Εδώ ... γελάμε

 

                                                                  

                                                                                               (Δ.Χαντζόπουλος- ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Ρήσεις...

                                                                                                                                (right voice f/b)
 

Υπουργείο ... κατά της οικογένειας

«Τι ονομάζεται οικογένεια; Η ετυμολογία δεν αφήνει περιθώριο για παρανοήσεις. Εκτός από τον οίκο θέλει και γένος. Δηλαδή δύο ανθρώπους που μένουν μαζί και κάνουν παιδιά. Κι αν δεν κάνουν παιδιά και είναι DINK (Double Income - No Kids); Αυτοί λέγονται "ζευγάρι". Οικογένεια δεν είναι. Κι αν είναι τρεις ή δεκατρείς που μένουν μαζί; Αυτοί λέγονται "συγκάτοικοι". Μπορεί να λέγονται κι άλλα, για τα οποία οι Γάλλοι, πρωτοπόροι στα… εναλλακτικά, έχουν μπόλικους όρους. Όμως, οικογένεια δεν είναι. Κι αν είναι ο Αχμέτ με τις 4 γυναίκες του και τα 23 παιδιά του; Εδώ τα πράγματα μπλέκουν. Διότι το λεφούσι του Αχμέτ είναι ο ορισμός της οικογένειας σε πολλά μέρη του κόσμου. Αλλά δεν είναι στα δικά μας.

Ο δυτικός πολιτισμός εδραίωσε ένα πολύ συγκεκριμένο υπόδειγμα, που κατέληξε σε αυτό που ονομάζουμε "πυρηνική" οικογένεια: μονογαμία, ισοτιμία των συζύγων, προστασία των παιδιών. Είναι το μοντέλο που δημιούργησε την ευημερία και την επιστημονική πρόοδο της Δύσης. Υπάρχει αιτιώδης συνάφεια ανάμεσά τους. Στα πολυγαμικά μοντέλα, η γυναίκα είναι μέλος του ευρύτερου χαρεμιού. Δεν ενδιαφέρει κανέναν η εξέλιξή της, καθώς η κοινωνική συμβολή της εξαντλείται στους ρόλους του σκεύους ηδονής και της αναπαραγωγικής μηχανής. Η μονογαμία της Δύσης οδήγησε στη σταδιακή εξίσωση της γυναίκας με τον άνδρα, αναγνωρίζοντας στη μητέρα ισότιμο ρόλο και κύρος μέσα στον οίκο.

Σε άλλους "πολιτισμούς", η οικογένεια είναι μια κλειστή, αυταρχική φατρία που καταπνίγει την ατομικότητα. Αντίθετα, η δυτική οικογένεια υπήρξε το θερμοκήπιο της ατομικής ελευθερίας: αποδέσμευσε το άτομο από τον καταναγκασμό της φυλής και λειτούργησε ως κυματοθραύστης ανάμεσα στον πολίτη και την κρατική εξουσία. Η δυτική οικογένεια ήταν ένας χώρος ελευθερίας, ηθικής αυτονομίας και μεταβίβασης αξιών που κανένας ηγεμόνας δεν μπορούσε εύκολα να παραβιάσει.

Το δυτικό μοντέλο κατηύθυνε τη φροντίδα και τους πόρους των γονέων σε περιορισμένο αριθμό παιδιών. Επέτρεψε στις κοινωνίες μας να αναπτύξουν υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης, συναισθηματικής ασφάλειας και εξειδίκευσης για τις νέες γενιές. Η συμμετοχή και των δύο προτύπων, πατέρα και μητέρας, στην ανατροφή του παιδιού προσφέρει τις προσλαμβάνουσες που απαιτούνται για τη διαμόρφωση ισορροπημένων πολιτών.

Σήμερα, αυτό το μοντέλο βάλλεται από δύο πλευρές: από την αθρόα εισβολή του Ισλάμ και από την αποσάθρωση που προκαλούν οι εναλλακτικές μορφές συνύπαρξης, που ξεφυτρώνουν στη Δύση όπως τα μανιτάρια σε ένα δέντρο που σαπίζει. Θα επικεντρωθώ στη δεύτερη απειλή, μια και για την πρώτη τα πράγματα είναι απλά: αν δεν αναστραφεί αυτή η τάση, σε λίγες δεκαετίες οι γηγενείς Ευρωπαίοι θα είμαστε μειονότητα στον τόπο μας και θα πληρώνουμε τζίζγια, φόρο υποτέλειας. Όμως η δεύτερη απειλή είναι πιο ύπουλη. Και έχει πολλούς χρήσιμους ηλίθιους που την προωθούν.

