Απόψεις...

 

«Ένας ετήσιος ρυθμός αύξησης των τιμών καταναλωτή τόσο μεγαλύτερος στην Ελλάδα από τον αντίστοιχο για την Ευρωζώνη είναι μεγάλο πρόβλημα. Καθ’ υπερβολή, είναι ως να γυρίσαμε στην εποχή της πληθωριστικής δραχμής.Πράγματι, η εκτίμηση που μας έδωσε χθες η Eurostat για τον «ελληνικό» πληθωρισμό στο 5% όταν η Ευρωζώνη είναι στο 3,2% θα έπρεπε να έχει προκαλέσει μια κάποια αντίδραση του οικονομικού επιτελείου.  Οι τιμές των τροφίμων εποχής (φρέσκα, λαχανικά, φρούτα και παρόμοια) τρέχουν στην Ελλάδα τρεις, περίπου φορές ταχύτερα από ότι στη Ζώνη. Τον Φεβρουάριο (πριν το Ιράν) έτρεχαν με 14% όταν στη Ζώνη έτρεξαν με ρυθμό 3,5%. Και συνεχίστηκε μέχρι πρότινος. 

Κάτι δεν πάει καθόλου καλά, αφού μάλιστα τα περισσότερα από αυτά τα προϊόντα είναι της λαϊκής αγοράς.Οι τιμές των καυσίμων επίσης τρέχουν γρηγορότερα στα καθ’ υμάς και αυτό δεν έχει να κάνει με τους ειδικούς φόρους. Προφανώς κάτι δεν πήγε καλά με τα διυλιστήρια και το εμπορικό κύκλωμα διανομής, που βρήκαν την ευκαιρία να κλειδώσουν τα κέρδη τους. Με τη βοήθεια, επιπλέον, των φορολογουμένων που πληρώνουν την ειδική επιδότηση στο πετρέλαιο κίνησης.Το πάρτι με τα ακίνητα συνεχίζεται με τα ενοίκια να αυξάνονται με σχεδόν τριπλάσια ταχύτητα από εκείνην των ακινήτων στην Ευρωζώνη..Θα μπορούσαμε να θεωρούμε εαυτούς «τυχερούς» επειδή και οι τρεις αυτές ειδικές αγορές είναι εκτεθειμένες στη μεγάλη δύναμη ελέγχων που θα μπορούσε να ασκήσει το κράτος.

Και όμως, τα μεν συναρμόδια υπουργεία (Ανάπτυξης και Ενέργειας, δηλαδή οι υπουργοί Θεοδωρικάκος και Παπασταύρου) ρίχνουν σταθερά το «φταίξιμο» το ένα στο άλλο, ενώ το υπουργείο που έχει το καθήκον να συντονίζει την οικονομική πολιτική (Εθνικής Οικονομίας του Πιερρακάκη), κοιτάζει εξίσου σταθερά το πρόβλημα αφ’ υψηλού. Αν αυτού του είδους τη «σταθερότητα» εννοεί ο Πρωθυπουργός, πασπαλισμένη με διάφορα επιδόματα, καλά θα κάνει να σκεφτεί ότι υπάρχουν και άλλοι στην πολιτική κονίστρα, που σίγουρα μπορούν να την «προσφέρουν» στους πολίτες».

                                                           (Μπ. Παπαδημητρίου-liberal.gr)

«Δεν αναφέρομαι μόνον στους Έλληνες πλούσιους που θα φορολογήσει ο νέος ΕΛΑΣ του Α Τσίπρα. Αναφέρομαι κυρίως στο 1% που κατέχει σε παγκόσμιο επίπεδο συσσωρευμένο πλούτο 34 τρισεκατομμύριων δολαρίων που, αν μοιραστεί δίκαια και συμπεριληπτικά, όπως λέει ο Αλέξης μας, θα λυθεί το πρόβλημα της φτώχειας παγκοσμίως. Απορώ πως ουδείς μέχρι σήμερα έκανε αυτήν την πρωτότυπη σκέψη. Θα τους πάρουμε 34 τρισεκατομμύρια και θα τα μοιράσουμε στον κοσμάκη όλου του πλανήτη. Και μετά ο μεγάλος θα πάει για το Νόμπελ, που του το στέρησαν το 2018, όταν και το εδικαιούτο λόγω της συμφωνίας των Πρεσπών. 

Και ο Μελανσόν λέει περίπου το ίδιο, αλλά ο φίλος μας ο Ολαντρέου - από τα πετυχημένα του Αλέξη - όταν έβαλε φορολογικό συντελεστή 70% για τους πλούσιους, σε χρόνο dt τον πήρε πίσω. Οι πλούσιοι Γάλλοι άλλαξαν φορολογική έδρα. Τόσο απλά. Συνήθως οι πλούσιοι δεν είναι κορόιδα να παράγουν πλούτο και μετά να τους φορολογεί άγρια ο κάθε σοσιαλιστής της συμφοράς. 

Ακριβώς για τον ίδιο λόγο ο Α. Τσίπρας δε δέχθηκε - και σωστά έπραξε - την πρόταση του Γιουνκέρ να φορολογήσει τους Έλληνες εφοπλιστές, ένα πάγιο, προμνημονιακό αίτημα των «ενάρετων» κρατών του Βορρά για λόγους ανταγωνισμού».

                                                                        (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)