Απόψεις...

 

 «Εχει ξεφύγει εντελώς η κατάσταση. Ο «χουλιγκανισμός» ο οποίος χαρακτήριζε πράξεις βίας που διαπράττονταν από οπαδούς ομάδων με αφορμή αγώνες έχει μετεξελιχθεί σε κάτι αποτρόπαιο: αποκομμένος από τον αθλητισμό, με προκάλυμμα τους παραδοσιακούς συνδέσμους οργανωμένων φιλάθλων, έχει αποκτήσει την ιεραρχία και λειτουργία εγκληματικής οργάνωσης. Κοινώς, μαφίας. Πρόκειται για οργανωμένο έγκλημα με αυστηρή ιεραρχία, οικονομικά κίνητρα και βαρύ οπλισμό: ναυτικές φωτοβολίδες, εκρηκτικά, μαχαίρια, σφυριά. Οπότε; 

Ολα, σχεδόν, έχουν ειπωθεί. Για την εκπαίδευση, για την οικογένεια, για τις οικονομικές ανισότητες, για την περιθωριοποίηση, για το ίδιο το ποδόσφαιρο, για τα συμφέροντα και τους οργανωμένους οπαδούς. Η μεγάλη εικόνα της κοινωνίας και η επί μέρους των ποδοσφαιρικών ηθών δεν είναι ανεξάρτητες η μία από την άλλη. 

Οι τιμωρητικές ρυθμίσεις ποτέ δεν επαρκούν. Μάλιστα, κυκλοφορεί, ότι θεωρείται πολύ «cool» ανάμεσα στους εφήβους και νέους που συλλαμβάνονται να εμφανίζονται στα σόσιαλ με περασμένες χειροπέδες. Καθίστανται «ξεχωριστοί». Πλέον, οι παραδοσιακοί τρόποι αντιμετώπισης εγκληματικών συμπεριφορών δεν επαρκούν. Οταν εγκαθίσταται η αστάθμητη μεταβλητή της παράνοιας ως κυρίαρχη παράμετρος, το τοπίο γίνεται όλο και πιο ρευστό και ανεξέλεγκτο».

                                                              (Μ. Κατσουνάκη-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Πριν από λίγες ημέρες διάβασα για τις πορείες των νέων της Αριστεράς στην κορυφή του Βίτσι, προκειμένου να αποτίσουν φόρο τιμής στο σημείο όπου συνετρίβησαν οι τελευταίες δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού από τον Ελληνικό Στρατό κατά τη λήξη του Εμφυλίου Πολέμου.Το να εξακολουθεί όμως κάποιος να πιστεύει στα ίδια ιδανικά δύο ή τρεις δεκαετίες μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και τη μετάλλαξη της Κίνας σε ένα ιδιότυπο κρατικό καπιταλιστικό σύστημα αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, ένδειξη ιδεολογικής ακαμψίας και αδυναμίας προσαρμογής των πεποιθήσεων στα ιστορικά δεδομένα.

Το 1990, στη Δύση τα ράφια των καταστημάτων ήταν γεμάτα αγαθά, ενώ στη Σοβιετική Ένωση οι πολίτες περίμεναν επί ώρες σε ουρές εκατοντάδων μέτρων για λίγες πατάτες, λίγη ζάχαρη ή ένα ρολό χαρτί υγείας. Στην Κίνα εκατομμύρια άνθρωποι είχαν γνωρίσει την πείνα, ενώ στη γειτονική Αλβανία του Ενβέρ Χότζα το βιοτικό επίπεδο υστερούσε δραματικά ακόμη και σε σύγκριση με τη φτωχότερη χώρα της Δυτικής Ευρώπης, την Ελλάδα. 

Ποια είναι, λοιπόν, η αιτία που καλοζωισμένοι, συχνά υπέρβαροι, νέοι αλλά και μεγαλύτεροι άνθρωποι νοσταλγούν αιματηρές ήττες και εξιδανικεύουν συστήματα που, όπου εφαρμόστηκαν, οδήγησαν σε οικονομική εξαθλίωση, πολιτική καταπίεση και περιορισμό των ατομικών ελευθεριών; »

                                                                          (Κ.Στούπας-liberal.gr)