Εδώ ... γελάμε

 

                                                                                              (Δ.Χαντζόπουλος -ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Το μήνυμα της woke κουλτούρας...

 

«Ο Κρίστοφερ Νόλαν ετοιμάζει την Οδύσσεια. Λογικά θα είναι ένα οπτικό υπερθέαμα, τεχνικά άρτιο, με όλους τους χολιγουντιανούς πόρους στη διάθεσή του. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν επιτρέπεται να μιλήσουμε για τις ιδεολογικές του επιλογές. Ιδίως όταν, σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες, η Ελένη της Σπάρτης απεικονίζεται από μαύρη ηθοποιό. 

Όμως η καλλιτεχνική ελευθερία δεν συνεπάγεται ασυλία από την κριτική. Όταν μια παραγωγή της Universal Pictures αξίας 250 εκατομμυρίων δολαρίων επεμβαίνει σε έναν ιδρυτικό μύθο της Ευρώπης για να τον προσαρμόσει στην τελευταία μόδα των ποσοστώσεων διαφορετικότητας, αυτό είναι πολιτική πράξη. 

Και κάθε πολιτική πράξη δικαιούται πολιτική κριτική. Αν αλλάζεις την εμφάνιση της Ελένης όχι επειδή βρήκες την καλύτερη δυνατή ερμηνεύτρια, αλλά επειδή κάποιος στο στούντιο φοβάται μήπως το κατηγορήσουν ότι «δεν εκπροσωπεί επαρκώς τις μειονότητες», τότε δεν μιλάμε πια για τέχνη. Μιλάμε για εταιρικό μάρκετινγκ με ηθικολογική επικάλυψη.

Η woke κουλτούρα δεν ενδιαφέρεται για την αλήθεια της ιστορίας ή του μύθου. Ενδιαφέρεται να «στέλνει μήνυμα». Βλέπει τα έργα όχι ως αφηγήσεις, αλλά ως πίνακες ανακοινώσεων πάνω στους οποίους πρέπει να καρφιτσώνονται κάθε φορά οι «σωστές» ταυτότητες. Όποιος αντιδρά, βαφτίζεται αυτομάτως ρατσιστής, σεξιστής, ομοφοβικός. Η συζήτηση σταματά πριν καν αρχίσει. Δεν επιτρέπεται αισθητική ή επιστημονική ένσταση, μόνο ηθική αυτοενοχοποίηση.

Και βέβαια το μοτίβο επαναλαμβάνεται. Η Χιονάτη που παύει να είναι λευκή, η Κλεοπάτρα που παύει να έχει ελληνική καταγωγή, τώρα η Ελένη που παύει να είναι η Ελένη της δικής μας μνήμης. Δεν πρόκειται για μεμονωμένα δημιουργικά ρίσκα. Είναι η συστηματική επιβολή μιας ιδεολογίας ταυτότητας πάνω σε κάθε κοινό πολιτιστικό σημείο αναφοράς.

Για τη νέα γενιά, το Χόλιγουντ είναι βασική πηγή γνωριμίας με την ιστορία και την παράδοση. Από τις οθόνες θα μάθουν ποιος ήταν ο Οδυσσέας, πώς έμοιαζε η Ελένη, τι ήταν η Τροία. Αν όλα αυτά παρουσιάζονται κάθε φορά ως πλαστελίνη στα χέρια των εκάστοτε ακτιβιστών της αριστεράς, τότε σε λίγα χρόνια όποιος ζητά πιστότητα στις πηγές θα θεωρείται ύποπτος ιδεολογικά.

Το να μη σου αρέσει λοιπόν η επιλογή μιας μαύρης Ελένης δεν σημαίνει ότι έχεις πρόβλημα με τους μαύρους. Σημαίνει ότι αρνείσαι να δεχτείς πως οι μύθοι ενός πολιτισμού δεν είναι τίποτε παραπάνω από υλικό για εταιρικά μαθήματα «συμπερίληψης». 

Ο πραγματικός ρατσισμός είναι η άρνηση της ίσης αξιοπρέπειας και των ίσων δικαιωμάτων, όχι η απαίτηση ιστορικής συνέπειας σε μια ταινία.Ναι, η Οδύσσεια του Νόλαν μπορεί να αποδειχθεί θεαματική. Μπορεί να συγκινήσει, να εντυπωσιάσει, να γεμίσει αίθουσες. 

Αυτό όμως δεν ακυρώνει το δικαίωμα –και την υποχρέωση– μας να πούμε καθαρά: σεβόμαστε την τέχνη, αλλά δεν θα προσκυνήσουμε την ιδεολογία. Δεν θα απολογηθούμε επειδή αρνούμαστε να βαφτίσουμε μια ιδεολογική παραχάραξη ως «πρόοδο».

                          (Απόσπασμά άρθρου του Αλ.Σκούρα από το Liberal.gr)

Εδώ... γελάμε

                                                                                               (Ηλ.Μακρής- ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
 

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

 «Το Λιμενικό σε συνεχή βάση διεξάγει χιλιάδες επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης. Όλα αυτά τα χρόνια από τότε που άρχισε η μαζική παράνομη μετανάστευση οι διασώσεις ανέρχονται σε δεκάδες χιλιάδες. Πάνω από 2.000 το 2024 από τα στοιχεία που υπάρχουν, και με παρόμοια τάση το 2025.Και όλο αυτό τον καιρό στις πολλές χιλιάδες διασώσεις, έχουν συμβεί τρία δυστυχήματα. Το 2014 στο Φαρμακονήσι, το 2023 πολύ ανοιχτά στην Πύλο, στη μέση του πουθενά μαύρα μεσάνυχτα, και το πρόσφατο στη Χίο. 

Οι Έλληνες ευαίσθητοι από την προστατευτική άνεση του γραφείου ή του σαλονιού τους, πληκτρολογούν κατηγορίες σε ανθρώπους που βρίσκονται νυχτιάτικα επί του πεδίου. Στην κραυγαλέα επίδειξη ανεύθυνου ανθρωπισμού πρωτοστατεί η Αριστερά, πέραν φυσικά των επαγγελματιών ευαίσθητων που έχουν ως προσοδοφόρο επάγγελμα την ενασχόληση με το μεταναστευτικό. 300 εκατομμύρια ευρώ έχουν δοθεί τα τελευταία χρόνια στις ΜΚΟ, σύμφωνα με τον υπουργό μετανάστευσης Θάνο Πλεύρη. Όπερ συμφέρει τα μέλη τους να υπάρχει συνεχής ροή μεταναστών για να υπάρχει και συνεχής ροή ευρωπαϊκών και κρατικών χρημάτων στις τσέπες τους. 

Δίκιο έχει, έπρεπε να λέμε ανοίξαμε (τα σύνορα) και σας περιμένουμε. Και μετά τον θεατρικό μας ανθρωπισμό θα δημιουργήσουμε Μόριες και Ειδομένες, όπου θα δυστυχείτε μέσα σε απαίσιες συνθήκες, και όπου θα βιάζονται παιδιά («Βιασμοί μικρών παιδιών στη Μόρια γίνονται μια φορά το εξάμηνο» είχε πει για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, ο ανθρωπιστής υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ Θόδωρος Δρίτσας).

Αλλά η Ελλάδα είναι μικρή χώρα μόνο 10 εκατομμυρίων και με απέραντες θαλάσσιες εισόδους. Δεν μπορεί να αναλάβει και να διεκπεραιώσει τη δυστυχία του πλανήτη.Κάτι που δεν ενδιαφέρει την Αριστερά που επειδή ηττήθηκε στην αποδοχή της από τις φτωχές εισοδηματικές τάξεις, για να προβάλει λόγο ύπαρξης το έχει ρίξει στον δικαιωματισμό, τους παράνομους μετανάστες, και τους αγώνες ταυτότητας - φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού, κ.α. Υπό την επίδραση βεβαίως της αμερικανικής woke κουλτούρας. Αυτά η… light αριστερά, στυλ ΣΥΡΙΖΑ και παραφυάδων του. Αντιθέτως, η ακραία Αριστερά, αφού έχασε τις εργατικές τάξεις, βλέπει τους μετανάστες ως… το επαναστατικό υποκείμενο του μέλλοντος».

                                                                              (Γ. Σιδέρης-liberal.gr)

«Δεν υπάρχει "χείμαρρος φονιάς" και "φύση που εκδικείται". Υπάρχει νερό της βροχής που κάπου πρέπει να πάει. Δεν έγιναν οι δρόμοι χείμαρροι. Οι χείμαρροι έγιναν δρόμοι, και, όταν βρέχει, η φύση αποκαθιστά τη δική της χωροταξία. Αν το νερό είναι λίγο, κάπως το κουμαντάρουμε. Αν είναι πολύ, μας πήρε και μας σήκωσε. Κι αν είναι πάρα πολύ, ζητείται Νώε. Τι μπορεί να γίνει; Για τις βροχές, "τύπου Λονδίνου", πολλά και ασφαλή. Για τις καταρρακτώδεις καταιγίδες διαρκείας, σαν κι αυτές που ζούμε συχνά τον τελευταίο καιρό, τίποτε. 

Αντιπλημμυρική θωράκιση; Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα στον κόσμο. Μπορείς να διευθετήσεις την απορροή ομβρίων υδάτων ως ένα όριο. Αν το κάνεις με ανοιχτή κοίτη, το όριο είναι το χείλος της, αν το κάνεις με υπόγειο αγωγό, όριο είναι η χωρητικότητά του. Αν ρίξει περισσότερο νερό, θα πλημμυρίσει. Δεν υπάρχει κανένα έργο στη γη που να μπορεί να εξαφανίσει μαγικά το νερό που περισσεύει, αν κάποια μέρα πέφτουν καρεκλοπόδαρα επί 6 ώρες. Θα φτιάξεις έναν Κηφισό

Όπως έμαθαν να ζουν οι Ιάπωνες με τους σεισμούς, αυτό θα κάνουμε κι εμείς με τις πλημμύρες, σε κάθε μέρος της χώρας που κινδυνεύει. Η Πολιτική Προστασία κάθε Δήμου πρέπει να εκπονήσει "κανόνες εμπλοκής" με τη νεροποντή και πρωτόκολλο ενεργειών, Διοίκησης και πολιτών. Δεν είναι κακή ιδέα και μια άσκηση, πού και πού, ώστε να ξέρουν όλοι τι πρέπει να κάνουν, όταν οι μετεωρολόγοι δουν μια υδάτινη βόμβα να κατευθύνεται εναντίον μας. Θωρακισμένοι δεν είμαστε και δεν θα γίνουμε. Τουλάχιστον, ας γίνουμε σοβαροί, δηλαδή προσαρμοστικοί».

                                                                               (Θ.Τζήμερος - capital.gr)

Ατάκες...

 

Μπίλι, σκάσε και τραγούδα...

 

«Η Μπίλι Άιλις, ανέβηκε να παραλάβει το βραβείο για το Song of the Year μαζί με τον αδελφό της, τον Φινέας. Φορούσαν καρφίτσες με σύνθημα «ICE Out». Πήρε το μικρόφωνο και, ανάμεσα σε ευχαριστίες και συγκίνηση, πέταξε τη φράση που άναψε την πυρκαγιά: «κανείς δεν είναι παράνομος σε κλεμμένη γη». Και έκλεισε με ένα «fuck ICE», που στην τηλεοπτική μετάδοση κόπηκε ή καλύφθηκε, αλλά επιβεβαιώθηκε από ρεπορτάζ. Το στάδιο αντήχησε από επευφημίες. 

Κι έπειτα, η νέα ηρωίδα της προόδου πάει σπίτι της.Σε ένα σπίτι αξίας εκατομμυρίων, σε μια βίλα στην ευρύτερη περιοχή του Λος Άντζελες που φυλάσσεται από ιδιωτικές υπηρεσίες ασφαλείας, πάνω ακριβώς σε γη που ανήκε στους ιθαγενείς που μνημόνευσε στα Grammys. 

Η επίμαχη φράση της δεν είναι απλώς μια αδέξια υπερβολή. Είναι συμπύκνωση του βαθύτερου μίσους της σύγχρονης αριστεράς προς τον δυτικό πολιτισμό. Διότι όταν λες «κλεμμένη γη», δεν κάνεις μια ιστορική παρατήρηση.Ακυρώνεις την ίδια τη νομιμοποίηση της πολιτικής κοινότητας. Ακυρώνεις τα σύνορα, την κυριαρχία, το κράτος δικαίου, την έννοια του πολίτη. Και μαζί ακυρώνεις ό,τι έκανε τη Δύση διαφορετική: τη μετάβαση από τη φυλή και τη βία σε θεσμούς, συμβόλαια, δικαιώματα, ατομική ελευθερία.

Η Δύση είναι το μέρος όπου η νομιμότητα δεν είναι προέκταση της φυλετικής καταγωγής αλλά αποτέλεσμα κανόνων που, τουλάχιστον ως ιδανικό, ισχύουν για όλους. Όταν η Μπίλι βαφτίζει όλη τη χώρα «κλοπή», δεν χτυπά μια αδικία. Χτυπά την ίδια την ιδέα ότι υπάρχει νόμιμη τάξη πραγμάτων, άρα και υποχρεώσεις. Είναι ο παλιός μηδενισμός, απλώς ντυμένος με pop αισθητική.Και μετά έρχεται η υποκρισία, το μόνιμο συνοδευτικό του. 

Η Άιλις δεν μιλά από κάποιο εργοτάξιο. Μιλά από την πιο ακριβή σκηνή του πλανήτη, σε μια βιομηχανία που τρέφεται από ιδιωτική ιδιοκτησία, συμβόλαια, αγορές, ασφάλεια, και προστασία πνευματικών δικαιωμάτων. Το σύστημα που την έκανε πλούσια και πανίσχυρη είναι δυτικό. Αυτή είναι η βασική αντίφαση της κουλτούρας του Χόλιγουντ της τελευταίας εικοσαετίας: χτίζει παλάτια πάνω στην ελευθερία της Δύσης και μετά φτύνει το θεμέλιο που τα κρατά όρθια.

Ο μέσος άνθρωπος πληρώνει σύνορα που δεν φυλάσσονται, νόμους που δεν εφαρμόζονται, πόλωση που μεγαλώνει, και κοινωνική δυσπιστία που δηλητηριάζει τα πάντα. Η celebrity, αντίθετα, συνεχίζει να ζει μέσα χλιδάτη βίλα της με έναν στρατό επικοινωνιολόγων, δικηγόρων, λογιστών, και σωματοφυλάκων να την προστατεύουν από όλα τα δεινά που αντιπροσωπεύει. Κατήχηση για τους πολλούς, προστασία για τους λίγους.

Η ελευθερία του λόγου τους ανήκει, φυσικά. Αλλά η κοινωνία δεν έχει καμία υποχρέωση να τους παίρνει στα σοβαρά. Ο πολίτης έχει δικαίωμα να τους κρίνει, να τους αγνοήσει, να τους απαντήσει. Και η πιο υγιής απάντηση, η πιο ειλικρινής και απαραίτητη στις μέρες μας, είναι: Μπίλι, σκάσε και τραγούδα».

(Απόσπασμα άρθρου του Αλ. Σκούρα από το liberal.gr)