Διαρκής οικολογική υποβάθμιση...

 

Στο 7ο χιλιόμετρο της Εθνικής Οδού Ιωαννίνων–Αθηνών, μόλις 750 μέτρα από τον οικισμό της Πεδινής, λειτουργούν μεγάλες βιομηχανικές μονάδες παραγωγής ζωοτροφών. Και δεν βρίσκονται σε κάποια απομονωμένη βιομηχανική ζώνη αλλά δίπλα σε κατοικίες, σχολεία όλων των βαθμίδων, την Πανεπιστημιούπολη, το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, ξενοδοχειακές μονάδες, εστιατόρια και μονάδα αποκατάστασης.

Στην Κουμαριά και το Ελευθεροχώρι οι κάτοικοι έχουν επανειλημμένα εκφράσει ανησυχίες για τη λειτουργία του εργοστασίου ανακύκλωσης και ζητούν συστηματικούς ελέγχους και πλήρη διαφάνεια ως προς την τήρηση των περιβαλλοντικών όρων, χωρίς καμία όμως ανταπόκριση.

Μεγάλες εταιρείες εμφιάλωσης αντλούν καθημερινά εκατοντάδες χιλιάδες κυβικά μέτρα νερού από  τον υδάτινο πλούτο της περιοχής  γεγονός που τροφοδοτεί τη δημόσια συζήτηση για το πώς διαχειρίζεται το κράτος έναν φυσικό πόρο στρατηγικής σημασίας και ποιο είναι το συνολικό όφελος για την τοπική κοινωνία.

Την ίδια στιγμή, τα Ιωάννινα συγκαταλέγονται, σύμφωνα με ευρωπαϊκές αξιολογήσεις, ανάμεσα στις πόλεις με τη μεγαλύτερη επιβάρυνση της υγείας από τη μακροχρόνια έκθεση στην ατμοσφαιρική ρύπανση. Τον δε χειμώνα, η κατάσταση επιδεινώνεται στο έπακρο λόγω της εκτεταμένης χρήσης τζακιών και ξυλόσομπων με αποτέλεσμα να βρίσκονται μέσα στις πλέον ρυπογόνες πόλεις στον κόσμο. 

Και μέσα σε αυτό, το ήδη επιβαρυμένο περιβάλλον, οι κάτοικοι της περιοχής καλούνται καθημερινά να αντιμετωπίζουν και την έντονη, πολλές φορές αποπνικτική οσμή που προέρχεται από τις εγκαταστάσεις.

Το ερώτημα δεν είναι αν οι βιομηχανίες πρέπει να λειτουργούν. Η παραγωγή και η επιχειρηματικότητα είναι απαραίτητες. Το ερώτημα είναι αν θεωρείται φυσιολογικό μια τόσο βαριά δραστηριότητα να βρίσκεται σε τόσο μικρή απόσταση από σχολεία, πανεπιστήμιο, νοσοκομείο και κατοικημένες περιοχές.  

Υπάρχουν συνεχείς και δημόσια προσβάσιμοι έλεγχοι για τις εκπομπές, τις οσμές και τη συνολική περιβαλλοντική επιβάρυνση; Έχει αξιολογηθεί η σωρευτική επίδραση όλων των πηγών ρύπανσης στην ευρύτερη περιοχή ή εξετάζεται κάθε δραστηριότητα αποσπασματικά;

Όταν μια πόλη ήδη αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα ατμοσφαιρικής ρύπανσης, δεν θα έπρεπε κάθε πρόσθετη πηγή επιβάρυνσης να αποτελεί αντικείμενο ιδιαίτερης προσοχής; Οι κάτοικοι δεν ζητούν να σταματήσει η παραγωγή. Ζητούν κάτι πολύ πιο αυτονόητο: καθαρό αέρα, διαφάνεια στους ελέγχους και τη βεβαιότητα ότι η δημόσια υγεία αποτελεί πραγματική προτεραιότητα και όχι απλώς μια διακήρυξη.

Όλα αυτά όμως αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά ή μήπως αποκαλύπτουν και ένα αναπτυξιακό μοντέλο που αντιμετωπίζει το λεκανοπέδιο ως χώρο όπου μπορούν να συγκεντρώνονται διαρκώς νέες περιβαλλοντικές επιβαρύνσεις;

Η ανάπτυξη δεν είναι εχθρός. Οι επιχειρήσεις δημιουργούν θέσεις εργασίας, παράγουν πλούτο και στηρίζουν την οικονομία. Όμως ανάπτυξη δεν σημαίνει ότι κάθε νέα επέκταση εγκρίνεται χωρίς να τίθεται το ερώτημα αν η περιοχή αντέχει άλλη επιβάρυνση. Ανάπτυξη δεν σημαίνει ότι η δημόσια υγεία έρχεται πάντα δεύτερη.

Και το πραγματικό ερώτημα είναι απλό: Πόσο ακόμη μπορεί να επιβαρυνθεί το λεκανοπέδιο των Ιωαννίνων; Υπάρχει κάποια μελέτη που να απαντά ποια είναι η φέρουσα ικανότητά του; Υπάρχει συνολικός σχεδιασμός ή κάθε νέα δραστηριότητα εγκρίνεται μεμονωμένα, χωρίς να αξιολογείται η σωρευτική επιβάρυνση; 

Και, κυρίως, ποιο είναι το όραμα για τα Ιωάννινα σε είκοσι ή τριάντα χρόνια; Μια πόλη γνώσης, τουρισμού, πολιτισμού, υγείας και ποιότητας ζωής ή μια πόλη που θα συνεχίσει να συγκεντρώνει ολοένα περισσότερες δραστηριότητες με σημαντικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα μέσα στο ίδιο το λεκανοπέδιο;

Η συζήτηση δεν αφορά φυσικά μόνο τις σημερινές γενιές. Αφορά τα παιδιά που μεγαλώνουν εδώ, τους φοιτητές που επιλέγουν την πόλη για να σπουδάσουν, τους ασθενείς που νοσηλεύονται στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο. Αφορά όλους όσοι πιστεύουν ότι η ανάπτυξη και η προστασία της δημόσιας υγείας δεν είναι αντικρουόμενοι στόχοι. Γι' αυτό είναι καιρός να ανοίξει ένας ουσιαστικός διάλογος που θα προβλέπει τη σταδιακή μετεγκατάσταση των βαριών βιομηχανικών δραστηριοτήτων σε κατάλληλα οργανωμένες περιοχές εκτός του λεκανοπεδίου, χωρίς να θίγονται οι θέσεις εργασίας και η παραγωγική δραστηριότητα. 

Γιατί το πραγματικό διακύβευμα είναι αν θα αποκτήσουμε επιτέλους ένα μοντέλο ανάπτυξης που θα σέβεται εξίσου την οικονομία, τον άνθρωπο και τη φύση. Και το ερώτημα που πρέπει άμεσα  να απαντηθεί είναι  πόση επιβάρυνση αντέχει ακόμη το λεκανοπέδιο πριν πούμε ότι εκπέμπει «SOS». Και, οπωσδήποτε, τι μέτρα πρέπει να ληφθούν άμεσα ώστε να περιοριστούν στο ελάχιστο οι επιπτώσεις από την τωρινή ρυπογόνα κατάσταση.  

Ας ελπίσουμε ότι οι ιθύνοντες θα κάνουν αυτό που πρέπει και δεν θα κωφεύσουν για μία ακόμη φορά διότι τότε οι κάτοικοι πρέπει να απευθυνθούν σε ανώτερα και ευρωπαϊκά κλιμάκια με ό,τι αυτό θα συνεπάγεται... 

        Δεν είναι το ...Πεκίνο. Είναι τα Γιάννενα και μάλιστα σε κατοικημένη περιοχή...

Είμαστε για τα "πανηγύρια";

 

Οργισμένη, διαβάζουμε, ήταν η ανακοίνωση του Σωματείου Μουσικών Ν. Ιωαννίνων για την εφαρμογή του Νόμου στα «πανηγύρια» όπου μιλούν για καταστολή, κυνήγι του πολιτισμού και οικονομική εξαθλίωσή τους.

Η Αστυνομική Διάταξη  όμως, που καθορίζει τις ώρες κοινής ησυχίας και απαγορεύει -μεταξύ άλλων- τη χρήση μουσικών οργάνων, τις φωνασκίες και γενικά τις θορυβώδεις εκδηλώσεις σε δημόσιους χώρους κατοικημένων περιοχών κατά τις ώρες αυτές δεν περιλαμβάνει ειδική εξαίρεση για τα πανηγύρια. Και όλο και πιο συχνά καλείται η Αστυνομία να εφαρμόσει τον Νόμο του κράτους αφού οι πανηγυρτζήδες θεωρούν ότι Νόμος είναι το δίκιο του χορευτή.

Παίρνουμε δηλαδή μια αυλή σχολείου ή μια πλατεία μέσα σε κατοικημένη περιοχή, στήνουμε μια εξέδρα, βάζουμε τα ηχεία στη διαπασών, βαφτίζουμε τη συναυλία «πανηγύρι» και απαιτούμε να ισχύει ένα διαφορετικό καθεστώς από αυτό που ισχύει για όλους τους άλλους. Και όταν κάποιος τολμήσει να μας θυμίσει ότι υπάρχουν ώρες κοινής ησυχίας τότε μιλάμε για... «καταστολή του πολιτισμού». Περίεργη αντίληψη περί πολιτισμού... Ο πολιτισμός όμως δεν χρειάζεται τα πολλά ντεσιμπέλ για να αποδείξει την αξία του, αλλά μέτρο και λογική.

Αμ το άλλο; Ενώ ο Δήμος Ιωαννιτών έκλεισε τις περισσότερες σχολικές αυλές  το καλοκαίρι, στερώντας από τα παιδιά τους ελάχιστους ελεύθερους χώρους για παιχνίδι, όταν πρόκειται να στηθεί μια εξέδρα, να μπουν πανίσχυρα ηχεία και να πραγματοποιηθεί μια ολονύκτια εκδήλωση μέχρι τα ξημερώματα, οι ίδιες αυλές μετατρέπονται ξαφνικά σε χώρους διασκέδασης. Για παιχνίδι, ποδήλατο, μπάλα «όχι» αλλά για μουσική στη διαπασών μέχρι τα ξημερώματα «ναι». Αφού όμως οι σχολικές αυλές είναι δημόσιοι χώροι, τότε ας είναι πρώτα απ' όλα χώροι για τα παιδιά. Γιατί αν μπορούν να ανοίγουν για νυχτερινές εκδηλώσεις, τότε μπορούν να ανοίγουν και για το παιχνίδι των παιδιών τα καλοκαιρινά απογεύματα.

Όταν ένας ιδιώτης θέλει να διοργανώσει μια συναυλία, νοικιάζει ένα ανοιχτό θέατρο ή έναν αδειοδοτημένο χώρο, πληρώνει το κόστος λειτουργίας, φροντίζει για την ηλεκτροδότηση, τηρεί τους όρους της άδειάς του και ολοκληρώνει την εκδήλωση μέσα στα προβλεπόμενα χρονικά όρια. Γιατί λοιπόν κάποιοι θεωρούν αυτονόητο ότι μπορούν να χρησιμοποιούν δωρεάν δημόσιους χώρους μέσα σε κατοικημένες περιοχές, να ζητούν παροχές από τον δήμο, να λειτουργούν μέχρι τα ξημερώματα και όταν εφαρμοστεί ο νόμος, να μιλούν για... «καταστολή του πολιτισμού»; Τότε δεν μιλάμε για ίση μεταχείριση αλλά για απαίτηση ειδικού προνομίου.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν πρέπει να υπάρχουν μουσικές εκδηλώσεις. Φυσικά και πρέπει. Το ερώτημα είναι αν όσοι τις διοργανώνουν μπορούν να απαιτούν να αναστέλλεται ο νόμος επειδή οι ίδιοι επέλεξαν να παίζουν όλη τη νύχτα.  Και άντε να γίνει κάποια εξαίρεση για ένα τοπικό πανηγύρι του πολιούχου μιας περιοχής, στα πλαίσια της λογικής, πάντα. Αλλά να βαφτίζεται πανηγύρι και παράδοση κάθε συναυλία επειδή έχει κλαρίνο, από πού κι ως πού;  Ο σεβασμός προς την παράδοση μπορεί να σημαίνει έλλειψη σεβασμού προς τον κάτοικο που θέλει να κοιμηθεί για να πάει στη δουλειά του το επόμενο πρωί;

Οι μουσικοί φυσικά και έχουν δικαίωμα να εργαστούν αλλά και οι κάτοικοι έχουν επίσης δικαίωμα στην ησυχία. Η ελευθερία της διασκέδασης του ενός τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου να ξεκουραστεί κι αυτό δεν μπορεί να γίνει με ανεξέλεγκτη ηχορύπανση μέχρι τις έξι το πρωί. Ούτε μπορεί να γίνει με φασαρίες,  καβγάδες και ανεξέλεγκτη κατανάλωση αλκοόλ ακόμη και από ανήλικους- συμπεριφορές που συχνά δεν έχουν καμία σχέση με τη λαϊκή παράδοση αλλά  θυμίζουν περισσότερο νυχτερινό κέντρο. Αν θέλουμε λοιπόν να υπερασπιστούμε τη λαϊκή παράδοση, ας υπερασπιστούμε την ποιότητά της, όχι την αντίληψη ότι όλα επιτρέπονται μέχρι το ξημέρωμα.   

Είναι λοιπόν διαφορετικό πράγμα ένα πανηγύρι που είναι όντως πανηγύρι, αφορά μια ολόκληρη κοινότητα ανθρώπων, διαθέτει οργάνωση, μια λογική ώρα λήξης και τα ντεσιμπέλ δεν φτάνουν στον Όλυμπο και διαφορετικό μια συναυλία κάποιων με πρόσχημα μια εκδήλωση μέσα σε κατοικημένη περιοχή, σε δημόσιο χώρο, χωρίς ώρα λήξης και με την ηχορύπανση στα ύψη. Εκεί ο Νόμος εννοείται ότι πρέπει να εφαρμόζεται όπως έχει θεσπιστεί.   

Στα Σεισμόπληκτα (όπου η αυλή του Δημοτικού παραμένει κλειστή για τα παιδιά αλλά δίνεται ελεύθερα για τα «πανηγύρια») διαπιστώνουμε ότι στήνεται το τρίτο πανηγύρι σε διάστημα ενός μήνα, το οποίο και προαναγγέλλεται με γιγαντοπανό, που κρέμεται στο ίδιο σκουριασμένο και επικίνδυνο -αφού γέρνει-  δημόσιο φωτιστικό.

Ο χώρος δεν αναγράφεται στην αφίσα αλλά αφού θα έχει εισιτήριο, λογικά θα είναι πάλι... η αυλή του Σχολείου. Άραγε έχουν υπόψη τους οι διοργανωτές τον Νόμο του Υπουργείου Ανάπτυξης για υποχρεωτικές αποδείξεις, POS , Ταμειακές , πιστοποιημένους  πωλητές, νόμιμους προμηθευτές; Ποιος ξέρει… Θα το δούμε...

 

Το «κατάλληλο άνω των 18» ...πήγε περίπατο

 

Στην πλατεία των Κάτω Πεδινών στο Ζαγόρι, εκεί που για αρκετά χρόνια (από το 1998 μέχρι το 2013) υπήρχαν προβολές θερινού κινηματογράφου με κλασικές, βραβευμένες και νοσταλγικές ταινίες που μπορούσαν να τις απολαύσουν οικογένειες, παιδιά και άνθρωποι που ήθελαν να περάσουν  μια όμορφη καλοκαιρινή βραδιά, προβλήθηκε πριν λίγες μέρες η ταινία «Σπασμένη Φλέβα» του Γιάννη Οικονομίδη, μια ταινία που  απευθύνεται σε ενήλικο κοινό και με έγκριση καταλληλότητας αποκλειστικά για άτομα ηλικίας 18 ετών και άνω.

Η ταινία περιέχει σκληρή γλώσσα, πληθώρα βωμολοχιών (που στον συγκεκριμένο σκηνοθέτη έγιναν μανιέρα), βία και θεματολογία που γενικά δεν θεωρείται κατάλληλη για παιδιά. Ελήφθη άραγε κάτι από όλα αυτά υπόψη από το Ζagoriwood που είχε την ευθύνη της προβολής;

Από τη στιγμή μάλιστα που η είσοδος σε όλες τις κινηματογραφικές προβολές του Zagoriwood στην πλατεία των Κάτω Πεδινών είναι ελεύθερη για το κοινό, ποιος εξασφαλίζει ότι ταινίες ακατάλληλες για παιδιά δεν τις παρακολουθούν και παιδιά; Γιατί δεν γίνεται η προβολή τέτοιων ταινιών σε κλειστό ελεγχόμενο χώρο;

Θα έχουν ακούσει κάπου φανταζόμαστε το πώς επηρεάζει μια ταινία αυτού του είδους την ψυχοσύνθεση, τη συμπεριφορά και τη γλωσσική ανάπτυξη των παιδιών, καθώς ο εγκέφαλός τους βρίσκεται σε φάση διαμόρφωσης και απορροφά τα ερεθίσματα ως πρότυπα. Το πώς λειτουργεί η μίμηση, η επιθετικότητα, η λεκτική βία και η μείωση της ενσυναίσθησης στα παιδιά ή ακόμη και οι χρόνιοι φόβοι και οι εφιάλτες που μπορούν να ενσκήψουν για τον γύρω τους «κακό κόσμο».

