου, χτύπησε ένα τελευταίο
σήμα κινδύνου.Το μήνυμα στον ισλαμικό φανατισμό είναι ότι κανένα κράτος-τρομοκράτης
δεν μπορεί πια να απειλεί».
(Απόσπασμα άρθρου του Φ. Γεωργελέ από την ΑΤHensvoice)
.jpg)
Ισλαμοφιλία και αριστερός ολοκληρωτισμός...
«Αλα μπρατσέτα η Ζωή Κωνσταντοπούλου με τον Ζακ Λικ Μελανσόν στην πρώτη γραμμή της διαδήλωσης κατά της Ισλαμοφοβίας. Ηταν κάποτε, όχι και τόσο παλιά, στο Παρίσι. Δεν θυμάμαι αν ήταν πριν ή μετά την άγρια δολοφονία του Charlie Hebdo, τη σφαγή στο Μπατακλάν και στη Νίκαια.
Ηταν όμως ακόμη ο καιρός όπου όποιος τολμούσε να καταφερθεί κατά των ισλαμιστών τρομοκρατών αυτομάτως χαρακτηριζόταν ξενόφοβος, ρατσιστής, ακροδεξιός. Ηταν και ο καιρός που είχε ξεσηκωθεί το ζήτημα της μπούργκας, αυτού του τρομακτικού φορέματος που υποχρεώνονται να φορούν οι μουσουλμάνες για να κρύβουν το σώμα τους από τον δημόσιο χώρο. Στις χώρες, όπου η γυναίκα δεν έχει θέση στον δημόσιο χώρο.
Οι νεοφεμινίστριες υποστήριζαν τότε πως είναι δικαίωμά τους να φορούν μπούργκα, χωρίς βέβαια να τις ρωτήσουν αν το θέλουν ή όχι. Από τη στιγμή που ζουν σε δυτικές κοινωνίες και συνυπάρχουν με γυναίκες που δεν λογοκρίνουν το σώμα τους ούτε το φύλο τους. Ομως, ήταν κι αυτό μέρος του οπλοστασίου μιας Αριστεράς που, έχοντας χάσει το προλεταριάτο της και τα επαναστατικά της ερείσματα, ζητιάνευε στο τραπέζι οποιουδήποτε στρεφόταν κατά του δυτικού τρόπου ζωής.
Κι ύστερα ήρθαν οι πόλεμοι. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Ο Πούτιν, όπως αποδείχτηκε, ξέχασε τις διαφορές του με το Ισλάμ. Προείχε η εχθρότητα προς τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής τον οποίο, όπως και οι φανατικοί μουσουλμάνοι, θεωρεί διεφθαρμένο. Η Αριστερά υιοθέτησε την εισβολή αμελλητί, μαζί με την αντιευρωπαϊκή υπερδεξιά. Θα θυμάστε τους διάφορους σχολιαστές που θριαμβολογούσαν ότι τα ρωσικά στρατεύματα προήλαυναν προς το Κίεβο ενώ τους υποδέχονταν ως απελευθερωτές οι Ουκρανοί. Ηταν όσο αλήθεια ήταν κι αυτό που έλεγαν πριν από χρόνια για τον Σαντάμ Χουσεΐν, ο οποίος υποτίθεται απωθούσε τους Αμερικανούς, ώσπου να τον συλλάβουν και να τον εκτελέσουν.
Η προέλαση της Ρωσίας αποδείχθηκε φαντασίωση και ο περίπατος των δύο εβδομάδων προς το Κίεβο γιόρτασε φέτος τα τέταρτα γενέθλια.Ακολούθησε η τρομοκρατική επιδρομή της Χαμάς και των Παλαιστινίων στο Ισραήλ. Εδώ το τρομοκρατικό Ισλάμ πρόσφερε τις δικές του δυνάμεις στον πόλεμο κατά της Δύσης. Μια Δύση η οποία δεν έδειχνε να έχει αντιληφθεί το πραγματικό διακύβευμα και όταν το Ισραήλ επιτέθηκε τάχθηκε με την ειρήνη. Μια Δύση η οποία ξαφνικά ανακάλυψε ότι ζούμε σε έναν κόσμο όπου υπερισχύει το δίκαιο του δυνατού – λες και υπήρξε ποτέ στην Ιστορία κόσμος όπου δεν ίσχυε το δίκαιο του δυνατού. Μια Δύση η οποία έδειξε να αγνοεί ότι για το Ισραήλ αυτός ο πόλεμος ήταν υπαρξιακός.