Σ’ αυτή την προϊούσα αποσύνθεση, η μεταμαρξιστική, δικαιωματική Αριστερά λειτουργεί ως αυτοάνοσο και χτυπάει σε τρία μέτωπα.

Πρώτα, στοχοποιεί τον Πατέρα. Η προστασία, η ευθύνη, η σταθερότητα, η αυτοθυσία, όλες οι αξίες που συγκροτούν το υγιές ανδρικό πρότυπο βαφτίζονται συλλήβδην "τοξική αρρενωπότητα" και "πατριαρχία". Ο πατέρας απογυμνώνεται από τον ρόλο της ασπίδας και του στυλοβάτη και αντιμετωπίζεται με καχυποψία, ως παρείσακτος, σχεδόν ως δυνητικός θύτης μέσα στο ίδιο του το σπίτι.

Μετά, υπονομεύει τη Μητέρα. Η μητρότητα, ισχυρίζεται, είναι ρόλος που η πατριαρχική κοινωνία επέβαλε στις γυναίκες. Είναι μια μορφή εθελούσιας δουλείας, που εμποδίζει την επαγγελματική και προσωπική ανέλιξη. Η ανατροφή των παιδιών είναι αναχρονιστικό βάρος. 

Τελικά, βάλει κατά του θεσμού που φτιάχνουν ο Πατέρας και η Μητέρα. Η Οικογένεια είναι "τοξική" και "εθνικιστικό κύτταρο". Έρμαιο των διεθνιστικών ιδεοληψιών της για έναν άμορφο παγκόσμιο οχλοπολτό, η Αριστερά βλέπει στην οικογένεια έναν επικίνδυνο θύλακα μεταβίβασης παράδοσης, ιστορικής μνήμης και εθνικής ταυτότητας. Για τον διεθνιστή, η οικογένεια είναι ένοχη, γιατί μαθαίνει στο παιδί να αγαπά τους οικείους του, την πατρίδα του και τις ρίζες του.

Η διαλυμένη οικογένεια, τα σχήματα συμβίωσης χωρίς καμμία δέσμευση, αλλά και η καλπάζουσα τάση αντικατάστασης της τεκνογονίας με ανθρωποποιημένα κατοικίδια προβάλλονται πλέον ως ισότιμες στάσεις ζωής. Ο δυτικός άνθρωπος εκπαιδεύεται να αποφεύγει τον ρόλο του γονιού, προτιμώντας υποκατάστατα χαμηλού ρίσκου. Η μη ανάληψη της ευθύνης ενός παιδιού ή η αδυναμία της διατήρησης του οικογενειακού ιστού δεν αντιμετωπίζονται ως αυτό που είναι, δηλαδή ατομικές αποτυχίες, αλλά θεωρούνται εναλλακτικά σχήματα "αυτοπραγμάτωσης", οδηγώντας την κοινωνία σε ένα σκοτεινό, αδιέξοδο τούνελ συναισθηματικού και, φυσικά, δημογραφικού ευνουχισμού.

Το δράμα του δυτικού πολιτισμού είναι ότι κατανάλωσε το κεφάλαιο της ίδιας του της επιτυχίας. Δημιούργησε ένα ηδονιστικό, ατομοκεντρικό περιβάλλον, με "εθισμένους" στον ευδαιμονισμό πολίτες, που έχασαν την ικανότητα να χτίζουν σφριγηλές και γόνιμες σχέσεις, ακόμα και στο μικρότερο επίπεδο, αυτό της οικογένειας. Θέλουν κόπο αυτές και προσήλωση κι εμείς έχουμε ξεμάθει στο ζόρι. Όμως, ένας πολιτισμός που αρνείται να στηρίξει το μοντέλο που τον δημιούργησε είναι ένας πολιτισμός σε φάση αυτοχειρίας. Η αποσύνθεση της πυρηνικής οικογένειας δεν αφήνει μόνο δημογραφικό κενό, αλλά μια αξιακή μαύρη τρύπα. 

