Σοφά λόγια...

                                                                                                                                                (Αρκάς)

 

Εδώ ... γελάμε

                                                                                                        (Χρ.Παπανίκος - "Ελλάδα 24")
 

Πραγματικός Ανθρωπισμός ή των συνθημάτων;

 «Η Νατζμέ Αμινί είναι 23 ετών. Σπουδάζει Λογιστική. Ή, ακριβέστερα, σπούδαζε πριν η ζωή της μεταφερθεί από τα πανεπιστημιακά έδρανα σε ένα κελί των φυλακών Βακιλαμπάντ, στη Μασχάντ. Συνελήφθη στις 31 Ιανουαρίου 2026, στη διάρκεια των μεγάλων αντικυβερνητικών διαδηλώσεων στο Ιράν. Στις 18 Σεπτεμβρίου, ύστερα από μήνες κράτησης, κατάφερε να στείλει από τη φυλακή ένα ηχητικό μήνυμα, με το οποίο ανακοίνωσε ότι δύο ημέρες νωρίτερα είχε καταδικαστεί σε θάνατο. 

Ας σταματήσει εδώ το παιχνίδι των υπεκφυγών.Τη Νατζμέ Αμινί δεν τη συνέλαβε ο δυτικός ιμπεριαλισμός. Δεν την έκλεισε στη φυλακή η αποικιοκρατία. Δεν τη δικάζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν απειλείται από το ΝΑΤΟ. Τη συνέλαβαν οι αρχές της Ισλαμικής Δημοκρατίας, τη δικάζει το ιρανικό θεοκρατικό κράτος και το σκοινί που φοβάται ότι θα περάσει στον λαιμό της βρίσκεται στα χέρια εκείνων που κυβερνούν το Ιράν. 

Αυτό είναι που καθιστά τόσο αποκρουστικό τον επιλεκτικό ανθρωπισμό: τη στιγμή που ένα πραγματικό ανθρώπινο σώμα κινδυνεύει να βρεθεί στην αγχόνη, κάποιοι αισθάνονται σχεδόν υποχρεωμένοι να αναζητήσουν πρώτα τον γεωπολιτικό αστερίσκο. Να μας θυμίσουν την Αμερική, τις επεμβάσεις, τις κυρώσεις, το Ισραήλ, οτιδήποτε μπορεί να μετακινήσει για λίγο το βλέμμα από τον πραγματικό δεσμοφύλακα και τον πραγματικό κρατούμενο.

Εδώ ακριβώς δοκιμάζεται ο ανθρωπισμός και μαζί του ένα βαθύτερο σύμπτωμα της σημερινής Δύσης: η αδυναμία ενός μέρους του ακαδημαϊκού και προοδευτικού κόσμου να υπερασπιστεί χωρίς ενοχές τις ίδιες τις αξίες που τον έκαναν ελεύθερο. Πανεπιστημιακοί, ακτιβιστές και κάθε λογής αλληλέγγυοι επαγγελματίες της ευαισθησίας μπορούν να εξανίστανται για τις λεπτότερες μορφές συμβολικής καταπίεσης στις δυτικές κοινωνίες και την ίδια στιγμή να αναζητούν ελαφρυντικά, ιστορικές υποσημειώσεις και γεωπολιτικές δικαιολογίες όταν απέναντί τους υπάρχουν πραγματικές φυλακές, πραγματικά μαστίγια και πραγματικές αγχόνες. Εκεί δεν δοκιμάζεται απλώς η συνέπεια μιας πολιτικής παράταξης· δοκιμάζεται η πνευματική αυτοπεποίθηση ενός ολόκληρου πολιτισμού. 

Κάποτε πρέπει να τελειώνουμε και με μια άλλη βολική υποκρισία: την ιδέα ότι κάθε σύγκριση πολιτισμών είναι περίπου ύποπτη, ότι όλες οι κοινωνικές και πολιτικές παραδόσεις οφείλουν να αντιμετωπίζονται ως ισοδύναμες και ότι η λέξη «ανώτερος» απαγορεύεται ακόμη και όταν μιλάμε για την ελευθερία του ανθρώπου. Όχι. Δεν είναι όλα ίδια. Ένας πολιτισμός που κατέκτησε, έπειτα από αιώνες συγκρούσεων, την ισότητα ενώπιον του νόμου, την ελευθερία της συνείδησης, τη χειραφέτηση της γυναίκας, το δικαίωμα να πιστεύεις ή να μην πιστεύεις, την ελευθερία του λόγου, τη σεξουαλική αυτοδιάθεση και την προστασία του παιδιού έχει κάθε δικαίωμα να υπερασπίζεται αυτές τις κατακτήσεις χωρίς να απολογείται. 

Απέναντι σε αυτές τις κατακτήσεις υπάρχουν πρακτικές που είναι απλώς βαρβαρότητα. Το να επιβάλλεις σε μια γυναίκα πώς θα ντυθεί είναι βαρβαρότητα. Το να τη μαστιγώνεις επειδή αμφισβήτησε μια θρησκευτική επιταγή είναι βαρβαρότητα. Το να αντιμετωπίζεις το σώμα της ως ιδιοκτησία της οικογένειας, του συζύγου, του ιερέα ή του κράτους είναι βαρβαρότητα. Το να επιτρέπεις τον γάμο ενός παιδιού με έναν ενήλικο είναι βαρβαρότητα. Η κλειτοριδεκτομή, όπου εφαρμόζεται, είναι ακρωτηριασμός, όχι «έθιμο» που δικαιούται τον σεβασμό μας.Δεν υπάρχει τίποτε προοδευτικό στην ανοχή απέναντι σε αυτά. Υπάρχει μόνο φόβος απέναντι στις ίδιες μας τις αξίες.

Ακριβώς εδώ εμφανίζεται μια από τις μεγάλες αντιφάσεις της δυτικής Αριστεράς. Στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών μπορεί να ανακαλύπτει πατριαρχία σε μια λέξη, σε μια διαφήμιση, σε μια χειρονομία. Όταν όμως η πραγματική πατριαρχία εμφανίζεται με νόμους, αστυνομία ηθών, φυλακές, μαστίγια και αγχόνες, ξαφνικά αρχίζουν οι υποσημειώσεις: αποικιοκρατία, ιμπεριαλισμός, πολιτισμική ιδιαιτερότητα, Δύση, ΗΠΑ. Κι όμως, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια θεωρητική συζήτηση περί «Δύσης» και «Ανατολής». 

Στο Ιράν οι γυναίκες εξακολουθούν να υφίστανται σοβαρές νομικές διακρίσεις στον γάμο, στο διαζύγιο, στην κληρονομιά και στην επιμέλεια των παιδιών. Η υποχρεωτική μαντίλα εξακολουθεί να επιβάλλεται, ο παιδικός γάμος παραμένει νόμιμος χωρίς απόλυτο κατώτατο όριο ηλικίας όταν υπάρχει δικαστική έγκριση, ενώ η μαστίγωση εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ως ποινή.Ακόμη πιο κραυγαλέα είναι η αντίφαση όταν τμήματα του ΛΟΑΤΚΙ κινήματος εμφανίζονται κάτω από συνθήματα όπως «Queers for Palestine». 

Ο εξωραϊσμός της Χαμάς, σε μια Γάζα όπου η νομοθεσία προβλέπει όλη την γκάμα της ανθρώπινης βαρβαρότητας σε βάρος της ύπαρξής τους —όχι των αυτονόητων δικαιωμάτων τους— που απολαμβάνουν στον δυτικό κόσμο, δημιουργεί μια νέα συνθήκη φρίκης υπό την προσχηματική αιγίδα του ανθρωπισμού. Υπέρ ανθρώπων που απήγαγαν, βίαζαν και κατακρεουργούσαν νήπια —βρέφη. Την ίδια ώρα, η ισραηλινή κοινωνία παρέχει στους ομοφυλόφιλους και στα ομόφυλα ζευγάρια ένα πολύ ευρύτερο πλέγμα δικαιωμάτων.

Εδώ ακριβώς ο ανθρωπισμός παύει να είναι αρχή και μετατρέπεται σε πολιτική επιλογή. Γιατί ο ανθρωπισμός που χρειάζεται πρώτα να πληροφορηθεί ποιος είναι ο θύτης για να αποφασίσει πόσο θα συγκινηθεί από το θύμα δεν είναι ανθρωπισμός. Είναι ιδεολογική λογιστική. Η γυναίκα του Ιράν δεν χρειάζεται από εμάς διάλεξη για τον ιμπεριαλισμό. Γνωρίζει ποιος της απαγορεύει να βγει στον δρόμο όπως επιθυμεί. Γνωρίζει ποιος μπορεί να τη συλλάβει. Γνωρίζει ποιος τη δικάζει. Γνωρίζει ποιος κρατά το μαστίγιο και ποιος την απειλεί με την αγχόνη.

Και πρέπει επιτέλους να έχουμε το θάρρος να πούμε κάτι ακόμη: Σε ό,τι αφορά την ατομική ελευθερία, την ισότητα των φύλων, την ανεξιθρησκία, την αυτονομία του ανθρώπου και την προστασία του παιδιού, το φιλελεύθερο δημοκρατικό κεκτημένο της Δύσης αποτελεί ιστορικά πολύ υψηλότερο επίπεδο θεσμικής προστασίας από μια θεοκρατία που υποτάσσει τον νόμο στη θρησκευτική εξουσία. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Ευρωπαίος είναι καλύτερος άνθρωπος από τον Ιρανό ή ο χριστιανός από τον μουσουλμάνο. Σημαίνει κάτι πολύ απλούστερο και πολύ πιο ουσιαστικό:Oτι ορισμένοι θεσμοί προστατεύουν καλύτερα την ανθρώπινη ελευθερία από άλλους. 

Και αν ακόμη και αυτή τη διαπίστωση φοβόμαστε να την κάνουμε, τότε έχουμε φτάσει σε μια παράξενη κατάσταση: υπερασπιζόμαστε όλες τις κουλτούρες εκτός από εκείνη που μας έδωσε το δικαίωμα να τις κρίνουμε. Στο μεταξύ, πίσω από όλες αυτές τις μεγάλες λέξεις, υπάρχει ακόμη ένα κορίτσι 23 ετών, κλεισμένο σε μια φυλακή της Μασχάντ. Δεν μας ζητά να λύσουμε το Μεσανατολικό. Δεν μας ζητά να αποφανθούμε για την αμερικανική εξωτερική πολιτική. Δεν μας ζητά να διορθώσουμε την Ιστορία. Ζητά να μην την αφήσουμε να πεθάνει: «Να γίνετε η φωνή μου». Ίσως τελικά αυτή η πρόταση να είναι αρκετή για να ξεχωρίσει τον πραγματικό ανθρωπισμό από τον ανθρωπισμό των συνθημάτων».

(Απόσπασμα άρθρου του Ξ.A. Μπρουντζάκη από την ATHEnsvoice)

Ρήσεις..

 

Η χώρα στον αστερισμό του τζόγου...

 

«Όταν κάποιος συμμετέχει σε τυχερά παιχνίδια ξέρει ότι οι πιθανότητες κέρδους είναι μικρές. Το δομικό, το πρόβλημα υποβάθρου είναι ότι ο τζόγος, με τον τρόπο που πλασάρεται από πλήθος πλέον εκπομπών, τηλεοπτικών, ραδιοφωνικών και διαδικτυακών, αποκτάει θεσμικό χαρακτήρα: απενοχοποιείται, εξευγενίζεται και μετατρέπεται σχεδόν σε φιλανθρωπία, με "πλασιέ" μερικά από τα πρώτα ονόματα της δημοσιογραφικής "πιάτσας".

Ήδη, ο ηλεκτρονικός τζόγος έχει απαλείψει τον περιθωριακό, αρνητικά φορτισμένο χαρακτήρα που είχαν οι φυσικοί του χώροι - καζίνο, φρουτάκια, χαρτοπαικτικές λέσχες - και λειτουργούσε αποτρεπτικά για μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Τώρα εγκαταστάθηκε στο καθιστικό, και, ακόμα χειρότερα, στο παιδικό και το εφηβικό δωμάτιο.

Η συστηματική έκθεση των νέων στον τζόγο αλλοιώνει τις αξίες τους. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η οικονομική ζημιά, αλλά η τοξική μετάλλαξη της σχέσης προσπάθειας και ευ ζην. Οι κίνδυνοι από τον εθισμό στον τζόγο περνούν γρήγορα με μικρά γράμματα στο κάτω μέρος της οθόνης ή εκφωνούνται τροχάδην, ενώ η συμμετοχή σ’ αυτόν παρουσιάζεται ως μια παρεΐστικη, ανέμελη διασκέδαση. 

Η συνεχής έκθεση στις άμεσες "συγκινήσεις" του τζόγου (ποντάρισμα και αποτέλεσμα σε λίγη ώρα) εθίζει τον εγκέφαλο και κάνει την πραγματική ζωή να φαίνεται αδιάφορη και ατελέσφορη. Γιατί να κάθεσαι να σχεδιάζεις και να δημιουργείς, να προσπαθείς και να εξελίσσεσαι; Σε πόσο χρόνο θα σου αποδώσουν αυτά; Ενώ μπορείς ακαριαία να μεταμορφώσεις τη ζωή σου και να γίνεις ο Μάκης που κέρδισε το Eurojackpot ή έστω ο μπατζανάκης του.

Η σχέση του Έλληνα με τα τυχερά παιχνίδια δεν είναι καινούργιο φαινόμενο, όμως τα τελευταία χρόνια έχει εξελιχθεί σε εκτεταμένη κοινωνική και οικονομική παθογένεια. Η παρατεταμένη οικονομική αβεβαιότητα, ο πληθωρισμός και η ακρίβεια, αντί να λειτουργήσουν αποτρεπτικά, ωθούν χιλιάδες πολίτες να εναποθέτουν τις ελπίδες τους για οικονομική σωτηρία στο τζογάρισμα.

Σήμερα λειτουργούν στην Ελλάδα νόμιμα 18 στοιχηματικές εταιρείες και 8 καζίνα, συν τα Λαχεία, την Allwyn και τις Ιπποδρομίες. Επί πλέον, η blacklist της ΕΕΕΠ περιλαμβάνει 510 (!!!) μη αδειοδοτημένες διαδικτυακές στοιχηματικές πλατφόρμες. Σ’ αυτή τη βαριά βιομηχανία "πώλησης ελπίδων", οι Έλληνες καταθέτουν ετησίως το 7,5% του ΑΕΠ της χώρας! Τα μεγέθη είναι αστρονομικά και θα μπορούσαν να λειτουργήσουν και ως δείκτης αδιεξόδου και απόγνωσης μια κοινωνίας.

Ο συνολικός νόμιμος τζίρος των τυχερών παιγνιδιών στην Ελλάδα το 2025 ήταν €16,7 δισ., αυξημένος κατά 7% σε σχέση με το 2024, χωρίς να υπολογισθούν τα κέρδη που ξαναποντάρονται. Η πραγματική χασούρα των παικτών, δηλαδή τα κέρδη των εταιρειών πριν τη φορολογία, ήταν, το 2024, περίπου €2,8 δισ., ενώ το 2025 ξεπέρασαν τα 3. Δηλαδή, πάνω από 3 δισεκατομμύρια ευρώ μεταφέρθηκαν οριστικά από τις τσέπες των πολιτών στα ταμεία των στοιχηματικών εταιρειών, του ΟΠΑΠ και των καζίνων. Αλλά μεταφέρθηκαν και στα ταμεία του κράτους.

Αυτός είναι ο λόγος που ο τζόγος κατακλύζει τις τηλεοπτικές οθόνες και το διαδίκτυο. Γίνεται χορηγός και "νονός" (και με τις δύο έννοιες) αθλητικών ομάδων, πρωταθλημάτων και αθλητικών διοργανώσεων. Ταΐζει τα ΜΜΕ, καθώς οι εταιρείες στοιχημάτων είναι αυτή τη στιγμή οι μεγαλύτεροι διαφημιζόμενοι σε τηλεόραση, ραδιόφωνο και ενημερωτικά sites. Ταΐζει και το κράτος. Πάνω από 1,2 δισ. ευρώ μπήκαν πέρυσι στα ταμεία του, μέσω των αδειών, της φορολογίας των εταιρειών και των κερδών των παικτών. 

