Ένα βήμα μπρος και δύο πίσω…

 

Άλλαξε όψη ο παραλίμνιος ποδηλατόδρομος προς Ανατολή/Κατσικά αφού μετά από πολύ καιρό έκοψαν τα αγριόχορτα στις άκρες του, απελευθερώνοντας και τα πέτρινα παγκάκια. Δεν φτάνει όμως το αυτονόητο.

Πήγαν κι από τον Δήμο να κόψουν κλαδιά και τα πέταξαν όλα δίπλα στον πεζόδρομο. Ένα φορτηγό για να τα απομακρύνει πού να βρεθεί. Άσε που είναι και κόπος. Καύσιμη ύλη, σαν κι αυτήν που απαγορεύεται δια Νόμου πια να στοιβάζεται και ειδικά σε περιοχή Ναtura, για τον Δήμο Ιωαννιτών φαίνεται πως επιτρέπεται.

Την ίδια στιγμή, τα βάτα έχουν θεριέψει τόσο, ώστε στα πιο πολλά σημεία δεν φαίνεται πια η λίμνη. Περπατάς σε παραλίμνιο πεζόδρομο και ξεχνάς ότι δίπλα σου υπάρχει νερό. Οι αγελάδες κυκλοφορούν πάνω στο οδόστρωμα, οι μπάρες έχουν πέσει εδώ και καιρό και η πρόσβαση των αυτοκινήτων είναι ουσιαστικά ανεξέλεγκτη. Και στις πεζογέφυρες πρέπει να προσέχεις πού πατάς γιατί μπορεί να σου φύγει κανένα πόδι στο κενό. Αλλά η «τεκνολότζια» έδωσε κι εδώ τη λύση: σφηνώνεις ένα κλαδί από τα κομμένα στις τρύπες της ξύλινης ράμπας  …και το πρόβλημα λύθηκε. 

Αποσπασματικές παρεμβάσεις, χωρίς ολοκλήρωση, χωρίς συντήρηση, χωρίς στοιχειώδη οργάνωση. Και μετά απορούμε γιατί δεν μοιάζουμε με ευρωπαϊκή πόλη. Και φυσικά δεν φταίει η έλλειψη χρημάτων γιατί λεφτά υπάρχουν. Φταίει η έλλειψη στοιχειώδους φροντίδας και καθημερινής διαχείρισης. Είναι καθαρά θέμα νοοτροπίας. Όταν δεν μπορείς να μαζέψεις ούτε τα κλαδιά που έκοψες, δεν μπορείς να μιλάς για «έξυπνη» ή «βιώσιμη» πόλη.

Εκτός κι αν το δει κανείς όπως θα ήθελαν ίσως οι τοπικοί παράγοντες να το βλέπουμε: Τα κλαδιά δεν ξεχάστηκαν αλλά εκτίθενται ως υπενθύμιση ότι ο Δήμος πέρασε. Τα βάτα δεν έκλεισαν τη θέα αλλά προστατεύουν τη λίμνη από τα αδιάκριτα βλέμματα. Οι αγελάδες δεν μπαίνουν στο πεζοδρόμιο αλλά συμμετέχουν στην ήπια κινητικότητα. Οι μπάρες δεν έπεσαν, απλώς απελευθερώθηκε η κυκλοφορία. Είναι θέμα οπτικής...

Εν τω μεταξύ οι είσοδοι στο Αθλητικό κέντρο Ανατολής και στη μεγάλη ξύλινη γέφυρα του Κατσικά δεν φωτίζονται καθόλου με αποτέλεσμα να έχει καταντήσει ο χώρος ιδανικός για ερωτικές περιπτύξεις, όπως μαρτυρούν τα πεταμένα προφυλακτικά αλλά και τα άλλα αναλώσιμα που πετιούνται από τους πρωτόγονους στο χωμάτινο πάρκινγκ για να τα βλέπουν τα μικρά παιδιά την επομένη και να μαθαίνουν. Όλα αυτά είναι φυσικά αόρατα για τους υπαλλήλους της καθαριότητας του Δήμου που εκεί δεν φτάνουν ποτέ.

Στη μεγάλη ξύλινη γέφυρα υπήρχαν πριν λίγες μέρες και πεταμένα μπουκάλια από ποτά αλλά και ένα φορητό ψυγείο με λιωμένα παγάκια και πολύ σκουπιδαριό που σημαίνει ότι πρέπει να  έγινε κάποιου είδους πάρτυ. Κι όλα αυτά σε δημόσιο ποδηλατόδρομο! Τι να τα κάνεις τα μπαρ ή οργανωμένους χώρους διασκέδασης, αρκεί ένας σκοτεινός δημόσιος δρόμος, πεσμένες μπάρες και παντελής απουσία ελέγχου. Καμία δημοτική αστυνομία δεν περνάει από εκεί. Πού να ...προλάβει. 

Και αφού οι είσοδοι παραμένουν στο σκοτάδι και χωρίς καθόλου φωτισμό -για να μην χαλάει και …η ατμόσφαιρα- οι περιπατητές και επισκέπτες μπορούν να απολαύσουν μια πλήρη εμπειρία πρωτογονισμού σε έναν παραλίμνιο- τρόπος του λέγειν- ποδηλατόδρομο που από στολίδι της πόλης που θα έπρεπε να είναι μετατρέπεται σιγά σιγά σε έναν χώρο χωρίς κανόνες.

Καμαρώστε:

Σε όλο το μήκος πεταμένα κλαδιά και κορμοί δέντρων στα πρανή του πεζόδρομου...

Η λίμνη δεν φαίνεται πια από το μεγαλύτερο μέρος του πεζόδρομου αφού τα βάτα και τα καλάμια την κρύβουν εντελώς...

«Τεκνολότζια» στο κλείσιμο των ξύλινων κενών...

                         Πάρτυ με ουίσκια και ψυγεία στον ποδηλατόδρομο... 

                                     Έχουν και οι αγελάδες δικαίωμα στον περίπατο

               ...όπως και οι κάτοχοι των σκύλων, οι οποίοι αποπατούν όπου τους κάνει κέφι (οι σκύλοι...)

  Εικόνες από το σκοτεινό πάρκινγκ έξω από το Αθλητικό κέντρο με προφυλακτικά και άλλα αναλώσιμα που πετιούνται από τα παράθυρα των αυτοκινήτων, σε κοινή θέα...

                         ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ!