.jpg)
Σάββατο 7 Μαρτίου 2026
Στη σωστή πλευρά της Ιστορίας...
«Αν ακούγαμε τους αριστερούς τα σύνορα της χώρας σήμερα θα ήταν λίγο παραπάνω από το Βόλο, η Καβάλα θα ανήκε στην Βουλγαρία και τα νησιά του Αιγαίου στην Τουρκία.Το 1940 όταν εισέβαλαν οι χώρες του Άξονα στην Ελλάδα, την μοίρασαν σε κατοχικές ζώνες μεταξύ Γερμανίας, Ιταλίας και Βουλγαρίας. Ο στόχος ήταν να τη διαμελίσουν. Η αριστερά μέχρι το Καλοκαίρι του ’41 που ο Χίτλερ επιτέθηκε στην ΕΣΣΔ και ακύρωσε τη συμμαχία με τον Στάλιν, υποστήριζε τις θέσεις της ΕΣΣΔ.
Αργότερα όταν οι δυνάμεις του Άξονα ηττήθηκαν και αποχώρησαν από την Ελλάδα οι δυνάμεις της Αριστεράς πολέμησαν για να αποσπαστεί η Μακεδονία και να συμμετάσχει ανεξάρτητα σε κάποια βαλκανική σοσιαλιστική ομοσπονδία.Αν είχαν κερδίσει τον εμφύλιο, η Ελλάδα σήμερα θα ήταν μισή σε έκταση και πληθυσμό.
Ο πατριωτισμός της αριστεράς είναι ένα μύθος που υποδύθηκε το ΚΚΕ για να καταλάβει την εξουσία πραξικοπηματικά μετά τη γερμανική Κατοχή. Η αριστερά μια πατρίδα αναγνωρίζει, την ΕΣΣΔ ακόμη και σήμερα που αυτή έπαψε να υπάρχει.Τα ίδια συνέβησαν και το 1922 όταν το ΚΚ υποστήριζε τον Κεμάλ γιατί η ήττα του θα συνεπάγονταν μια ισχυρότερη Ελλάδα. Στην πραγματικότητα η ΕΣΣΔ υποστήριζε τον Κεμάλ με το κίνημα των Νεότουρκων με όπλα και χρήματα. Η ελληνική αριστερά ήταν απλά το τσιράκι τους…Με τους Αμερικάνους και το Ισραήλ ή με το Ιράν, την Κούβα και την Παλαιστίνη, λοιπόν;
Ιδού ένα ερώτημα που θέτουν οι αυτοχαρακτηριζόμενοι ως προοδευτικοί αριστεροί κάθε φορά που ξεσπά μια πολεμική αναμέτρηση στην ευρύτερη περιοχή.Η Ελλάδα στα 200 χρόνια της ύπαρξής της έχει καταφέρει από φτωχή επαρχία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας να εξελιχθεί στην πιο πλούσια και ανεπτυγμένη χώρα της περιοχής.Αυτό το πέτυχε κάνοντας τις σωστές επιλογές συμμάχων.
Η Ελλάδα απελευθερώθηκε και μεγάλωσε όταν βρέθηκε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας. Όχι τυχαία. Όχι παθητικά. Αλλά όταν κατανόησε τον διεθνή συσχετισμό ισχύος και επέλεξε στρατηγικά.Το 1821 η Επανάσταση δεν θα κατέληγε σε ανεξαρτησία χωρίς την παρέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων. Η Ναυμαχία του Ναυαρίνου και το Πρωτόκολλο του Λονδίνου ενέταξαν το ελληνικό ζήτημα στο ευρωπαϊκό παιχνίδι ισορροπίας. Η εθνική εξέγερση συναντήθηκε με τη γεωπολιτική σκοπιμότητα.Το 1910–1913 με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, η Ελλάδα επέλεξε συμμαχίες που εξυπηρετούσαν εθνικούς στόχους.
Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι διπλασίασαν εδάφη και πληθυσμό. Η επιτυχία δεν ήταν μόνο στρατιωτική·ήταν διπλωματική διορατικότητα.Το 1940–1945 η χώρα στάθηκε με τους Συμμάχους. Παρά την Κατοχή και τον Εμφύλιο, η Ελλάδα εντάχθηκε στη δυτική σφαίρα επιρροής. Η μεταπολεμική της πορεία, από το Σχέδιο Μάρσαλ μέχρι την ευρωπαϊκή ένταξη, θεμελιώθηκε σε εκείνη την επιλογή.
Η Ελλάδα προόδευσε όταν δεν έμεινε ουδέτερη, όταν δεν
απομονώθηκε, όταν ευθυγραμμίστηκε με τις δυνάμεις της εποχής που
επικράτησαν.Αντίθετα, όταν κυριάρχησε ο διχασμός ή η λανθασμένη ανάγνωση των
διεθνών ισορροπιών, το κόστος υπήρξε βαρύ».
(Απόσπασμα άρθρου του Κ. Στούπα από το liberal.gr)
.jpg)
Αυταρχικά καθεστώτα...
