Η ευθύνη της δημόσιας τηλεόρασης...

«Κύριε Στούπα, καλησπέρα σε σας και τη φιλόξενη στήλη σας

«Κάθε καλοκαίρι υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που δεν μπορούν να φύγουν διακοπές. Συνταξιούχοι, άνεργοι, άνθρωποι με χαμηλό εισόδημα, οικογένειες που δεν αντέχουν οικονομικά ούτε λίγες ημέρες εκτός πόλης. Για πολλούς από αυτούς, η τηλεόραση δεν είναι απλώς μια συνήθεια. Είναι ένας από τους βασικούς τρόπους ψυχαγωγίας και συντροφιάς. Και εδώ ακριβώς αρχίζει η ευθύνη της δημόσιας τηλεόρασης.

Η ΕΡΤ χρηματοδοτείται από αυτούς τους ανθρώπους, υποχρεωτικά,  μέσω του ανταποδοτικού τέλους που πληρώνεται με τον λογαριασμό του ρεύματος. Αυτό σημαίνει ότι οφείλει να προσφέρει ένα ποιοτικό πρόγραμμα αντάξιο αυτής της εμπιστοσύνης με ταινίες σε ώρες που τις βλέπει ο κόσμος, αξιόλογες σειρές, συναυλίες, θέατρο, ντοκιμαντέρ, αφιερώματα κ.τλ. και όχι να κρύβει το καλύτερο περιεχόμενό της μετά τα μεσάνυχτα ή να ανακυκλώνει αδιάκοπα το ίδιο υλικό.

Το Μουντιάλ τελείωσε, το τρόπαιο απονεμήθηκε αλλά  η ΕΡΤ2  δεν το έχει πληροφορηθεί ακόμη συνεχίζοντας να γεμίζει το πρόγραμμα με επαναλήψεις αγώνων αλλά και συζητήσεων που αφορούσαν... προβλέψεις αγώνων που έχουν ήδη παιχτεί, (VAR- ATE).  Ένα ολοκληρωμένο  αφιέρωμα, όμως, με τις καλύτερες στιγμές του που θα είχε πραγματική αξία για τον τηλεθεατή δεν αξιώθηκε ακόμη να προβάλει. Ποιος να το φτιάξει, θα πείτε. Είναι και καλοκαίρι… Έτσι λοιπόν θα δει κανείς μέχρι εξαντλήσεως επαναλήψεις από αθλητικές ταινίες και εκπομπές. Αναρωτιέται κανείς γιατί το κανάλι δεν προβάλει κάτι άλλο όταν δεν υπάρχουν αθλητικά γεγονότα. Γιατί πρέπει να έχουν ντε και καλά όλα αθλητικό περιεχόμενο;  

Η ΕΡΤ1 από την άλλη επιμένει να επαναλαμβάνει καθημερινά μετριότατες σειρές που όταν προβλήθηκαν -πριν λίγο καιρό- είχαν ελάχιστη τηλεθέαση. Την ίδια στιγμή, ταινίες πραγματικής αξίας –κλασικός κινηματογράφος, βραβευμένες παραγωγές ή έργα που θα μπορούσαν να προσελκύσουν ένα ευρύτερο κοινό– μεταφέρονται από τα μεσάνυχτα μέχρι στις 5 το πρωί. Για ποιους άραγε;

Υπάρχει όμως και μια ακόμη αντίφαση. Ορισμένες καλές ελληνικές σειρές («Αύριο», «Θάλασσες μας χώρισαν») διατίθενται αποκλειστικά στο Ertflix που σημαίνει ότι αν δεν διαθέτεις σύνδεση στο διαδίκτυο και έξυπνη τηλεόραση θα πρέπει να περιμένεις τον επόμενο χρόνο να τις δεις, όταν προβληθεί η σειρά από το κανονικό τηλεοπτικό πρόγραμμα. Γιατί τέτοιος διαχωρισμός;

Μια όμως ακόμη επιλογή της ΕΡΤ προκαλεί απορία. Ο κλασικός αμερικανικός κινηματογράφος των δεκαετιών του '40, '50, '60 και '70 έχει σχεδόν εξαφανιστεί από το πρόγραμμά της κι ας είναι μια ανεξάντλητη δεξαμενή αριστουργημάτων: φιλμ νουάρ, γουέστερν, κοινωνικά δράματα, κωμωδίες, μιούζικαλ και ταινίες που διαμόρφωσαν την ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου. Αντίθετα, το πρόγραμμα δίνει έμφαση κυρίως σε οτιδήποτε γαλλικό απευθυνόμενο έτσι σε όλο και μικρότερο κοινό.

Η «Ελένη» του Γκατζογιάννη δεν έχει προβληθεί ποτέ, το «μνημείο των νεκρών» είναι στη θέση του ενώ οι συνδικαλιστές συνεχίζουν να έχουν τον πρώτο λόγο. Οι υπάλληλοι ξεπέρασαν τις δυόμισι χιλιάδες ενώ 230 εκατομμύρια ευρώ μπαίνουν στα ταμεία της κάθε χρόνο από το ανταποδοτικό τέλος με τα μισά περίπου να είναι μόνο οι μισθοί του προσωπικού και των εκατοντάδων δημοσιογράφων που αναπαράγουν τις ίδιες ειδήσεις πολλές φορές την ημέρα. 

Για να μην πούμε για το ραδιόφωνο όπου η κατάσταση είναι απελπιστική, ακολουθώντας την ίδια μανιέρα. Η διαφήμιση είναι ελάχιστη και μόνο οι στοιχηματικές εταιρείες είδαν φως λόγω Μουντιάλ με χιλιάδες επαναλήψεις του προτεινόμενου τζόγου που οι ίδιες προσφέρουν. Το ερώτημα  λοιπόν παραμένει: Αυτό θα έπρεπε να είναι μια δημόσια τηλεόραση;

Και κάτι τελευταίο: Ο τηλεθεατής δεν έχει κανέναν τρόπο να επικοινωνήσει την άποψή του και να γνωρίζει ότι κάποιος θα τη λάβει υπόψιν, ούτε υπάρχει κάποιο forum που να είναι ανοιχτό στο κοινό. Γι' αυτό κύριε Στούπα σας ευχαριστούμε πολλαπλά που μας δίνετε αυτή την ευκαιρία».

                                               (Ν.Ζ.- Για τη φιλοξενία:  Κ.Στούπας- liberal.gr)