Μιλώντας στην 4η Online Gaming Day, ο πρόεδρος της ΕΕΕΠ ανέφερε ότι το 2025 "περισσότεροι από 900.000 Έλληνες συμμετείχαν σε παράνομα παιχνίδια με τον εκτιμώμενο κύκλο να υπολογίζεται στα 2 δισ. και τα χαμένα έσοδα για το κράτος στα 400 εκατ. ευρώ". Αυτό μας ενδιαφέρει. Πόσα χάνει το κράτος από τους φόρους, όχι πόσα οι πολίτες από το υστέρημά τους.

Όμως οι ζημιές για την κοινωνία δεν είναι μόνο χρηματικές. Ο τζόγος παράγει ένα τεράστιο κοινωνικό κόστος: εθισμένους πολίτες, διαλυμένες οικογένειες, κατάθλιψη, αύξηση των διαζυγίων, ενδοοικογενειακή βία, ψυχικές ασθένειες, παιδιά σε προνοιακές δομές, απόπειρες αυτοκτονικών, αυτοκτονίες, εγκληματικότητα, κατασχέσεις, ελέγχους, συλλήψεις, δικογραφίες. 

Επιβαρύνεται το σύστημα υγείας, οι δομές απεξάρτησης, η Δικαιοσύνη, η Αστυνομία, οι Δημόσιες Υπηρεσίες. Επιβαρύνεται η Οικονομία από απώλεια παραγωγικότητας αλλά και φορολογικών εσόδων από τα άτομα που καταστρέφονται επαγγελματικά και ψυχικά. Στην ουσία, πρόκειται για ένα απολύτως στρεβλό μοντέλο, το οποίο διογκώνεται με τις ευλογίες του κράτους: τα κέρδη τα καρπώνονται ιδιώτες, ενώ η ζημιά και το κόστος της θεραπείας διαχέεται, πάλι με τη βοήθεια του κράτους, σε όλη την κοινωνία και στους φορολογούμενους. Φυσικά, και σε εκείνους που δεν παίζουν.

Ως πού θα πάει αυτό; Αρκετές ευρωπαϊκές χώρες έχουν αρχίσει (και πολύ άργησαν) να παίρνουν μέτρα: από τον πολύ αυστηρό έλεγχο για τις ώρες και τον τρόπο "προώθησης" του τζόγου μέχρι την πλήρη απαγόρευση της διαφήμισής του. Εμείς θα κάνουμε κάτι ή θα συνεχίσουμε να καμαρώνουμε (και να εμπιστευόμαστε για την ενημέρωσή μας) τους δημοσιογράφους-κρουπιέρηδες;

Αλλά πώς περιμένουμε από το κράτος να επιβλέψει, να ελέγξει και να περιορίσει τον τζόγο, όταν το ίδιο "λειτουργεί" ως ένας πορωμένος και αδίστακτος λεσχιάρχης που ενδιαφέρεται μόνο για την γκανιότα; Έτσι θα πορευόμαστε, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, μέχρι την τελική μας σήψη. Βάζω και στοίχημα».

                              (Απόσπασμα άρθρου του Θ.Τζήμερου από το capital.gr)

Ρήσεις...

 

Ρήσεις...

 

Οι κυρ- Παντελήδες που κράτησαν όρθια τη χώρα...

 

«Επί δεκαετίες ολόκληρες, η ελληνική πολιτική ελίτ επέτρεψε, αν όχι ευνόησε, να αναπτυχθούν μέσα στη δημόσια διοίκηση, στην εκπαίδευση, στα πανεπιστήμια, στους συνδικαλιστικούς μηχανισμούς και σε άλλους κρίσιμους τομείς του κράτους, αριστερά παράκεντρα που αντιμετώπιζαν το κράτος ως πεδίο άσκησης πολιτικής, οικονομικής και ιδεολογικής διάβρωσης. Το αποτέλεσμα ήταν η σταδιακή υποχώρηση του εθνικού φρονήματος, της οικονομικής ανάπτυξης και της αξιοκρατίας μπροστά στην ιδεολογική επικράτηση της Αριστεράς.

Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η επιρροή που απέκτησαν τέτοιες αντιλήψεις στον τρόπο λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης και στην αντίληψη περί απονομής της δικαιοσύνης. Ένα κράτος που οφείλει να εφαρμόζει τους νόμους με συνέπεια και ισονομία δεν μπορεί να επιτρέπει την υποκατάσταση των θεσμικών του υποχρεώσεων από πολιτικές συμπάθειες, ιδεολογικές προτιμήσεις και επιλεκτικές ευαισθησίες.

Το παράδοξο είναι ότι όλα αυτά συνέβησαν με την ανοχή και συνενοχή, ενός πολιτικού συστήματος που αντλούσε την εκλογική του δύναμη από ανθρώπους με εντελώς διαφορετικές αξίες και αντιλήψεις. Από τους τίμιους ανθρώπους που εργάζονταν, μοχθούσαν, δημιουργούσαν οικογένειες, πλήρωναν φόρους, αποταμίευαν, αποκτούσαν περιουσία και προσπαθούσαν να εξασφαλίσουν στα παιδιά τους μια καλύτερη ζωή. Ανθρώπους που πίστευαν στο φιλότιμο, τη φιλοπατρία, τη νομιμότητα, την προσωπική ευθύνη, τη σκληρή εργασία, την οικονομική πρόοδο, την ασφάλεια, την οικογένεια και την προοπτική της ατομικής προκοπής. Από τους ανθρώπους που με μια λέξη, θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε «κυρ Παντελήδες». 

Οι άνθρωποι αυτοί αποτέλεσαν επί δεκαετίες τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής κοινωνίας. Στήριξαν την οικονομία, χρηματοδότησαν με τους φόρους τους τη λειτουργία του κράτους και εξασφάλισαν με την ψήφο τους τη μακροημέρευση αστικών πολιτικών παρατάξεων που υποτίθεται ότι εκπροσωπούσαν τις αξίες και τα συμφέροντά τους. Σε αυτούς τους ανθρώπους στηρίζονται όλες οι κοινωνίες. Σε αυτούς στηρίχθηκε και η ελληνική για δεκαετίες.Αυτοί οι άνθρωποι στην Ελλάδα βίωσαν ένα ολοένα και πιο εχθρικό περιβάλλον που άρχισε σταδιακά να αντιμετωπίζει τις αξίες τους ως ξεπερασμένες, τις ανησυχίες τους ως αντιδραστικές και την προσήλωσή τους στην αξιοσύνη και στη νομιμότητα ως αντικείμενο ειρωνείας.

Ο «κυρ Παντελής» μετατράπηκε από κοινωνικό πρότυπο σε υποτιμητικό χαρακτηρισμό των Αριστερών.Ο άνθρωπος που εργαζόταν, αποταμίευε και προσπαθούσε να δημιουργήσει κάτι για τον εαυτό του και την οικογένειά του βρέθηκε να απολογείται για τις επιλογές του, ενώ το ίδιο το πολιτικό σύστημα που συντηρούσε με τους φόρους του αναδείκνυε όλο και συχνότερα ως προνομιακούς συνομιλητές του ομάδες με πολύ «περίεργες» αντιλήψεις, για να πούμε το λιγότερο.

Έτσι φτάσαμε σήμερα στην Ελλάδα ο κάθε κυρ Παντελής, του οποίου οι παππούδες πολέμησαν τον φασισμό στα βουνά της Αλβανίας και τον ναζισμό κατά τη διάρκεια της Κατοχής, να αποκαλείται ναζί από τον κάθε διαστρεμμένο, ανώμαλο ή αριστερό εθνομηδενιστή και η πολιτεία να σιωπά με την απουσία της».

                                        (Απόσπασμα άρθρου του Δ.Αθηναίου από το f/B)

Ρήσεις...

 

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

 

« Το πρόβλημα δεν είναι αν η Ευρώπη χρειάζεται εργατικά χέρια και μετανάστευση. Το πρόβλημα είναι ότι δεν αντέχει την παράνομη μετανάστευση των "εργαλειοποιημένων".Και δεν μπορεί να αντιμετωπίζει την τεράστια πρόκληση της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΑΙ) που θα καταργήσει εκατομμύρια θέσεις εργασίας την επόμενη δεκαετία μέσα στην Ευρώπη - και την ίδια στιγμή φέρνει εκατομμύρια πρόσθετους παράνομους από την Ασία και την Αφρική! Την ώρα που δεν μπορεί να απορροφήσει του ευρωπαίους που θα μείνουν άνεργοι. 

Το πρόβλημα δεν είναι αν πρέπει ο ομοφυλόφιλοι να έχουν ανθρώπινα δικαιώματα. Ασφαλώς και πρέπει. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορεί να αλλάξει ο ορισμός της οικογένειας σε μιαν Ευρώπη που βυθίζεται σε δημογραφικό μαρασμό.Άλλο πράγμα να κατοχυρωθούν τα φορολογικά, ασφαλιστικά και κληρονομικά δικαιώματα των ομόφυλων "ζευγαριών" - κι εντελώς άλλο πράγμα να υποχρεωθούν όλοι οι υπόλοιποι να ονομάζονται "γονέας ένα" και γονέας δύο" για να μη "θίγονται" τα ομόφυλα ζευγάρια. 

Το πρόβλημα δεν είναι αν πρέπει να υπάρξει διείσδυση Ανανεώσιμων Πηγών (ΑΠΕ) στο ενεργειακό μίγμα την Ευρώπης. Ασφαλώς και πρέπει, όπου είναι εφικτό και αποδοτικό. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούν να υποκατασταθούν βίαια οι υδρογονάνθρακες χωρίς να εκτοξευθεί η τιμή της ενέργειας - όπως έχει ήδη συμβεί. Και μάλιστα όταν δεν έχει λυθεί ακόμα το θέμα των ενεργειακής αποθήκευσης (μπαταριών) σε μεγάλη κλίμακα.   

Η αλήστου μνήμης ΕΣΣΔ πίστευε ότι: 

Πρώτον, κατείχε την απόλυτα αλήθεια για το τι είναι "Πρόοδος" και προς τα πού θα κινηθεί "υποχρεωτικά" η Ιστορία.

Δεύτερον πίστευε ότι μπορούσε να επιβάλλει την "Πρόοδο" ως "αναπόφευκτο και σιδερένιο Νόμο της Ιστορίας" άνωθεν, με διοικητικές μεθόδους και ολοκληρωτική νοοτροπία. 

Τρίτον, το προσπάθησε επί 70 χρόνια μονοπωλώντας το σύνολο των πλουτοπαραγωγικών πόρων. 

Η σημερινή ευρωγραφειοκρατία πιστεύει κάτι παραπλήσιο: Ότι κατέχει απόλυτα ποιο είναι το "σωστό", ότι μπορεί να το επιβάλλει άνωθεν με διοικητικούς τρόπους, με αποφάσεις, με κανονισμούς με πρωτόκολλα και μηχανισμούς, με Επιτροπές κλπ.  Και τελικά για να το επιβάλλει έχει στη διάθεσή της μόνο το... 1% του Ευρωπαϊκού ΑΕΠ!Οι πιθανότητες να τα καταφέρει είναι μηδαμινές. Κι απλώς αντιδρά σπασμωδικά, θυμίζοντας τα τελευταία χρόνια πριν την κατάρρευση της σοβιετικής νομενκλατούρας».

                                                                             (Θανάσης Κ.- f/B)

«Οσοι γεννηθήκαμε μετά το 1950 στις δυτικές κοινωνίες, δεν γνωρίσαμε πολέμους, προσφυγιά, ανθρωπιστικές καταστροφές. Ζήσαμε μια ζωή στην οποία –πάντα σε γενικές γραμμές– η μια χρονιά ήταν καλύτερη από την άλλη σε όλα τα επίπεδα. Με το πέρασμα του χρόνου, οι απαιτήσεις για μια ακόμη καλύτερη ζωή γίνονταν πιο έντονες, αποκτώντας οραματική διάσταση. Η γυναίκα, διεκδικώντας την ισότητα, βγήκε από το σπίτι και ξανοίχτηκε με επιτυχία στους χώρους δουλειάς. Και όταν αλλάζουν οι συνθήκες, αλλάζουν και οι συνειδήσεις των ανθρώπων και οι νοοτροπίες που παράγουν. 

Η καλή ζωή, η οικονομική ανέλιξη, οι ανέσεις, τα ταξίδια, η μόρφωση, όλα αυτά αποτελούν τα κοινωνικά πρότυπα των πολιτών των δυτικών κοινωνιών. Οτιδήποτε μπαίνει εμπόδιο σε αυτόν τον τρόπο ζωής το παραμερίζουν. Και για την πλειονότητα αυτών των πολιτών τα πολλά παιδιά δημιουργούν δεσμεύσεις, προσθέτουν έγνοιες και ποικίλα βάρη. Μοιραία, η πολυμελής οικογένεια δεν αποτελεί προτεραιότητά τους. Η ισότητα στις σχέσεις των δύο φύλων, μαζί με την οικονομική ανεξαρτησία της γυναίκας, έφερε και την κοινωνική της απελευθέρωση. Πλέον οι σχέσεις διατηρούνται όσο αντέχει η καύσιμη ύλη τους. 

Παλαιότερα, θυμάμαι, μιλούσαμε για το κλαμπ των χωρισμένων. Σήμερα, χωρίς υπερβολή, μιλάμε για το κλαμπ των παντρεμένων. Είναι λογικό ένα παιδί από μια διαλυμένη ή προβληματική οικογένεια να κουβαλάει τραυματικά βιώματα, τα οποία θα το καταστήσουν ιδιαίτερα επιφυλακτικό στην απόφασή του να κάνει παιδιά. Οσες και όσοι έχουν την εικόνα της παραδοσιακής πολυμελούς οικογένειας καθισμένης γύρω από ένα τραπέζι, απλώς νοσταλγούν καταστάσεις οι οποίες πέρασαν ανεπιστρεπτί καθώς άλλαξαν οι κοινωνικές συνθήκες. Και η νοσταλγία ποτέ δεν αποτελούσε πρόταση.

Συνεπώς, καλά είναι τα επιδόματα και οι ενισχύσεις, αλλά το δημογραφικό πρόβλημα αφορά σε τελική ανάλυση τη φύση των δυτικών κοινωνιών».

                                                                                 (Σ.Μουμτζής- liberal.gr)

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

 

«Για χρόνια η Άγκυρα έτρεχε ένα σχέδιο με υπομονή. Το λέγαμε φινλανδοποίηση. Μια Ελλάδα κυρίαρχη στα χαρτιά, αλλά με σκυμμένο κεφάλι στην πράξη. Μια Ελλάδα που ρωτάει πριν ποντίσει καλώδιο, πριν δώσει οικόπεδο για έρευνες, πριν χαράξει θαλάσσιο πάρκο. Γκρίζες ζώνες, casus belli από το 1995, «Γαλάζια Πατρίδα» στους χάρτες των σχολείων της. Η λογική ήταν απλή: πίεση σταθερή, κόστος μηδενικό, και κάποια στιγμή ο Έλληνας θα κουραστεί και θα υπογράψει συνεκμετάλλευση και θα αποδεχτεί συγκυριαρχία.Το σχέδιο στράβωσε. Και ο νταής της γειτονιάς, όταν βλέπει ότι ο μικρός δεν τρομάζει πια, έχει δύο δρόμους: να κάνει πίσω και να χάσει το κύρος του ή να σηκώσει το χέρι. Οι νεοθωμανοί δεν κάνουν πίσω.

Τι άλλαξε; Η Ελλάδα υπέγραψε ΑΟΖ με την Αίγυπτο. Έφερε αμερικανικές δυνάμεις σε Σούδα και Αλεξανδρούπολη. Έφερε αμερικανικούς κολοσσούς ενέργειας για έρευνες νότια της Κρήτης. Υπέγραψε αμυντική συμφωνία με ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής με τη Γαλλία. Έστησε το σχήμα 3+1 με Κύπρο, Ισραήλ και ΗΠΑ. Με άλλα λόγια, ο «μικρός» του σχεδίου απέκτησε φίλους. Και φίλους με βαριά οπλοστάσια.Γιατί όμως θα χάσει;

Πρώτον, γιατί ο χρόνος παίζει προσωρινά υπέρ μας. Τα 24 Rafale πετάνε. Τα 83 F-16 αναβαθμίζονται σε Viper. Οι φρεγάτες Belharra μπαίνουν στον στόλο. Τα F-35 έρχονται. Το 12ετές πρόγραμμα των περίπου 25 δισ. ευρώ και η «Ασπίδα του Αχιλλέα» στήνουν ομπρέλα αεράμυνας με ισραηλινή τεχνολογία. 

Απέναντι, η Τουρκία πετάει ακόμα με γερασμένα F-16, το KAAN είναι υπόσχεση για την επόμενη δεκαετία και τα Eurofighter δεν θα είναι επιχειρησιακά αύριο το πρωί. Για τα επόμενα λίγα χρόνια υπάρχει ένα παράθυρο ποιοτικής υπεροχής στον αέρα και στη θάλασσα. Παράθυρο, όχι μόνιμη κατάσταση. Αυτό το ξέρει και η Άγκυρα. Γι' αυτό και ο πειρασμός».

                                                                                  (Κ. Στούπας-liberal.gr)

«Ολόκληρη η Ευρώπη μετακινείταιΙταλία, Γαλλία, Αυστρία, Ολλανδία, Φινλανδία, Σουηδία, Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχία, Σλοβακία, Ηνωμένο Βασίλειο.Δεν πρόκειται για μία ενιαία πολιτική κατάσταση ούτε για κόμματα της ίδιας ιδεολογικής κατηγορίας. 

Η Μελόνι δεν είναι η Λεπέν, ο Φίκο δεν είναι ο Φάρατζ, ο Μπάμπις δεν είναι η AfD.Υπάρχει όμως ένας κοινός παρονομαστής:οι κοινωνίες παντού αναζητούν λύσεις σαφώς δεξιότερα από εκεί όπου βρίσκονταν μέχρι πρόσφατα τα παραδοσιακά κόμματα, που ως πρόσφατα τις εκπροσωπούσαν και τις κυβερνούσαν...

Οι λόγοι δεν είναι δύσκολο να εντοπιστούν. Η παράνομη μετανάστευση, η ασφάλεια και η εγκληματικότητα. Το ενεργειακό κόστος λόγω "βεβιασμένης" πράσινης μετάβασης και η αίσθηση οικονομικής στασιμότητας. Η ευρύτερη αντίδραση στη woke πολιτισμική ατζέντα. Και, τέλος, η κόπωση από έναν πόλεμο στην Ουκρανία που παρατείνεται, χωρίς να φαίνεται εύκολη έξοδος.

Δεν σημαίνει ότι όλοι οι Ευρωπαίοι έγιναν «ακροδεξιοί».Σημαίνει ότι οι προτεραιότητες των κοινωνιών άλλαξαν. Και τα κόμματα που δεν το αντιλαμβάνονται, αφήνουν χώρο σε εκείνα που το κατάλαβαν.Δεν ανεβαίνουν απλώς οι "ακροδεξιοί". Μετακινούνται οι κοινωνίες και το πολιτικό κέντρο βάρος δεξιότερα. Ενίοτε και για να απορροφήσει την άνοδο των "ακροδεξιών"».

                                                                           (Θανάσης Κ.-lastpoint.gr)

 

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

 

«Τρεις συναντήσεις, τρεις γύροι επαίνων, μηδέν F-35.Τι πρόσφερε η Τουρκία αυτή τη φορά; Το πορτοφόλι. Η Turkish Airlines υπέγραψε παραγγελία για 100 Boeing 737-8, με δικαίωμα για άλλα 50, με τον Ερντογάν παρόντα μπροστά σε μια τεράστια αφίσα της εταιρείας. Πολλά δισ. δολάρια σε τιμές καταλόγου.Τι πήρε πίσω; Κομπλιμέντα. Ο Τραμπ τον είπε «σκληρό καρύδι» και «φανταστικό τύπο». Για την ουσία, δεν πήρε ούτε F-35 ούτε τους κινητήρες της General Electric, χωρίς τους οποίους το εγχώριο μαχητικό KAAN θα μείνει στο μουσείο των εκθεμάτων.Γιατί λοιπόν έφαγε πάλι πόρτα; Για τρεις λόγους που κανένα Boeing δεν αγοράζει.

Πρώτον, το Κογκρέσο. Ο Τραμπ μπορεί να μοιράζει χαμόγελα, δεν μπορεί να μοιράζει αμερικανικά  όπλα μόνος του. Παρά τις υποσχέσεις του τον Ιούνιο ότι θα παρακάμψει το Κογκρέσο για κινητήρες 700 εκατ. δολαρίων, το μπλόκο των Δημοκρατικών μένει ακέραιο. Και με ενδιάμεσες εκλογές μπροστά, κανείς στο Καπιτώλιο δεν θα βάλει την υπογραφή του δίπλα σε όνομα που θυμίζει S-400.

Δεύτερον, οι S-400. Η επιστροφή στα F-35 και οι κινητήρες του KAAN παραμένουν παγωμένα λόγω των κυρώσεων CAATSA... Δεν μπορείς να ζητάς το αμερικανικό αεροπλάνο κρατώντας το ρωσικό αντίμετρο στην αποθήκη. Είναι σαν να ζητάς δάνειο από την τράπεζα ενώ έχεις υποθηκεύσει το ακίνητο στον ανταγωνιστή της.

Τρίτον, ο ίδιος ο Τραμπ. Είναι συναλλακτικός, όχι αφελής. Παίρνει το χρήμα και δίνει τη φωτογραφία. Το χρήμα πηγαίνει στο Σιάτλ, η φωτογραφία στην Άγκυρα.  Παλιά το λέγανε αποικιακές συναλλαγές όπου με καθρεφτάκια για ιθαγενείς αποσπάς πολύτιμους πόρους».

                                                                           (Κ. Στούπας-liberal.gr)

«Η Ελλάδα είχε εντάξει στον σχεδιασμό της επενδύσεις σε μπαταρίες και αντλησιοταμίευση. Για την αποθήκευση ενέργειας οι επενδύσεις -χωρίς καμία επιδότηση- ήταν ισχύος 4,7 GW.Γιατί δεν προχώρησαν οι επενδύσεις; Θα σας γυρίσω πίσω το 2025. Όταν με απόφαση του κ. Τσάφου αναβλήθηκε η προθεσμία κατάθεσης φακέλων από τον Ιούνιο σε Οκτώβριο. 

Ακολούθησε και άλλο…κατόρθωμα. Για άλλους πέντε μήνες δεν συστάθηκε η επιτροπή που θα έκρινε τους φακέλους. Tι επιτροπή; Τρεις υπάλληλοι, μια υπογραφή. Υπόθεση πέντε λεπτών.Μιλάμε δηλαδή για εννέα μήνες καθυστέρησης επενδύσεων ύψους 4-5 δισεκατομμυρίων ευρώ. Η οποία προκάλεσε απώλεια θέσεων εργασίας και εσόδων για το κράτος. Και βεβαίως τις καθυστερήσεις αυτές τις πληρώνουμε όλοι εμείς».

                                                                       (Ν.Ταμπακόπουλος-liberal.gr)

«Επειδή κάμποσοι σταθεροί αναγνώστες της στήλης, μετά την αντιπαράθεση μου με τον κ. Τσάφο, επικοινώνησαν μαζί μου για να μου εκφράσουν απορία ή και παράπονο διότι «κάνω ζημιά στην κυβέρνηση», θέλω να τους πω δυο πράγματα.Ούτε με δημόσιες σχέσεις εταιρειών ανακατώθηκα ποτέ, ούτε κρατική διαφήμιση πήρα ποτέ για κάποιο μέσο μου, ούτε μπροστινός επιχειρηματιών έγινα. 

Είμαι 65 χρονών και σήμερα έχω περισσότερες δουλειές σε σάιτ, εφημερίδες, τηλεοράσεις και ραδιόφωνα, απ’ όσες είχα στα σαράντα μου. Έχω και τα βιβλία μου (15 τον αριθμό), τα podcast μου, τα άλμπουμ μου, τις ιστορικές μου μελέτες. Δεν έχω ανάγκη κανέναν. Πέρασαν απ’ τα χέρια μου καμιά δεκαριά πρωθυπουργοί, διακοσαριές υπουργοί και χιλιάδες βουλευτές. Είδα κραταιούς να γκρεμίζονται, σκερβελέδες να αναδεικνύονται, άσχετους να εκτοξεύονται κι ύστερα να χάνονται. 

Εγώ παραμένω εδώ και χαμογελώ βλέποντας τους. Τους άξιους τους στηρίζω, τους ανίκανους τους κριτικάρω.Και σε όσους καλοπροαίρετους μου λένε «μην τα βάζεις μωρέ με τους ισχυρούς», απαντώ «εδώ επιβίωσα από τον Πολάκη, τον Παππά και τον Παπαγγελόπουλο, τώρα θα φοβηθώ»; Εντάξει αναγνώστες μου;»

                                                                         (Δ. Καμπουράκης-liberal.gr)

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

 

«Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ζοράν Μαμντάνι, όταν διαπίστωσε πως ούτε η Θεώνη Κουφονικολάκου της ΕΛΑΣ κατόρθωσε να συλλάβει τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου, εγκατέλειψε και αυτός τη δική του προσπάθεια. Σου λέει, εδώ ολόκληρη ΕΛΑΣ δεν το μπόρεσε, ποιος είμαι εγώ που θα το καταφέρω! Κάπως έτσι ο Ισραηλινός πρωθυπουργός έφθασε στην έδρα του ΟΗΕ και μίλησε στη Γενική Συνέλευση. Νομίζω ότι όσα είπε ικανοποίησαν τη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων, πλην των γνωστών «Λακεδαιμονίων». Αλλά αυτοί προτιμούν να ακούν τον Ταγίπ Ερντογάν να μιλάει για την κατάληψη της Ιερουσαλήμ. 

Ο Νετανιάχου είπε για την Τουρκία αυτά που δεν τολμάει να πει από το βήμα του ΟΗΕ ουδείς Ευρωπαίος ηγέτης, καθώς όλοι τη βλέπουν σαν ένα μεγάλο μαγαζί. Αδιαφορούν για τα ανθρώπινα δικαιώματα που καταπατούνται, για τους φυλακισμένους ηγέτες της αντιπολίτευσης, για την κατοχή της Κύπρου, τις συνεχείς απειλές κατά της Ελλάδας, για το πώς αντιμετωπίζουν οι τουρκικές κυβερνήσεις τους Κούρδους. 

Ολα αυτά τα ανέφερε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός. Προφανώς δεν τα είπε απευθυνόμενος στους αντιπροσώπους που εγκατέλειψαν την αίθουσα όταν μιλούσε. Ούτε στους Ευρωπαίους ηγέτες. Τα είπε απευθυνόμενος στους αρμούς της αμερικανικής εξουσίας, στις πολιτικές, διπλωματικές και στρατιωτικές ελίτ, που επηρεάζουν τα κέντρα λήψης των αποφάσεων».

                                                                              (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)

«Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι, σε μεγάλο μέρος των σχολείων, η προτεραιότητα είναι η ευζωία των παιδιών, όπως την αντιλαμβανόμαστε σήμερα: το να μην πιέζονται, το «να μην αγχώνονται» σύμφωνα με την καθησυχαστική προτροπή που κυριαρχεί στον δημόσιο διάλογο: «Μην αγχώνεστε!» «Χαλλλλαρρά!» 

Όμως, τα αγαθά κόποις κτώνται («των γαρ όντων αγαθών και καλών ουδέν άνευ πόνου και επιμελείας θεοί διδόασιν ανθρώποις»): το να μάθεις τη μητρική σου γλώσσα και το να κατανοείς τι λένε και γράφουν οι άλλοι (πράγμα απολύτως απαραίτητο στην κοινωνική ζωή) απαιτεί σκληρότερη προσπάθεια από αυτή που νομίζουμε· εξάλλου, κανείς δεν μαθαίνει Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία ή γλώσσα με διάλογο ή παίζοντας. Μόνο στην ηλικία του νηπιαγωγείου τα παιδιά παίζουν και συζητούν άνευ πλαισίου.

Στο ίδιο πρόβλημα εντάσσεται η περιβόητη «κριτική σκέψη», η οποία, ωστόσο, προϋποθέτει γνώση: ειδάλλως, τα παιδιά μαθαίνουν να εκφράζουν γνώμη για πράγματα τα οποία αγνοούν· γίνονται δηλαδή οι ιδανικοί χρήστες των social· οι κακοί πολίτες που εξισώνουν τη γνώμη του απληροφόρητου με τη γνώμη του ειδικού. Ως αποτέλεσμα, η αίθουσα του σημερινού σχολείου μοιάζει με λέσχη συζητήσεων, από την οποία, φυσικά, οι περισσότεροι μαθητές απέχουν: είτε αδιαφορούν, είτε δεν καταλαβαίνουν τίποτα, είτε απασχολούνται με κάτι άλλο. 

Η θεωρούμενη «δημοκρατική» ιδέα ότι ο δάσκαλος κάνει το μάθημα μαζί με τους μαθητές, αποκλείει μεγάλο ποσοστό μαθητών. Η συμπερίληψη είναι εφικτή μόνο όταν υπάρχει αυστηρό πρόγραμμα ύλης, μετάδοση γνώσης, αξιολόγηση της διδασκαλίας και της πρόσληψης γνώσεων, έλεγχος γνώσεων και ευκαιρίες catch up — το να μπορούν δηλαδή όσοι μένουν πίσω να καλύψουν τα κενά τους με ενισχυτικά μαθήματα, δωρεάν και υποχρεωτικά· όχι με ιδιωτικά φροντιστήρια και μαθήματα κατ’ οίκον, λες και βρισκόμαστε στον 18ο αιώνα των précepteurs.

Σε όσες ανεπτυγμένες χώρες καταγράφουν όλο και χειρότερες επιδόσεις έχει μηδενιστεί εδώ και κάμποσες δεκαετίες η απόσταση μεταξύ εκπαιδευτικού και μαθητή. Το αποτέλεσμα είναι η μη αναγνώριση του κύρους των ενηλίκων, η έλλειψη πειθαρχίας και η αύξηση των επεισοδίων βίας. 

Αυτή η εξέλιξη, μαζί με τους χαμηλούς μισθούς των εκπαιδευτικών (σ’ αυτό η Ελλάδα κατέχει ρεκόρ) και τη λαϊκιστική, δημοσιοϋπαλληλική δράση των συνδικάτων (ένα ακόμη ελληνικό ρεκόρ που μοιράζεται ex aequo με τη Γαλλία), προσελκύει στο επάγγελμα όλο και λιγότερους δασκάλους με ταλέντο, ευελιξία και ανθεκτικότητα, συμβάλλοντας περαιτέρω στην πτώση του γενικού επιπέδου στο σχολείο.

Ο στόχος έπειτα από 12 χρόνια σχολικής ζωής θα έπρεπε να είναι η απόκτηση γενικών γνώσεων και ορθολογικής σκέψης: σωστή ορθογραφία της μητρικής γλώσσας, σχετική επάρκεια μιας ξένης γλώσσας, βασικές πληροφορίες γεωγραφίας, ιστορίας —ιδιαίτερα ευρωπαϊκής— λογοτεχνίας, βιολογίας, πολιτικής αγωγής, φυσικοχημείας, αριθμητικής.

                                                               (Σ. Τριανταφύλλου-ATHensvoice)

 

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

 

«Πριν από λίγες εβδομάδες, περισσότεροι από 6.000 άνθρωποι από την πολιτική, την ακαδημαϊκή κοινότητα, τον πολιτισμό και τη δημόσια ζωή υπέγραψαν ανοιχτή επιστολή που απορρίπτει κατηγορηματικά τον ισχυρισμό ότι το Ισραήλ διέπραξε γενοκτονία στη Γάζα. Ανάμεσά τους ο Μπόρις Τζόνσον, ο Στίβεν Πίνκερ, ο Νάιαλ Φέργκιουσον, η Ντέμπορα Λίπσταντ, ο Μπένι Μόρις και ο Ίργουιν Κότλερ.

