Απόψεις...

 

 «Ο γουοκισμένος αμερικανισμός, προκειμένου να δώσει φιλί ζωής στον επαγγελματικό και μοδάτο ακτιβισμό - που μαζί με την λαθρομετανάστευση συντηρούν πολιτικά και οικονομικά το παντού ξεπεσμένο και πολιτισμικά ασύδοτο/ανεύθυνο δίπολο φιλελευθέρων/αριστερών - αλλά και στην βιομηχανία του μεταμοντέρνου/woke θεάματος, παραχαράσσει συστηματικά τους προγονικούς μύθους, τις Παραδόσεις και την ιστορία του δυτικού πολιτισμού. Όπως ήταν αναμενόμενο, αυτή η παραχάραξη αφορά καί την ελληνική αρχαιότητα. 

Ο αφυπνισμένος μεταμοντερνισμός ανακατεύει αυθαίρετα τις φυλές και τους πολιτισμούς, φτάνει στο σημείο να μετατρέψει το κακό σε καλό – κάτι που είδαμε λ.χ. με το άγαλμα «Μέδουσα» του Garbati στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης: εκεί η φεμινισμένη Μέδουσσα έγινε η καλή της υπόθεσης και όχι το σταθερά και διαχρονικά αρχαίο τέρας. Όλο αυτό το άτεχνο, ασυνάρτητο και αποδομητικό αλαλούμ, σήμερα ονομάζεται «τέχνη», «πρωτοπορία» και «ελευθερία έκφρασης». 

Στην πραγματικότητα εξυπηρετείται η δημιουργική στειρότητα, το έλλειμμα οράματος και έμπνευσης, η αρρωστημένη ανάγκη για πρόκληση/προσβολή της μεγάλης Παράδοσης και φυσικά ο ναρκισσισμός των σύγχρονων δημιουργών. Δημιουργών που, γνωρίζοντας ότι δεν μπορούν να αναμετρηθούν (πραγματικά) με τους τεράστιους κλασικούς, προσπαθούν, είτε να τους αποδομήσουν/μειώσουν, είτε να εκφυλίσουν το έργο τους με σύγχρονες διασκευές, οι οποίες συχνά προκαλούν αποστροφή σε κάθε στοιχειωδώς πολιτισμένο και διαβασμένο άνθρωπο. 

Έτσι ικανοποιούνται κάποια από τα κατώτερα ένστικτα των οπαδών/θεατών τους, αυτά της φυλετικής ζηλοφθονίας, του ταξικού μίσους και της αντεκδίκησης των (αξιωματικά) ευάλωτων και ιστορικά ζημιωμένων από τον κακό «πολιτισμό των λευκών».

                                                                   (Γ.Κουτσαντώνης-geopolitico.gr)

 «Γιατί η Marfin; Διότι συνέβη σε μια εποχή που οι επαναστατημένες μάζες ζητούσαν οριστικά και αμετάκλητα την αλλαγή προσανατολισμού της χώρας. Την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ και τη μετατροπή της χώρας σε κάτι άλλο, σε μια μικρή αριστερή Κούβα της Μεσογείου. Οι δολοφονίες εκείνες θεωρήθηκαν από πολλούς απότοκες της βίας των μνημονίων, μπροστά στην οποία οι εν λόγω αποτρόπαιες πράξεις ήταν υποδεέστερης σημασίας. 

Το μίσος της εποχής εκείνης για το σύστημα μπορούσε να δίνει άλλοθι στους δολοφόνους άσχετων και αθώων ανθρώπων. Διότι προ της πολυπόθητης «επανάστασης» τι είναι 3 νεκροί; Το γεγονός ότι οι αυτουργοί παρέμεναν για 16 χρόνια άγνωστοι και φυσικά ασύλληπτοι τους έδιναν μυθικές διαστάσεις. Και ξαφνικά αποκαλύπτονται. Πώς να το αντέξουν οι ρέκτες της διαρκούς επανάστασης αλλά και του «προοδευτισμού»;  

Η αριστερή τρομοκρατία έχει πολλούς φίλους στην Ελλάδα. Το ζήσαμε επί των εποχών της 17 Νοέμβρη και το βιώσαμε τραυματικά ως χώρα στη μεγάλη δίκη, όταν αριστερές περσόνες υπερασπίστηκαν τους δολοφόνους ως πολιτικά υποκείμενα. 

Η αριστερή τρομοκρατία είναι το απόστημα που άφησε στην κοινωνία μας ο εμφύλιος πόλεμος. Η αποτυχημένη προσπάθεια του ΚΚΕ να μας εντάξει με το ζόρι στο ανατολικό μπλοκ. Όταν ούτε ο Στάλιν δεν μας ήθελε, γιατί φοβότανε να μπλέξει με τον Ζαχαριάδη και την παρέα του. Από τότε κάθε τρομοκρατική ενέργεια προσπαθεί να κάνει προσομοίωση ενός υποθετικού αντάρτικου που θα απελευθερώσει τη χώρα από τα δεσμά του καπιταλισμού».  

                                                                     (Λ.Καστανάς-ATHensvoice)