Σοφά λόγια...

                                                                                                                                         (Αρκάς)
 

Εδώ ... γελάμε

                                                                                                                 (Χρ.Παπανίκος- "Ελλάδα 24")

Γιατί μας θέλουν φτωχούς;

 

«Διάβασα πριν από λίγες μέρες στη Handelsblatt ότι η Ελλάδα, με την έναρξη της παραγωγής στις Σκουριές, μπαίνει στη λίστα των μεγαλύτερων παραγωγών χρυσού της Ευρώπης. Στόχος η παραγωγή 4,4 τόνων χρυσού τον χρόνο. Και θυμήθηκα τα βράδια του 2012 και του 2013 στην Ιερισσό, τα χημικά, τα πανό, τα «κάτω τα χέρια από τα βουνά μας».Δεκατρία χρόνια μετά, οι Γερμανοί γράφουν για το ελληνικό μεταλλευτικό θαύμα. Εμείς απλώς χάσαμε μια δεκαετία.Τα θυμάμαι καλά γιατί τα έγραφα. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση στάθηκε απέναντι στην επένδυση από την αρχή και εξαργύρωσε πολιτικά τις αντιδράσεις μερίδας κατοίκων της περιοχής. Μόλις έγινε κυβέρνηση το 2015, ακολούθησε η ανάκληση αδειών. Και η συνέχεια ήταν η γνωστή ελληνική τέχνη των καθυστερήσεων. Του φακέλου που χάνεται στο συρτάρι, της άδειας ρουτίνας που γίνεται υπόθεση ετών.

Τον Σεπτέμβριο του 2017 η Eldorado ανακοίνωσε ότι παγώνει τις επενδύσεις της στη χώρα, επικαλούμενη καθυστερήσεις στην έκδοση αδειών ρουτίνας για Σκουριές και Ολυμπιάδα. Η αντίδραση της κυβέρνησης; Ο τότε αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος Σωκράτης Φάμελλος κατηγόρησε την εταιρεία ότι εκβιάζει τους εργαζόμενους και παίζει πολιτικά παιχνίδια.Και η βουλευτής Χαλκιδικής του κόμματος δήλωσε ικανοποιημένη για την αναστολή. Ικανοποιημένη. 

Για το πάγωμα επενδύσεων εκατοντάδων εκατομμυρίων και 2.400 θέσεων εργασίας, σε μια χώρα με ανεργία πάνω από 20%.Ένα χρόνο αργότερα η εταιρεία ζητούσε εξωδίκως αποζημίωση 750 εκατ. ευρώ για τις καθυστερήσεις. Αυτός είναι ο λογαριασμός της «αντίστασης». Και δεν τον πλήρωσαν οι διαδηλωτές. Θα τον πληρώναμε εμείς. 

Και ο λογαριασμός δεν σταματούσε στη Χαλκιδική. Ο ξένος επενδυτής που παρακολουθούσε την Eldorado να σέρνεται από συρτάρι σε συρτάρι δεν διαμαρτυρήθηκε. Απλώς σημείωσε την Ελλάδα ως χώρα υψηλού κινδύνου και την τιμώρησε με τον πιο αθόρυβο τρόπο: με την απουσία του.

Το ίδιο έργο το είδαμε στο Ελληνικό. Χρόνια προσφυγών, «αρχαιολογικών» ευρημάτων που εμφανίζονταν όταν χρειαζόταν, υπουργοί που έβαζαν την υπογραφή μόνο όταν οι δανειστές έβαζαν το πιστόλι στο τραπέζι. Το είδαμε στα αιολικά, στις έρευνες υδρογονανθράκων, στις ιδιωτικοποιήσεις λιμανιών, στα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Κάθε φορά άλλη δικαιολογία, πάντα το ίδιο αποτέλεσμα: να μη γίνει τίποτα.Γιατί; 

Κατ' αρχάς, επειδή για ένα κομμάτι της ελληνικής αριστεράς ο πλούτος δεν είναι η λύση. Είναι ύποπτος. Το κέρδος είναι ενοχή, ο επενδυτής «εκβιαστής», ο εργαζόμενος σε ιδιωτική εταιρεία «όμηρος».

Κατά δεύτερον, μια φτωχή κοινωνία που εξαρτάται από το κράτος είναι πολιτικά βολική: ψηφίζει για επιδόματα, για διορισμούς, για τη «δίκαιη αναδιανομή» μιας πίτας που όλο μικραίνει.Κατά τρίτον, μια οικονομικά εξαθλιωμένη κοινωνία τείνει ευήκοον ους σε κάθε λογής λαοπλάνο που, με τον μανδύα της αναδιανομής του πλούτου, προσβλέπει στην εξουσία και στον έλεγχο της κουτάλας με την οποία ανακατεύεται ο προϋπολογισμός.

Η επιτυχημένη επένδυση είναι το χειρότερο επιχείρημα εναντίον τους. Αν η Χαλκιδική αποκτήσει καλοπληρωμένες δουλειές, αν ο νέος από την Ιερισσό δεν χρειάζεται τον βουλευτή για έναν διορισμό, τότε ποιος τους χρειάζεται;Ας είμαστε δίκαιοι: οι ανησυχίες για το περιβάλλον δεν ήταν παράλογες. Μόνο που σε μια σοβαρή χώρα απαντώνται με αυστηρούς όρους και ανεξάρτητους ελέγχους. Όχι με βέτο.

Πόσες τέτοιες ευκαιρίες χάσαμε στο μεταξύ, δεν θα το μάθουμε ποτέ. Τις επενδύσεις που δεν ήρθαν, κανείς δεν τις μετράει.Θα ήταν εύκολο να τα φορτώσουμε όλα στον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι όμως ο μόνος. Τα κόμματα κάνουν αυτά για τα οποία τους ανταμείβει η κάλπη. Η «αντίσταση» στις Σκουριές πούλησε επειδή υπήρχαν αγοραστές. 

Το 2015 ψηφίσαμε όσους υπόσχονταν ότι θα σκίσουν τα μνημόνια και θα κλείσουν τα μεταλλεία. Δεν μας εξαπάτησαν. Μας είπαν ακριβώς τι θα κάνουν.Η φτώχεια δεν είναι μοίρα. Είναι επιλογή. Και την ψηφίζουμε».

(Απόσπασμα άρθρου του Κ. Στούπα από το  liberal.gr)

 

 

Ρήσεις...

 

Η Γαλλία και τα ... του οίκου της

 

«Οι Γάλλοι ας λύσουν τα του οίκου τους. Δηλαδή πώς μια φοιτητική διαμαρτυρία κατέληξε σε όλα αυτά που βλέπουμε στην τηλεόραση. Ας βρούνε άκρη με την ισλαμοαριστερά και ας λύσουν τα προβλήματα της παιδείας τους. 

Ας λύσουν πολιτικά και το πρόβλημα της ενσωμάτωσης των μεταναστών, αν επιλύεται αυτό το πρόβλημα, μια και βλέπω πως ένα μέρος των Γάλλων, αυτό να έχει ενσωματωθεί στις αντιλήψεις και να έχει υιοθετήσει τις συμπεριφορές των Αφρικανών μεταναστών, μέσω της Ανυπότακτης Γαλλίας. 

Και ούτε είμαι σε θέση να επιβεβαιώσω πως πίσω από όλη αυτή την εξέγερση βρίσκεται ρωσικός δάκτυλος. Ως εδώ απλώς παρατηρώ τα γεγονότα, καθώς και την ανυπαρξία του Μακρόν.  

Όμως παρατηρώ πως υπάρχουν Έλληνες πολίτες που έχουν εκστασιαστεί με αυτά που συμβαίνουν στο Παρίσι και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Γαλλίας. Γράφουν επικολυρικά άρθρα, τις γνωστές αριστερές μπούρδες, θεοποιώντας το «πεζοδρόμιο», αναφέρονται στη Γαλλική Επανάσταση και επικαλούνται οι πιο αστοιχείωτοι από αυτούς ακόμη και τον Διαφωτισμό. Δηλαδή οι καταστροφές ιστορικών κτιρίων από τις ορδές των ισλαμοαριστερών, το πλιάτσικο, οι βανδαλισμοί και οι βεβηλώσεις θρησκευτικών χώρων, έχουν τις ιστορικές ρίζες τους στον Διαφωτισμό. Αυτά πιστεύουν. 

Όλοι αυτοί μου θυμίζουν τους διανοούμενους της ριζοσπαστικής Αριστεράς οι οποίοι στο μακρινό 2011 είχαν ως οδηγό δράσης τους την Πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου που, στο τέλος της ημέρας, έφερε την Αίγυπτο στο χείλος του ισλαμισμού. Εδώ και μερικές ώρες, όλα αυτά τα επαναστατημένα εγχώρια «νούμερα», δειλά δειλά στην αρχή, πιο απροκάλυπτα στη συνέχεια, διερωτώνται πότε θα ξεσηκωθεί και η δική μας η νεολαία για να γίνει «της Γαλλίας». 

Αρρωστημένα μυαλά που στήριξαν τα Δεκεμβριανά του 2008, επιδιώκουν την επανάληψή τους. Προσπαθούν να αναπληρώσουν την ανυπαρξία μιας συνολικής πολιτικής πρότασης του χώρου τους με την επαναστατική δράση των κάθε λογής κατσαπλιάδων. Αναζητούν τον εγχώριο Μελανσόν, αλλά αυτό το είδος ευτυχώς στην Ελλάδα δεν ευδοκίμησε. Τελικά αυτοί οι απίθανοι τύποι επιβεβαιώνουν την «ηγερία» της ριζοσπαστικής Αριστεράς η οποία είχε δηλώσει πως η κανονικότητα δε βολεύει στην Αριστερά. 

Διότι η κανονικότητα, πέραν όλων των άλλων, φέρνει δουλειές, επενδύσεις, μείωση της ανεργίας, μεγάλωμα της πίτας. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον οι μπαχαλάκηδες και οι κατσιαπλιάδες αποτελούν γραφικές περιθωριακές ομάδες. Απόδειξη: οι τεράστιες συγκεντρώσεις για τα Τέμπη διεξήχθησαν μέσα σε απόλυτη τάξη και νομιμότητα. Και το θέμα και το πλήθος και κυρίως ο θυμός θα μπορούσαν να αποτελέσουν την καύσιμη ύλη για ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Από τον Δεκέμβρη του 2008 και τους «αγανακτισμένους» προκύπτει πως μόνον αν υπάρχει πολιτικό υποκείμενο που πυροδοτεί και καλύπτει τέτοιες καταστάσεις μπορεί αυτές να πάρουν μεγάλη έκταση. Παράλληλα, όπως συμβαίνει τώρα στη Γαλλία, χρειάζεται για να επικρατήσει το «πεζοδρόμιο» και μια εκτελεστική εξουσία αδύναμη που έχει παραιτηθεί από την προβολή της ισχύος της. 

Μέχρι στιγμής στην πατρίδα μας δε συντρέχουν επαναστατικές συνθήκες παρά μόνον στα μυαλά κάποιων ξεμωραμένων που φαντασιώνονται οδοφράγματα και φαιοκόκκινα φλάμπουρα».  

(Απόσπασμα άρθρου του Σ. Μουμτζή από το Liberal.gr)

 

Ρήσεις...

 

Η δυτική επιτυχία...

 

«Η μεγάλη πλειονότητα όσων ζούμε σήμερα στη Δύση μεγαλώσαμε μέσα σε μια φούσκα που θεωρούμε φυσιολογική, αλλά είναι ιστορικά η εξαίρεση. Για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας, η φυσιολογική κατάσταση του ανθρώπου δεν ήταν ούτε η ελευθερία ούτε η ευημερία. Ήταν η φτώχεια, η αρρώστια, η πείνα, η σκληρή εργασία και η εξουσία κάποιου άλλου πάνω στη ζωή του. Αυτοκράτορες, βασιλείς, ευγενείς, φεουδάρχες, κομματικοί γραμματείς και δικτάτορες άλλαζαν ονόματα και στολές, αλλά ο απλός άνθρωπος παρέμενε συνήθως φτωχός, ανίσχυρος και αναλώσιμος.