Η επιστολή δεν ισχυρίζεται ότι ο πόλεμος δεν είχε τεράστιο ανθρώπινο κόστος ούτε ότι κάθε ισραηλινή απόφαση ήταν σωστή. Υποστηρίζει όμως ότι άλλο ο πόλεμος, ακόμη και ένας καταστροφικός πόλεμος, και άλλο η γενοκτονία. Θυμίζει τις πρωτοφανείς συνθήκες αστικού πολέμου, το τεράστιο δίκτυο σηράγγων της Χαμάς, τους ομήρους, τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου και κυρίως τη σημασία της πρόθεσης στον νομικό ορισμό της γενοκτονίας. Η βασική της ένσταση είναι ότι όλα αυτά εξαφανίστηκαν σταδιακά από το κάδρο, μέχρι που η κατηγορία μετατράπηκε σε αυτονόητη περιγραφή. 

Στην Ελλάδα η επιστολή πέρασε μάλλον απαρατήρητη. Αξίζει εδώ μια εξαίρεση: η Athens Voice την κάλυψε στις 10 Σεπτεμβρίου, παρουσιάζοντας μάλιστα καθαρά το βασικό επιχείρημα των υπογραφόντων για τον νομικό ορισμό της γενοκτονίας. Δεν εντόπισα αντίστοιχη εκτενή παρουσίασή της στα μεγαλύτερα ελληνικά μέσα. Αυτό από μόνο του δεν αποδεικνύει προκατάληψη. Είναι όμως δύσκολο να μην παρατηρήσει κανείς την ασυμμετρία. Οι κατηγορίες εναντίον του Ισραήλ ταξιδεύουν εξαιρετικά εύκολα. Η σοβαρή αντίκρουσή τους πολύ λιγότερο».

                                                                               (Αλ. Σκούρας-liberal.gr)

«Στα χρόνια της δημοσιογραφίας έμαθα ότι ο πιο επικίνδυνος τίτλος δεν είναι ο ψευδής. Είναι εκείνος που λέει στον αναγνώστη αυτό που θέλει να ακούσει. Στην πολιτική το λέμε λαϊκισμό. Στην ιατρική το λέμε εναλλακτικές θεραπείες, σαμανισμό ή ομοιοπαθητική. Στο χρηματιστήριο το λέμε «σίγουρη πληροφορία».

Πριν από πολλά χρόνια έζησα για ένα διάστημα  ως παιδί σε ένα χωριό της Ηπείρου. Στα πανηγύρια εμφανίζονταν πάντα κάποιοι πλανόδιοι που πουλούσαν μαντζούνια για την υγεία και την ομορφιά. Οι άνθρωποι τότε ζούσαν δέκα με δεκαπέντε χρόνια λιγότερα απ' ό,τι σήμερα, και οι γυναίκες του χωριού δεν ήξεραν τι θα πει αποτρίχωση.Ο πλανόδιος με τα ελιξίρια δεν εξαφανίστηκε. Αναβαθμίστηκε. Έχει δαχτυλίδι φωτισμού, ακολούθους στα κοινωνικά δίκτυα και «κωδικό έκπτωσης». 

Τα κοινωνικά δίκτυα πολλαπλασίασαν την ικανότητα των ηλιθίων να δικτυώνονται μεταξύ τους και, όταν γίνονται πλειοψηφία, να καθίστανται επικίνδυνοι όχι μόνο για τον εαυτό τους αλλά για όλους.Η υπόσχεση μένει ίδια εδώ και αιώνες: αποτέλεσμα χωρίς κόπο, χωρίς χρόνο, χωρίς ενοχλητικές ερωτήσεις».

                                                                                 (Κ. Στούπας-liberal.gr)

 

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

 

 «Οι κάδοι των σκουπιδιών είναι το απόλυτο καθρέφτισμα μιας κακής μας συνήθειας, να μην πολυσκεφτόμαστε το φαγητό που πετάμε. Να το ρίχνουμε στον κάδο ελαφρά τη καρδία, σαν να πρόκειται για κάτι που δεν μας κόστισε τίποτα και δεν χρειάστηκε τίποτα για να παραχθεί. Ξεχνάμε ότι πίσω από ένα κιλό κρέας, ένα καρβέλι ψωμί, ένα τελάρο ντομάτες ή ένα κεσεδάκι γιαούρτι υπάρχουν γη, νερό, ενέργεια, μεταφορές, εργατοώρες και χρήματα. Ο κάδος είναι το σημείο όπου καταλήγει και η αξία που δεν καταφέραμε να σεβαστούμε. 

Το παράδοξο είναι ότι ζούμε σε μια εποχή που πολλοί από εμάς μετράμε και το πεντάευρο. Κοιτάμε τις τιμές στο σούπερ μάρκετ, συγκρίνουμε προϊόντα, ψάχνουμε προσφορές, κόβουμε έξοδα από όπου μπορούμε και σκεφτόμαστε δύο φορές πριν αγοράσουμε κάτι που θεωρούμε ακριβό. Την ίδια στιγμή μπορεί να πετάμε τρόφιμα αξίας δεκάδων ευρώ χωρίς να τσιγκουνευόμαστε καθόλου.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, το 2023 στη χώρα μας καταγράφηκαν περίπου 2,09 εκατομμύρια τόνοι απορριφθέντων τροφίμων, δηλαδή περίπου 201 κιλά ανά κάτοικο. Το Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον υπολόγισε ότι το 2022 σπαταλήθηκαν περίπου 1,05 δισεκατομμύρια τόνοι τροφίμων σε νοικοκυριά, εστίαση και λιανεμπόριο. Περίπου το 19% των τροφίμων που ήταν διαθέσιμα στους καταναλωτές κατέληξε να μη καταναλωθεί, ενώ τα νοικοκυριά ευθύνονταν για περίπου το 60% αυτής της σπατάλης».

                                                               (Λ. Σταμπούλογλου-protagon.gr)

«Όταν σε σύνολο περίπου 1,5 εκατομμυρίου οφειλετών, έκαναν αίτηση για να μπουν στις 72 δόσεις μόλις 32.000 οφειλέτες, τι σας λέει εσάς ότι στις 120 δόσεις θα μπουν πολλοί περισσότεροι; Επειδή είναι περίπου διπλάσιες; Ελάτε τώρα. Απλώς θα μπουν κάποιοι που έχουν ανάγκη την φορολογική ή την ασφαλιστική ενημερότητα, θα δώσουν μια ή δυο δόσεις πληρώνοντας ένα 100άρικο (30 ευρώ είναι η ελάχιστη δόση και η συντριπτική πλειοψηφία χρωστά ως 3000 ευρώ) κι ύστερα θα την εγκαταλείψουν. Ακριβώς ό,τι έγινε και με τις 72 δόσεις. 

Και καλά να μην πληρώνουν τα χρέη τους προς την εφορία, αυτό για κάποιους είναι κατανοητό. Κάνουν αντίσταση στο κράτος που είναι αδικητής. Αλλά εδώ δεν πάνε να ρυθμίσουν ούτε τα χρέη τους στα ασφαλιστικά ταμεία. Δεν λέω να πληρώσουν, λέω να ρυθμίσουν. Ούτε αυτό δεν κάνουν. Που σημαίνει ότι αύριο δεν θα πάρουν σύνταξη ή θα πάνε στην εθνική σύνταξη, κάτω απ’ το 500άρικο. Αυτό τώρα δεν ισοδυναμεί με πυροβολισμό στον ίδιο τους τον εαυτό, όταν αυτός θα χει γεράσει; Τι να πω…»

                                                                              (Δ. Καμπουράκης-liberal.gr)

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

 

«Σύμφωνα με το Axios, η OpenAI, η Anthropic και άλλοι ερευνητές κυβερνοασφάλειας εξετάζουν χιλιάδες περιστατικά που καταγράφηκαν τόσο σε εσωτερικές δοκιμές όσο και σε πραγματικές συνθήκες.Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα μοντέλα φέρεται να ξεπέρασαν τα όρια που είχαν τεθεί, προχωρώντας ακόμη και σε ψηφιακές «πειρατείες». 