Ένα θερινό σινεμά σε κάποιο Ζαγοροχώρι δεν είναι αίθουσα φεστιβάλ κινηματογράφου ούτε μεταμεσονύχτια προβολή σε αστικό κινηματογράφο. Το καλοκαίρι, σε μια πλατεία ενός ορεινού χωριού, οι άνθρωποι δεν αναζητούν απαραίτητα μια ακόμη δόση σκοταδιού ή μιζέριας που τη βλέπουν καθημερινά γύρω τους. Αναζητούν λίγη ανάσα, λίγο γέλιο, λίγη συγκίνηση, μια ιστορία που να μπορούν να τη μοιραστούν όλοι μαζί και όχι μια ταινία γεμάτη ωμή βία, ένταση και ασταμάτητες βωμολοχίες.

Είχαμε την εντύπωση ότι δεν μπορεί κάποιος σε μια δημόσια πλατεία χωριού να προβάλλει ό,τι θέλει. Ως φαίνεται, στα Κάτω Πεδινά μπορεί...

 

Σύβοτα του μπετόν και της αδιαφορίας...

 

Τα Σύβοτα έχουν εξελιχθεί σε έναν από τους πιο γνωστούς τουριστικούς προορισμούς της Ελλάδας, προσελκύοντας κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες από το εσωτερικό και το εξωτερικό. Κι όμως, πίσω από τις εντυπωσιακές φωτογραφίες και τα διαφημιστικά φυλλάδια, η πραγματικότητα προκαλεί ερωτήματα.

Ο δρόμος που οδηγεί στον οικισμό παραμένει σε πολλά σημεία χωρίς τα στοιχειώδη μέτρα οδικής ασφάλειας. Ελλιπής ή καθόλου διαγράμμιση, απουσία ανακλαστήρων και προστατευτικών στοιχείων, συνεχείς στροφές και περιορισμένη ορατότητα συνθέτουν ένα σκηνικό που τη νύχτα γίνεται ιδιαίτερα επικίνδυνο. Είναι απορίας άξιο πώς ένας προορισμός διεθνούς φήμης εξακολουθεί να εξυπηρετείται από ένα οδικό δίκτυο που θυμίζει δεκαετία του ΄70.

Μέσα στον οικισμό η εικόνα δεν είναι καλύτερη. Πρόχειρα μπαλώματα στην άσφαλτο, δρόμοι που δείχνουν παραμελημένοι, ανύπαρκτα πεζοδρόμια, κόσμος που περπατάει μέσα στον δρόμο, ποδηλάτες που κάνουν σλάλομ ανάμεσα σε αυτοκίνητα και μια γενικότερη αίσθηση έλλειψης σχεδιασμού δεν συνάδουν με τον χαρακτήρα ενός κορυφαίου τουριστικού προορισμού. Από πότε άραγε έχει να πέσει μια καινούρια άσφαλτος στον οικισμό σαν κι αυτή που πέφτει και στην τελευταία στάνη της Ηπείρου; Μια συνολική αναβάθμιση των υποδομών φαίνεται να έχει μείνει από την Περιφέρεια για χρόνια στα χαρτιά.

Το μεγαλύτερο όμως ζήτημα είναι η οικοδομική πίεση. Εκεί όπου κάποτε κυριαρχούσε το πράσινο, εμφανίζονται ολοένα και περισσότερα μεγάλα μπετονένια συγκροτήματα και πολυτελείς βίλες που σκαρφαλώνουν στις πλαγιές. Το βουνό μετατρέπεται σε οικόπεδα με πισίνες. Η εικόνα της άναρχης επέκτασης προκαλεί εύλογα ερωτήματα για τα όρια της φέρουσας ικανότητας της περιοχής και για το κατά πόσο προστατεύεται το φυσικό τοπίο που έκανε τα Σύβοτα διάσημα εξαρχής.

Η ανάπτυξη είναι αναγκαία όχι όμως και να καταστρέφει ακριβώς αυτό που πουλάει: τη φυσική ομορφιά του τόπου. Σε λίγο θα χρειάζεσαι χάρτη για να βρεις πού βρισκόταν το βουνό, πού το δάσος και πού η θέα που έκανε τα Σύβοτα διάσημα με τον επισκέπτη να αναρωτιέται αν βρίσκεται σε παραθαλάσσιο οικισμό ή σε διαγωνισμό ταχύτερης τσιμεντοποίησης. 

Και το πραγματικό ερώτημα είναι απλό: Θέλουμε τα Σύβοτα να είναι ένας μοναδικός και περιποιημένος φυσικός προορισμός ή μια ατελείωτη έκθεση μπετόν με θέα στη θάλασσα; Αλλά ποιος μας ρωτάει εμάς, θα πείτε... 

Καμαρώστε:

Ως πότε θα κρύβουμε τους θησαυρούς μας;

 

Η Ιερά Μονή Αγίου Δημητρίου στην Κυψέλη Πρεβέζης είναι ένα από τα σημαντικότερα υστεροβυζαντινά μνημεία της Ηπείρου. Xρονολογείται από τα χρόνια του Δεσποτάτου της Ηπείρου και ιδρύθηκε από τον ηγεμόνα Μιχαήλ Β΄ Άγγελο Κομνηνό Δούκα. Αποτελεί το μοναδικό βυζαντινό μνημείο της περιοχής και φημίζεται για τις εξαιρετικές τοιχογραφίες που σώζονται στο εσωτερικό του.

Κατά καιρούς έγιναν στερεώσεις και ανακατασκευές κaι σήμερα ο ναός, ως κτίσμα, βρίσκεται σε μια σχετικά καλή κατάσταση απέχοντας από την επαρχιακή οδό Γλυκής–Πάργας λίγες δεκάδες μέτρα. Από τον δρόμο όμως δεν φαίνεται ούτε στο ελάχιστο, αφού τον κρύβει ολόκληρο η βλάστηση. Πάνω δε στην Επαρχιακή Οδό δεν θα δει πουθενά ενημερωτικές πινακίδες και έτσι ο βυζαντινός ναός μένει εντελώς στην αφάνεια ενώ πολύς κόσμος που περνάει από κει για τη θάλασσα θα ήθελε να τον επισκεφτεί. Για να τον εντοπίσει κανείς σήμερα πρέπει να μπει και να βγει από το χωριό Κυψέλη κάνοντας στη ουσία έναν κύκλο και ψάχνοντας κάποια πινακίδα.

Μια μικρή παρέμβαση όμως από την Περιφέρεια ώστε ο δρόμος που τώρα φτάνει μέχρι την εκεί βιοτεχνία να περάσει το μικρό ποτάμι με μια σιδερένια γέφυρα -μιλάμε για ελάχιστα μέτρα-, καθάρισμα της βλάστησης ώστε ο ναός να φαίνεται από τον δρόμο, καλύτερη περίφραξη κτλ. θα μπορούσε να τον κάνει να αποτελεί ένα εντυπωσιακό αξιοθέατο.   

Μια Περιφέρεια που δεν έχει αφήσει στάνη για στάνη χωρίς άσφαλτο και χωριά με διπλούς δρόμους πρόσβασης αλλά και κυκλικούς κόμβους στη μέση του πουθενά δεν μπορεί να κάνει το αυτονόητο; Ως πότε θα κρύβουμε τους πολιτισμικούς θησαυρούς μας; Η κατάσταση πάντως σήμερα εκεί θυμίζει εγκατάλειψη…

 

 

                                         Ο υπέροχος ναός

                                 H προβληματική πρόσβαση

                         Η εναλλακτική και πολύ πιο σύντομη διαδρομή

Δεν το λες και επιτυχία...

Γιατί τόση εγκατάλειψη;

 

@ Ένας χώρος αναψυχής στην Κλειδωνιά της Κόνιτσας δίπλα στο ποτάμι αφέθηκε να ρημάξει… με τα πέτρινα παγκάκια και τους επεξηγηματικούς πίνακες να εξαφανίζονται μέσα στα βάτα και τη βλάστηση. Λίγο πιο κει κάποιοι ανάβουν φωτιές μέσα στον δρυμό και στήνουν σκηνές για ελεύθερο κάμπινγκ ενώ τα μονοπάτια έχουν κλείσει σε πολλά σημεία από τη βλάστηση. Το δασαρχείο Κόνιτσας αλλά και ο δήμος Κόνιτσας αισθάνονται καθόλου υπεύθυνοι για τον χώρο ή …δε βαριέσαι;

Και μπροστά στο γεφύρι της Κόνιτσας, με ποια άραγε άδεια έχει στηθεί ένα μικρό παζαράκι με θρησκευτικό υλικό, χωρίς αποδείξεις και στη «μαύρη»; Αόρατοι είναι οι πωλητές για τις υπηρεσίες; Γιατί αν μεν πωλούσαν με άδεια του μοναστηριού θα υπήρχε το λιγότερο μια ενημερωτική πινακίδα. Αλλά δεν υπάρχει...    

Έξυπνοι... και κορόιδα

 

Οι "έξυπνοι" στήνουν τις σκηνές όπου απαγορεύεται, παρκάρουν τα τροχόσπιτα όπου γουστάρουν, ανάβουν φωτιές μέσα στους εθνικούς δρυμούς, γλιτώνουν  κόστος και περιορισμούς.

Τα "κορόιδα" πληρώνουν κάμπινγκ, ψάχνουν νόμιμες θέσεις και προσέχουν τι επιτρέπεται και τι όχι. Όταν η παρανομία μένει ατιμώρητη από εκείνους που μισθοδοτούνται ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, να αποτρέπουν δηλαδή τέτοια φαινόμενα και να εφαρμόζουν τον Νόμο, οι έξυπνοι φαίνονται «έξυπνοι» και οι νομοταγείς μοιάζουν «κορόιδα».

Σύμφωνα λοιπόν με το Άρθρο 10 του Ν. 392/1976 και το Άρθρο 38 του Ν. 4055/2012, το ελεύθερο κάμπινγκ απαγορεύεται ρητά από τον νόμο και γι' αυτό απαγορεύεται η εγκατάσταση σκηνών, καθώς και η στάθμευση τροχόσπιτων ή αυτοκινούμενων σε δάση, παραλίες, αρχαιολογικούς χώρους και γενικά σε όλους τους κοινόχρηστους χώρους.

Τι προβλέπει η νομοθεσία: Πρόστιμα: Επισύρει αυτόφωρη σύλληψη και υψηλά χρηματικά πρόστιμα. Η διαδικασία είναι άμεση (αφορά πταισματική παράβαση). Δεν υπάρχει "γκρίζα ζώνη": Ακόμα και η απλή διανυκτέρευση εκτός οργανωμένων χώρων θεωρείται παράνομη.

Εξαίρεση: Μοναδική εξαίρεση αποτελούν οι οργανωμένοι χώροι κατασκήνωσης (Camping), καθώς και το "living vehicle" (αυτοκινούμενο) όταν απλώς σταθμεύει, χωρίς όμως να γίνεται εγκατάσταση (π.χ. άνοιγμα τεντών, τραπεζοκαθίσματα, εξωτερικές κατασκευές).

Με δεδομένο μάλιστα ότι όλο και περισσότερα αυτοκινούμενα τροχόσπιτα διανυκτερεύουν στα πάρκινγκ της λίμνης, ας το δουν λίγο οι υπεύθυνοι (Δημοτική Αστυνομία, Αστυνομία) γιατί αν εκείνοι δεν εφαρμόζουν τους Νόμους της χώρας ποιοι θα το κάνουν;

Ο νόμος είναι ξεκάθαρος. Το ζητούμενο είναι να εφαρμόζεται με τον ίδιο τρόπο σε όλους.  

                                     Οι "έξυπνοι" στο γεφύρι της Κλειδωνιάς

                       Τα "κορόιδα" στο κάμπινγκ δίπλα στο γεφύρι της Κλειδωνιάς

                                       Τα "κορόιδα" στο κάμπινγκ της Λιμνοπούλας

                              Οι "έξυπνοι" απέναντι από το κάμπινγκ της Λιμνοπούλας

                                   Οι "έξυπνοι" που διανυκτερεύουν στα πάρκινγκ της λίμνης