Κάποια στιγμή, το ιστορικά αφύσικο συνέβη: η πορεία της Δύσης άλλαξε.Αν είχες την τύχη να γεννηθείς στη Δύση κάπου μεταξύ του τέλους του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της αυγής του 21ου αιώνα, έζησες πιθανότατα μέσα σε μία από τις εντυπωσιακότερες περιόδους της ανθρώπινης ιστορίας. Όχι επειδή εξαφανίστηκαν οι πόλεμοι, οι κρίσεις ή η αδικία. Αλλά επειδή για πρώτη φορά η ελευθερία, η ασφάλεια, η μόρφωση, η κατανάλωση, η υγεία και η δυνατότητα κοινωνικής ανόδου έγιναν εμπειρίες εκατοντάδων εκατομμυρίων απλών ανθρώπων και όχι προνόμια μιας μικρής ελίτ.

Το 1950 το παγκόσμιο προσδόκιμο ζωής ήταν περίπου 46 χρόνια. Σήμερα ξεπερνά τα 73. Η ακραία φτώχεια υποχώρησε δραματικά. Και πολιτικά δικαιώματα που πριν από δύο αιώνες δεν απολάμβανε σχεδόν κανείς εξαπλώθηκαν σε δισεκατομμύρια ανθρώπους. Τίποτε από αυτά δεν έπεσε από τον ουρανό.

Η μεγάλη δυτική επιτυχία στηρίχθηκε σε έναν συνδυασμό που σήμερα έχουμε αρχίσει να αντιμετωπίζουμε περίπου ως δεδομένο: φιλελεύθερη δημοκρατία, σχετικά ελεύθερη αγορά και ανοιχτό διεθνές εμπόριο. Θεσμοί που περιόρισαν την αυθαίρετη εξουσία. Αγορές που επέτρεψαν στον άνθρωπο να δημιουργήσει, να επενδύσει και να πλουτίσει χωρίς να χρειάζεται την άδεια του άρχοντα. Εμπόριο που έκανε τα σύνορα λιγότερο σημαντικά για τις ιδέες, τα προϊόντα και την ευημερία.

Και τα τρία σήμερα βρίσκονται σε υποχώρηση. Η φιλελεύθερη δημοκρατία δοκιμάζεται από τις ίδιες της τις αντιφάσεις και η παγκόσμια ελευθερία καταγράφει πλέον είκοσι συνεχόμενα χρόνια υποχώρησης. 

Η αγορά παραμένει τυπικά ιδιωτική, αλλά όλο και συχνότερα κυβερνήσεις και γραφειοκράτες αποφασίζουν ποιος κλάδος είναι «στρατηγικός», ποια επιχείρηση αξίζει επιδότηση και ποια τεχνολογία πρέπει να επικρατήσει. 

Το ελεύθερο εμπόριο, η μεγαλύτερη μηχανή ειρηνικού πλουτισμού που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, υποχωρεί ξανά μπροστά στον προστατευτισμό, τις επιδοτήσεις και τη μερκαντιλιστική λογική. 

Η Δύση οφείλει να επανασυνδεθεί με τη φωτεινή της παράδοση: την ατομική ελευθερία, το κράτος δικαίου, την επιστημονική αμφισβήτηση, την ελεύθερη αγορά, την ανεκτικότητα και την ανοιχτή κοινωνία. Όχι με τη σκοτεινή της πλευρά που γέννησε ολοκληρωτισμούς και πολέμους.

Το μεγαλύτερο πολιτικό λάθος της εποχής μας είναι ότι θεωρήσαμε τη χρυσή εποχή δεδομένη. Απ’ ότι φαίνεται δεν είναι καθόλου».

(Απόσπασμα άρθρου του Αλ.Σκούρα από το liberal.gr)