Στις ευρωπαϊκές πόλεις, όταν μιλούν για ποδηλατόδρομο, εννοούν μια ασφαλή, όμορφη και συνεχόμενη διαδρομή που ενώνει γειτονιές, πάρκα και σημεία ενδιαφέροντος. Εδώ φαίνεται πως αρκούν λίγα πλαστικά κολωνάκια.
Αντί λοιπόν να αξιοποιηθεί το μοναδικό παραλίμνιο
μέτωπο και να ενωθεί ο ήδη υπάρχων ποδηλατόδρομος με τη διαδρομή προς Ανατολή
και Κατσικά σε μια διαδρομή λίγων εκατοντάδων μέτρων, επελέγη η …εύκολη λύση:
αφαιρέθηκε το μισό οδόστρωμα, μπήκαν κάποια διάσπαρτα πλαστικά κολωνάκια, ο
δρόμος μονοδρομήθηκε (κι ας μην εξυπηρετεί τον κόσμο) και το παλιό παραλίμνιο
μονοπάτι αφέθηκε να το καταπιούν τα βάτα και να χαθεί μέσα στη βλάστηση. Και
κάπως έτσι, αυτό το χάλι βαφτίστηκε "ποδηλατική υποδομή". Αν ήταν τόσο εύκολο, θα το
είχαν κάνει όλες οι πόλεις εδώ και χρόνια.
Την ίδια στιγμή, η Ηγουμενίτσα δημιούργησε έναν πραγματικό παραλιακό ποδηλατόδρομο μέχρι το Δρέπανο, μια διαδρομή που μπορεί να απολαύσει η οικογένεια, ο αθλητής και ο επισκέπτης, αναδεικνύοντας ολόκληρη την ακτογραμμή της. Η σύγκριση είναι αναπόφευκτη.
Δεν λείπουν τα χρήματα. Δεν λείπει ο χώρος. Λείπει η φαντασία,
ο σχεδιασμός και η διάθεση να γίνει κάτι πραγματικά όμορφο. Γιατί ο πεζόδρομος/
ποδηλατόδρομος δεν είναι δύο σειρές από πλαστικά κολωνάκια. Είναι πολιτισμός. Όπως
και ο δημόσιος χώρος δεν είναι απλώς θέμα κυκλοφοριακών ρυθμίσεων, αλλά
ποιότητας ζωής. Οι πόλεις δεν γίνονται σύγχρονες επειδή "φυτεύουν" πλαστικά
κολωνάκια. Γίνονται σύγχρονες όταν δημιουργούν διαδρομές που οι άνθρωποι θέλουν
να περπατήσουν, να ποδηλατήσουν και να ζήσουν.
Και το πιο παράδοξο; Ακριβώς απέναντι, στο Παραλίμνιο Ψυχαγωγικό Πάρκο, η ιδιωτική πρωτοβουλία προσπαθεί να αναβαθμίσει την περιοχή, να δημιουργήσει έναν πιο όμορφο και πιο φιλόξενο χώρο για κατοίκους και επισκέπτες όταν την ίδια στιγμή απέναντι, ο δημόσιος χώρος δίνει την εικόνα της εγκατάλειψης αφού η μοναδική ευκαιρία να ενωθούν οι πεζοδρομικές και ποδηλατικές διαδρομές της πόλης μένει αναξιοποίητη.
Καμαρώστε:
Ας κάνουμε μια σύγκριση με την Ηγουμενίτσα:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου