«Πριν καμιά 25ριά χρόνια, όταν η Βάσω Παπανδρέου ήταν υπουργός ΠΕΧΩΔΕ, είχε την εξαιρετική ιδέα να κατεδαφιστούν τα ετοιμόρροπα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, και να μείνει μόνο η τελευταία σειρά.
Στον χώρο που θα απελευθερωνόταν θα γινόταν ένα πάρκο και στην τελευταία σειρά των σπιτιών, αφού θα ανακαινίζονταν χωρίς να αλλοιωθεί η αρχιτεκτονική τους και η όψη τους, θα γινόταν ένα «Μουσείο της προσφυγιάς». Το πάρκο θα συνεχιζόταν και στο χώρο που θα απελευθερωνόταν μετά τη μετακίνηση γηπέδου του Παναθηναϊκού στον Βοτανικό, και η Αθήνα θα αποκτούσε ένα χώρο πρασίνου που τόσο λείπει στην πνιγηρή πρωτεύουσα, ενώ η ελληνική προσφυγιά με τη ματωμένη ιστορία, το μνημείο που της άξιζε.
Με το που το ανακοίνωσε ακονίστηκαν τα ανακλαστικά της Αριστεράς του Όχι. Ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, πρόεδρος τότε του Συνασπισμού κάθε λίγο και λιγάκι βρισκόταν στους Αμπελόκηπους για να καταγγείλει την κατεδάφιση της ιστορικής μνήμης, που το μουσείο προσφυγιάς και η ανακαινισμένη τελευταία σειρά θα κατέστρεφαν.Πλαισιωνόταν δε από καμιά δεκαριά νοματαίους όλους κι όλους που συνηχούσαν στην άρνησή του. Την άλλη ημέρα δεξιές εφημερίδες (ήταν κυβέρνηση Σημίτη) και κεντροαριστερές που είχαν «ευαίσθητα» ώτα και άκουγαν την «φωνή του λαού», με παραπλήσιους τίτλους δημοσίευαν τις – κοντινές για να μη φαίνεται η... λαοθάλασσα - φωτογραφίες του αρχηγού.
Την ίδια εποχή ο Αλέξης Τσίπρας ως Γραμματέας της νεολαίας του ΣΥΝ ανακάλυπτε φωλιές Κορμοράνων στον σκουπιδότοπο του Βοτανικού. Και φαίνεται ήταν… τόσοι πολλοί, που εξακολουθούσε να τις ανακαλύπτει και στη συνέχεια, ως δημοτικός σύμβουλος του δήμου Αθηναίων, και ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Και η δημιουργία του γηπέδου τότε μεταφέρθηκε στις ελληνικές καλένδες.
Kαι αφού τα προσφυγικά αφέθηκαν να σαπίσουν, βρέθηκαν σε μια νέα πραγματικότητα. Έγιναν τόποι κατάληψης, με καταληψίες που αρνούνται να τα εγκαταλείψουν. Η Περιφέρεια θέλει να κάνει ανάπλαση μέσω ΕΣΠΑ για να γίνουν κοινωνικές κατοικίες, πολιτιστικοί χώροι, κα. Άλλωστε τα θεωρεί ετοιμόρροπα. Το ίδιο βέβαια τα θεωρεί και το μάτι του κάθε περαστικού που περνάει από τη λεωφόρο Αλεξάνδρας.
Οι διαμένοντες, μεταξύ των οποίων και μετανάστες/πρόσφυγες, και με την πρόθυμη συμβουλή και συμβολή «αλληλέγγυων», απαιτούν να παραμείνει η κατάληψη ως έχει. Απαγορεύουν στο κράτος την ανάπλαση (στην κρατική περιουσία δηλαδή που ιδιοποιούνται), και με τις συνήθεις «αγωνιστικές» ενέργειες έγραψαν συνθήματα στο σπίτι του περιφερειάρχη Νίκου Χαρδαλιά: «κάτω τα χέρια από τα προσφυγικά, Χαρδαλιά».
Υπάρχει και παθητική αντίσταση, του απεργού πείνας
Αριστοτέλη Χατζή, ο οποίος απεργεί,
λέει, γύρω στις 140 ημέρες. Δεν θα
αμφισβητήσουμε την απεργία του ανθρώπου, ο οποίος δηλώνει αποφασισμένος να
απεργήσει μέχρι θανάτου, αν και ο 27χρονος Ιρλανδός, μέλος του IRA Μπόμπυ Σαντς, πέθανε σε 66 ημέρες και ο
συμπολεμιστής του Τεντ Χεθ σε 71. Αλλά αυτών ο αγώνας ήταν
εθνικοαπελευθερωτικός απέναντι στην Αγγλία που τη θεωρούσαν κατοχική δύναμη.
Εδώ ο αγώνας έχει κάτι που ελέγχεται για
τον ορθολογισμό του».
(Απόσπασμα άρθρου του Γ. Σιδέρη από το liberal.gr)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου