Απόψεις...

«Ένα από τα διαχρονικά χαρακτηριστικά των αυταρχικών ιδεολογιών, είτε αυτές προέρχονται από την άκρα Αριστερά είτε από τον φασισμό και τον εθνικοσοσιαλισμό λοιπόν, είναι η δυσπιστία απέναντι στην ελευθερία επιλογής των πολιτών.Η ελευθερία μετακίνησης, η ελευθερία διαχείρισης της περιουσίας και η δυνατότητα επιλογής του τόπου εργασίας, διαμονής και φορολόγησης θεωρούνται συχνά απειλή για την κεντρική εξουσία. Γι’ αυτό και ιστορικά τα καθεστώτα αυτά επιδίωξαν τον έλεγχο των τραπεζών, των κεφαλαίων και των συνόρων. 

Ο Αλέξης Τσίπρας ανέφερε πρόσφατα ότι ένα από τα λάθη του το 2015 ήταν πως δεν έκλεισε τις τράπεζες από την πρώτη ημέρα ανάληψης της εξουσίας. Η άποψη αυτή αποκαλύπτει μια βαθιά άγνοια για το πώς λειτουργεί η εμπιστοσύνη σε μια οικονομία.Η δυνατότητα ενός πολίτη να αποφασίζει πού θα τοποθετήσει τις αποταμιεύσεις του δεν διαφέρει ουσιαστικά από το δικαίωμά του να επιλέγει πού θα εργαστεί, πού θα επενδύσει ή σε ποια χώρα θα ζήσει. 

Όταν ένα κράτος προσπαθεί να εμποδίσει αυτές τις επιλογές μέσω περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων ή μέσω κλειστών συνόρων, στην πραγματικότητα παραδέχεται ότι δεν μπορεί να πείσει τους πολίτες να παραμείνουν με τα πλεονεκτήματα που προσφέρει. Επιχειρεί να τους κρατήσει με καταναγκασμό. 

Η προστασία της ιδιοκτησίας και της περιουσίας αποτελεί θεμέλιο κάθε σύγχρονης και ευημερούσας κοινωνίας. Οι επενδύσεις, η επιχειρηματικότητα και η οικονομική ανάπτυξη δεν ανθίζουν εκεί όπου κυριαρχεί ο φόβος της αυθαίρετης δέσμευσης ή απαξίωσης της περιουσίας. Ανθίζουν εκεί όπου υπάρχουν σαφείς κανόνες, σεβασμός των δικαιωμάτων και εμπιστοσύνη στους θεσμούς.

Η ισορροπία βρίσκεται στον αποτελεσματικό έλεγχο των συνόρων και στην ταυτόχρονη διασφάλιση της ελευθερίας των πολιτών να μετακινούνται, να εργάζονται, να επενδύουν και να διαχειρίζονται την περιουσία τους όπως οι ίδιοι κρίνουν καλύτερα».

                                                                              (Κ. Στούπας-liberal.gr)

 «Ακούσατε τους βουλευτές της συμπολίτευσης να καταδικάζουν τις περιπολίες της ντροπής του Ρουβίκωνα; Ακούσατε κάποιον από το δημαρχιακό μέγαρο να καταγγέλλει τους τραμπούκους; Κάποιον από την Περιφέρεια; Κάποια προσωπικότητα του πνευματικού κόσμου; Απόλυτη σιωπή. Σα να μην έγινε τίποτα. Δεν μπορώ να εξηγήσω αυτή τη σιωπή, με δεδομένη την ιστορία της Θεσσαλονίκης. Να δεχθώ πως οι βουλευτές και οι εκπρόσωποι σύμπασας της Αριστεράς ελάχιστη ευαισθησία έχουν επί του θέματος. Απεναντίας οι περισσότεροι από αυτούς θα είναι αλληλέγγυοι με τους Ρουβίκωνες. Αλλά οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας; Η Δημοτική Αρχή και η Περιφέρεια; Πάλι καλά που βρέθηκε ένας εισαγγελέας και κίνησε τη διαδικασία της προκαταρκτικής εξέτασης. 

Πολλές φορές, εκ των υστέρων, η σιωπή θεωρείται συνενοχή. Διότι η Ιστορία απέδειξε πως, αν το κακό δε χτυπηθεί εν τη γενέσει του, θεριεύει και μετά καθίσταται ανεξέλεγκτο. Είναι διαπιστωμένο πως η ανοχή στα μικρά, αποθρασύνει τους παραβάτες και τους ωθεί σε αξιόποινες πράξεις ιδιαίτερης βαρύτητας, όπως η παραβίαση των διατάξεων του αντιρατσιστικού νόμου. 

Το Σάββατο στη Θεσσαλονίκη η ισλαμοαριστερά έδειξε το αποκρουστικό της πρόσωπο. Ήθελαν να τρομοκρατήσουν με την επίδειξη της δύναμής τους. Να στείλουν μήνυμα στους Εβραίους τουρίστες και επιχειρηματίες πως δεν είναι ευπρόσδεκτοι στην πόλη μας. Και αντί να υψωθεί ένα τείχος προστασίας από προσωπικότητες και φορείς της Θεσσαλονίκης, αυτό που καταγράφηκε ήταν η αδιαφορία. Λες και αν σταματήσουν οι Ισραηλινοί να επισκέπτονται τη Θεσσαλονίκη ή να επενδύουν σε αυτήν, τη ζημία δεν θα την υποστεί ολόκληρη η πόλη».

                                                                       (Σ. Μουμτζής -liberal.gr)