Το αποτέλεσμα ήταν η εξουδετέρωση των δύο τρομοκρατικών οργανώσεων, της Χαμάς και της Χεζμπολάχ, και οι δύο παραρτήματα του Ιράν.Δεν ξέρουμε πώς θα καταλήξει ο πόλεμος στο Ιράν. Δυστυχώς ο Τραμπ δεν εμπνέει εμπιστοσύνη σε κανέναν, κυρίως δε δεν ξέρουμε ποιοι είναι οι στρατηγικοί του στόχοι; Είναι η ανατροπή του καθεστώτος, η αποκατάσταση της δημοκρατίας ή μήπως απλώς ο έλεγχος του πλούτου της χώρας και η αποδυνάμωση της κινεζικής επιρροής; Για το Ισραήλ, είναι ένας ακόμη υπαρξιακός πόλεμος, η εξουδετέρωση μιας πολεμικής δύναμης που απειλεί την ύπαρξή του.
Την περασμένη Κυριακή, στην Αθήνα έγινε μια διαδήλωση συμπαράστασης στο Ιράν. Προσοχή, όχι στην κοινωνία του Ιράν που ζει κάτω από το τυραννικό καθεστώς των μουλάδων. Ούτε στους 40.000 νεκρούς των διαδηλώσεων κατά της θεοκρατίας. Ηταν μια διαδήλωση συμπαράστασης στο Ιράν που βομβαρδίζουν οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία, θα μου πείτε. Απλώς συγκρατώ μια φωτογραφία: είναι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο οποίος κρατάει το εικόνισμα του αγιατολάχ Χαμενεΐ, μάλλον του μακαρίτη. Δεν ξέρω αν θα μείνει στην Ιστορία και είναι κρίμα διότι συμβολίζει στην κυριολεξία την κατάσταση της σημερινής Αριστεράς.
Πέρα από το καθαρά κωμικό στοιχείο, την έκφραση του Λαφαζάνη, ο οποίος δείχνει να επιτελεί κάτι σαν ιερό καθήκον, η φωτογραφία αυτή έχει μια σημαντική πολιτική αξία. Δείχνει την κατάσταση της σημερινής Αριστεράς. Η οποία, έχοντας ξεχάσει όλες της τις ιδεολογικές προδιαγραφές αρπάζεται από ό,τι πιο σκοταδιστικό υπάρχει στον σημερινό κόσμο. Μόνον και μόνον επειδή αυτός ο σκοταδισμός συγκρούεται με τον δυτικό τρόπο ζωής, τον οποίον από την άλλη ενστερνίζεται και υπερασπίζεται η ίδια Αριστερά, όπως για παράδειγμα την ισότητα των φύλων.
Μη σας πτοούν οι λογικές αντιφάσεις. Είναι το άλας μιας πολιτικής που πάλευε για την ελευθερία φτιάχνοντας γκουλάγκ. Εξάλλου, το θρησκευτικό στοιχείο ήταν πάντα μέρος της νοοτροπίας της. Η προσωπολατρία του Στάλιν, αλλά και η συντήρηση της σορού του Λένιν, είναι εκεί για να μας το θυμίζουν.
Μπορεί αυτά να ανήκουν στην ιστορία του κομμουνισμού, όμως είναι
κύτταρα που έχουν μεταφερθεί και στη σημερινή, υποτίθεται χειραφετημένη,
Αριστερά. Αυτήν την Αριστερά η οποία μπορεί να έχει απορρίψει τον Χριστιανισμό,
όμως αναζητά πνευματικό καταφύγιο στην Ισλαμοφιλία, το τελευταίο καταφύγιο της
απελπισίας της. Τη σχέση της Ισλαμοφιλίας με την Αριστερά την περιγράφουν με
ακρίβεια η αντιπαλότητα προς την κοινοβουλευτική δημοκρατία και η αγάπη προς
τον ολοκληρωτισμό».
(Αρθρο του Τ. Θεοδωρόπουλου από την KAΘΗΜΕΡΙΝΗ)
.jpg)
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
