Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2026
Αντισυστημισμός ... μετά ψεκασμού
«Η δημοσιογραφική – και εν τέλει πολιτική – πορεία του αείμνηστου Γιώργου Τράγκα αποτελεί ίσως την πιο ολοκληρωμένη ελληνική εκδοχή αντισυστημισμού μετά ψεκασμού. Ένα υβρίδιο λαϊκής αγανάκτησης, θεωριών συνωμοσίας και προσωπικής ευμάρειας.
Το σενάριο των καθημερινών «παραστάσεων» που ανέβαζε ο μακαρίτης – υποτίθεται χωρίς αναισθητικό – ήταν απλοϊκό, σχεδόν παιδικό, αλλά εξαιρετικά αποτελεσματικό. Από τη μία οι ελίτ των 5–10 οικογενειών που «εξουσιάζουν τον τόπο», τον οποίο παρομοίαζε με επαρχία στην κοιλάδα της Πεσαβάρ (κάπου ανάμεσα Πακιστάν και Αφγανιστάν), και από την άλλη ο λαός: μονίμως προδομένος, καταπατημένος και έτοιμος να σωθεί από το επόμενο μικρόφωνο.
Ο βίος του εκλιπόντος είναι υπόδειγμα του πώς μπορεί κανείς να πλουτίσει παριστάνοντας τον προστάτη των φτωχών, ενώ ταυτόχρονα απειλεί και εκβιάζει τους πλούσιους που δεν θέλουν να «τους πιάσει στο στόμα του». Μια win–win επιχειρηματική στρατηγική, βαφτισμένη κοινωνική ευαισθησία.
Τον θυμάμαι την περασμένη δεκαετία να κανοναρχεί κατά του ευρώ και των μνημονίων, ηγούμενος μερίδας αφελών που έβλεπαν την επιστροφή στη δραχμή ως καθολική λύση – από το δημόσιο χρέος μέχρι την τριχόπτωση.Αργότερα, με την πανδημία, δεν έχασε την ευκαιρία: ετέθη επικεφαλής του αντιεμβολιαστικού κινήματος, παρασύροντας πλήθος ανοήτων που ρίσκαραν τη ζωή τους στο όνομα ενός ανώριμου «αντισυστημισμού».
Στο ίδιο πανηγύρι συνυπήρχαν γιατροί που διψούσαν για δημοσιότητα, ακροδεξιοί που ανακάλυπταν ότι ο ιός δεν μεταδίδεται εντός ναών και αριστεριστές που, στο πλαίσιο της επαναστατικής γυμναστικής, οργάνωναν υπαίθριες συγκεντρώσεις μετάδοσης του ιού. Όλοι μαζί συνέβαλαν, ο καθένας με τον τρόπο του, στην αύξηση των θυμάτων.Όταν υπάρχει ζήτηση στην αγορά, θα βρεθούν 5–10 να πουλήσουν το προϊόν. Από αυτούς, 1–2 θα το κάνουν με ιδιαίτερη επιτυχία.
Ο αείμνηστος, αφού επί δεκαετίες «συνεισέφερε» στη δημοσιογραφία, επιχείρησε να την προσφέρει και δια της πολιτικής. Ίδρυσε κόμμα. Δήλωσε μάλιστα:«Δεν υπάρχει τίποτα πιο δεξιό από τη Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη… ως παλαιός Καραμανλικός, Κεντροδεξιός και ελευθερόφρων απεχθάνομαι τις ετικέτες».Το εντυπωσιακό είναι ότι οι εξαπατηθέντες, κάθε φορά που το «αντισυστημικό άλογο» στο οποίο πόνταραν αποδεικνύεται απατεώνας, δεν γίνονται προσεκτικότεροι. Αντιθέτως, με μεγαλύτερο πάθος αναζητούν τον επόμενο που θα τους χαϊδέψει τα αυτιά.
Η ιστορία με όσους πιστεύουν τους απατεώνες που τους λένε πως υπάρχει «διαρροή ηλεκτρικού» στο σπίτι και βγάζουν τα λεφτά και τα χρυσαφικά έξω, είναι ενδεικτική του μεγέθους της εξηλιθίωσης.Γιατί αυξάνεται το κοινό των αδαών; Οι αιτίες είναι πολλές: οικογένεια, αποξένωση, παιδεία, κοινωνικά δίκτυα (ως πολλαπλασιαστές) και μια ευημερία χωρίς κόπο που κληρονομήθηκε χωρίς να κατακτηθεί.
Δεν αμφιβάλλω ότι στο «σύστημα» υπάρχουν διεφθαρμένοι δημοσιογράφοι,
πολιτικοί, δικαστές και εφοριακοί. Αξίζει να προσπαθούμε να περιορίσουμε τη
διαφθορά. Αλλά όλοι αυτοί μοιάζουν με νήπια μπροστά στους δήθεν αντισυστημικούς
που θέλουν απλώς να καβαλήσουν το σύστημα.Ο εκλιπών υπήρξε απλώς η κορυφή του
παγόβουνου.Το παγόβουνο παραμένει».
(Απόσπασμα άρθρου του Κ. Στούπα από το liberal.gr)
.jpg)
Απόψεις...
Οι τωρινές επιχειρήσεις, που έχουν προκαλέσει τόσες αντιδράσεις, αφορούν πρωτίστως τους παράνομους μετανάστες που είναι ταυτόχρονα και εγκληματίες. Γι’ αυτό πόλεις όπως η Μινεάπολη βρίσκονται μέσα στο κύμα. Όχι επειδή έγιναν ξαφνικά «συνοριακές» αλλά επειδή είναι αυτό που λέμε sanctuary cities ή states. Δηλαδή μια πόλη ή μια πολιτεία έχει επιλέξει, με κανόνες και οδηγίες προς τις τοπικές αρχές, να περιορίζει τη συνεργασία της τοπικής αστυνομίας με τις ομοσπονδιακές αρχές μετανάστευσης. Παράλληλα όμως, οι πόλεις αυτές έγιναν αγαπημένοι προορισμοί των παράνομων μεταναστών που κατά την προεδρία Μπάιντεν μπορεί και να ξεπέρασαν τα 8 εκατομμύρια.
Όταν ο Τραμπ στέλνει την ICE μέσα σε πολιτείες (όπως η Μινεσότα) ή πόλεις που έχουν χτίσει πολιτική ταυτότητα πάνω στη μη συνεργασία, δεν κάνει απλώς επιβολή νόμου. Πηγαίνει σε έδαφος ήδη φορτισμένο, όπου το τοπικό σύστημα εξουσίας έχει κάθε κίνητρο να παρουσιάσει την ομοσπονδιακή παρουσία ως εισβολή. Έτσι η επιχείρηση δεν γίνεται μόνο επιχείρηση. Γίνεται σύμβολο.
Αλλά η κυβέρνηση Τραμπ κάνει δύο βαριά λάθη. Πρώτον, υποτιμά την κλίμακα. Άλλο να φυλάς σύνορα - το οποίο κατάφερε με μεγάλη επιτυχία μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα - και άλλο να επιχειρείς την απομάκρυνση εκατομμυρίων ανθρώπων από την καθημερινή ζωή των πόλεων.
Δεύτερον, η εικόνα της ισχύος δεν αντικαθιστά τη νομιμοποίηση. Αν η επιβολή του νόμου μοιάζει με στρατιωτική επιδρομή, αν οι κανόνες εμπλοκής είναι θολοί, αν η χρήση βίας θυμίζει αντανακλαστικό και όχι έσχατη λύση, τότε η κυβέρνηση δεν «επιβάλλει» τάξη. Παράγει αντίσταση. Και κάθε λάθος, κάθε αδικία, κάθε θύμα, γίνεται καύσιμο για ακριβώς τη σύγκρουση που υποτίθεται ότι θέλει να τελειώσει.
Αν οι Δημοκρατικοί συνεχίσουν να παριστάνουν ότι ο νόμος είναι φασισμός και αν ο Τραμπ συνεχίσει να παριστάνει ότι μια γιγάντια κοινωνική πραγματικότητα λύνεται με επιχειρησιακή σκληρότητα, τότε το αποτέλεσμα δεν θα είναι «τάξη» ή «ανθρωπιά». Θα είναι κοινωνική αναταραχή κλίμακας».
(Αλ. Σκούρας-liberal.gr)
«Είμαι κι εγώ «ευρωγκρινιάρης». Ο «ευρωγκρινιάρης» διαφέρει από τον «ευρωσκεπτικιστή» ή τον «αντιευρωπαϊστή». Τα δύο τελευταία είδη της ευρωπανίδας είτε αμφισβητούν την ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση και επιθυμούν τη διάλυσή της και την επιστροφή στα παλιά καλά έθνη-κράτη. Είτε δεν αμφισβητούν τη συγκρότησή της, όπως οι ευρωσκεπτικιστές, θεωρούν όμως ότι δεν έχει μέλλον και ότι κάποια στιγμή θα διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη. Ο «ευρωγκρινιάρης» είναι άλλο είδος. Δέχεται την Ευρωπαϊκή Ενωση ως το σημαντικότερο πολιτικό εγχείρημα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, προσπαθεί να ελπίζει ότι έχει μέλλον στο παγκόσμιο στερέωμα και ότι έχει ρόλο να παίξει στην ανακατάταξη των ισορροπιών, πλην όμως δεν παύει να ενοχλείται από ορισμένα εκ των συστατικών χαρακτηριστικών της. Θα αναφέρω μερικά.
Το πρώτο είναι ο υδροκεφαλισμός της γραφειοκρατίας της. Στην πιο δημοκρατική οργάνωση του σύγχρονου κόσμου είναι τουλάχιστον παράδοξο ότι ουσιαστικές αποφάσεις για τη λειτουργία της τις παίρνουν άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν εκλεγεί. Σ’ αυτό νομίζω ότι οφείλονται ορισμένες συγγενείς διαμαρτίες της λειτουργίας της. Κυρίως η απουσία κοινής εξωτερικής πολιτικής και η προώθηση ομοσπονδιακών θεσμών. Στο όνομα μιας «πολυπολιτισμικής» κοινωνίας, η οποία δεν μπόρεσε ποτέ να συγκροτηθεί, οι ευρωπαϊκές ελίτ παραμέρισαν και τον Μιχαήλ Aγγελο και τον Χριστιανισμό, και εννοείται τον βασικό πυλώνα της ευρωπαϊκής παιδείας, τον ελληνορωμαϊκό κόσμο.
Το
μέλλον της οικουμένης θα κριθεί από τη σύγκρουση των πολιτισμών. Αυτό το ξέρουν
πολύ καλά οι μουλάδες του Ισλάμ και ο άρχων του Κρεμλίνου. Καιρός να το
παραδεχθούν και οι ηγέτες της Ευρώπης. Ναι, λοιπόν, είμαι «ευρωγκρινιάρης».
Αυτό σημαίνει ότι βλέπω και ζω όπως όλοι μας τα προβλήματα της Ευρώπης όμως,
παρ’ όλ’ αυτά, δεν βλέπω άλλο μέρος στην υφήλιο όπου θα μπορούσα να ζήσω όπως
ζω στην Ευρώπη. Είναι σαν τη δημοκρατία του Τσώρτσιλ: το χειρότερο πολίτευμα
ελλείψει άλλου. Κι όσο κι αν μας απογοητεύει, οφείλουμε να την υπερασπιστούμε
και απέναντι στους εξωτερικούς εχθρούς, αλλά και στους εσωτερικούς, οι οποίοι
υπονομεύουν τη συνοχή των κοινωνιών της».
(Τ. Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
.jpg)
Για όλα φταίν΄ οι άλλοι...
«Τι είναι αυτό που σπρώχνει τους ανθρώπους σε ακραίες ιδεολογίες αν όχι η φτώχεια και η δυστυχία; Θα έλεγα πως είναι η προσωπική αποτυχία του καθενός και πως μπορεί να τη διαχειριστεί. Η βασική παράμετρος που σπρώχνει κάποιους να υιοθετήσουν τον αναρχισμό, τον κομμουνισμό, τον φασισμό ή ναζισμό καθώς και άλλες ακραίες και βίαιες πολιτικοκοινωνικές ιδεολογίες έχει να κάνει με το πόσο καλά οι ίδιοι νοιώθουν με τον εαυτό τους.
