Μνημείο... αδιαφορίας

 

Στον Δήμο Ιωαννιτών δεν έχουμε απλώς ένα κλειστό ρεύμα δρόμου. Έχουμε ένα μνημείο αδιαφορίας και -πλέον- καθαρού κυνισμού. Δύο ολόκληρα χρόνια τώρα, μια πρόχειρη περίφραξη στέκεται εκεί που κάποτε κυλούσε η κυκλοφορία. Όχι γιατί υπήρξε κάποια μεγάλη καταστροφή. Όχι γιατί το έργο ήταν τεχνικά αδύνατο. Αλλά γιατί κάποτε έπεσαν δυο-τρεις πέτρες. 

Σε οποιαδήποτε άλλη πόλη, το πρόβλημα θα είχε αντιμετωπιστεί άμεσα με  μεταλλικό δίχτυ. Εδώ επελέγη η λύση του «κλείσε τον δρόμο και ξέχνα το». Αυτό όμως δεν είναι καθυστέρηση, είναι επιλογή. Επιλογή να βαφτίζεις το «πρόχειρο» ως «προσωρινό» και να το αφήνεις να σαπίσει στη θέση του μέχρι να γίνει κανονικότητα. Επιλογή να αναθέτεις μελέτες όχι για να λύσεις το πρόβλημα, αλλά για να το μεταθέτεις στο επόμενο γραφείο, στο επόμενο έτος, στον επόμενο προϋπολογισμό. 

Και ο πολίτης; Ας συνηθίσει ότι στην πόλη του, ένα κομμάτι δρόμου μπορεί να εξαφανιστεί για χρόνια και χωρίς τέλος. Ας μάθει να αποδέχεται ότι η «ασφάλεια» είναι το πιο βολικό άλλοθι για να μην γίνει τίποτα ή γιατί κάποιοι έχουν βολευτεί να διοικούν μια πόλη από απόσταση… ασφαλείας. 

Αυτό όμως δεν είναι απλώς αμέλεια, είναι αισθητικός μηδενισμός με θέα τη λίμνη. Η συγκεκριμένη δε περίφραξη πρέπει να είναι ό,τι πιο πρόχειρο έχει δει ελληνική πόλη μέχρι σήμερα. Αφήστε που σε πολλά σημεία έχει πέσει, έχει ανοίξει, έχει διπλώσει στον δρόμο…

Φυσικά, αν δει κανείς το πώς γίνονται τα έργα στην πόλη, με τις καθυστερήσεις και τις παρατάσεις επί παρατάσεων να έχουν γίνει κανόνας (βλ. Κεντρική πλατεία, Γιαννιώτικο Σαλόνι, Μεγάλος δακτύλιος, Παλιό Πανεπιστήμιο, Έργα στο Κάστρο κτλ.) θα καταλάβει. 

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που το Υπουργείο Πολιτισμού αφαίρεσε από τον Δήμο Ιωαννιτών όλες τις μελέτες που αφορούσαν το Ασλάν Τζαμί και τον Τουρμπέ στη Β.Α. Ακρόπολη του Κάστρου παρόλο που ο Δήμος ήταν εκείνος που είχε αναθέσει τις μελέτες. Όμως η πολύμηνη καθυστέρηση στην ολοκλήρωσή τους  παρά τις συνεχείς προειδοποιήσεις του Υπουργείου, οδήγησαν στην αφαίρεση των αρμοδιοτήτων. Καταλαβαίνουμε λοιπόν πώς δουλεύουν οι δημοτικές υπηρεσίες…

Καμαρώστε:

 

Επισκευάζω, βάφω, συντηρώ... άγνωστες λέξεις

 

Πάνε και τα όμορφα κιγκλιδώματα στον παραλίμνιο δίπλα στα καραβάκια. Eξαφανίστηκαν. Όλα "ένα με το έδαφος" λοιπόν, ισοπεδωμένα, για να ταιριάξουν στη “λογική” της Δημοτικής Αρχής ή μάλλον στην απουσία στοιχειώδους λογικής. 

Γιατί τα κιγκλιδώματα δεν είναι διακοσμητικά καπρίτσια. Είναι όρια. Και τα όρια, όσο κι αν δεν αρέσουν σε κάποιους «οραματιστές» των ισοπεδωτικών αναπλάσεων που βλέπουμε να λαμβάνουν χώρα στην πόλη μας, υπάρχουν για λόγους πολύ συγκεκριμένους: ασφάλεια, προστασία, οργάνωση του χώρου. Το να τα ξηλώνεις, θυμίζει περισσότερο ιδεολογική εμμονή παρά σχεδιασμό. Το ίδιο έκαναν καιρό τώρα και στο πεζοδρόμιο της Νιάρχου, εκεί στο παρκάκι του κόμβου προς Πανεπιστήμιο, στα Σεισμόπληκτα.

Έτσι, το πράσινο θα γίνει πατημένο χώμα σε λίγους μήνες ενώ η  «αισθητική αναβάθμιση» που θα έπρεπε να υπάρχει έχει μετατραπεί ήδη σε εικόνα εγκατάλειψης. Και το πιο ειρωνικό; Αυτά τα «όμορφα κιγκλιδώματα» που ξηλώνονται, συχνά είναι ακριβώς εκείνο το στοιχείο που έδινε χαρακτήρα στον χώρο και μια αίσθηση φροντίδας, ορίου και ταυτότητας. Κάτι που, ως φαίνεται, ενοχλούσε...

Υ.Γ.: Μια απορία: Πού το εξαφάνισαν άραγε όλο αυτό το κάγκελο; 

                                             ...το ισοπεδωτικό "τώρα"

...το όμορφο "πριν"

Eδώ... γελάμε

 

Βρώμα και δυσωδία...

 

Για έναν δήμο όπως ο Δήμος Ιωαννιτών, που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη λίμνη ως τουριστικό και συμβολικό κεφάλαιο το να αφήνει νεκρά ψάρια να επιπλέουν για μέρες στη λίμνη χωρίς να τα περισυλλέγει —και μάλιστα σε περίοδο αυξημένων αφίξεων— δείχνει τρία βασικά πράγματα:

1. Έλλειψη άμεσης αντίδρασης - Τέτοια φαινόμενα απαιτούν επέμβαση αμέσως μόλις εντοπιστούν και όχι σε κάποιες μέρες και σίγουρα όχι μόνο σε κάποια σημεία. Υπάρχουν συγκεκριμένα πρωτόκολλα για συλλογή νεκρών οργανισμών και έλεγχο των αιτίων (ρύπανση, έλλειψη οξυγόνου, θερμικό στρες κ.λπ.) Η καθυστέρηση σημαίνει σίγουρα μέγιστη αδιαφορία.

2. Υποτίμηση του κινδύνου - Τα νεκρά ψάρια δεν είναι μόνο αισθητικό πρόβλημα. Μπορεί να συνδέονται με: ευτροφισμό, ρύπανση, παθογόνους μικροοργανισμούς. Αν δεν υπάρχει επίσημη ενημέρωση, δημιουργείται εύλογη ανησυχία για τη δημόσια υγεία.

3. Πλήγμα στην τοπική οικονομία και αξιοπιστία - Σε μια πόλη που «πουλάει» τη λίμνη ως εμπειρία, τέτοιες εικόνες ακυρώνουν την τουριστική αφήγηση. Ο επισκέπτης δεν θα θυμάται τα αξιοθέατα, θα θυμάται τη δυσοσμία και την εγκατάλειψη. Και πρέπει να έχει κανείς ιδιαίτερο ταλέντο για να μετατρέψει μια λίμνη-σύμβολο σε πλωτή βιτρίνα αδιαφορίας. Και ακόμη μεγαλύτερο για να το το κάνει αυτό μέσα σε τριήμερο τουριστικής αιχμής.

Και το πρόβλημα βεβαίως δεν είναι μόνο η δυσωδία, είναι και η ...συνήθεια. Η συνήθεια να αφήνεις τα πράγματα να φτάνουν πρώτα σε ένα ορατό σημείο σήψης πριν κινηθείς. Η συνήθεια να θεωρείς ότι η εικόνα θα ξεχαστεί πιο γρήγορα από τη δική σου ευθύνη.

Η λίμνη όμως δεν είναι ντεκόρ, είναι ζωντανός οργανισμός. Και όταν αυτός ο οργανισμός αρχίζει να «μιλάει» με νεκρά ψάρια, ζητάει σωστή διαχείριση. Αλλά η διαχείριση απαιτεί και ετοιμότητα. Γιατί ο επισκέπτης που ήρθε για μια ήρεμη απόδραση δεν θα θυμάται ούτε τα σοκάκια, ούτε την ιστορία, ούτε τη θέα. Θα θυμάται τη στιγμή που κοίταξε τη λίμνη και σκέφτηκε: «Πω, πω ψόφια ψάρια… πώς βρωμάει…»

Πέρα όμως από την αιτία του φαινομένου -που αργά ή γρήγορα θα τη μάθουμε - το πρόβλημα εντοπίζεται ακόμη και σήμερα στην αδιαφορία της Δημοτικής Αρχής να  περισυλλέξει τα νεκρά ψάρια. Αυτή τη στιγμή όλη η έκταση δίπλα στο λιμανάκι της Σκάλας βρωμάει από απόσταση, αφού τα ψάρια αποσυντίθενται μέσα στη βλάστηση και πάνω στο νερό. Και η ντροπή είναι διπλή αν σκεφτεί κανείς πως στην πόλη βρίσκονται αθλητές από όλον τον κόσμο και αρκετά τηλεοπτικά συνεργεία για τον ποδηλατικό γύρο της χώρας...

Και νa σκεφτεί κανείς ότι δίπλα ακριβώς υπάρχει παιδική χαρά και γονείς που κάθονται στα παγκάκια...

    

                                        Ακόμη και τα χόρτα, κομμένα μεν - αμάζευτα δε...

                 Το λιμανάκι πριν λίγα χρόνια... από τότε, κάθε χρόνο και χειρότερα...

Ιδού... ο αρχοντο-χωριατισμός μας

Στην Περιφέρεια Ηπείρου έχουν αποφασίσει να πάρουν την οδική ασφάλεια στα σοβαρά αφού στη μέση του πουθενά ξεφυτρώνουν κυκλικοί κόμβοι (βλ. Γοργόμυλος) ή μαρμάρινα πεζοδρόμια (βλ. Λαψίστα). Και την ίδια στιγμή, λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, σε κάποιους  κυκλικούς κόμβους οι οδηγοί κινούνται μεταξύ ενστίκτου και τύχης. Γιατί εκεί δεν υπάρχουν σαφείς λωρίδες κίνησης αφού οι διαγραμμίσεις έχουν σβηστεί. Λένε πως ήταν λευκές. Σήμερα είναι περισσότερο μια φιλοσοφική έννοια: «υπάρχουν αν τις πιστεύεις». Κι έτσι η ελληνική εκδοχή της οδικής ασφάλειας δοκιμάζεται ακόμη και σε εντελώς καινούριους και πανάκριβους δρόμους.

Η διαγράμμιση μπορεί βέβαια να μην "κόβει κορδέλες" αλλά καθοδηγεί και προστατεύει. Προλαβαίνει ατυχήματα. Γιατί λέει στον οδηγό: «εδώ σταματάς», «εδώ περνάς», «εδώ περιμένεις». Χωρίς αυτήν, ο δρόμος γίνεται υπόθεση χαρακτήρα. Ο πιο διστακτικός κολλάει. Ο πιο επιθετικός περνάει και ο πιο άτυχος… πληρώνει.

Όσο για τους κόμβους έχουμε από όλα τα είδη: κουρεμένο γκαζόν, ακούρευτα χόρτα, βλάστηση Αμαζονίου. Λες και ήταν τόσο δύσκολο σε έναν δρόμο των εκατομμυρίων να είχαν εξαρχής οι κόμβοι πλαστικό γκαζόν όπως γίνεται σε άλλες περιοχές της χώρας.  

Εκτός αυτού, η άγρια βλάστηση και ειδικά στη Λεωφόρο/Είσοδο της πόλης έχει ξεπεράσει προ πολλού τα διαχωριστικά σε ύψος και σε πολλά σημεία δεν φαίνεται καν η απέναντι στροφή. 

Αν όμως είχαμε διαγραμμίσεις και κουρεμένο γκαζόν στην ώρα του πώς θα ξεχώριζε ο αρχοντοχωριατισμός μας; Να δίνουμε δηλαδή 27 εκατομμύρια ευρώ για έναν δρόμο αλλά να μην έχουμε πέντε φράγκα για μπογιά και γκαζόν στους κόμβους!   

Άφαντες οι διαγραμμίσεις...

Βλάστηση Αμαζονίου...

                                                               Κόμβοι όλων των ειδών...

 

Εδώ... γελάμε

                                                                                                  (Ηλ. Μακρής-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ) 

 

Θεραπεύεται η αναιμία με αφαίμαξη;

 

«Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζητά μεγαλύτερο μακροπρόθεσμο προϋπολογισμό για την περίοδο 2028 με 2034. Η αρμόδια επιτροπή θέλει αύξηση 10%, ώστε η Ένωση να χρηματοδοτήσει άμυνα, ανταγωνιστικότητα, αγρότες, περιφέρειες, Ουκρανία, κλίμα, υγεία και πολιτική προστασία. Όλα παρουσιάζονται ως επείγοντα, αδιαπραγμάτευτα και ιστορικά αναγκαία. Στο τέλος, όμως, η απάντηση είναι πάντα η ίδια: περισσότερα χρήματα, περισσότεροι φόροι, περισσότερη εξουσία. Αυτό είναι το παλιό τέχνασμα κάθε γραφειοκρατίας. 

Δεν ζητά ποτέ περισσότερους πόρους για τον εαυτό της, αλλά για την Ιστορία, την ασφάλεια, τις επόμενες γενιές, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τον πολίτη. Έπειτα ο πολίτης πληρώνει, η γραφειοκρατία μεγαλώνει και η πολιτική τάξη συγχαίρει τον εαυτό της για την ευαισθησία της. Το πρόβλημα της Ευρώπης δεν είναι ότι έχει λίγα λεφτά. Είναι ότι έχει κακές προτεραιότητες, υπερβολική ρύθμιση και μια πολιτική τάξη που συγχέει την ισχύ με τη δαπάνη. Ψηφιακοί φόροι, πράσινες επιβαρύνσεις, εταιρικές συνεισφορές, μηχανισμοί άνθρακα και κάθε λογής δημιουργική φορολογική μηχανική παρουσιάζονται ως δίκαιες και ευρωπαϊκές λύσεις. 

Η ουσία όμως δεν αλλάζει. Οι Βρυξέλλες ζητούν περισσότερη οικονομική αυτονομία για τον εαυτό τους και λιγότερη οικονομική ελευθερία για την κοινωνία. Σε αυτή τη λογική εντάσσεται και το CORE, η προτεινόμενη εισφορά επί του κύκλου εργασιών μεγάλων επιχειρήσεων. Ο φόρος στον τζίρο τιμωρεί την οικονομική δραστηριότητα πριν καν υπάρξει κέρδος. Χτυπά την επιχείρηση με χαμηλά περιθώρια σχεδόν όπως χτυπά και την επιχείρηση με τεράστια κερδοφορία, δημιουργώντας στρεβλώσεις, αβεβαιότητα και κίνητρα αποεπένδυσης. 

