Είμαστε για τα "πανηγύρια";

 

Οργισμένη, διαβάζουμε, ήταν η ανακοίνωση του Σωματείου Μουσικών Ν. Ιωαννίνων για την εφαρμογή του Νόμου στα «πανηγύρια» όπου μιλούν για καταστολή, κυνήγι του πολιτισμού και οικονομική εξαθλίωσή τους.

Η Αστυνομική Διάταξη  όμως, που καθορίζει τις ώρες κοινής ησυχίας και απαγορεύει -μεταξύ άλλων- τη χρήση μουσικών οργάνων, τις φωνασκίες και γενικά τις θορυβώδεις εκδηλώσεις σε δημόσιους χώρους κατοικημένων περιοχών κατά τις ώρες αυτές δεν περιλαμβάνει ειδική εξαίρεση για τα πανηγύρια. Και όλο και πιο συχνά καλείται η Αστυνομία να εφαρμόσει τον Νόμο του κράτους αφού οι πανηγυρτζήδες θεωρούν ότι Νόμος είναι το δίκιο του χορευτή.

Παίρνουμε δηλαδή μια αυλή σχολείου ή μια πλατεία μέσα σε κατοικημένη περιοχή, στήνουμε μια εξέδρα, βάζουμε τα ηχεία στη διαπασών, βαφτίζουμε τη συναυλία «πανηγύρι» και απαιτούμε να ισχύει ένα διαφορετικό καθεστώς από αυτό που ισχύει για όλους τους άλλους. Και όταν κάποιος τολμήσει να μας θυμίσει ότι υπάρχουν ώρες κοινής ησυχίας τότε μιλάμε για... «καταστολή του πολιτισμού». Περίεργη αντίληψη περί πολιτισμού... Ο πολιτισμός όμως δεν χρειάζεται τα πολλά ντεσιμπέλ για να αποδείξει την αξία του, αλλά μέτρο και λογική.

Αμ το άλλο; Ενώ ο Δήμος Ιωαννιτών έκλεισε τις περισσότερες σχολικές αυλές  το καλοκαίρι, στερώντας από τα παιδιά τους ελάχιστους ελεύθερους χώρους για παιχνίδι, όταν πρόκειται να στηθεί μια εξέδρα, να μπουν πανίσχυρα ηχεία και να πραγματοποιηθεί μια ολονύκτια εκδήλωση μέχρι τα ξημερώματα, οι ίδιες αυλές μετατρέπονται ξαφνικά σε χώρους διασκέδασης. Για παιχνίδι, ποδήλατο, μπάλα «όχι» αλλά για μουσική στη διαπασών μέχρι τα ξημερώματα «ναι». Αφού όμως οι σχολικές αυλές είναι δημόσιοι χώροι, τότε ας είναι πρώτα απ' όλα χώροι για τα παιδιά. Γιατί αν μπορούν να ανοίγουν για νυχτερινές εκδηλώσεις, τότε μπορούν να ανοίγουν και για το παιχνίδι των παιδιών τα καλοκαιρινά απογεύματα.

Όταν ένας ιδιώτης θέλει να διοργανώσει μια συναυλία, νοικιάζει ένα ανοιχτό θέατρο ή έναν αδειοδοτημένο χώρο, πληρώνει το κόστος λειτουργίας, φροντίζει για την ηλεκτροδότηση, τηρεί τους όρους της άδειάς του και ολοκληρώνει την εκδήλωση μέσα στα προβλεπόμενα χρονικά όρια. Γιατί λοιπόν κάποιοι θεωρούν αυτονόητο ότι μπορούν να χρησιμοποιούν δωρεάν δημόσιους χώρους μέσα σε κατοικημένες περιοχές, να ζητούν παροχές από τον δήμο, να λειτουργούν μέχρι τα ξημερώματα και όταν εφαρμοστεί ο νόμος, να μιλούν για... «καταστολή του πολιτισμού»; Τότε δεν μιλάμε για ίση μεταχείριση αλλά για απαίτηση ειδικού προνομίου.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν πρέπει να υπάρχουν μουσικές εκδηλώσεις. Φυσικά και πρέπει. Το ερώτημα είναι αν όσοι τις διοργανώνουν μπορούν να απαιτούν να αναστέλλεται ο νόμος επειδή οι ίδιοι επέλεξαν να παίζουν όλη τη νύχτα.  Και άντε να γίνει κάποια εξαίρεση για ένα τοπικό πανηγύρι του πολιούχου μιας περιοχής, στα πλαίσια της λογικής, πάντα. Αλλά να βαφτίζεται πανηγύρι και παράδοση κάθε συναυλία επειδή έχει κλαρίνο, από πού κι ως πού;  Ο σεβασμός προς την παράδοση μπορεί να σημαίνει έλλειψη σεβασμού προς τον κάτοικο που θέλει να κοιμηθεί για να πάει στη δουλειά του το επόμενο πρωί;

Οι μουσικοί φυσικά και έχουν δικαίωμα να εργαστούν αλλά και οι κάτοικοι έχουν επίσης δικαίωμα στην ησυχία. Η ελευθερία της διασκέδασης του ενός τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου να ξεκουραστεί κι αυτό δεν μπορεί να γίνει με ανεξέλεγκτη ηχορύπανση μέχρι τις έξι το πρωί. Ούτε μπορεί να γίνει με φασαρίες,  καβγάδες και ανεξέλεγκτη κατανάλωση αλκοόλ ακόμη και από ανήλικους- συμπεριφορές που συχνά δεν έχουν καμία σχέση με τη λαϊκή παράδοση αλλά  θυμίζουν περισσότερο νυχτερινό κέντρο. Αν θέλουμε λοιπόν να υπερασπιστούμε τη λαϊκή παράδοση, ας υπερασπιστούμε την ποιότητά της, όχι την αντίληψη ότι όλα επιτρέπονται μέχρι το ξημέρωμα.   

Είναι λοιπόν διαφορετικό πράγμα ένα πανηγύρι που είναι όντως πανηγύρι, αφορά μια ολόκληρη κοινότητα ανθρώπων, διαθέτει οργάνωση, μια λογική ώρα λήξης και τα ντεσιμπέλ δεν φτάνουν στον Όλυμπο και διαφορετικό μια συναυλία κάποιων με πρόσχημα μια εκδήλωση μέσα σε κατοικημένη περιοχή, σε δημόσιο χώρο, χωρίς ώρα λήξης και με την ηχορύπανση στα ύψη. Εκεί ο Νόμος εννοείται ότι πρέπει να εφαρμόζεται όπως έχει θεσπιστεί.   

Στα Σεισμόπληκτα (όπου η αυλή του Δημοτικού παραμένει κλειστή για τα παιδιά αλλά δίνεται ελεύθερα για τα «πανηγύρια») διαπιστώνουμε ότι στήνεται το τρίτο πανηγύρι σε διάστημα ενός μήνα, το οποίο και προαναγγέλλεται με γιγαντοπανό, που κρέμεται στο ίδιο σκουριασμένο και επικίνδυνο -αφού γέρνει-  δημόσιο φωτιστικό.

Ο χώρος δεν αναγράφεται στην αφίσα αλλά αφού θα έχει εισιτήριο, λογικά θα είναι πάλι... η αυλή του Σχολείου. Άραγε έχουν υπόψη τους οι διοργανωτές τον Νόμο του Υπουργείου Ανάπτυξης για υποχρεωτικές αποδείξεις, POS , Ταμειακές , πιστοποιημένους  πωλητές, νόμιμους προμηθευτές; Ποιος ξέρει… Θα το δούμε...