Εδώ... ΔΕΝ γελάμε

                                                                                                  (Ηλ. Μακρής-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Σοφά λόγια...

                                                                                                                                      (Αρκάς)
 

Τα "ψέκια"... και η πραγματικότητα

 

«Προ ημερών, σε ένα τραπέζι με παλιούς γνωστούς, ένας εξ αυτών μού εξήγησε με απόλυτη βεβαιότητα γιατί ανέβηκε ο χρυσός, γιατί έπεσε το δολάριο, ποιος κατεβάζει τα αεροπλάνα, ποιος ανεβάζει τις θερμοκρασίες και ποιος αποφάσισε την πανδημία σε ένα υπόγειο της Γενεύης. Όλα σε δεκαπέντε λεπτά. Χωρίς ούτε ένα «δεν ξέρω». Τον κοιτούσα και τον ζήλευα. Εγώ ασχολούμαι τριάντα χρόνια με τις αγορές και ακόμη δεν μπορώ να σας πω με βεβαιότητα γιατί ανέβηκε χθες η ΔΕΗ ή αν σε ένα χρόνο θα είναι στα 10 ή τα 40 Ευρώ.  Εκείνος γνωρίζει ποιος κυβερνά τον πλανήτη. Εγώ διαβάζω ισολογισμούς, εκθέσεις της Fed, πρακτικά νομισματικών επιτροπών, και στο τέλος καταλήγω σε ένα δειλό «πιθανόν». Εκείνος έχει δει δύο βίντεο στο YouTube και έχει καταλήξει σε συμπεράσματα που θα ζήλευε ο Κίσινγκερ.

Τα ψέκια είναι ευτυχισμένοι άνθρωποι. Το λέω χωρίς ίχνος ειρωνείας. Είναι ευτυχισμένοι διότι διαθέτουν αυτό που ο υπόλοιπος κόσμος αναζητά μάταια από την εποχή των σπηλαίων: απαντήσεις. Εύκολες απαντήσεις σε αναπάντητα ερωτήματα. Γιατί υπάρχει φτώχεια; Οι τραπεζίτες. Γιατί αρρωσταίνουμε; Τα εμβόλια. Γιατί βρέχει τον Αύγουστο; Οι ψεκασμοί. Η ζωή τους είναι ένα σταυρόλεξο όπου όλες οι λύσεις είναι γραμμένες σε κάποια κρυφή σελίδα που οι ίδιοι γνωρίζουν που είναι.

Ο ορθολογιστής, αντιθέτως, είναι καταδικασμένος να ζει με την αβεβαιότητα. Να λέει «τα δεδομένα δείχνουν», «η πιθανότητα είναι», «δεν επαρκούν τα στοιχεία». Να αναθεωρεί. Να διαψεύδεται. Η επιστήμη είναι ένα ατελείωτο «κάτσε να το ξαναδούμε». Ποιος αντέχει να ζει έτσι; Ο άνθρωπος δεν διψά για αλήθεια. Διψά για σιγουριά. Και η σιγουριά πωλείται πολύ φθηνότερα από την αλήθεια, συνήθως με δωρεάν μεταφορικά.

Υπάρχει όμως και κάτι βαθύτερο, που μου πήρε χρόνια να το καταλάβω. Ο συνωμοσιολόγος, κατά βάθος, είναι βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος, ακόμη κι όταν δηλώνει άθεος. Πιστεύει ακράδαντα ότι κάποιος κυβερνά. Ότι υπάρχει σχέδιο. Ότι πίσω από το χάος κρύβεται μια βούληση, έστω σατανική, έστω των Rothschild ή των Σαυρανθρώπων. Και μια βούληση, οσοδήποτε μοχθηρή, είναι απείρως πιο καθησυχαστική από την αλήθεια: ότι δεν κυβερνά κανείς. Ότι ο κόσμος είναι ένα σύστημα δισεκατομμυρίων ανθρώπων που παίρνουν καθημερινά αποφάσεις - άλλες ιδιοφυείς, οι περισσότερες μέτριες, αρκετές πανηλίθιες - και το αποτέλεσμα το βλέπουμε στις ειδήσεις των οκτώ.

Πίσω από κάθε «μας ψεκάζουν» κρύβεται μια παιδική προσευχή: κάποιος μας προσέχει. Έστω για να μας βλάψει αλλά μας προσέχει. Υπάρχει, πιστεύουν, μια θεία πρόνοια που μας προφυλάσσει από οποιαδήποτε βλακώδη απόφαση κι αν πάρουμε. Δεν φταίμε εμείς που χρεοκοπήσαμε, φταίει η Μέρκελ. Δεν φταίμε εμείς που ψηφίσαμε ό,τι ψηφίσαμε φταίνε οι δημοσκοπήσεις. Δεν φταίμε εμείς που το παιδί δεν διαβάζει, φταίει το 5G. Η συνωμοσιολογία είναι η μόνη θρησκεία στην ιστορία που υπόσχεται άφεση αμαρτιών χωρίς καν μετάνοια.

Και εδώ ακριβώς είναι το επικίνδυνο σημείο. Διότι μια κοινωνία που πιστεύει ότι το τιμόνι το κρατούν πάντα «άλλοι», είναι μια κοινωνία που δεν πιάνει ποτέ το τιμόνι. Γιατί να αποταμιεύσεις, αφού «θα μας τα πάρουν»; Γιατί να επενδύσεις, αφού «είναι όλα στημένα»; Γιατί να ψηφίσεις με το μυαλό, αφού «αυτοί αποφασίζουν»; Η μοιρολατρία είναι το ακριβότερο προϊόν που καταναλώνει αυτός ο τόπος και το καταναλώνει αφορολόγητο.

Οι αγορές, που τόσο μισούν τα ψέκια, είναι το ακριβώς αντίθετο θέαμα: εκατομμύρια άνθρωποι χωρίς κεντρικό σχέδιο, χωρίς αόρατο διευθυντή ορχήστρας, που παράγουν τάξη μέσα από το χάος. Καμία Λέσχη Μπίλντερμπεργκ δεν αποφάσισε την τιμή του καφέ. Την αποφάσισε η ξηρασία στη Βραζιλία και η δίψα για καφεΐνη δύο δισεκατομμυρίων Ασιατών. Αλλά αυτό είναι βαρετό. Δεν κάνει για βίντεο.

Θα μου πείτε: και τι πειράζει; Ας είναι ευτυχισμένοι. Πειράζει. Διότι οι ευτυχισμένοι αυτοί άνθρωποι ψηφίζουν. Και ψηφίζουν όποιον τους υποσχεθεί ότι θα τιμωρήσει τους «αόρατους» που φταίνε για όλα, ώστε να μη χρειαστεί ποτέ να κοιταχτούμε στον καθρέφτη. Το ψέκι δεν είναι γραφική εξαίρεση της ελληνικής κοινωνίας. Είναι ο πιστότερος καθρέφτης της: μιας κοινωνίας που επί δεκαετίες προτιμά την παρηγορητική συνωμοσία από τη δυσάρεστη ευθύνη».

                                                    (Άρθρο του Κ. Στούπα από το liberal.gr)

Εδώ ...γελάμε

                                                                                                                (Χρ.Παπανίκος - "Ελλάδα 24")
 

Απόψεις...

 

 «Πριν λίγες μέρες έφτασε το ασφαλιστήριο υγείας. Ίδιες καλύψεις, ίδια εταιρεία, ίδιος εγώ. Μόνο το ασφάλιστρο είχε αλλάξει. Προς τα πάνω. Πάλι. Τα τελευταία δέκα χρόνια έχει διπλασιαστεί. Το κοίταξα και σκέφτηκα το κλασικό ερώτημα που ακούω παντού τελευταία: «Μα καλά, δεν έλεγαν ότι ο πληθωρισμός έπεσε;». Έπεσε. Στα χαρτιά. Στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο πληθωρισμοί, και κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να σας το πει.

Ο πρώτος κανόνας: εκεί που έχεις επιλογή, οι τιμές πέφτουν. Τηλεοράσεις, υπολογιστές, λογισμικό, ρούχα από την Ασία, παιχνίδια. Καθαρός αποπληθωρισμός. Ο ανταγωνισμός, η παγκοσμιοποίηση και η αυτοματοποίηση κάνουν τη δουλειά τους. Η αγορά, όταν την αφήσεις, δουλεύει.

Ο δεύτερος κανόνας: εκεί που δεν έχεις επιλογή, οι τιμές εκτοξεύονται. Υγεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία, φροντίδα παιδιών. Από το 2000 μέχρι το 2022 ανέβηκαν +150% έως +200%. Χαμηλός ανταγωνισμός, υπερρύθμιση, κρατικές επιδοτήσεις, αδιαφανής τιμολόγηση. Εκεί που ο πολίτης δεν μπορεί να πει «όχι», ο πληθωρισμός γίνεται μόνιμος κάτοικος. Έτσι γεννιέται η αίσθηση φτωχοποίησης χωρίς ύφεση. Ο μισθός σου λέει ότι πας καλύτερα. Ο λογαριασμός σου όμως λέει πως πας χειρότερα.

Πώς φτάσαμε εδώ; Η ιστορία δεν είναι μυστήριο, είναι πολιτική επιλογή. Μετά το 2000, κυβερνήσεις και κεντρικές τράπεζες αποφάσισαν ότι η ύφεση απαγορεύεται. Σε κάθε κυκλική κρίση απαντούσαν με όλο και

Ο πολίτης που εξοργίζεται με τον αόρατο πληθωρισμό έχει απόλυτο δίκιο για το πρόβλημα. Και σχεδόν πάντα άδικο για τη λύση. Γιατί ψηφίζει αυτούς που υπόσχονται περισσότερο κράτος στα πράγματα που ακρίβυναν λόγω κράτους. Περισσότερες επιδοτήσεις εκεί που η επιδότηση φούσκωσε τις τιμές. Περισσότερη «προστασία» εκεί που η έλλειψη ανταγωνισμού είναι το έγκλημα. Ζητάμε, δηλαδή, από τον εμπρηστή περισσότερα σπίρτα. Η οργή είναι πραγματική. Η αιτία της είναι μετρήσιμη. Και ο ένοχος, αν κάτσουμε να κάνουμε την απλή αριθμητική, δεν είναι μόνο η ΕΚΤ και οι κυβερνήσεις.

Είμαστε όλοι μας όταν ψηφίζουμε αυτούς που υπόσχονται πως θα αυξήσουν μισθούς και συντάξεις με δανεικά και φρεσκοτυπωμένα χρήματα. Ο δυτικός καπιταλισμός έχει εξελιχθεί σε κρατικοδίαιτο και «τραπεζοδίαιτο» καπιταλισμό. Αναπτύσσεται χάρη σε μηδενικά επιτόκια και ποσοτικές χαλαρώσεις. Η δημιουργική καταστροφή έχει σχεδόν απαγορευτεί».

                                                                            (Κ. Στούπας-liberal.gr)

«Καλημέρα σας κ. Στούπα,

Ως κάτοικος Γερμανίας τα τελευταία 9 χρόνια και με αφορμή το άρθρο σας «Έρχεται η "Ακροδεξιά"…», θα ήθελα να προσθέσω κάποιες παρατηρήσεις που, σχετικά με το φαινόμενο AfD που δεν είναι ευρέως γνωστές στην Ελλάδα.

Το AfD μπορεί να χαρακτηρίζεται ακροδεξιό κόμμα, όμως η ραγδαία άνοδός του δεν εξηγείται με όρους ιδεολογίας, αλλά με όρους κοινωνικής και οικονομικής πραγματικότητας. Η Γερμανία ανέκαθεν είχε μεγάλο αριθμό μεταναστών, όταν άνοιξε τις πόρτες της σε εργάτες π.χ. από την Τουρκία, την Ελλάδα, κ.λπ., με στόχο να καλύψει την ανάγκη της για φθηνό εργατικό δυναμικό. Η ουσιώδης διαφορά με τη σημερινή μεταναστευτική πραγματικότητα είναι ότι εκείνο το κύμα ήρθε αυστηρά για να εργαστεί και να συνεισφέρει, ενώ σήμερα σημαντικό τμήμα των νεοεισερχόμενων είτε αδυνατεί να ενσωματωθεί είτε αδιαφορεί και δεν επιδιώκει καν κάτι τέτοιο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, σχεδόν 15 χρόνια μετά τη συριακή κρίση, περίπου το 50% του συριακού πληθυσμού στη Γερμανία εξακολουθεί να ζει με επιδόματα (το επίδομα - Bürgergeld - καλύπτει το ενοίκιο και τους λογαριασμούς εξ ολοκλήρου, πέραν ενός πρόσθετου μηνιαίου βοηθήματος).

Παράλληλα, η γερμανική οικονομία περνά μια πρωτόγνωρη περίοδο. Η αύξηση του ενεργειακού κόστους μετά το 2022, ο ανταγωνισμός από την κινεζική βιομηχανία και η στασιμότητα της παραγωγικότητας έχουν διαλύσει την αίσθηση ασφάλειας για τον μέσο Γερμανό εργαζόμενο. Απέναντι σε αυτά τα προβλήματα, το πολιτικό σύστημα φαίνεται παραλυμένο: η γραφειοκρατία παραμένει τερατώδης, ενώ ο συνασπισμός αριστερών και πρασίνων δυνάμεων —ακόμη κι όταν βρίσκεται εκτός κυβέρνησης— διατηρεί αρκετή θεσμική επιρροή ώστε να μπλοκάρει ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο χρόνος δουλεύει υπέρ του AfD, το οποίο, κατά τη γνώμη μου, είναι πλέον θέμα χρόνου να αναλάβει την κυβέρνηση. Δεν είναι τυχαίο ότι παράλληλα πληθαίνουν τα δημοσιεύματα για περιστατικά βίας, μαχαιρώματα και δολοφονίες που συνδέονται, δυστυχώς επανειλημμένα, με συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες. 

Το γεγονός αυτό τροφοδοτεί μια αίσθηση ανασφάλειας που δεν είναι απλώς αντίληψη, αλλά αντανακλάται και σε επίσημα στατιστικά στοιχεία εγκληματικότητας. Όλα τα παραπάνω, έχουν φέρει το AfD στο προσκήνιο τα τελευταία χρόνια. Από την άλλη πλευρά, οι Γερμανοί, για γνωστούς ιστορικούς λόγους, φέρουν ένα βάρος ενοχής που τους εμποδίζει να εκφράσουν ανοιχτά την αντίθεσή τους σε πολιτικές ανοιχτών συνόρων. Το κόμμα λειτουργεί ως το μόνο μόρφωμα διατεθειμένο να μιλήσει ανοιχτά για μεταρρυθμίσεις εκεί όπου οι υπόλοιποι κωλυσιεργούν, είτε στο οικονομικό είτε στο μεταναστευτικό. Σε συζητήσεις περί αυτού με φίλους Γερμανούς, κάποιοι ακόμη βλέπουν το AfD σαν κάτι αντίστοιχο της Χρυσής Αυγής, ενώ άλλοι το θεωρούν ως αναγκαίο κακό ή τη μόνη φωνή λογικής μπροστά στα κόμματα του κέντρου και της αριστεράς που αγνοούν τη μεγάλη εικόνα.

Κλείνοντας, το μήνυμα που περνάει τελευταία και από την κυβέρνηση στο οικονομικό κομμάτι είναι το παρακάτω: ένα κοινωνικό μοντέλο δεν είναι βιώσιμο όταν κάποιος που εργάζεται και συνεισφέρει έχει σχεδόν το ίδιο εισόδημα ή επίπεδο ζωής με κάποιον που ζει επί χρόνια εις βάρος του κράτους. Περιμένουμε να δούμε ποιος θα έχει το θάρρος να προβεί στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις».

                                                                 Με εκτίμηση, Βασίλειος Σαρρής

                                                        (Για τη φιλοξενία: Κ. Στούπας-liberal.gr)

 

Υποθαλάσσιος κόσμος...

 

Η ευθύνη της δημόσιας τηλεόρασης...

«Κύριε Στούπα, καλησπέρα σε σας και τη φιλόξενη στήλη σας

«Κάθε καλοκαίρι υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που δεν μπορούν να φύγουν διακοπές. Συνταξιούχοι, άνεργοι, άνθρωποι με χαμηλό εισόδημα, οικογένειες που δεν αντέχουν οικονομικά ούτε λίγες ημέρες εκτός πόλης. Για πολλούς από αυτούς, η τηλεόραση δεν είναι απλώς μια συνήθεια. Είναι ένας από τους βασικούς τρόπους ψυχαγωγίας και συντροφιάς. Και εδώ ακριβώς αρχίζει η ευθύνη της δημόσιας τηλεόρασης.

Η ΕΡΤ χρηματοδοτείται από αυτούς τους ανθρώπους, υποχρεωτικά,  μέσω του ανταποδοτικού τέλους που πληρώνεται με τον λογαριασμό του ρεύματος. Αυτό σημαίνει ότι οφείλει να προσφέρει ένα ποιοτικό πρόγραμμα αντάξιο αυτής της εμπιστοσύνης με ταινίες σε ώρες που τις βλέπει ο κόσμος, αξιόλογες σειρές, συναυλίες, θέατρο, ντοκιμαντέρ, αφιερώματα κ.τλ. και όχι να κρύβει το καλύτερο περιεχόμενό της μετά τα μεσάνυχτα ή να ανακυκλώνει αδιάκοπα το ίδιο υλικό.

