Πώς καταλαβαίνεις ότι πλησιάζεις σε ελληνικό δημόσιο Σχολείο; Δεν χρειάζεται GPS. Σε ακτίνα πολλών μέτρων γύρω του θα δεις όλες τις οδικές πινακίδες καλυμμένες με σπρέι, μουτζούρες και συνθήματα, σαν να έγινε κάποιος διαγωνισμός βανδαλισμών. Και το παράδοξο είναι ότι αυτό παραμένει έτσι για μήνες ή και χρόνια.
Και κάπου εκεί γεννιέται το πραγματικό ερώτημα: Δεν υπάρχουν καθηγητές, γονείς, δημοτικές υπηρεσίες, αστυνομία ή συνεργεία που να βλέπουν αυτή την εικόνα; Γιατί όταν η καταστροφή του δημόσιου χώρου γίνεται τόσο προβλέψιμη ώστε να αποτελεί... ένδειξη ότι πλησιάζεις σε σχολείο, τότε δεν έχουμε πρόβλημα μόνο με τους βανδάλους. Έχουμε πρόβλημα και με την αδιαφορία των θεσμών.
Οι πινακίδες όμως δεν είναι καμβάς. Είναι ζήτημα οδικής ασφάλειας και στοιχειώδους σεβασμού στον δημόσιο χώρο. Και μια κοινωνία που συνηθίζει να μην βλέπει τις κατεστραμμένες πινακίδες, κινδυνεύει να συνηθίσει και όλα τα υπόλοιπα. Σε συνδυασμό μάλιστα με τα γιγαντοπανό του ΚΚΕ που παραμένουν στη θέση τους χρόνια μετά τις εκδηλώσεις που προπαγανδίζουν και κανένας δε τολμάει να κατεβάσει, φτιάχνουν μια ωραία ατμόσφαιρα πολιτισμού και παιδείας.
Όπως και οι γεμάτοι κάδοι απορριμμάτων ακόμη τα πρωινά μιας καθημερινής. Πόσα εκατομμύρια είπαμε ότι πληρώνουν οι δημότες για την καθαριότητα;
Καμαρώστε:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου