Η στοχοποίηση δεν είναι "ακτιβισμός"...

 

«Υπάρχει ένα ελληνικό παράδοξο που αρχίζει να ξεπερνά τα όρια της λογικής. Από τη μία, η Ελλάδα οικοδομεί με το Ισραήλ την σημαντικότερη στρατηγική σχέση της στην Ανατολική Μεσόγειο. Από την άλλη, Ισραηλινοί πολίτες που έρχονται για διακοπές στη χώρα μας βρίσκονται αντιμέτωποι με προπηλακισμούς, απειλές, ύβρεις και εκδηλώσεις μίσους μόνο και μόνο επειδή είναι Ισραηλινοί. Κάτι εδώ δεν πάει καθόλου καλά. 

Η σχέση Ελλάδας - Ισραήλ δεν είναι μία ευκαιριακή διπλωματική προσέγγιση. Είναι στρατηγική επιλογή με πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο. Η Ελλάδα προχωρά στην ενίσχυση της αεράμυνας και της αντιπυραυλικής προστασίας της, με σημαντικό ρόλο της ισραηλινής τεχνολογίας και τεχνογνωσίας. Οι Ένοπλες Δυνάμεις των δύο χωρών εκπαιδεύονται συχνά μαζί. Οι δύο χώρες συνεργάζονται στην ενέργεια και στην Ανατολική Μεσόγειο και αναζητούν κοινούς δρόμους σε ένα γεωπολιτικό περιβάλλον που γίνεται καθημερινά πιο ασταθές. Και υπάρχει λόγος γι' αυτό. Ελλάδα και Ισραήλ έχουν καταλάβει ότι στη νέα γεωπολιτική πραγματικότητα της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής χρειάζονται η μία την άλλη. 

Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν κάτι που κανονικά δεν θα έπρεπε καν να χρειάζεται διευκρίνιση. Άλλο η κυβέρνηση του Ισραήλ και άλλο ο πολίτης του Ισραήλ. Δεν υπάρχει όμως κανένα «δικαίωμα» να απαιτείς από έναν τουρίστα να απολογηθεί για την κυβέρνηση της χώρας του. Πολύ περισσότερο να τον βρίζεις, να τον απειλείς, να τον προπηλακίζεις ή να επιχειρείς να τον διώξεις από έναν δημόσιο χώρο επειδή είναι Ισραηλινός. 

Και ακριβώς εκεί αρχίζει η ευθύνη της Πολιτείας.Το πρόβλημα δεν είναι ότι το ελληνικό κράτος δεν διαθέτει τα μέσα για να αντιμετωπίσει τέτοιες συμπεριφορές. Τα διαθέτει. Το πρόβλημα είναι ότι μέχρι στιγμής δεν δείχνει την αποφασιστικότητα να στείλει ένα απολύτως καθαρό μήνυμα: στην Ελλάδα μπορείς να διαδηλώνεις εναντίον οποιασδήποτε κυβέρνησης οποιασδήποτε χώρας θέλεις, αλλά δεν μπορείς να κυνηγάς τους πολίτες της.Η κατάσταση έχει φτάσει στο σημείο οι ισραηλινές αρχές να προειδοποιούν τους πολίτες τους στην Ελλάδα να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί, να αποφεύγουν σημεία όπου πραγματοποιούνται διαδηλώσεις και να μην επιδεικνύουν στοιχεία που τους ταυτοποιούν ως Ισραηλινούς και Εβραίους. Για μία χώρα σαν την Ελλάδα αυτό είναι ντροπή.

Οι Ισραηλινοί έχουν την ασφάλεια πολύ ψηλά στην ατζέντα τους. Αν αρχίσουν να πιστεύουν ότι στην Ελλάδα δεν μπορούν να κυκλοφορούν με ασφάλεια ως Ισραηλινοί, κάποια στιγμή θα πάψουν απλώς να έρχονται. Και αν, ακόμη χειρότερα, συμβεί ένα σοβαρό περιστατικό, τότε οι συνέπειες δεν θα είναι μόνο τουριστικές.Θα είναι και πολιτικές. Δεν γίνεται η Ελλάδα το πρωί να σχεδιάζει μαζί με το Ισραήλ την ασφάλεια της Ανατολικής Μεσογείου και το βράδυ να αδυνατεί να εγγυηθεί την ασφάλεια ενός Ισραηλινού που περπατά σε ένα ελληνικό νησί ή τρώει σε ένα εστιατόριο στου Ψυρρή. 

Γι' αυτό χρειάζονται τώρα αποφάσεις.Το υπάρχον και επαρκέστατο νομικό οπλοστάσιο πρέπει να αξιοποιηθεί πλήρως. Όποιος απειλεί, προπηλακίζει ή ασκεί βία εναντίον ενός ανθρώπου εξαιτίας της εθνικότητάς του πρέπει να γνωρίζει ότι θα βρεθεί άμεσα αντιμέτωπος με τον νόμο 4285/2014 που προβλέπει την αυτεπάγγελτη εισαγγελική δίωξη. Κατηγορούμενος ως ρατσιστής. Χωρίς ανοχή. Χωρίς ιδεολογικές εκπτώσεις. Χωρίς να βαφτίζεται η στοχοποίηση «ακτιβισμός».

(Απόσπασμα άρθρου του Μ. Μωυσή απο το liberal.gr)

 

 

 

 

Ρήσεις...

 

Ενας άξιος άνθρωπος...

 

«Τον πρόσεξα από την πρώτη μέρα που κατέβηκα σ’ αυτή την παραλία. Ήταν ιδιαίτερος σε όλα του. Ψηλός, λεπτός, ξυρισμένος, με αθλητικό παπούτσι και λευκή κάλτσα, φορούσε μια κάτασπρη ζακέτα μικροπωλητή που άστραφτε από καθαριότητα, ενώ είχε ένα πολύ περίεργο ψαθάκι στο κεφάλι. Στο δεξί του χέρι του κρεμόταν ένα ψυγείο παραλίας μεγάλου σχήματος, απ’ αυτά που διατηρούν παγωμένα τις μπύρες και τα φρούτα, στο χερούλι του οποίου ήταν περασμένη μια μεταλλική τσιμπίδα. Στη μέση του είχε ζωστεί μια πάνινη ζώνη -δικής του προφανώς κατασκευής- η οποία είχε πεντέξι γεμάτες τσέπες. Έκανε την πιο ταπεινή δουλειά του κόσμου. Πουλούσε βρασμένα καλαμπόκια στους λουόμενους της παραλίας. 

Τις δυο πρώτες μέρες δεν αγόρασα καλαμπόκι, είχα να φάω τέτοιο έδεσμα στη θάλασσα από τότε που ήμουν παιδί και μου αγόραζε ο πατέρας μου. Την τρίτη μέρα τον φώναξα και του ζήτησα ένα. Με χαιρέτησε με ευγένεια, ακούμπησε το ψυγειάκι του στην άμμο κι ύστερα πήρε από την μια του τσέπη γάντια μιας χρήσης και τα φόρεσε στις παλάμες του. Τον κοίταξα κατάπληκτος. Μετά άνοιξε το ψυγειάκι και πήρε ένα βραστό καλαμπόκι με την τσιμπίδα, που το ακούμπησε σε δυο κομμάτια ριζόχαρτου που έβγαλε από την επόμενη τσέπη. 

Μετά με ρώτησε αν θέλω αλάτι στο καλαμπόκι. Προφανώς ήθελα –έτσι τρώγεται, με μπόλικο αλάτι- και τότε με ξαναρώτησε αν θέλω απλό ή χοντρό θαλασσινό. Είχε κι απ’ τα δυο στην επόμενη τσέπη. Τον ξανακοίταξα έκπληκτος. Μου έδωσε τα πασπαλισμένο καλαμπόκι, ήταν μεγάλο και ζεστό, εξηγώντας μου ότι τα καλλιεργεί ο ίδιος λίγο παραπάνω σ’ ένα  χωράφι που αν θέλω να πάω να το δω είναι επισκέψιμο. «Δεν τους βάζω λίπασμα, ούτε τα ψεκάζω» μου είπε. Το δοκίμασα, ήταν πράγματι πολύ νόστιμο και τρυφερό. 

Μετά τον είδα να βγάζει από την επόμενη τσέπη της ποδιάς του μια μικρή ομπρελίτσα, απ’ αυτές που οι μπάρμεν στολίζουν τα κοκτέιλ ποτών. Αρνήθηκα να την πάρω, «ευχαριστώ, τι να την κάνω;» του είπα. «Μα δεν είναι διακοσμητική, είναι οδοντογλυφίδα, την έχω ακονίσει. Τα καλαμπόκια μπαίνουν ανάμεσα στα δόντια, χρειάζεται» μου απάντησε. Άλλη έκπληξη και τούτη. Είχε ακονίσει τις ομπρελίτσες να γίνουν οδοντογλυφίδες για τους πελάτες του. Ρώτησα πόσο κοστίζει, «τριάμισι ευρώ» μου απάντησε. Του έδωσα ένα 5ευρο, μου επέστρεψε 1,5 ευρώ ρέστα, κι ύστερα ήρθε η επόμενη έκπληξη. 

Έγραψε κάτι στο κινητό του και έφερε την οθόνη μπροστά στα μάτια μου. «Αυτή είναι η απόδειξη σας, την έχω εκδώσει, σας την δείχνω, αν την θέλετε δώστε μου το mail σας να σας την περάσω.» Εκεί πια ήταν που κυριολεκτικά ξεράθηκα. «Κόβεις απόδειξη για τα καλαμπόκια;» τον ρώτησα με γουρλωμένα μάτια. «Μάλιστα κύριε, θέλω να είμαι σωστός σε όλα» είπε εκείνος. «Ε μη μου πεις ότι έχεις και pos…». «Βεβαίως και έχω» χαμογέλασε και έβγαλε το μηχανάκι από την τελευταία τσέπη της ποδιάς του»…  

«Πουλάς πολλά καλαμπόκια;» τον ρώτησα, όταν συνήλθα από την κατάπληξη. «Όσα κόψω κάθε μέρα από το χωράφι, τα πουλάω όλα» μου είπε. «Δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος να αγοράσει μια φορά από μένα και μετά, να μην παίρνει κάθε μέρα. Αρκεί να τον πείσω να με φωνάξει μια φορά.» Δεν μου είπε νούμερο, αλλά τις επόμενες μέρες που τον παρατηρούσα, έφευγε κι ερχόταν από την παραλία κάθε μία ώρα, επιστρέφοντας με διαφορετικού χρώματος ψυγείο.

Τέτοιον μικροπωλητή μήτε είχα συναντήσει ποτέ ως σήμερα στη ζωή μου, μήτε πιστεύω ότι θα ξαναβρώ ever. Καμία σχέση με τους υπόλοιπους που πηγαινοέρχονται στις παραλίες. Ήταν ο ορισμός του επαγγελματισμού, της ευγένειας, της ποιότητας, της καθαριότητας και της νομιμότητας. Γι αυτό και ξεπουλούσε. Αν δίνει 100 καλαμπόκια την ημέρα, εισπράττει 350 ευρώ, δηλαδή 10.500 τον μήνα. Αν δίνει 200, βγάζει τα διπλά. Και σκεφτόμουν βλέποντας τον, ότι ο άξιος άνθρωπος θα προκόψει ακόμα και στο ταπεινό, στο πιο υποτιμημένο και στο πιο καταφρονεμένο επάγγελμα. 

Εκείνος ο ανθρωπάκος μπορεί να καθαρίζει και 30.000 ευρώ καθαρά μέσα στο καλοκαίρι, σε μια επαρχιακή παραλιούλα, μόνο με το μυαλό του, την εργατικότητα και την αξιοσύνη του. Δίχως συνδικάτα ή επιδοτήσεις ή κρατικές ενισχύσεις ή μέσον από τον βουλευτή ή βοήθεια από μπάρμπα στην Κορώνη. Απλώς με την αξία του. Και βέβαια, όταν είσαι άξιος, δεν χρειάζεται να είσαι  παράνομος ή φοροφυγάς ή κομπιναδόρος. Τι μάθημα που ‘δωσε λοιπόν αυτός ο άσημος αλλά πανάξιος πωλητής βραστών καλαμποκιών».

(Αρθρο του Δ. Καμπουράκη από το Liberal.gr)

Εδώ... γελάμε

                                                                                                                 ( Ηλ.Μακρής- ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Ακροδεξιές και ακροαριστερές ανοησίες...

 

«Το ακροδεξιό και ακροαριστερό φιλοπουτινικό μέτωπο επιλέγει το δίλημμα: γιατί η Ελλάδα δεν αγόρασε τα μεγάλα ρωσικά πυροσβεστικά αεροσκάφη Beriev Be-200, τα οποία μεταφέρουν περισσότερο νερό από τα Canadair;Και το κίνημα «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του» και «η θάλασσα δεν έχει σύνορα» επιλέγει το δίλημμα: γιατί η χώρα δαπανά δισεκατομμύρια ευρώ για μαχητικά αεροσκάφη και πολεμικά πλοία, αντί να γεμίσει τον τόπο με πυροσβεστικά;

Η απάντηση όμως δεν βρίσκεται σε ένα δίλημμα μεταξύ Canadair και Rafale, ή μεταξύ Beriev και Belharra. Βρίσκεται στην ψυχρή κατανόηση του τρόπου με τον οποίο οφείλει να λειτουργεί ένα σύγχρονο, κυρίαρχο κράτος απέναντι σε πολλαπλές και ταυτόχρονες απειλές.. Όμως και τα δύο διλήμματα της αντιπολίτευσης αγνοούν επιδεικτικά τις πραγματικές επιχειρησιακές ανάγκες της Ελλάδας, τη δύσκολη γεωγραφία της, τη διεθνή πραγματικότητα και τους κανόνες θωράκισης ενός σοβαρού κράτους.  

Και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι πίσω από το δίλημμα «Beriev Be-200 ή Canadair» συσπειρώνεται σύσσωμο το φιλορωσικό εγχώριο μέτωπο, ενώ πίσω από το δεύτερο δίλημμα «πυρόσβεση ή άμυνα» συσπειρώνονται οι δυνάμεις των διάσπαρτων αριστερών ομάδων, κινήσεων και συνιστωσών εντός και εκτός κομμάτων, που ακολουθούν το μοτίβο του «τι τα θέλουμε τα όπλα, τι τα θέλουμε τα τανκς, να τα κάνουμε τρακτέρια να οργώνει η αγροτιά», της δεκαετίας του 1940. 

Με μια πρώτη ματιά, η σύγκριση φαίνεται ξεκάθαρη. Και ευνοεί το ρωσικό αεροσκάφος. Μεγαλύτερο αεροσκάφος + μεγαλύτερο φορτίο = καλύτερη πυρόσβεση. Ωστόσο η πραγματικότητα σύμφωνα με τους ειδικούς στον χώρο της πυρόσβεσης είναι διαφορετική. Η αποτελεσματικότητα ενός εναέριου μέσου δεν μετριέται αποκλειστικά με την ποσότητα του νερού που μεταφέρει, αλλά με την ταχύτητα επαναλήψεως των ρίψεων, την ικανότητα προσέγγισης σε δύσβατα μέτωπα και την αρμονική συνεργασία με τις επίγειες δυνάμεις, που δρουν ταυτοχρόνως στα μέτωπα των πυρκαγιών. 

Και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο βασικός κορμός της αεροπυρόσβεσης στις χώρες της Μεσογείου που έχουν το ίδιο «ανάγλυφο» με τη χώρα μας αποτελείται από την οικογένεια των Canadair. Η Ιταλία, η Γαλλία, η Ισπανία και η Κροατία έχουν επενδύσει στα Canadair επειδή ακριβώς έχει αποδειχθεί ότι είναι κατάλληλα για τις ιδιαίτερα απαιτητικές συνθήκες των μεσογειακών πυρκαγιών. 

Σε αυτά τα πλαίσια τα τελευταία χρόνια – και μετά από μια δεκαπενταετία πλήρους αδράνειας - η Ελλάδα έχει προχωρήσει σε σημαντικό αμυντικό εκσυγχρονισμό με την απόκτηση 24 μαχητικών Rafale, τον εκσυγχρονισμό 83 F-16 στην έκδοση Viper, την απόκτηση νέων φρεγατών τύπου Belharra και την ενίσχυση αντιαεροπορικών και αντιαποβατικών δυνατοτήτων. Ε, αυτό η Αριστερά δεν το συγχωρεί με τίποτα στην κυβέρνηση».

(Απόσπασμα άρθρου του Κ. Χαροκόπου από το liberal.gr)

 

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

 

«Πριν από λίγες μέρες έπιασα τον εαυτό μου να ενοχλείται όταν μια σερβιτόρα απ’ τη Βουλγαρία έδινε τα μενού, στα βουλγαρικά γραμμένο εννοείται, σε Βούλγαρους θαμώνες αστειευόμενη στη γλώσσα τους. Όχι γιατί μιλούσαν βουλγαρικά. Συνειδητοποίησα ότι βρισκόμουν σε μια παραδοσιακή ελληνική ταβέρνα και δεν άκουγα σχεδόν καθόλου ελληνικά. Μήπως αυτό που με ενόχλησε δεν ήταν οι άλλοι αλλά η απουσία των δικών μας; 

Την ίδια στιγμή, η Βόρεια Ελλάδα εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως φτωχός συγγενής. Οι πινακίδες κατεύθυνσης έχουν ξεθωριάσει από τον ήλιο. Τη νύχτα, χωρίς GPS, δυσκολεύεσαι να βρεις ακόμη και μια διασταύρωση. Οι δρόμοι παραμένουν σχεδόν όπως τους θυμάμαι ως έφηβη, ενώ η κίνηση έχει πολλαπλασιαστεί. Στις ομάδες των κατοίκων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης διαβάζω διαρκώς παράπονα για φράχτες που περιορίζουν την πρόσβαση σε παραλίες ή για γνωστά περάσματα που έχουν αποκλειστεί. 

Όταν συνειδητοποίησα γράφοντας το άρθρο ότι βγάζω –χωρίς πρόθεση– γκρίνια για το άγιο ελληνικό καλοκαίρι, έφταναν τα παράπονα απ’ την Τήνο την Αστυπάλαια, τα Κουφονήσια, τη Μύκονο και τη Μάνη. Για τη χωριάτικη των είκοσι ευρώ. Για τη φωτορύπανση από τις γιγαντοοθόνες LED πάνω στα κυκλαδίτικα σπίτια. Για το «κυκλοφοριακό» στην Ιταλίδα των Κουφονησίων. Οι μεθυσμένοι Βρετανοί των Μαλίων, που κάποτε συμβόλιζαν όλα όσα δεν μας άρεσαν στον ελληνικό τουρισμό, έγιναν… γατάκια.

Οι ευρωπαϊκοί προορισμοί ήταν κάποτε η εναλλακτική για όσους δεν άντεχαν την καλοκαιρινή κάψα. Αλλά κι εκεί ο Αύγουστος γίνεται όλο και πιο δύσκολος. Οι καύσωνες διαρκούν περισσότερο, ενώ η ευρωπαϊκή εμμονή με την απουσία κλιματισμού τις κάνει απαγορευτικές, όσο ελκυστικές κι αν είναι οι τιμές των ξενοδοχείων. 

Η Χαλκιδική έγινε πιο βαλκανική, οι Κυκλάδες ακριβότερες, τα μικρά νησιά πιο κοσμικά, οι πόλεις πιο αποπνικτικές και οι παραλίες πιο γεμάτες. Κι εμείς συνεχίζουμε κάθε Αύγουστο να ψάχνουμε μια Ελλάδα που ίσως υπάρχει περισσότερο στη μνήμη μας παρά στον χάρτη».

                                                                            (Ε. Μπινάζη-ATHensvoice)

«Στους βράχους του Σαρακήνικου της Μήλου δεν προσγειώθηκαν τα πέδιλα ενός ελικοπτέρου αλλά η αλαζονεία και η ξιπασιά. Ο υπέρμετρος εγωϊσμός συνοδεία επίδειξης, μαγκιάς και ισχύος. Η αντίληψη ότι επειδή μπορείς να κάνεις κάτι, δικαιούσαι και να το κάνεις. Κάπως έτσι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τοπία της Ελλάδας, μετατράπηκε για λίγα λεπτά σε ιδιωτικό ελικοδρόμιο και τώρα ψαχνόμαστε τι προβλέπει το σχετικό θεσμικό πλαίσιο. 

Αλλά υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να ρυθμίσει κανένας νόμος όσο πλήρης και όσο αυστηρός κι αν είναι. Η αισθητική της συμπεριφοράς. Η αίσθηση του μέτρου. Η συναίσθηση της ματαιότητας της ματαιοδοξίας. Και δεν είναι βεβαίως το πρόβλημα ο πλούτος. Ο πλούτος δεν είναι ντροπή. Η ακραία επίδειξη του είναι ντροπιαστική και προκαλεί αποφορά η νοοτροπία του «έχω, άρα μπορώ» που κάποια στιγμή καταλήγει στο ακόμη χειρότερο «μπορώ, άρα επιτρέπεται».Και αυτή η λογική είναι πολύ πιο επικίνδυνη από μια παράνομη προσγείωση».

                                                                                (Κ. Γαλανού- liberal.gr)