Αν υπάρχουν εξαιρέσεις; Βεβαίως, εννοείται. Κι ο κανόνας είναι πως ασχέτως που έχει φθάσει κάποιος, τι έχει καταφέρει με τη ζωή του, η έλλειψη αυτογνωσίας τον κάνει να ωθείται προς τα εκεί. Επειδή αυτό το «εκεί», ελπίζει πως θα του λύσει με τη φωτιά και το τσεκούρι όλα όσα θεωρεί πως τον βασανίζουν και για τα οποία έχει την απόλυτη πίστη πως δεν φταίει ο ίδιος.
Οι ιδεολογίες αυτές ούτως ή άλλως δεν στηρίζονται στην εκλογίκευση, στηρίζονται στο ένστικτο και στη μάζα. Δεν χρειάζεται πολύ σκέψη, και τις περισσότερες φορές καθόλου σκέψη θα έλεγα. Αν έχεις αποτύχει στην επαγγελματική ή προσωπική σου ζωή δεν φταίνε οι επιλογές σου.
Δεν φταίς που επέλεξες καριέρα και ξέμεινες στα 60 χωρίς οικογένεια. Δεν φταίς εσύ που όταν ήσουν σε μικρότερη ηλικία δεν εργαζόσουν και προτιμούσες να την περνάς τεμπέλικα και τώρα είσαι στην απόλυτη ανέχεια. Δεν φταις εσύ που στα 70 σου δεν έχεις ένσημα επειδή ήσουν συνεχώς στη λαμογιά. Δεν φταις εσύ που στα 40 σου έχεις λεφτά αλλά δεν έχεις σχέση, ή φίλους.
Γενικώς, δεν φταις για τίποτα εσύ, φταίει κάποιος άλλος. Κι αυτόν τον άλλο σου τον βρίσκουν εύκολα αυτές οι ιδεολογίες. Είναι αυτός που έχει δουλειά, αυτός που έχει λεφτά, αυτός που έχει οικογένεια, είναι αυτός που είναι ικανοποιημένος από τον εαυτό του. Κι αυτό ορισμένοι, πολλοί στην πραγματικότητα, δεν το αντέχουν να το βλέπουν εφόσον δεν το βιώνουν οι ίδιοι. Κι εφόσον δεν το αντέχουν οι ίδιοι προτιμούν να το στερήσουν από όσους το έχουν.
Θέλει κόπο και ευθύνη η ελευθερία και η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν θέλει τίποτα από τα δύο. Έτσι προτιμά την ιδεολογική αλυσίδα στο πόδι, το αυταρχικό ολοκληρωτικό τσιπάκι στον εγκέφαλο. Σου στερεί τον κόπο να σκεφτείς, σου στερεί και την ευθύνη αν αποτύχεις. Σκέφτονται άλλοι για σένα χωρίς εσένα.
Σε τέτοιους ανθρώπους απευθύνονται πολιτικοί όπως ο Τσίπρας, η Κωνσταντοπούλου, ο Κουτσούμπας, ο Βελόπουλος και πόσοι άλλοι, και last but not least η Καρυστιανού, επειδή κι οι ίδιοι τέτοιοι είναι. Θύτες και θύματα ταυτοχρόνως. Σε τέτοιους ανθρώπους απευθύνονται οι οργανωμένοι σύλλογοι αθλητικών σωματίων.
Είναι το ίδιο κοινό και είναι πολλοί, υπερβολικά πολλοί. Πρόθυμοι σκλάβοι που αναζητούν εναγωνίως εκεί έξω έναν εχθρό τη στιγμή που τον έχουν στον καθρέπτη απέναντι. Θέλει κότσια όμως ο καθρέπτης, και όλοι αυτοί κότσια δεν έχουν. Αν είχαν δεν θα κρύβονταν ως προβατίνες μέσα στο κοπάδι, θα άνοιγαν δικό τους μονοπάτι».
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
