Απόψεις...

 

 «Ο Μίλτον Φρίντμαν είχε διατυπώσει μία από τις πιο διορατικές παρατηρήσεις για την πολιτική: «Μόνο μια κρίση, πραγματική ή αντιληπτή, παράγει πραγματική αλλαγή». Μάθαμε να αναγνωρίζουμε τον λαϊκισμό μόνο όταν φωνάζει, προσβάλλει τους θεσμούς ή υπόσχεται ότι θα διώξει τους ξένους. Δυσκολευόμαστε όμως να τον δούμε όταν φορά γραβάτα, μιλά μετριοπαθώς και εγκρίνει έναν ακόμη προϋπολογισμό που μεταφέρει τον λογαριασμό στους επόμενους.

Κι όμως, υπάρχει και λαϊκισμός του κέντρου. Είναι η πολιτική που γνωρίζει ότι ένα ασφαλιστικό σύστημα δεν βγαίνει αλλά αναβάλλει τη μεταρρύθμιση. Που γνωρίζει ότι οι δημόσιες δαπάνες αυξάνονται ταχύτερα από τα έσοδα αλλά βαφτίζει κάθε περικοπή «λιτότητα». Που δανείζεται για να προστατεύσει το σημερινό πολιτικό κόστος και αφήνει στον επόμενο την οικονομική κρίση. 

Όταν έρθει η κρίση, οι επιλογές στενεύουν. Οι μεταρρυθμίσεις που σήμερα μπορούν να γίνουν σταδιακά και με κοινωνική ευαισθησία, αύριο μπορεί να επιβληθούν βίαια. Οι περικοπές που σήμερα μπορούν να είναι στοχευμένες, αύριο γίνονται οριζόντιες. Και οι πολίτες που επί χρόνια άκουγαν ότι «όλα είναι υπό έλεγχο» εύλογα αισθάνονται εξαπατημένοι. Τότε εμφανίζονται τα άκρα και προσφέρουν τις ιδέες που έχουν ήδη διαθέσιμες. Προστατευτισμό, εθνικοποιήσεις, κυνήγι πλουσίων, κυνήγι μεταναστών, έξοδο από ευρωπαϊκές δεσμεύσεις, έναν ισχυρό ηγέτη που υπόσχεται να λύσει με πολιτική βούληση όσα η αριθμητική αρνείται να λύσει. 

Η Ελλάδα γνωρίζει καλά αυτή την ιστορία. Για χρόνια αγοράζαμε κοινωνική ειρήνη με δανεικά. Όταν η πραγματικότητα έστειλε τον λογαριασμό, το πολιτικό σύστημα έψαξε ενόχους παντού εκτός από τις αποφάσεις που είχε λάβει. Και μέσα από την κρίση, το πολιτικά αδιανόητο έγινε πολιτικά αναπόφευκτο, ακριβώς όπως προειδοποιούσε ο Φρίντμαν».

                                                                              (Αλ. Σκούρας-liberal.gr)

«Οι τρομοκράτες υπάρχουν και δρουν εδώ και μισόν αιώνα. Είναι δε, ένα σταθερό παρακολούθημα της Μεταπολιτευτικής δημοκρατίας. Αναπαράγονται διότι η Αριστερά τους κανακεύει, οι διωκτικές αρχές είναι αναποτελεσματικές και το δικαστικό σύστημα ανέμελο. Η άλλη με καμιά εικοσαριά συλλήψεις, κυκλοφορούσε ελεύθερη. Όλη η αυτή η προσέγγιση έχει οδηγήσει στην εμφάνιση συνεχώς νέων γενεών τρομοκρατών, οι οποίοι βεβαίως δεν είναι ούτε ανεγκέφαλοι ούτε ανόητοι ούτε απλώς αντικοινωνικά στοιχεία. Έχουν ιδεολογία και έχουν στόχευση. 

Όσοι απλοποιούν και απολιτικοποιούν τη δράση τους, σημαίνει ότι δεν πήραν χαμπάρι τι σημαίνει τρομοκρατία στην Ελλάδα. Η εμφάνιση ενός «στρατού» με στολές εκείνο το καταραμένο μεσημέρι στη Μαρφίν, ο τρόπος που έδρασαν ως ομάδα μέσα στο πλήθος και η απόλυτη σιωπή στη συνέχεια γύρω από αυτόν τον «στρατό», όλα αυτά δείχνουν πως υπήρχε σχέδιο και όχι μια αυθόρμητη δράση εκείνης της στιγμής».

                                                                                 (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)

«Στην εποχή του Ομήρου ο πόλεμος δεν ήταν κάτι που θα προκαλούσε ποτέ ψυχικό τραύμα. Αν κάποιος «λύγιζε», αυτό σήμαινε πως απλώς ήταν δειλός – άρα κατάπτυστος. Ο κόσμος χρειάστηκε να φτάσει στο 1917 για να αρχίσει να παραδέχεται ότι η εμπειρία της μάχης μπορεί να έχει και συνέπειες στην ψυχή του μαχητή.Αλλά δεν πρόκειται απλώς για άλλα ήθη μιας τόσο μακρινής και τόσο φιλοπόλεμης εποχής: στην αρχαία Ελλάδα, ο άνθρωπος δεν είχε ψυχή γενικά. 

Ο όρος ψυχολογία ήταν επιστημονική φαντασία.Δεν υπήρχε ο εσωτερικός κόσμος που ανακαλύψαμε από τους νεωτερικούς χρόνους κι έπειτα. Ο αρχαίος υπόκειται αυστηρά στους νόμους της κοινότητας, όχι στο τι του υπαγορεύει η (όποια) ψυχή του. Δεν υπάρχουν οι υπαρξιακές αγωνίες της σήμερον. Εξάλλου, ο αρχαίος ζει σε έναν κόσμο πεπερασμένο, όχι άπειρο όπως εμείς σήμερα. Η διαφορά είναι τεράστια».

                                                                      (Ηλ. Μαγκλίνης-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)