Το Μουντιάλ τελείωσε, το τρόπαιο απονεμήθηκε αλλά  η ΕΡΤ2  δεν το έχει πληροφορηθεί ακόμη συνεχίζοντας να γεμίζει το πρόγραμμα με επαναλήψεις αγώνων αλλά και συζητήσεων που αφορούσαν... προβλέψεις αγώνων που έχουν ήδη παιχτεί, (VAR- ATE).  Ένα ολοκληρωμένο  αφιέρωμα, όμως, με τις καλύτερες στιγμές του που θα είχε πραγματική αξία για τον τηλεθεατή δεν αξιώθηκε ακόμη να προβάλει. Ποιος να το φτιάξει, θα πείτε. Είναι και καλοκαίρι… Έτσι λοιπόν θα δει κανείς μέχρι εξαντλήσεως επαναλήψεις από αθλητικές ταινίες και εκπομπές. Αναρωτιέται κανείς γιατί το κανάλι δεν προβάλει κάτι άλλο όταν δεν υπάρχουν αθλητικά γεγονότα. Γιατί πρέπει να έχουν ντε και καλά όλα αθλητικό περιεχόμενο;  

Η ΕΡΤ1 από την άλλη επιμένει να επαναλαμβάνει καθημερινά μετριότατες σειρές που όταν προβλήθηκαν -πριν λίγο καιρό- είχαν ελάχιστη τηλεθέαση. Την ίδια στιγμή, ταινίες πραγματικής αξίας –κλασικός κινηματογράφος, βραβευμένες παραγωγές ή έργα που θα μπορούσαν να προσελκύσουν ένα ευρύτερο κοινό– μεταφέρονται από τα μεσάνυχτα μέχρι στις 5 το πρωί. Για ποιους άραγε;

Υπάρχει όμως και μια ακόμη αντίφαση. Ορισμένες καλές ελληνικές σειρές («Αύριο», «Θάλασσες μας χώρισαν») διατίθενται αποκλειστικά στο Ertflix που σημαίνει ότι αν δεν διαθέτεις σύνδεση στο διαδίκτυο και έξυπνη τηλεόραση θα πρέπει να περιμένεις τον επόμενο χρόνο να τις δεις, όταν προβληθεί η σειρά από το κανονικό τηλεοπτικό πρόγραμμα. Γιατί τέτοιος διαχωρισμός;

Μια όμως ακόμη επιλογή της ΕΡΤ προκαλεί απορία. Ο κλασικός αμερικανικός κινηματογράφος των δεκαετιών του '40, '50, '60 και '70 έχει σχεδόν εξαφανιστεί από το πρόγραμμά της κι ας είναι μια ανεξάντλητη δεξαμενή αριστουργημάτων: φιλμ νουάρ, γουέστερν, κοινωνικά δράματα, κωμωδίες, μιούζικαλ και ταινίες που διαμόρφωσαν την ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου. Αντίθετα, το πρόγραμμα δίνει έμφαση κυρίως σε οτιδήποτε γαλλικό απευθυνόμενο έτσι σε όλο και μικρότερο κοινό.

Η «Ελένη» του Γκατζογιάννη δεν έχει προβληθεί ποτέ, το «μνημείο των νεκρών» είναι στη θέση του ενώ οι συνδικαλιστές συνεχίζουν να έχουν τον πρώτο λόγο. Οι υπάλληλοι ξεπέρασαν τις δυόμισι χιλιάδες ενώ 230 εκατομμύρια ευρώ μπαίνουν στα ταμεία της κάθε χρόνο από το ανταποδοτικό τέλος με τα μισά περίπου να είναι μόνο οι μισθοί του προσωπικού και των εκατοντάδων δημοσιογράφων που αναπαράγουν τις ίδιες ειδήσεις πολλές φορές την ημέρα. 

Για να μην πούμε για το ραδιόφωνο όπου η κατάσταση είναι απελπιστική, ακολουθώντας την ίδια μανιέρα. Η διαφήμιση είναι ελάχιστη και μόνο οι στοιχηματικές εταιρείες είδαν φως λόγω Μουντιάλ με χιλιάδες επαναλήψεις του προτεινόμενου τζόγου που οι ίδιες προσφέρουν. Το ερώτημα  λοιπόν παραμένει: Αυτό θα έπρεπε να είναι μια δημόσια τηλεόραση;

Και κάτι τελευταίο: Ο τηλεθεατής δεν έχει κανέναν τρόπο να επικοινωνήσει την άποψή του και να γνωρίζει ότι κάποιος θα τη λάβει υπόψιν, ούτε υπάρχει κάποιο forum που να είναι ανοιχτό στο κοινό. Γι' αυτό κύριε Στούπα σας ευχαριστούμε πολλαπλά που μας δίνετε αυτή την ευκαιρία».

                                               (Ν.Ζ.-Για τη φιλοξενία: Κ. Στούπας-liberal.gr)