Όταν μια επιχείρηση φορολογείται επειδή έχει μεγάλο κύκλο εργασιών, το μήνυμα είναι απλό: μην μεγαλώνεις πολύ, μην επενδύεις πολύ, μην αποκτάς υπερβολική παρουσία. Αυτό είναι το ακριβώς αντίθετο από ό,τι χρειάζεται μια ήπειρος που αγωνιά για την παραγωγικότητα, την τεχνολογία και την παγκόσμια ανταγωνιστικότητά της. Είναι σαν να θεραπεύεις την αναιμία με αφαίμαξη. 

Η Ευρώπη πρώτα φορτώνει τις επιχειρήσεις με κανονισμούς, συμμόρφωση, πράσινες υποχρεώσεις, ψηφιακούς κανόνες και ακριβή ενέργεια. Έπειτα ανακαλύπτει ότι υστερεί στην καινοτομία, στις επενδύσεις και στην παραγωγικότητα. Στο τέλος ζητά νέους φόρους για να επιδοτήσει την υστέρηση που η ίδια δημιούργησε.

Το πιο θρασύ επιχείρημα είναι ότι οι μεγάλες επιχειρήσεις πρέπει να πληρώσουν επειδή επωφελούνται από την ενιαία αγορά. Ποια ενιαία αγορά; Η Ευρώπη παραμένει μωσαϊκό φορολογικών κωδίκων, εργασιακών κανόνων, καταναλωτικών ρυθμίσεων και εθνικών εξαιρέσεων. Τριάντα χρόνια μετά, οι Βρυξέλλες δεν έχουν ολοκληρώσει την αγορά που διαφημίζουν. Τώρα θέλουν να χρεώσουν τις επιχειρήσεις για μια υπόσχεση που δεν παρέδωσαν πλήρως. 

Η Ευρώπη χρειάζεται λιγότερη γραφειοκρατία, φθηνότερη ενέργεια, βαθύτερες κεφαλαιαγορές, πραγματική ενιαία αγορά, άνοιγμα στην καινοτομία και σοβαρή άμυνα. Αυτά δεν αγοράζονται με έναν ακόμη φόρο. Κερδίζονται με πολιτικό θάρρος και με την παραδοχή ότι ο πλούτος δημιουργείται πριν αναδιανεμηθεί».

(Απόσπασμα άρθρου του Αλ. Σκούρα από το liberal.gr)

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

 

«Στη μελέτη λοιπόν της «διαΝΕΟσις» σημειώνεται το εξής εντυπωσιακό: «μόλις το 0,7% των διαχειριστών αγροτικής γης (των αγροτών δηλαδή) είχε (το 2023) βασική κατάρτιση. Αντίθετα, το 94,4% δεν είχε καμία σχετική εκπαίδευση και στηριζόταν μόνο στην πρακτική εμπειρία». 

«Οι διαχειριστές με πλήρη αγροτική κατάρτιση διαχειρίζονται μόλις το 1,3% της ενεργής ελληνικής αγροτικής γης. Όσοι διαθέτουν έστω βασική κατάρτιση διαχειρίζονται το 8,9%. Άρα, το 89,8% της χρησιμοποιούμενης έκτασης μένει στα χέρια διαχειριστών χωρίς καμία εκπαίδευση».

Υποθέτω -χωρίς καμία διάθεση υποτίμησης- πως οι αγροτοσυνδικαλιστές που βλέπουμε στη μικρή οθόνη όταν έχουν κινητοποιήσει, αλλά και εκείνοι που συμμετέχουν στα πρωϊνά παράθυρα ενδοσκόπησης των μηχανισμών της αγοράς των έτοιμων προϊόντων είναι μεταξύ των πολλών. Δεν περιμένω από τους ανθρώπους αυτούς να εξηγήσουν πειστικά στους καταναλωτές της αστικής πραγματικότητας, δηλαδή στους καταναλωτές, γιατί υπάρχει τέτοια κερδοσκοπία και αισχροκέρδεια «από το χωράφι στο ράφι». 

Δεν είναι τυχαίο ότι οι Ολλανδοί είναι οι καλύτεροι αγρότες της Ευρώπης. Οι 51.000 ολλανδικές εκμεταλλεύσεις, απασχολούν μόλις το 2% του εργατικού δυναμικού της χώρας, το αγροτικό εθνικό προϊόν είναι μόλις 1,5% του συνόλου, χρησιμοποιούν το 66% του ολλανδικού εδάφους, πραγματοποιούν εξαγωγές 140 δισ. ευρώ και η εθνική τους οικονομία κερδίζει κοντά στα 50 δισ. ευρώ από αυτές. Έχουν προφανώς εξαιρετικά υψηλή αποδοτικότητα των γαιών τους και αξιοποιούν τις πιο προχωρημένες τεχνολογικές μεθόδους καινοτομίας και οργάνωσης.

Στη Γαλλία, που ακολουθεί άλλο μοντέλο και όχι το ολλανδικό, έχουν επίσης στραφεί στην υψηλή εξειδίκευση και στον εις βάθος συγχρονισμό της γεωργικής εκμετάλλευσης με άλλους επιστημονικούς και βιομηχανικούς κλάδους αλλά και τον ειδικό τουρισμό και την πλήρη ανάδειξη του πολιτισμικού τους θησαυρού, με αποτέλεσμα να κάνουν θαύματα με βαθειά κοινωνική απήχηση, ιδιαίτερα μεταξύ των νέων.

Όλες οι χώρες της Ευρώπη κάνουν πολλά και καινούργια πράγματα προκειμένου να ξεφύγουν από το μοντέλο της επιδοτούμενης, κομματικά εξαρτημένης και εμπορικά υποτελούς γεωργικής απασχόλησης. Και όλες έχουν σοβαρά επιτεύγματα να επιδείξουν».

                                                               (Μπ. Παπαδημητρίου-liberal.gr)

Εδώ... γελάμε

                                                                                                    (Δ. Χαντζόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
 

Απόψεις...

 

«Η μάχη του ορθολογισμού, της υπευθυνότητας κατά του παραλογισμού, του τυχοδιωκτισμού κερδήθηκε και τα τελευταία 7 χρόνια γίνεται προσπάθεια η χώρα να βρει την ευρωπαϊκή της κανονικότητα, να διορθώσει παθογένειες και μεταπολιτευτικές εμμονές που την κράτησαν πίσω και τελικά τη χρεοκόπησαν. Παράλληλα, τα 7 τελευταία χρόνια έπεσε στην κυριολεξία το ταβάνι στο κεφάλι μας: ασύμμετρη μεταναστευτική εισβολή στον Έβρο και στο Αιγαίο, πανδημία του κορωνοϊού, ενεργειακή κρίση, δύο πόλεμοι που μαίνονται ακόμη, κατακλυσμιαία γεωπολιτική ανατροπή με τη Δύση να αμφισβητείται εκ των έσω από την ηγέτιδα της Αμερική και απ' έξω από την αναθεωρητική μετασοβιετική Ρωσία και τις ακραίες ισλαμικές απολυταρχίες με συντονιστή το Ιράν.

Η χώρα στη γεωγραφική διεπιφάνεια των δύο πολέμων πλοηγείται με ασφάλεια σε αυτές τις νέες εξαιρετικά τρικυμιώδες θάλασσες. Στην οικονομία, από χρεοκοπημένο κράτος παρίας μετατράπηκε σε διεθνές παράδειγμα οικονομικής ανάταξης και προόδου. Η Ελλάδα έγινε σεβαστή διεθνώς ως χώρα σταθερότητας και προόδου, με μια άνευ προηγουμένου αμυντική ενίσχυση, με την προώθηση συμμαχιών με ισχυρές χώρες και μια εντυπωσιακή οικονομική διόρθωση.

