Θεραπεύεται η αναιμία με αφαίμαξη;

 

«Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζητά μεγαλύτερο μακροπρόθεσμο προϋπολογισμό για την περίοδο 2028 με 2034. Η αρμόδια επιτροπή θέλει αύξηση 10%, ώστε η Ένωση να χρηματοδοτήσει άμυνα, ανταγωνιστικότητα, αγρότες, περιφέρειες, Ουκρανία, κλίμα, υγεία και πολιτική προστασία. Όλα παρουσιάζονται ως επείγοντα, αδιαπραγμάτευτα και ιστορικά αναγκαία. Στο τέλος, όμως, η απάντηση είναι πάντα η ίδια: περισσότερα χρήματα, περισσότεροι φόροι, περισσότερη εξουσία. Αυτό είναι το παλιό τέχνασμα κάθε γραφειοκρατίας. 

Δεν ζητά ποτέ περισσότερους πόρους για τον εαυτό της, αλλά για την Ιστορία, την ασφάλεια, τις επόμενες γενιές, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τον πολίτη. Έπειτα ο πολίτης πληρώνει, η γραφειοκρατία μεγαλώνει και η πολιτική τάξη συγχαίρει τον εαυτό της για την ευαισθησία της. Το πρόβλημα της Ευρώπης δεν είναι ότι έχει λίγα λεφτά. Είναι ότι έχει κακές προτεραιότητες, υπερβολική ρύθμιση και μια πολιτική τάξη που συγχέει την ισχύ με τη δαπάνη. Ψηφιακοί φόροι, πράσινες επιβαρύνσεις, εταιρικές συνεισφορές, μηχανισμοί άνθρακα και κάθε λογής δημιουργική φορολογική μηχανική παρουσιάζονται ως δίκαιες και ευρωπαϊκές λύσεις. 

Η ουσία όμως δεν αλλάζει. Οι Βρυξέλλες ζητούν περισσότερη οικονομική αυτονομία για τον εαυτό τους και λιγότερη οικονομική ελευθερία για την κοινωνία. Σε αυτή τη λογική εντάσσεται και το CORE, η προτεινόμενη εισφορά επί του κύκλου εργασιών μεγάλων επιχειρήσεων. Ο φόρος στον τζίρο τιμωρεί την οικονομική δραστηριότητα πριν καν υπάρξει κέρδος. Χτυπά την επιχείρηση με χαμηλά περιθώρια σχεδόν όπως χτυπά και την επιχείρηση με τεράστια κερδοφορία, δημιουργώντας στρεβλώσεις, αβεβαιότητα και κίνητρα αποεπένδυσης. 

Όταν μια επιχείρηση φορολογείται επειδή έχει μεγάλο κύκλο εργασιών, το μήνυμα είναι απλό: μην μεγαλώνεις πολύ, μην επενδύεις πολύ, μην αποκτάς υπερβολική παρουσία. Αυτό είναι το ακριβώς αντίθετο από ό,τι χρειάζεται μια ήπειρος που αγωνιά για την παραγωγικότητα, την τεχνολογία και την παγκόσμια ανταγωνιστικότητά της. Είναι σαν να θεραπεύεις την αναιμία με αφαίμαξη. 

Η Ευρώπη πρώτα φορτώνει τις επιχειρήσεις με κανονισμούς, συμμόρφωση, πράσινες υποχρεώσεις, ψηφιακούς κανόνες και ακριβή ενέργεια. Έπειτα ανακαλύπτει ότι υστερεί στην καινοτομία, στις επενδύσεις και στην παραγωγικότητα. Στο τέλος ζητά νέους φόρους για να επιδοτήσει την υστέρηση που η ίδια δημιούργησε.

Το πιο θρασύ επιχείρημα είναι ότι οι μεγάλες επιχειρήσεις πρέπει να πληρώσουν επειδή επωφελούνται από την ενιαία αγορά. Ποια ενιαία αγορά; Η Ευρώπη παραμένει μωσαϊκό φορολογικών κωδίκων, εργασιακών κανόνων, καταναλωτικών ρυθμίσεων και εθνικών εξαιρέσεων. Τριάντα χρόνια μετά, οι Βρυξέλλες δεν έχουν ολοκληρώσει την αγορά που διαφημίζουν. Τώρα θέλουν να χρεώσουν τις επιχειρήσεις για μια υπόσχεση που δεν παρέδωσαν πλήρως. 

Η Ευρώπη χρειάζεται λιγότερη γραφειοκρατία, φθηνότερη ενέργεια, βαθύτερες κεφαλαιαγορές, πραγματική ενιαία αγορά, άνοιγμα στην καινοτομία και σοβαρή άμυνα. Αυτά δεν αγοράζονται με έναν ακόμη φόρο. Κερδίζονται με πολιτικό θάρρος και με την παραδοχή ότι ο πλούτος δημιουργείται πριν αναδιανεμηθεί».

(Απόσπασμα άρθρου του Αλ. Σκούρα από το liberal.gr)