Απόψεις...

 

«Σε εκτενές ρεπορτάζ του ανταποκριτή της, Γκερντ Χέλερ, η γερμανική οικονομική εφημερίδα κάνει λόγο για μια χώρα που μετατρέπει σταδιακά το brain drain σε brain gain.Όπως επισημαίνει η Handelsblatt, η Ελλάδα έχει αναπτύξει μια ολοκληρωμένη στρατηγική για την επιστροφή εξειδικευμένων εργαζομένων που μετανάστευσαν την προηγούμενη δεκαετία, αξιοποιώντας φορολογικά κίνητρα, επιδοτήσεις, πλατφόρμες εύρεσης εργασίας και εκδηλώσεις προσέλκυσης Ελλήνων του εξωτερικού. 

«Το δημοσίευμα υπενθυμίζει ότι το κύμα μετανάστευσης της δεκαετίας του 2010 αποτέλεσε τη μεγαλύτερη έξοδο πληθυσμού που γνώρισε ευρωπαϊκή χώρα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει η γερμανική εφημερίδα επικαλούμενη την υπουργό Εργασίας Νίκη Κεραμέως, περίπου 734.000 άνθρωποι εγκατέλειψαν την Ελλάδα τα τελευταία 15 χρόνια, ενώ 473.000 έχουν ήδη επιστρέψει.Μάλιστα, από το 2023 το ισοζύγιο μετανάστευσης είναι πλέον θετικό, ενώ το 2024 οι επιστροφές ξεπέρασαν τις αναχωρήσεις κατά περίπου 20.000 άτομα».

                                                                                        (Iefimerida.gr)

«Όσο κι αν φαίνεται εξωφρενικό, τον τελευταίο καιρό υπάρχουν Έλληνες δημοσιογράφοι, ανάμεσά τους και κάποιοι με προϋπηρεσία σε συστημικά έντυπα, οι οποίοι καλούν λιγότερο ή περισσότερο ανοιχτά τον Πούτιν να εγκαταλείψει την «μεσοβέζικη» και συμβιβαστική πολιτική του και να προχωρήσει σε πλέον αποφασιστικά μέτρα για να κερδίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία, τόσο εναντίον της Ουκρανίας όσο και εναντίον ευρωπαϊκών χωρών, κραδαίνοντας και την απειλή των πυρηνικών.

Ποιος θα το πίστευε όταν άρχισε η εισβολή στην Ουκρανία πως οι ημικρυπτόμενοι τότε θιασώτες της θα έφθαναν σήμερα να καλούν ανοιχτά σε επέκταση του πολέμου προς τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη χρήση της πυρηνικής αποτροπής; Είναι γνωστή η ρήση πως το τέλος του κατήφορου είναι ο πάτος».

                                                                        (Γ.Καραμπελιάς-liberal.gr)

«Το καλοκαίρι συχνά καταλήγει σε μια άσκηση αναγκαστικής συνύπαρξης με ανθρώπους με τους οποίους δεν θα ήθελες να μοιραστείς ούτε το οξυγόνο σου. Γιατί, λοιπόν, συνεχίζουμε να οργανώνουμε την καλοκαιρινή εμπειρία σαν να βρισκόμαστε ακόμη στα τέλη της δεκαετίας του '90; Δυνατή μουσική από το μεσημέρι, μπουκάλια μέσα σε σαμπανιέρες, DJ sets, φωτορυθμικά και η μόνιμη εντύπωση ότι, εάν δεν μπορείς να συνομιλήσεις με τον διπλανό σου, τότε περνάς κα-τα-πλη-κτι-κά. Πόσο αναχρονιστική μπορεί να γίνει μια βιομηχανία που κατά τα άλλα μιλάει ασταμάτητα για εμπειρίες, ευεξία, βιωσιμότητα και εξατομικευμένες υπηρεσίες; 

Το καλοκαίρι, ενώ θεωρητικά ενδείκνυται για επαφή με τη φύση, καταλήγει συχνά σε μια άσκηση αναγκαστικής συνύπαρξης με ανθρώπους με τους οποίους δεν θα ήθελες να μοιραστείς ούτε το οξυγόνο σου. Κάποια στιγμή σταμάτησα να αγαπώ τις παραλίες. Ορέγομαι τις παραλίες με ιδιωτικότητα. Ναι, εννοείται πως υπάρχουν.Μαζί με εμένα, χιλιάδες συμπολίτες μου χρειάζονται ησυχία».

                                                                           (Ε.Μπινάζη-protagon.gr)

«Όσο κι αν φαίνεται εξωφρενικό, τον τελευταίο καιρό υπάρχουν Έλληνες δημοσιογράφοι, ανάμεσά τους και κάποιοι με προϋπηρεσία σε συστημικά έντυπα, οι οποίοι καλούν λιγότερο ή περισσότερο ανοιχτά τον Πούτιν να εγκαταλείψει την «μεσοβέζικη» και συμβιβαστική πολιτική του και να προχωρήσει σε πλέον αποφασιστικά μέτρα για να κερδίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία, τόσο εναντίον της Ουκρανίας όσο και εναντίον ευρωπαϊκών χωρών, κραδαίνοντας και την απειλή των πυρηνικών.Ποιος θα το πίστευε όταν άρχισε η εισβολή στην Ουκρανία πως οι ημικρυπτόμενοι τότε θιασώτες της θα έφθαναν σήμερα να καλούν ανοιχτά σε επέκταση του πολέμου προς τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη χρήση της πυρηνικής αποτροπής; Είναι γνωστή η ρήση πως το τέλος του κατήφορου είναι ο πάτος».

(Γ.Καραμπελιάς-liberal.gr)