Αυτή η επιτυχής πορεία της χώρας έχει και πάλι διεγείρει τον ανορθολογισμό και την τοξικότητα, ως το κύριο πολιτικό όπλο της αυτοαποκαλούμενης προοδευτικής αντιπολίτευσης. Η αδυναμία της να εκφέρει πειστική κυβερνητική πρόταση την οδηγεί και πάλι στις γνωστές μεθόδους της».

                                                                         (Αχ. Γραβάνης-liberal.gr)

 «Όταν τριτώνει η βία στους πανεπιστημιακούς χώρους μέσα σε λίγες μέρες, απλώς βρισκόμαστε μπροστά σε μια ακολουθία γεγονότων με θύματα πανεπιστημιακούς και δράστες που ανήκουν στην πληθυντική Αριστερά και στον αναρχικό χώρο. Είναι μια πονεμένη ιστορία που κρατά 52 χρόνια.  Πριν από λίγες μέρες πυρπόλησαν το αυτοκίνητο του καθηγητή του ΕΜΠ Δ. Καρώνη, διότι ήταν αυτός που με το επιστημονικό πόρισμά του έβαλε τέλος στην ομαδική παράκρουση του ξυλολίου. Για αυτή την πράξη του μια οργάνωση του αναρχικού χώρου τον «τιμώρησε».  

Προχθές, είχαμε μέσα σε μια ημέρα δύο κρούσματα βίας κατά πανεπιστημιακών. Στο πρώτο, θύμα ήταν η Βάνα Νικολαϊδου-Κυριανίδου, γνωστή για τη θαρραλέα στάση της απέναντι στον αντισημιτισμό. Και ο Ρουβίκωνας την «τιμώρησε» για αυτό γράφοντας υβριστικό σύνθημα σε βάρος της, στην είσοδο της πολυκατοικίας όπου διαμένει. Είναι η δεύτερη φορά που η συγκεκριμένη καθηγήτρια γίνεται στόχος επίθεσης.  

Περίπου την ίδια ώρα ο αντιπρύτανης του ΑΠΘ Ιάκωβος Μιχαηλίδης προπηλακιζόταν από ομάδα αναρχικών φοιτητών που ήταν αντίθετοι στην ύπαρξη κανονισμού λειτουργίας των φοιτητικών Εστιών, κάτι για το οποίο υπήρξε ομόφωνη απόφαση της Συγκλήτου. Στον προπηλακισμό συμμετείχαν-όπως αναφέρουν τα ρεπορτάζ-και μέλη του ΔΕΠ.  Όποιος πιστεύει πως υπήρξε ομόφωνη καταδίκη αυτών των κρουσμάτων βίας είναι βαθύτατα γελασμένος. Άλλωστε η Αριστερά τι να πει; 

Αυτή αποτελεί τη μήτρα όλων των πράξεων βίας που μαστίζουν τα πανεπιστήμια από τη μεταπολίτευση και μετά. Μιας και το έφερε η κουβέντα, να υπενθυμίσω στον αναγνώστη πως η Βιβλιοθήκη του Βιολογικού του ΑΠΘ, ένας κατειλημμένος χώρος επί 35 χρόνια, αποκαταστάθηκε και αποδόθηκε στους φοιτητές με τη διαρκή, επί δύο χρόνια, παρουσία μιας διμοιρίας των ΜΑΤ. Είχαν γίνει πολλές απόπειρες ανακατάληψης του χώρου.  Στα πανεπιστήμιά μας η βία των κάθε λογής οργανώσεων της Αριστεράς και των αναρχικών ουσιαστικά έχει ακυρώσει και την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, με τη σύμπραξη μέρους πανεπιστημιακών όλων των βαθμίδων».

                                                                              (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)

 

 

 

Εδώ ...γελάμε

                                                                                                       (Χρ.Παπανίκος- "Ελλάδα 24")
 

Απόψεις...