«Κάποια στιγμή, μέσα στη φασαρία των αναλύσεων, μένει μια καθαρή εικόνα: τα αυταρχικά καθεστώτα μοιάζουν τρομακτικά μέχρι να δοκιμαστούν στα σοβαρά. Τότε φαίνονται τα κουσούρια τους. Η γραφειοκρατία τους. Η διαφθορά τους. Ο φόβος που τα κρατά όρθια και τα κάνει εύθραυστα ταυτόχρονα. Οι πρώτοι δεκατρείς μήνες της δεύτερης διακυβέρνησης Τραμπ, όπως τους είδαμε να ξεδιπλώνονται στη διεθνή σκηνή, λειτούργησαν σαν απότομη υπενθύμιση ότι ο «ελεύθερος κόσμος» δεν έχει χάσει τα δόντια του. Απλώς για ένα διάστημα έκανε ότι δεν τα έχει.
Πάρτε τη Βενεζουέλα. Το αφήγημα που έμεινε στον κόσμο δεν ήταν καν η λεπτομέρεια της επιχείρησης, όσο η αίσθηση ότι ένα καθεστώς που παριστάνει το ατσαλένιο κατέρρευσε επικοινωνιακά μέσα σε ένα βράδυ. Το Καράκας χτίζει χρόνια έναν μύθο παντοδυναμίας, με ρωσικά και κινεζικά αμυντικά συστήματα, με τις περίφημες κουβανέζικες υπηρεσίες ασφαλείας στο πλευρό του, με «λαϊκή νομιμοποίηση» και έναν στρατό έτοιμο να υπερασπιστεί το καθεστώς. Κι όμως, όταν οι ΗΠΑ αποφάσισαν να κινηθούν, η εικόνα που πέρασε ήταν ότι κανείς δεν μπόρεσε να το αποτρέψει. Αυτό πονάει περισσότερο από μια ήττα στο πεδίο. Γιατί γκρεμίζει την αυταπάτη που πουλάς στους δικούς σου: ότι είσαι απρόσβλητος.
Το ίδιο μοτίβο είδαμε και στη Μέση Ανατολή.Για χρόνια πουλιόταν, από συγκεκριμένα κέντρα, η ιδέα ότι η Ρωσία και η Κίνα έχουν «ισοφαρίσει τεχνολογικά», ότι η αμερικανική υπεροχή είναι παλιά ιστορία. Όταν όμως έρχεται η ώρα των επιχειρήσεων, αυτό που φαίνεται είναι ένα χάσμα σε πληροφορίες, σε ακρίβεια, σε συντονισμό, σε δυνατότητα προβολής ισχύος. Ακόμα κι αν κάποιος διαφωνεί με τους στόχους, δύσκολα διαφωνεί με το αποτέλεσμα στο επίπεδο της ικανότητας. Κι αυτή η ικανότητα, όσο κυνικό κι αν ακούγεται, είναι μέρος της ειρήνης: κρατά τους τον άξονα του κακού σε απόσταση.
Το πιο ενδιαφέρον, πάντως, είναι ο τρόπος που εκτίθεται ο δήθεν νταής Πούτιν. Όχι επειδή έχασε δύο βασικούς συμμάχους μέσα σε ένα δίμηνο χωρίς να μπορεί να αντιδράσει. Αλλά επειδή φάνηκε κάτι πιο βαθύ: τα αυταρχικά μπλοκ δεν έχουν φίλους. Έχουν πελάτες. Έχουν εξαρτήσεις. Και μόλις το κόστος ανεβαίνει, οι πελάτες αρχίζουν να κοιτάνε αλλού. Από καιρό ξέρουμε ότι οι δικτατορίες έχουν εγγενείς αδυναμίες. Δεν διορθώνουν λάθη, τα κρύβουν. Δεν επιβραβεύουν ικανότητα, επιβραβεύουν υποταγή. Δεν παράγουν εμπιστοσύνη, παράγουν φόβο. Κι όταν η πίεση μεγαλώνει, ο φόβος δεν γίνεται κουράγιο. Γίνεται σιωπή.
Τα
τελευταία χρόνια πολλοί βάφτισαν αυτά τα μοντέλα ως μοντέλα «του μέλλοντος»,
δήθεν πιο αποτελεσματικά από τις κουρασμένες φιλελεύθερες δημοκρατίες. Οι
πρώτοι δεκατρείς μήνες του Τραμπ τους χάλασαν το αφήγημα. Όχι επειδή ο Τραμπ
είναι κάποιος μεσσίας. Αλλά επειδή θύμισε κάτι ξεχασμένο: όταν ο ελεύθερος
κόσμος αποφασίζει να δράσει, οι μιμητές της ισχύος μοιάζουν πολύ λιγότερο
παντοδύναμοι. Και τελικά αυτό είναι το πραγματικό τους πρόβλημα».
(Απόσπασμα άρθρου του Αλ. Σκούρα από το liberal.gr)
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
