Βατερλώ ... εν έτει 2026!

 

Ο αρχιτεκτονικός διαγωνισμός για την ανάπλαση της κεντρικής πλατείας  προκηρύχθηκε το μακρινό  2017. Η μελέτη βραβεύτηκε (!) ολοκληρώθηκε και παραδόθηκε στον Δήμο το 2019. Το έργο δημοπρατήθηκε το 2023. Σήμερα-Ιούνιος του 2026-  ο ανάδοχος διαπίστωσε ότι  είναι αδύνατη η εφαρμογή της. Τι συνέβη λοιπόν;   

Η μετατόπιση -όπως παραδέχεται η εταιρεία και συμφωνεί η τεχνική υπηρεσία του Δήμου-  της μεταλλικής πεζογέφυρας που συνδέει την πλατεία με το πάρκο Κ. Μπέγκα κατά τέσσερα μέτρα αποδεικνύεται τεχνικά «μη υλοποιήσιμη και παρουσιάζει ανυπέρβλητες τεχνικές δυσκολίες που συνεπάγονται τεράστια οικονομική επιβάρυνση. Η φράση «τεχνικά μη υλοποιήσιμη» είναι μια πολύ ισχυρή διατύπωση που δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών.

Η έκθεση του μηχανικού δείχνει ότι για να στηριχθεί η γέφυρα στη νέα της θέση, θα έπρεπε να κατασκευαστούν θηριώδη θεμέλια πάνω στο πεζοδρόμιο αλλά και το οδόστρωμα- με ό,τι αυτό συνεπάγεται: Κατάργηση τμήματος πεζοδρομίου, απώλεια  μισθωμένων θέσεων στάθμευσης , νέα χάραξη της οδού, στένωση του δρόμου. Και για φανταστείτε…  μόλις τώρα το ανακάλυψαν. 

Αλλά γιατί ήθελαν να μετατοπίσουν τη γέφυρα; Για να κουμπώνει, λέει, με μια μεταλλική στοά που ΘΑ κατασκεύαζαν. Και τώρα τι προτείνουν; Να γκρεμιστεί η πεζογέφυρα εντελώς.

Και γιατί δεν την αφήνουν όπως είναι; Γιατί –λέει-  λόγω χαμηλού ύψους δεν  μπορούν να  περάσουν  πυροσβεστικά οχήματα, διώροφα τουριστικά λεωφορεία και αντλίες σκυροδέματος. Και γιατί δεν πάνε από τον άλλο δρόμο; Ελα μου ντε…

Μήπως να την ανύψωναν;  Όχι -λένε-  γιατί  έτσι δεν θα μπορούσαν να έχουν πρόσβαση οι ΑμεΑ. Θα είναι μάλλον είναι το μοναδικό σημείο στην πόλη που οι ΑμεΑ δεν έχουν πρόσβαση. Αρκεί να κάνει κανείς μια βόλτα στην πόλη…

Και τώρα τι προτείνουν; Να γκρεμιστεί η πεζογέφυρα εντελώς. Μάλιστα. Η εύκολη λύση. Γκρεμίστε τα όλα… Κόψατε όλα τα δέντρα, εξαφανίσατε τα χαρακτηριστικά κυματιστά παγκάκια, διαλύσατε τα συντριβάνια, γκρεμίσατε τους γυάλινους ανελκυστήρες, τώρα…  ρίξτε και την πεζογέφυρα. 

Ή μήπως όμως όλα αυτά είναι δικαιολογίες για να εξαφανίσουν εντελώς την πεζογέφυρα όπως και προτείνουν; Και γιατί να πιστέψει κανείς αυτά που λένε τώρα και όχι αυτά που έλεγαν τότε; 

Την ίδια ώρα, διαπιστώνουν ότι η κατασκευή του ανελκυστήρα που ήθελαν να κατασκευάσουν στην απέναντι πλευρά (στο πάρκο Κ. Μπέγκα) ΘΑ απαιτούσε βαθιές εκσκαφές, δυσεύρετα μηχανήματα στην Ελλάδα και κοπή αρκετών δέντρων του πάρκου. Και πώς τους είχε διαφύγει αυτή η λεπτομέρεια όταν έπαιρναν το έργο; Δηλαδή πρώτα σχεδίασαν και μετά σκέφτηκαν;

Το ερώτημα όμως του μέσου πολίτη  είναι απλό και εύλογο: χρειάστηκαν επτά χρόνια για να διαπιστωθεί ότι  αυτά που πρότεινε η δική τους μελέτη δεν μπορούν να εφαρμοστούν στην πράξη;  Πού γίνονται αυτά; Στην Ευρώπη του σήμερα ή σε κάποια τριτοκοσμική επαρχία άλλης Ηπείρου;

Και αν πράγματι υπήρχαν τόσο κρίσιμες τεχνικές αστοχίες ή ελλείψεις, γιατί δεν εντοπίστηκαν όταν παραλήφθηκε η μελέτη από τις τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου; Αυτές για ποιον λόγο υπάρχουν;  Γιατί δεν διορθώθηκαν πριν δημοπρατηθεί το έργο; Και κυρίως, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για τον χαμένο χρόνο;

Οι πολίτες όμως δεν ενδιαφέρονται για δικαιολογίες αλλά για το αποτέλεσμα. Όταν ένα έργο περνά από διαγωνισμό, βράβευση, παραλαβή μελέτης, δημοπράτηση και τελικά αποδεικνύεται ότι οι βασικές παραδοχές δεν μπορούν να εφαρμοστούν, γεννιέται εύλογα η αίσθηση ότι τίποτε δεν λειτούργησε όπως έπρεπε- για να το πούμε ευγενικά.

Αλλά γιατί γίνονται οι μελέτες; Δεν γίνονται για να αποδείξουν ότι ένα έργο  μπορεί να κατασκευαστεί με ασφάλεια, τεχνική επάρκεια, σεβασμό στο περιβάλλον και ρεαλιστικό κόστος; Να εντοπίζουν εγκαίρως τα εμπόδια και όχι να τα ανακαλύπτουν  χρόνια αργότερα ενώ η πόλη εξακολουθεί να ζει πίσω από λαμαρίνες; Να υποθέσουμε λοιπόν ότι εδώ δεν ελέγχθηκε καν  η εφαρμοσιμότητα πριν εγκριθεί και δημοπρατηθεί το έργο.

Οι λαμαρίνες λοιπόν δεν κρύβουν μόνο ένα ανύπαρκτο έργο. Κρύβουν τις καθυστερήσεις, τις αστοχίες, την έλλειψη προγραμματισμού και την απουσία λογοδοσίας. Σε κάθε άλλη πόλη η κεντρική πλατεία αποτελεί σημείο συνάντησης και ζωής. Στα Γιάννενα, έχει μετατραπεί σε μόνιμη υπενθύμιση ανευθυνότητας. Και οκτώ χρόνια μετά, το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: Προς τι όλη αυτή η  αναστάτωση;

Η άποψή μας, ως δημοτών αυτής της πόλης, ήταν από την πρώτη στιγμή ισχυρή. Η πλατεία δεν  χρειαζόταν μια   «ανάπλαση» προς το χειρότερο. Χρειαζόταν απλώς μια βελτίωση, μια αναβάθμιση και  περισσότερο πράσινο. Το είχε παραδεχτεί άλλωστε και ο πρώην Δήμαρχος  Μ. Ελισάφ πριν εκλεγεί και ανακαλέσει έναν χρόνο μετά εκτοξεύοντας το κόστος από 1,3 σε 5,2 εκατομμύρια ευρώ! 

Οι δημότες όμως ΔΕΝ ξεχνούν. 

Οι ευθύνες ΔΕΝ παραγράφονται. 

Η πόλη ΔΕΝ είναι πειραματόζωο... 

Όλα όσα εξαφάνισαν ή σκοπεύουν να εξαφανίσουν. Μέχρι τώρα τη γλύτωσαν τα δέντρα στην απέναντι πλευρά του δρόμου για το οποία είχαν δηλώσει ότι κάποια θα καρατομηθούν !

Αυτή ήταν η πρότασή μας για την πλατεία επτά χρόνια πριν. Αλλά εμείς δεν ήμασταν βραβευμένοι αρχιτέκτονες αλλά καθημερινοί δημότες. Και η πρότασή μας στοίχιζε ελάχιστα...

Νέα Σχολή αστικού... σχεδιασμού

 

Η πόλη μας αποκτά σιγά σιγά τη δική της σχολή … αστικού σχεδιασμού και βιώσιμης κινητικότητας. Γήπεδα χωρίς μπασκέτες για να μη χαλάει κανείς καλάθια. Περίπτερα εγκαταλελειμμένα που μετατρέπουν το πεζοδρόμιο σε δοκιμασία ισορροπίας. Πεζοδρόμια που καταλήγουν σε χώμα και χαλίκι. Ογκώδη αντικείμενα ως μόνιμο στοιχείο της διακόσμησης. Βανδαλισμοί που μένουν στη θέση τους.  Κι έτσι το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα μεγάλα έργα που χωλαίνουν αλλά και  η απουσία καθημερινής φροντίδας. Μικρές εικόνες εγκατάλειψης που, όλες μαζί, συνθέτουν τη μεγάλη εικόνα μιας πόλης που δείχνει αδιαφορία ακόμη και για τα αυτονόητα.

Όποιος κάνει μια βόλτα στην οδό Βελισσαρίου -παράλληλη της Δωδώνης- και στα πέριξ και θα το διαπιστώσει ιδίοις όμμασι. Εκεί λοιπόν τα πεζοδρόμια απέκτησαν... νέο ρόλο. Δεν προορίζονται πλέον μόνο για τους πεζούς, αλλά και για μπάζα, στρώματα, καναπέδες, κλαδιά, υλικά οικοδομών, αυτοσχέδια σκυλόσπιτα και κάθε λογής ογκώδη αντικείμενα. Εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει πλακόστρωση, υπάρχουν χαλίκια, χώμα και λακκούβες. Εκεί που θα έπρεπε να περπατά ο πολίτης, κάνει σλάλομ ανάμεσα στα σκουπίδια. 

Τι κι αν μιλάμε για κεντρικούς δρόμους και μάλιστα σε “καλές“ γειτονιές;Κι αν αυτή είναι η εικόνα του κέντρου, αλήθεια, πώς είναι η περιφέρεια; Και το πιο ανησυχητικό δεν είναι η εικόνα. Είναι ότι κάτοικοι και Δήμος  έχουν πάψει πλέον να θεωρούν το πρόβλημα αιτία αντιμετώπισης αλλά ως … φυσιολογική  κατάσταση.

Λίγο πιο κει θα συναντήσουμε γήπεδα μπάσκετ χωρίς μπασκέτες αλλά και εγκαταλελειμμένα περίπτερα –φαντάσματα επί της Δωδώνης  που περιορίζουν τα πεζοδρόμια στα τριάντα εκατοστά. Και δεν πρόκειται για μεμονωμένα  περιστατικά. Είναι η εικόνα μιας πόλης που σταδιακά συμβιβάζεται με την εγκατάλειψη.

Καμαρώστε:

Ως πότε θα κρύβουμε τους θησαυρούς μας;

 

Η Ιερά Μονή Αγίου Δημητρίου στην Κυψέλη Πρεβέζης είναι ένα από τα σημαντικότερα υστεροβυζαντινά μνημεία της Ηπείρου. Xρονολογείται από τα χρόνια του Δεσποτάτου της Ηπείρου και ιδρύθηκε από τον ηγεμόνα Μιχαήλ Β΄ Άγγελο Κομνηνό Δούκα. Αποτελεί το μοναδικό βυζαντινό μνημείο της περιοχής και φημίζεται για τις εξαιρετικές τοιχογραφίες που σώζονται στο εσωτερικό του.

