Ο αρχιτεκτονικός
διαγωνισμός για την ανάπλαση της κεντρικής πλατείας προκηρύχθηκε το μακρινό 2017. Η μελέτη βραβεύτηκε (!) ολοκληρώθηκε
και παραδόθηκε στον Δήμο το 2019. Το έργο δημοπρατήθηκε το 2023. Σήμερα-Ιούνιος
του 2026- ο ανάδοχος διαπίστωσε ότι είναι αδύνατη η εφαρμογή της. Τι συνέβη
λοιπόν;
Η μετατόπιση -όπως
παραδέχεται η εταιρεία και συμφωνεί η τεχνική υπηρεσία του Δήμου- της μεταλλικής πεζογέφυρας που συνδέει την
πλατεία με το πάρκο Κ. Μπέγκα κατά τέσσερα μέτρα αποδεικνύεται τεχνικά «μη
υλοποιήσιμη και παρουσιάζει ανυπέρβλητες τεχνικές δυσκολίες που συνεπάγονται τεράστια
οικονομική επιβάρυνση. Η φράση «τεχνικά μη υλοποιήσιμη» είναι μια πολύ ισχυρή
διατύπωση που δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών.
Η έκθεση του μηχανικού
δείχνει ότι για να στηριχθεί η γέφυρα στη νέα της θέση, θα έπρεπε να κατασκευαστούν
θηριώδη θεμέλια πάνω στο πεζοδρόμιο αλλά και το οδόστρωμα- με ό,τι αυτό
συνεπάγεται: Κατάργηση τμήματος πεζοδρομίου, απώλεια μισθωμένων θέσεων στάθμευσης , νέα χάραξη της
οδού, στένωση του δρόμου. Και για φανταστείτε…
μόλις τώρα το ανακάλυψαν.
Αλλά γιατί ήθελαν
να μετατοπίσουν τη γέφυρα; Για να κουμπώνει, λέει, με μια μεταλλική στοά που ΘΑ
κατασκεύαζαν. Και τώρα τι προτείνουν; Να γκρεμιστεί η πεζογέφυρα εντελώς.
Και γιατί δεν την
αφήνουν όπως είναι; Γιατί –λέει- λόγω
χαμηλού ύψους δεν μπορούν να περάσουν
πυροσβεστικά οχήματα, διώροφα τουριστικά λεωφορεία και αντλίες
σκυροδέματος. Και γιατί δεν πάνε από τον άλλο δρόμο; Ελα μου ντε…
Μήπως να την
ανύψωναν; Όχι -λένε- γιατί
έτσι δεν θα μπορούσαν να έχουν πρόσβαση οι ΑμεΑ. Θα είναι μάλλον είναι
το μοναδικό σημείο στην πόλη που οι ΑμεΑ δεν έχουν πρόσβαση. Αρκεί να κάνει
κανείς μια βόλτα στην πόλη…
Και τώρα τι
προτείνουν; Να γκρεμιστεί η πεζογέφυρα εντελώς. Μάλιστα. Η εύκολη λύση.
Γκρεμίστε τα όλα… Κόψατε όλα τα δέντρα, εξαφανίσατε τα χαρακτηριστικά κυματιστά
παγκάκια, διαλύσατε τα συντριβάνια, γκρεμίσατε τους γυάλινους ανελκυστήρες,
τώρα… ρίξτε και την πεζογέφυρα.
Ή μήπως όμως όλα
αυτά είναι δικαιολογίες για να εξαφανίσουν εντελώς την πεζογέφυρα όπως και
προτείνουν; Και γιατί να πιστέψει κανείς αυτά που λένε
τώρα και όχι αυτά που έλεγαν τότε;
Την ίδια ώρα,
διαπιστώνουν ότι η κατασκευή του ανελκυστήρα που ήθελαν να κατασκευάσουν στην
απέναντι πλευρά (στο πάρκο Κ. Μπέγκα) ΘΑ απαιτούσε βαθιές εκσκαφές, δυσεύρετα
μηχανήματα στην Ελλάδα και κοπή αρκετών δέντρων του πάρκου. Και πώς τους είχε
διαφύγει αυτή η λεπτομέρεια όταν έπαιρναν το έργο; Δηλαδή πρώτα σχεδίασαν και μετά σκέφτηκαν;
Το ερώτημα όμως του
μέσου πολίτη είναι απλό και εύλογο:
χρειάστηκαν επτά χρόνια για να διαπιστωθεί ότι αυτά που πρότεινε η δική τους μελέτη δεν
μπορούν να εφαρμοστούν στην πράξη; Πού
γίνονται αυτά; Στην Ευρώπη του σήμερα ή σε κάποια τριτοκοσμική επαρχία άλλης
Ηπείρου;
Και αν πράγματι
υπήρχαν τόσο κρίσιμες τεχνικές αστοχίες ή ελλείψεις, γιατί δεν εντοπίστηκαν
όταν παραλήφθηκε η μελέτη από τις τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου; Αυτές για ποιον
λόγο υπάρχουν; Γιατί δεν διορθώθηκαν
πριν δημοπρατηθεί το έργο; Και κυρίως, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για τον
χαμένο χρόνο;
Οι πολίτες όμως δεν
ενδιαφέρονται για δικαιολογίες αλλά για το αποτέλεσμα. Όταν ένα έργο περνά από
διαγωνισμό, βράβευση, παραλαβή μελέτης, δημοπράτηση και τελικά αποδεικνύεται
ότι οι βασικές παραδοχές δεν μπορούν να εφαρμοστούν, γεννιέται εύλογα η αίσθηση
ότι τίποτε δεν λειτούργησε όπως έπρεπε- για να το πούμε ευγενικά.
Αλλά γιατί γίνονται οι
μελέτες; Δεν γίνονται για να αποδείξουν ότι ένα έργο μπορεί να κατασκευαστεί με ασφάλεια, τεχνική
επάρκεια, σεβασμό στο περιβάλλον και ρεαλιστικό κόστος; Να εντοπίζουν εγκαίρως
τα εμπόδια και όχι να τα ανακαλύπτουν χρόνια αργότερα ενώ η πόλη εξακολουθεί να ζει
πίσω από λαμαρίνες; Να υποθέσουμε λοιπόν ότι εδώ δεν ελέγχθηκε καν η εφαρμοσιμότητα πριν εγκριθεί και δημοπρατηθεί
το έργο.
Οι λαμαρίνες λοιπόν
δεν κρύβουν μόνο ένα ανύπαρκτο έργο. Κρύβουν τις καθυστερήσεις, τις αστοχίες,
την έλλειψη προγραμματισμού και την απουσία λογοδοσίας. Σε κάθε άλλη πόλη η κεντρική
πλατεία αποτελεί σημείο συνάντησης και ζωής. Στα Γιάννενα, έχει μετατραπεί σε
μόνιμη υπενθύμιση ανευθυνότητας. Και οκτώ χρόνια μετά, το ερώτημα παραμένει
αμείλικτο: Προς τι όλη αυτή η αναστάτωση;
Η άποψή μας, ως
δημοτών αυτής της πόλης, ήταν από την πρώτη στιγμή ισχυρή. Η πλατεία δεν χρειαζόταν μια «ανάπλαση»
προς το χειρότερο. Χρειαζόταν απλώς μια βελτίωση, μια αναβάθμιση και περισσότερο πράσινο. Το είχε παραδεχτεί
άλλωστε και ο πρώην Δήμαρχος Μ. Ελισάφ
πριν εκλεγεί και ανακαλέσει έναν χρόνο
μετά εκτοξεύοντας το κόστος από 1,3 σε 5,2 εκατομμύρια ευρώ!
Οι δημότες όμως ΔΕΝ ξεχνούν.
Οι ευθύνες ΔΕΝ παραγράφονται.
Η πόλη ΔΕΝ είναι πειραματόζωο...
Όλα όσα εξαφάνισαν ή σκοπεύουν να εξαφανίσουν. Μέχρι τώρα τη γλύτωσαν τα δέντρα στην απέναντι πλευρά του δρόμου για το οποία είχαν δηλώσει ότι κάποια θα καρατομηθούν !
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου