Απόψεις...

 

«Στην Ελλάδα αρκούν μερικές εκατοντάδες καλά οργανωμένα άτομα για να κρατήσουν ομήρους εκατομμύρια.Ένας κλειστός επαγγελματικός κλάδος, μια συνδικαλιστική ηγεσία, μερικοί τοπικοί παράγοντες ή μια αλυσίδα προσφυγών μπορούν να παγώσουν μια επένδυση, να αδειάσουν έναν νόμο από το περιεχόμενό του και να μεταθέσουν μια μεταρρύθμιση για την επόμενη κυβέρνηση. 

Οι πολλοί μπορεί να περιμένουν την αλλαγή χρόνια. Έχουν δουλειές, παιδιά, υποχρεώσεις, λογαριασμούς και μια καθημερινότητα που πρέπει να συνεχιστεί.Οι λίγοι έχουν έναν σκοπό: να μη χάσουν αυτό που κρατούν. Οργανώνονται, πιέζουν βουλευτές, κλείνουν δρόμους, εμφανίζονται στα κανάλια, προσφεύγουν στα δικαστήρια και υπόσχονται πολιτικό κόστος σε όποιον τολμήσει να τους αγγίξει.

Συνήθως κερδίζουν, γιατί το όφελος της ακινησίας συγκεντρώνεται στους ίδιους, ενώ το κόστος σκορπίζεται σε εκατομμύρια ανθρώπους.Εκείνος που κινδυνεύει να χάσει ένα προστατευμένο εισόδημα χιλιάδων ευρώ θα κινητοποιήσει όλο τον κλάδο του. Ο πολίτης που θα γλιτώσει δέκα ευρώ τον μήνα από το άνοιγμα μιας αγοράς δύσκολα θα αφήσει τη δουλειά του για να διαδηλώσει υπέρ της μεταρρύθμισης.Ο πρώτος γνωρίζει ακριβώς τι χάνει. Ο δεύτερος συνήθως αγνοεί ακόμη και τι πληρώνει.

Για χρόνια, το καθαρότερο παράδειγμα ήταν ο συνδικαλιστικός φορέας των εργαζομένων στη ΔΕΗ, η ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ..Όσο μεγαλύτερο το κομμάτι της κοινωνίας που μπορείς να ταλαιπωρήσεις, τόσο πιο σοβαρά σε παίρνει το κράτος.Ο νομοταγής πολίτης που πηγαίνει κανονικά στη δουλειά του, πληρώνει τους φόρους του και δεν απειλεί κανέναν βρίσκεται πάντα τελευταίος στη σειρά. Δεν έχει τρόπο να τρομάξει την κυβέρνηση. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να πληρώσει.

Παρόμοια ήταν για δεκαετίες η κατάσταση στο κέντρο της Αθήνας. Μέσα σε μία δεκαετία καταγράφηκαν στην πρωτεύουσα περίπου 45.000 συγκεντρώσεις και πορείες. Ανάμεσά τους υπήρχαν πολλές ολιγάριθμες συγκεντρώσεις εκατό ανθρώπων ή και λιγότερων, οι οποίες μπορούσαν να κλείσουν κεντρικούς δρόμους και να κάνουν απροσπέλαστη τη μισή πόλη.

Η πολιτεία πρέπει να ακούει τους πάντες. Κάποια στιγμή όμως η συζήτηση οφείλει να τελειώνει. Η πολιτεία να αποφασίζει και να εφαρμόζει τον νόμο. Διαφορετικά, θα έχουμε μετατρέψει τον εκβιασμό σε θεσμό.Σήμερα οι πολιτικοί φοβούνται περισσότερο εκείνον που μπορεί να κλείσει τον δρόμο, το λιμάνι ή τον διακόπτη από εκείνους που θα πληρώσουν τη ζημιά. Ο πρώτος έχει μάθει να απειλεί. Οι άλλοι έχουν μάθει να πληρώνουν. Οι λίγοι απέκτησαν το βέτο τους επειδή οι πολλοί αρκέστηκαν να μένουν σιωπηλοί.Και όποιος πληρώνει σιωπηλός, στο τέλος κυβερνιέται από εκείνον που φωνάζει.»

                                                                      (Άγης Βερούτης -Capital.gr)

«Ποια είναι η παιδεία που μεταφέρει στις αποσκευές του ένας απόφοιτος ελληνικού ΑΕΙ; Και το επαναλαμβάνω: δεν αναφέρομαι στη δεξιότητα της ειδίκευσης.Αναφέρομαι σε αυτό που ονομάζουμε «παιδεία» και το οποίο έχει καταντήσει μια αφηρημένη έννοια που έχει χάσει τη σημασία της. Για παράδειγμα, αν κρίνουμε από όσους εισάγονται κάθε χρόνο στα ΑΕΙ, οι Ελληνες θα έπρεπε να είναι από τους πιο καλλιεργημένους λαούς στον κόσμο. Φοβάμαι πως δεν ισχύει. 

Ως γνωστόν, οι έφηβοί μας είναι αδύναμοι στην κατανόηση κειμένου. Αυτό σημαίνει ότι αδυνατούν να οργανώσουν συνθετική σκέψη και βέβαια δεν διαθέτουν την απαραίτητη γλωσσική ευαισθησία που τους επιτρέπει να κατανοήσουν ένα κείμενο και κατά συνέπεια να εκφρασθούν. Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή το σχολείο δεν τους μαθαίνει να διαβάζουν. Αυτά στη Μέση Εκπαίδευση. Βελτιώνεται άραγε η κατάσταση όταν προβιβασθούν στην Ανωτάτη; Φοβάμαι πως όχι. Στα είκοσι είναι πια αργά. Το αποτέλεσμα είναι ορατό διά γυμνού οφθαλμού. 

Προ ετών, μια στατιστική του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου είχε εντοπίσει ότι οι πραγματικοί αναγνώστες στην Ελλάδα, αυτοί που διαβάζουν πάνω από δύο βιβλία τον χρόνο, δεν ξεπερνούν τον αστρονομικό αριθμό των 15.000. Μάλλον εντυπωσιακό για μια κοινωνία πτυχιούχων. Σε πόσα από τα σπίτια που κατοικούν αυτοί οι πτυχιούχοι υπάρχει ένα έπιπλο που λέγεται βιβλιοθήκη; Σε παλαιότερους καιρούς υπήρχε ένα κριτήριο κοινωνικής αξίας το οποίο είχε να κάνει με την καλλιέργεια. Καλλιέργεια είναι η μετάφραση στα ελληνικά της λέξης «κουλτούρα». 

Ενας καλλιεργημένος άνθρωπος μιλούσε καλά ελληνικά, ενδεχομένως ήξερε καλά μία ή δύο ξένες γλώσσες και είχε διαβάσει τους κλασικούς του. Σήμερα τη λέξη την έχουμε διαγράψει απ’ το λεξιλόγιό μας. Θεωρείται μορφωμένος ο πτυχιούχος. Αλήθεια, τι έχει διαβάσει εκτός από όσα αφορούν την ειδικότητά του, ένας επιτυχημένος γιατρός; Χειρότερα ακόμη: πόσους πλατωνικούς διαλόγους έχει διαβάσει ένας απόφοιτος της Φιλοσοφικής; Ναι, αυτός που μόλις πάρει το «χαρτί» της αποφοίτησης θεωρείται «αδιόριστος εκπαιδευτικός». Στον τομέα αυτόν μπορούμε όντως να μιλήσουμε για πανωλεθρία».

                                                         (Τ. Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)