Το πώς αξιολογεί το Υπουργείο τις προτεραιότητές του φαίνεται και από τη δουλειά του. Ενώ υπάρχει οδηγός 160 σελίδων για την Κοινωνική Ένταξη και τη Μείωση της Φτώχειας, δεν υπάρχει ούτε μία σελίδα που να παρουσιάζει τους 5 άξονες, τους 20 στόχους και τις 100+ δράσεις που διαφημίζει το Εθνικό Σχέδιο Δράσης για το Δημογραφικό μολονότι υποτίθεται ότι η… εφαρμογή του άρχισε από το 2025 και θα "ολοκληρωθεί" το 2035. Σχεδόν δύο χρόνια μετά, το Υπουργείο δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να μας ενημερώσει για το περιεχόμενο αυτού του φοβερού και τρομερού "Εθνικού Σχεδίου", που υποτίθεται ότι ήταν και ο λόγος σύστασής του και θα κοστίσει στον Έλληνα φορολογούμενο… 20 δισεκατομμύρια ευρώ!

Βέβαια δεν ντρέπεται να επαίρεται για τα… χρηματικά κίνητρα που δίνονται στα ζευγάρια για να αποκτήσουν παιδί. 28 ολόκληρα ευρώ κάθε μήνα, αν το συνολικό τους εισόδημά τους είναι από 17.501€ έως 26.250€. Και 2.400€ επίδομα τοκετού, κι αυτό σε δύο δόσεις: η πρώτη τον επόμενο μήνα από τη γέννηση και η δεύτερη μετά από πέντε μήνες.

Αντιθέτως, το Υπουργείο υπήρξε υπερδραστήριο σε παραγωγή "συμπεριληπτικών" δράσεων για τους ΛΟΑΤΚΙ, τους Ρομά, τους αιτούντες άσυλο και τα "ασυνόδευτα ανήλικα", με κορυφαία, μέχρι τώρα, στιγμή του τη μπαλαφάρα του Σήματος Διαφορετικότητας για την οποία έχω γράψει εδώ.

Υπήρξε σε όλη αυτή την πορεία του Υπουργείου κάποια διορθωτική παρέμβαση του ΠΘ; "Άδειασε" ποτέ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος τις "υπούργισσες" που το διοικούσαν και το διοικούν, για τις κωμικές πρωτοβουλίες τους; Επεσήμανε κανένας του ευρύτερου κυβερνητικού χώρου το σημειολογικά παράδοξο, στην ηγεσία του Υπουργείου Οικογένειας να έχουν τοποθετηθεί 5 συνολικά γυναίκες και κανένας άνδρας; 

Γιατί λοιπόν αυτή η ξαφνική δυσφορία για τη δήλωση της Δόμνας περί ελληνικής οικογένειας του μέλλοντος; Αυτό πιστεύει, αυτό λέει. Κι επειδή αυτό πιστεύει, γι’ αυτό τοποθετήθηκε στη θέση που βρίσκεται. Για να είναι απολύτως συνεπής με την κυβερνητική στρατηγική».

(Απόσπασμα άρθρου του Θ.Τζήμερου από το capital.gr) 

 

Ρήσεις...

 

                                                                                                                         (right voice f/B)

Δεν είναι "μετανάστευση" , είναι εισβολή...

 

 «Η εισβολή 60.000 περίπου Μαροκινών από ξηρά και θάλασσα μέσα σε 24 μόνο ώρες στη Θέουτα, ισπανικό θύλακα στο Μαρόκο, αποδεικνύει πως  το μεταναστευτικό – όταν δεν υπάρχουν τα γενικά προσκλητήρια τύπου ΣΥΡΙΖΑ και λοιπών «αλληλέγγυων» - είναι καθαρά γεωπολιτικό ζήτημα, που όταν δεν αντιμετωπίζεται στη ρίζα του εξελίσσεται σε εφιάλτη. Αυτή τη φορά το πρόβλημα εντοπίζεται στις προβληματικές σχέσεις Ισπανίας και Μαρόκου.

Χρόνια τώρα η Ευρώπη έχει εγκαταλείψει διπλωματικά και στρατιωτικά την Αφρική στη μοίρα της και στο μαχαίρι των τζιχαντιστών. Μεγάλες χώρες – αλλά και οι κυανόκρανοι του ΟΗΕ – απέσυραν τους στρατιώτες τους από τις πρώην αποικίες τους, την ώρα που έπρεπε να τις ενισχύσουν για να αντιμετωπίσουν τους τρομοκράτες που κυκλοφορούν από χώρα σε χώρα σε μια πρακτικά χωρίς σύνορα ήπειρο. 