Κατά καιρούς έγιναν στερεώσεις και ανακατασκευές  κaι σήμερα ο ναός, ως κτίσμα, βρίσκεται σε μια σχετικά καλή κατάσταση απέχοντας από την επαρχιακή  οδό Γλυκής –Πάργας λίγες δεκάδες μέτρα. Από τον δρόμο όμως δεν φαίνεται ούτε στο ελάχιστο, αφού τον κρύβει ολόκληρο η βλάστηση.  Πάνω δε στην Επαρχιακή Οδό δεν θα δει πουθενά ενημερωτικές πινακίδες και έτσι ο βυζαντινός ναός μένει εντελώς στην αφάνεια ενώ πολύς κόσμος που περνάει από κει για τη θάλασσα θα ήθελε να τον επισκεφτεί. Για να τον εντοπίσει κανείς σήμερα  πρέπει να μπει και να βγει από το χωριό Κυψέλη κάνοντας στη ουσία έναν κύκλο και ψάχνοντας κάποια πινακίδα.

Μια μικρή παρέμβαση όμως από την Περιφέρεια  ώστε ο δρόμος που τώρα φτάνει μέχρι την εκεί βιοτεχνία να περάσει το μικρό ποτάμι με μια σιδερένια γέφυρα - μιλάμε για ελάχιστα μέτρα-, καθάρισμα της βλάστησης ώστε ο ναός  να φαίνεται από τον δρόμο, καλύτερη περίφραξη κτλ. θα μπορούσε να τον κάνει να αποτελεί ένα εντυπωσιακό αξιοθέατο.   

Μια Περιφέρεια που δεν έχει αφήσει στάνη για στάνη χωρίς άσφαλτο και χωριά με διπλούς δρόμους πρόσβασης αλλά και κυκλικούς κόμβους στη μέση του πουθενά δεν μπορεί να κάνει το αυτονόητο; Ως πότε θα κρύβουμε τους πολιτισμικούς θησαυρούς μας; Η κατάσταση πάντως σήμερα εκεί θυμίζει εγκατάλειψη…

 

 

                                         Ο υπέροχος ναός

                                 H προβληματική πρόσβαση

                         Η εναλλακτική  και πολύ πιο  σύντομη διαδρομή

Σοφά λόγια...

                                                                                                                                           (Αρκάς)
 

Εδώ ...γελάμε

                                                                                                                    (Χρ. Παπανίκος-"Ελλάδα 24")

Τι, είπαμε, σημαίνει "προοδευτικός" σήμερα;

 

«Τι ακριβώς σημαίνει «προοδευτικός» κατά την τρέχουσα αντίληψη: Σύμφωνα με την Αριστερά, και στη βασική εκδοχή, «προοδευτικός» είναι αυτός που είναι γενικώς «με τον άνθρωπο». Εξαιρούνται, φυσικά, οι Ουκρανοί που «είναι ναζί» και είχαν το θράσος να υπερασπιστούν την πατρίδα τους απέναντι στον Πούτιν, οι Εβραίοι που είναι γενοκτόνοι εξ ορισμού και τα θύματα της αριστερής τρομοκρατίας, που όσο να ’ναι όλο και κάτι θα 'καναν αναγκάζοντας τους αυτόκλητους «λαϊκούς αγωνιστές» να αναλάβουν «επαναστατική δράση».

Ένας σωστός «προοδευτικός», εξάλλου, υπερασπίζεται το λεγόμενο «άσυλο» στα πανεπιστήμια, επειδή αυτά είναι «χώροι ελεύθερης διακίνησης ιδεών».Το δοκιμάσαμε κι αυτό 52 ολόκληρα χρόνια και καταφέραμε να κάνουμε τα πανεπιστήμιά μας αχούρια και άντρα συμμοριών που τα λυμαίνονταν. Ώσπου η παράνοια αυτή καταργήθηκε πριν μερικά χρόνια και πάρα τις λυσσώδεις αντιδράσεις. 

Το ίδιο συμβαίνει και με τα μη κρατικά ΑΕΙ. Οι «προοδευτικοί» δεν θέλουν ούτε να τα βλέπουν και υποπτευόμαστε βάσιμα ότι ο λόγος δεν είναι ότι υπερασπίζονται το δημόσιο πανεπιστήμιο. Δεν τα θέλουν γιατί πολύ απλά δεν θα μπορούν να τα ελέγχουν. Ένας επίσης “προοδευτικός” που σέβεται τον εαυτό του, οφείλει να δείχνει πάντα μια  φυσική απέχθεια απέναντι σε οτιδήποτε παραπέμπει σε νόμο και τάξη και που εξ ορισμού σηματοδοτεί κάτι το απεχθές, ύποπτο και σκοτεινό.

Κάπως έτσι και με τα χρόνια, καταλήψεις και βανδαλισμοί άρχισαν να θεωρούνται «ακτιβισμός», η ανυπακοή απέναντι στο κράτος να θεωρείται “πράξη αντίστασης απέναντι στο σύστημα”, η αυτονόητη εφαρμογή των νόμων “αυταρχισμός” και “καταστολή”. Ενώ σε μια μεγάλη μερίδα των λεγόμενων «προοδευτικών» υπάρχει  ταυτόχρονα και ένας υπόρρητος θαυμασμός για τους τρομοκράτες τους οποίους και σπανίως καταδικάζουν. Κι όταν το κάνουν με μισή καρδιά, φροντίζουν πάντα να σχετικοποιούν τις απεχθείς πράξεις με τα γνωστά «ναι μεν αλλά…». 

Άλλα γνωρίσματα ενός “προοδευτικού” είναι η παθολογική αγάπη προς το Δημόσιο και τους διορισμούς που όσοι κι αν γίνουν πάλι δεν θα φτάνουν, η κατηγορηματική άρνηση απέναντι σε οποιαδήποτε υποψία αξιολόγησης οπουδήποτε, το άσβεστο μίσος για τον ιδιωτικό τομέα και το καλώς εννοούμενο θεμιτό κέρδος το οποίο θεωρείται περίπου κάτι σαν ποινικό αδίκημα, η εναντίωση απέναντι σε οποιονδήποτε περιορισμό της παράνομης μετανάστευσης, η αντίθεση απέναντι στους εξοπλισμούς καθώς θεωρεί το «βούτυρο ή κανόνια» ένα ξεπερασμένο αστικό ψευτοδίλημμα, η καχυποψία απέναντι σε οτιδήποτε παραπέμπει σε εξέλιξη, από τις εξορύξεις μέχρι και την ψηφιοποίηση που πολλοί του χώρου αποκαλούν «τεχνοφασισμό» και ούτω καθεξής. 

Άλλωστε εδώ μέχρι και την τηλεκπαίδευση σαμποτάρισαν κάποτε με το «όχι κάμερες στις τάξεις» και τις άλλες ανοησίες. Ενώ ισχυρίζονταν ότι η ψηφιακή κάρτα εργασίας που κατάφερε καίριο χτύπημα στη μαύρη εργασία, θα έφερνε «εργασιακό μεσαίωνα». 

Και φτάνουμε στο σήμερα, όπου ανθρώπινα ναυάγια χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας  εκλιπαρούν για μια θέση στο κόμμα Τσίπρα, να θεωρούνται επίσης κι αυτοί «προοδευτικοί» που έχουν τάχα όραμα για τη χώρα. Ενώ στην πραγματικότητα είναι αξιοθρήνητοι επαίτες και ελεεινοί καιροσκόποι που εκτός πολιτικής δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Σ' αυτή λοιπόν τη χώρα, θα' πρεπε κάποτε να ξεκινήσουμε απ’ τα βασικά και ίσως να επανεφεύρουμε τον τροχό και την αλφάβητο. Και κάπως έτσι να ξαναγνωριστούμε».

                            (Απόσπασμα άρθρου του Κ. Μπερμπερίδη από το liberal.gr) 

 

Ρήσεις...

                                                                                                                                          (Αρκάς)