 

 «Η Ελλάδα κουβαλά εδώ και χρόνια ένα βαρύ φορτίο: τη χαμηλή εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους θεσμούς και τη διεθνή εικόνα μιας χώρας που παλεύει ακόμη με τη διαφθορά, τη γραφειοκρατία και την ατιμωρησία. Η δικαστική συνωμοσία εναντίον του πρώην προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ, Ανδρέα Γεωργίου, δεν αφήνει αμφιβολίες για τα κίνητρα και τις επιδιώξεις. Ο κ. Γεωργίου, επειδή κατέγραφε τα ελλείμματα, βρέθηκε στο στόχαστρο των «ψεκασμένων», που υποστήριζαν πως η χώρα δεν μπήκε στα μνημόνια επειδή χρεοκόπησε, αλλά χρεοκόπησε επειδή μπήκε στα μνημόνια. Η ελληνική δικαιοσύνη, αντί να προστατεύσει τον αγγελιοφόρο, επέλεξε να τον εξοντώσει. Παρά ταύτα, αυτό που μας ενδιαφέρει τώρα πρωτίστως είναι το μέλλον».

                                                                               (Κ. Στούπας-liberal.gr)

@ Αξιότιμε κε. Στούπα...

Στην Ελλάδα ανέκαθεν το ονομάζαμε «αεργία».Η μεγάλη διαφορά είναι πως αυτήν τη στάση ζωής, για πρώτη φορά ο Καπιταλιστικός κόσμος, έχει αποφασίσει να την επιδοτήσει.Δεν σας κάνει εντύπωση που οι εταιρείες πιστοληπτικής αξιολόγησης, καθόλου δεν ενοχλούνται από τις επιδοματικές πολιτικές για τους μακροχρόνια ανέργους που χαράσσουν οι πρωθυπουργοί της Ε.Ε;

Ξαφνικά, εκεί που πριν μερικά χρόνια πίεζαν τις κυβερνήσεις να μειώσουν τα κονδύλια για τα επιδόματα ανεργίας, ώστε να αναγκαστούν οι άνεργοι να ψάξουν για δουλειά, σήμερα τους επιβραβεύουν όταν τα αυξάνουν.Η Τεχνητή Νοημοσύνη, επιταχύνει απίστευτα τις εξελίξεις στον τομέα της εργασίας και σύντομα η υπογεννητικότητα από πρόβλημα ίσως και να εξελιχθεί σε λύση, ενώ η οκνηρία από «θανάσιμο αμάρτημα», προβλέπεται να εξελιχθεί σε στάση ζωής…    

                                                                                    (Δ.Χριστοδουλάκης)

@Αγαπητέ κ. Στούπα, 

τα τελευταία 40–50 χρόνια παρατηρείται διεθνώς ένα έντονο «άνοιγμα ψαλίδας» μεταξύ:των βασικών, ανελαστικών δαπανών (στέγη, σίτιση, υγεία, εκπαίδευση), που ακριβαίνουν συστηματικά ταχύτερα από τον γενικό πληθωρισμό, καιτων βιομηχανικών αγαθών, που άλλοτε θεωρούνταν πολυτέλειες, αλλά σήμερα είναι ιστορικά φθηνά σε σχέση με το εισόδημα.

Η τάση αυτή καταγράφεται καθαρά στα στοιχεία πληθωρισμού, όπου το κόστος στέγης αποτελεί τον μακράν μεγαλύτερο και πιο επίμονο παράγοντα αύξησης τιμών (βλ. στοιχεία Fed & BLS).Αντίστροφα, χαρακτηριστικό παράδειγμα των «φθηνών πολυτελειών» είναι οι τηλεοράσεις: σε πραγματικούς όρους, η τιμή τους έχει μειωθεί σχεδόν κατά 99% από το 1950 μέχρι σήμερα, σύμφωνα με τα στοιχεία του U.S. Bureau of Labor Statistics.

                                                                                                  (liberal.gr)

Ρήσεις...