Τα πραξικοπήματα (πέντε από το 2020 ως το 2023) διαδέχονται το ένα το άλλο, οι Δυτικοί έχουν κριθεί ανεπιθύμητοι, οι τζιχαντιστές μπαινοβγαίνουν σε όποια χώρα θέλουν, σφάζουν, βιάζουν, εξανδραποδίζουν, η κλιματική κατάρρευση προκαλεί πότε ξηρασία και πότε πλημμύρες, κανένας δεν μπορεί να καλλιεργήσει ούτε ένα χωραφάκι για να ζήσει την οικογένειά του. 

Πληθυσμοί ολόκληροι τρέχουν σαν τρελοί από τη μια χώρα στην άλλη, καθαρό νερό δεν υπάρχει, παντού λοιμοί και λιμοί, νοσοκομεία και κρίσιμες υποδομές ανατινάζονται, αδύναμα κυβερνητικά στρατεύματα παλεύουν με τους αντάρτες, οι εμφύλιοι πολλαπλασιάζονται, οι χώρες που προς το παρόν παραμένουν όρθιες συγκρούονται μεταξύ τους (βλέπε Αλγερία και Μαρόκο), άλλες φιλοξενούν εκατομμύρια προσφύγων χωρίς τις αναγκαίες οικονομικές δυνατότητες και υποδομές με αποτέλεσμα να μεταναστεύουν οι πολίτες τους (βλέπε Αίγυπτος), το Σαχέλ (αυτό που κατά τον Τσίπρα ήταν… μακριά), έφτασε στον Ατλαντικό, τα κράτη του Κόλπου της Γουινέας, φιλοξενούν περίπου 220.000 πρόσφυγες, στη Λιβερία, ο αριθμός των προσφύγων από την Μπουρκίνα Φάσο έχει σχεδόν τετραπλασιαστεί από το 2025, ένοπλες ομάδες επιχειρούν στο Μπενίν, την Ακτή Ελεφαντοστού, την Γκάνα και το Τόγκο, η διακίνηση και η κατανάλωση ναρκωτικών αυξάνονται ραγδαία στις παράκτιες αφρικανικές χώρες.

Τα εγκληματικά δίκτυα των διακινητών «δουλεύουν» νυχθημερόν, αλλά δεν είναι οι διακινητές αυτοί που προκάλεσαν το χάος που μόλις συνοπτικά περιέγραψα. Οι διακινητές – όπως και οι ΜΚΟ που κυκλοφορούν με σημαίες ευρωπαϊκών χωρών και μεταφέρουν κόσμο - εκμεταλλεύονται το χάος για να βγάλουν λεφτά.

Στις αρχές του χρόνου, μάθαμε πως η ΕΕ είχε την φαεινή ιδέα να προσπαθήσει να κλείσει συμφωνίες με χώρες όπως η Τυνησία, η Αίγυπτος, η Μαυριτανία και το Μαρόκο! Λογικό! Πού να σκεφθούν τι θα τραβήξουν οι χώρες του Νότου αν στείλουν κι’ άλλους στην Αίγυπτο, πού να φανταστούν τι θα γίνει στο Μαρόκο (ενώ αυτά που γίνονται τώρα είχαν επαναληφθεί και το 2021), πού να θυμηθούν σε τι φιάσκο κατέληξαν οι προσπάθειες της Βρετανίας, που τους κορόιδεψε ακόμη και η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, η οποία δεν παίρνει ούτε τους δικούς της! 

Τι να περιμένει κανείς όταν, τον Δεκέμβριο του 2025, η ΕΕ πανηγύριζε για το… επίτευγμα της κοινής ευρωπαϊκής επιχείρησης επιστροφής 30 Πακιστανών και 10 Μπαγκλαντεσιανών στις χώρες καταγωγής τους; Όταν στο Σουδάν ο πόλεμος μαίνεται από τον Απρίλιο του 2023 και 700.000 άνθρωποι έχουν καταφύγει στη Λιβύη και ένα εκατομμύριο στην Αίγυπτο, αναμενόμενο δεν είναι να φεύγουν οι βάρκες από τις χώρες αυτές; Εδώ απέτυχε (τον Απρίλιο του 2025) το περίφημο βρετανικό κυβερνητικό πρόγραμμα ύψους 4,3 εκατομμυρίων λιρών, που είχε στόχο να επαναπατρίσει εκατοντάδες Αλβανούς καταδικασμένους εγκληματίες ώστε να εκτίσουν την ποινή τους στη χώρα τους. 

Κατάφεραν να μεταφέρουν μόλις οκτώ (από τους 1.200 που ήταν στη λίστα) κρατουμένους και για κάθε έναν από αυτούς η Βρετανία ξόδεψε 537.500 λίρες, ποσό που περιλάμβανε τη βελτίωση των φυλακών στην Αλβανία, την αγορά οχημάτων για τη μεταφορά των κρατουμένων και τα λειτουργικά έξοδα του προγράμματος. Για να μην μιλήσουμε για την άλλη περίφημη συμφωνία της προηγούμενης βρετανικής κυβέρνησης του Ρίσι Σούνακ με τη Ρουάντα, η οποία επίσης κατέληξε σε φιάσκο (αφού η Βρετανία προκατέβαλε 240 εκατομμύρια στερλίνες), όταν το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου παρεμπόδισε την πρώτη πτήση, αποφαινόμενο ότι δεν πρόκειται για ασφαλή χώρα. Μετά, το Λονδίνο ζήτησε πίσω τα λεφτά, αλλά το Κιγκάλι απάντησε πως η συμφωνία δεν περιλάμβανε όρο για επιστροφή των χρημάτων σε περίπτωση αποτυχίας του σχεδίου!

Τι δείχνουν όλα αυτά; Προφανώς ότι η Αφρική έχει διαλυθεί και η ΕΕ χτίζει παλάτια κυριολεκτικά στην άμμο!Αλλά αντί η μεταναστευτική ρητορική και πολιτική της Ιταλίδας πρωθυπουργού να γίνει παράδειγμα προς αποφυγήν, οι Ευρωπαίοι την συγχαίρουν και θεωρούν την πολιτική της… πρότυπο. Τα ιταλικά κέντρα μεταναστών στην Αλβανία είναι συνεχώς άδεια, το ιταλικό λιμενικό έχει γίνει… ταξί να πηγαινοφέρνει κόσμο από την Ιταλία στην Αλβανία και την Αλβανία στην Ιταλία, ξοδεύοντας εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, ενώ το κόστος κατασκευής και λειτουργίας των κέντρων υπολογίζεται στο 1 δις ευρώ! 

Στο μεταξύ, η Λαμπεντούζα γεμίζει και αδειάζει καθημερινά (με ένα μικρό διάλειμμα κατά την επίσκεψη του Πάπα στις αρχές Ιουλίου), η Μελόνι έχει επισκεφθεί την Αφρική πάνω από 15 φορές χωρίς αποτέλεσμα, η συμφωνία με την Τυνησία δεν περπάτησε και τελικά επί της κυβέρνησης Μελόνι-Σαλβίνι, που στις εκλογές του 2022, κάλεσαν τους Ιταλούς να τους ψηφίσουν για να σταματήσουν οι μεγάλες ροές μεταναστών, αλλά τελικά συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Το 2023 έφθασαν στην Ιταλία 158.000 άνθρωποι - αριθμός-ρεκόρ!

Και όχι μόνο αυτό! Από τον Οκτώβριο του 2022 που το δίδυμο βρέθηκε στην εξουσία, στη χώρα φθάνουν κατά μέσο όρο 8.600 άτομα το μήνα. Και αυτό είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νούμερο των τελευταίων επτά ιταλικών κυβερνήσεων.

Άλλωστε, η κυβέρνηση Μελόνι-Σαλβίνι δεν χρειάζεται την Ισπανία για να έχει πρόβλημα – μπορούν και μόνοι τους! Ούτε μπορούν να κατηγορούν την Ισπανία ότι νομιμοποίησε 500.000 ξένους εργάτες. Κι’ αυτό διότι πριν από έναν ακριβώς χρόνο η κυβέρνηση Μελόνι ανακοίνωσε ότι μέχρι το 2028 θα δώσει επίσης 500.000 άδειες εργασίας!Και τελικά τι σημαίνουν όλα αυτά μαζί; Προφανώς ότι όποιος ακολουθεί τα βήματα της Ιταλίδας πρωθυπουργού, είναι βέβαιο ότι θα αρχίσει να στραβοπατά. Είναι γνωστή η ιστορία του κάβουρα.

Τελικό συμπέρασμα: Όλοι όσοι μιλούν για κέντρα επιστροφών σε χώρες της Αφρικής φαντάζομαι ότι θα είναι αρκετά γενναίοι για να αντιμετωπίσουν τους αντάρτες του Πολισάριο, τους Τουαρέγκ και όλους τους τζιχαντιστές μαζί!»

                        (Απόσπασμα άρθρου της Σ. Βούλτεψη από το  liberal.gr) 

Eδώ ...γελάμε

        

                                                                                                           (Ηλ.Μακρής- ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

 

Ρήσεις...

                                                                                                                                  (right voice  f/B)