Ο Connor Leahy, ερευνητής AI και εκτελεστικός διευθυντής της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης ControlAI, δήλωσε στο Axios ότι ορισμένα περιστατικά αφορούν «αυτόνομα συστήματα που έκαναν πράγματα που τους είχαν πει να μην κάνουν», συμπεριφορά που, όπως ανέφερε, θα μπορούσε σε κάποιες περιπτώσεις να περιλαμβάνει και εγκληματικές πράξεις. 

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια τεράστια αντίφαση. Οι ίδιες εταιρείες που προειδοποιούν ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη πρέπει να «φρενάρει» είναι αυτές που κλειδώνουν εκατοντάδες δισ. δολάρια σε υπολογιστική ισχύ, data centres και chips.Η αγορά δεν χρειάζεται περισσότερα στοιχεία για να καταλάβει μια αντίφαση όπως αυτή. Χρειάζεται απλά να βάλει δύο ειδήσεις τη μία δίπλα στην άλλη».

                                                                       (Κ.Χαροκόπος-liberal.gr)

«Σε ένα πράγμα συμφωνεί η ακροδεξιά (και βάλε) του Κασιδιάρη και η αριστερά του ανθρωπισμού: Πρέπει να βρούμε τρόπο να πάρουμε φυσικό αέριο από τον Βλαδίμηρο. Γι αυτό γίνονται όλα. Στην Ελλάδα το «φθηνό» ρωσικό αέριο το πληρώναμε επί σειρά ετών πολύ ακριβότερα απ’ ότι όλη η άλλη Ευρώπη. Έτσι χτίστηκαν σχέσεις εμπιστοσύνης μεταξύ της Μόσχας και ενός σημαντικού κομματιού της ελληνικής επιχειρηματικής ελίτ. 

Είναι αυτοί που θέλουν σήμερα να πέσει ο Μητσοτάκης. Υπάρχουν και σε άλλες χώρες πολιτικοί που υποστηρίζουν με πάθος την επιστροφή της Ευρώπης στην αυλή του Πούτιν. Κι εκεί είναι ακόμη χειρότερο. Δεν πρόκειται για νεοναζί ή νοσταλγούς του Στάλιν, αλλά για σημαίνοντα στελέχη της πολιτικής. Κανονικών συστημικών κομμάτων».

                                                                        (Θ.Μαυρίδης-liberal.gr)

«Δεν γίνεται να αγνοήσει κανείς το γεγονός ότι υπήρξε κινητοποίηση μόνο μετά τον θάνατο ενός ανθρώπου που έλαβε τεράστια δημοσιότητα και άνοιξε μια συζήτηση που δεν μπορούσε να αγνοηθεί. Και αν ο άνθρωπος αυτός δεν ήταν γνωστός; Αν δεν υπήρχαν κάμερες, δημοσιεύματα, social media και δημόσια απαίτηση για απαντήσεις, θα μιλούσαμε σήμερα για MedWatch;»

                                                                    (Λ.Σταμπούλογλου -Protagon.gr)

«Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω τι στο καλό κάνει εκείνος ο Τσίπρας. Αφήνει τους μήνες να περνούν στον βρόντο με μια μακαριότητα που είναι αξιοθαύμαστη. Ιδεολογικό ξεκαθάρισμα δεν κάνει, το πολιτικό του στίγμα γίνεται όλο και πιο θολό, η ομάδα που επέλεξε δεν μπορεί (εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων) να χωρίσει δυο γαϊδουριών άχυρα, ο ίδιος ξεστομίζει ένα τόσο αποτυχημένο δίλημμα που καλύτερα να κατάπινε την γλώσσα του… πού πήγε αλήθεια όλο εκείνο το ταλέντο που μας είχε αφήσει έκπληκτους την περασμένη εικοσαετία; »

                                                                        (Δ. Καμπουράκης-liberal.gr)

Ρήσεις...

 

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

 

«Το ανεξέλεγκτο και αντιαισθητικό γκράφιτι είναι μία από τις μεγαλύτερες μεταπολιτευτικές κατάρες. Δεν το συνειδητοποιούμε, γιατί έχουμε συνηθίσει σε αυτή την ασχήμια, στις ατελείωτες μουντζούρες σε ιδιωτικά και δημόσια –ενίοτε εμβληματικά– κτίρια, αγάλματα, τρένα. Οι ξένοι επισκέπτες σοκάρονται, γιατί δεν έχουν ξανασυναντήσει κάτι τέτοιο πουθενά στον κόσμο. Δεν μιλάμε άλλωστε για έργα του Μπάνκσι. 

Τα δημόσια πανεπιστήμια είναι γεμάτα από γκράφιτι, μουντζουρωμένους τοίχους, που δημιουργούν μια αίσθηση μιζέριας και παρακμής, εκεί όπου θα έπρεπε ο δημόσιος χώρος να εμπνέει αισιοδοξία. Τα αγάλματα των ηρώων μας βανδαλίζονται συνεχώς και βάναυσα. Γειτονιές που προσπαθούν χρόνια να πάρουν τα πάνω τους, όπως ο Κεραμεικός, ασφυκτιούν από την αρρώστια του γκράφιτι. 

Φασισμός είναι όμως το να επιβάλλουν κάποιοι χούλιγκαν τη δική τους αισθητική στον δημόσιο χώρο, να πνίγουν μια πόλη, που έχει ήδη πάρα πολλά προβλήματα και ανοικτές πληγές, σε μια ατέλειωτη μίζερη μαυρίλα επειδή «έτσι γουστάρουν». Αυτή η ελληνική εξαίρεση πρέπει να σταματήσει».

                                                          (Αλ. Παπαχελάς-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Η υπόθεση του Τελισόν Ορελιέν στη Γαλλία είναι ικανή να σε κάνει να αναρωτηθείς αν όντως ισχύει η αδυναμία της τεχνητής νοημοσύνης να παραγάγει λογοτεχνία. Ο συγγραφέας είναι άγνωστος στην Ελλάδα, όπως ήταν σχεδόν άγνωστος και στη Γαλλία. Με καταγωγή από την Αϊτή, είχε εγκατασταθεί από το 2010 στο Κεμπέκ, όπου εργάσθηκε ως ανεξάρτητος δημοσιογράφος με ποιητικές φιλοδοξίες αφού είχε δημοσιεύσει τέσσερις ποιητικές συλλογές. 

Φέτος το καλοκαίρι η ζωή του άλλαξε. Οι εκδόσεις Γκρασέ εξέδωσαν το πρώτο του μυθιστόρημα με τον τίτλο «Ή αυτό ή πεθαίνεις». Το έργο ενθουσίασε αμέσως κοινό, κριτικούς και βιβλιοπώλες. Και θεωρήθηκε ως το μεγάλο έργο της φετινής λογοτεχνικής «επανόδου». Το μυθιστόρημα του Ορελιέν ήταν υποψήφιο σε όλες τις λίστες και με την έκδοσή του το είχαν εγκωμιάσει οι λογοτεχνικές σελίδες τριών μεγάλων εφημερίδων, Le Figaro, Libération και Le Monde, και πριν ακόμη μεταφρασθεί των New York Times. 

Το ενδιαφέρον είναι ότι οι κριτικοί εκθείαζαν τον τρόπο γραφής του, όπως η Libération που ανακάλυψε μια «παράξενη ποίηση της βίας». Και όλα πήγαιναν καλά, με τις πωλήσεις να έχουν φτάσει τις 350.00 αντίτυπα σε ένα μήνα, ώσπου μια ανάρτηση στο Χ ανέκοψε την πορεία του ανερχόμενου λογοτεχνικού μύθου. 

Ο γράφων αποκάλυψε ότι υπέβαλε τουλάχιστον είκοσι αποσπάσματα του μυθιστορήματος σε μια εφαρμογή ευρέσεως προϊόντων της τεχνητής νοημοσύνης για να πάρει θετική απάντηση. Η επιτροπή Γκονκούρ τον απέβαλε από τους υποψηφίους και ο ίδιος ο Ορελιέν δήλωσε στη Libération πως η υπόθεση έχει ρατσιστικά κίνητρα».

                                                             (Τ. Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Ρήσεις...