Απόψεις...

 

«Για χρόνια η Άγκυρα έτρεχε ένα σχέδιο με υπομονή. Το λέγαμε φινλανδοποίηση. Μια Ελλάδα κυρίαρχη στα χαρτιά, αλλά με σκυμμένο κεφάλι στην πράξη. Μια Ελλάδα που ρωτάει πριν ποντίσει καλώδιο, πριν δώσει οικόπεδο για έρευνες, πριν χαράξει θαλάσσιο πάρκο. Γκρίζες ζώνες, casus belli από το 1995, «Γαλάζια Πατρίδα» στους χάρτες των σχολείων της. Η λογική ήταν απλή: πίεση σταθερή, κόστος μηδενικό, και κάποια στιγμή ο Έλληνας θα κουραστεί και θα υπογράψει συνεκμετάλλευση και θα αποδεχτεί συγκυριαρχία.Το σχέδιο στράβωσε. Και ο νταής της γειτονιάς, όταν βλέπει ότι ο μικρός δεν τρομάζει πια, έχει δύο δρόμους: να κάνει πίσω και να χάσει το κύρος του ή να σηκώσει το χέρι. Οι νεοθωμανοί δεν κάνουν πίσω.

Τι άλλαξε; Η Ελλάδα υπέγραψε ΑΟΖ με την Αίγυπτο. Έφερε αμερικανικές δυνάμεις σε Σούδα και Αλεξανδρούπολη. Έφερε αμερικανικούς κολοσσούς ενέργειας για έρευνες νότια της Κρήτης. Υπέγραψε αμυντική συμφωνία με ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής με τη Γαλλία. Έστησε το σχήμα 3+1 με Κύπρο, Ισραήλ και ΗΠΑ. Με άλλα λόγια, ο «μικρός» του σχεδίου απέκτησε φίλους. Και φίλους με βαριά οπλοστάσια.Γιατί όμως θα χάσει;

Πρώτον, γιατί ο χρόνος παίζει προσωρινά υπέρ μας. Τα 24 Rafale πετάνε. Τα 83 F-16 αναβαθμίζονται σε Viper. Οι φρεγάτες Belharra μπαίνουν στον στόλο. Τα F-35 έρχονται. Το 12ετές πρόγραμμα των περίπου 25 δισ. ευρώ και η «Ασπίδα του Αχιλλέα» στήνουν ομπρέλα αεράμυνας με ισραηλινή τεχνολογία. 

Απέναντι, η Τουρκία πετάει ακόμα με γερασμένα F-16, το KAAN είναι υπόσχεση για την επόμενη δεκαετία και τα Eurofighter δεν θα είναι επιχειρησιακά αύριο το πρωί. Για τα επόμενα λίγα χρόνια υπάρχει ένα παράθυρο ποιοτικής υπεροχής στον αέρα και στη θάλασσα. Παράθυρο, όχι μόνιμη κατάσταση. Αυτό το ξέρει και η Άγκυρα. Γι' αυτό και ο πειρασμός».

                                                                                  (Κ. Στούπας-liberal.gr)

«Ολόκληρη η Ευρώπη μετακινείταιΙταλία, Γαλλία, Αυστρία, Ολλανδία, Φινλανδία, Σουηδία, Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχία, Σλοβακία, Ηνωμένο Βασίλειο.Δεν πρόκειται για μία ενιαία πολιτική κατάσταση ούτε για κόμματα της ίδιας ιδεολογικής κατηγορίας. 

Η Μελόνι δεν είναι η Λεπέν, ο Φίκο δεν είναι ο Φάρατζ, ο Μπάμπις δεν είναι η AfD.Υπάρχει όμως ένας κοινός παρονομαστής:οι κοινωνίες παντού αναζητούν λύσεις σαφώς δεξιότερα από εκεί όπου βρίσκονταν μέχρι πρόσφατα τα παραδοσιακά κόμματα, που ως πρόσφατα τις εκπροσωπούσαν και τις κυβερνούσαν...

Οι λόγοι δεν είναι δύσκολο να εντοπιστούν. Η παράνομη μετανάστευση, η ασφάλεια και η εγκληματικότητα. Το ενεργειακό κόστος λόγω "βεβιασμένης" πράσινης μετάβασης και η αίσθηση οικονομικής στασιμότητας. Η ευρύτερη αντίδραση στη woke πολιτισμική ατζέντα. Και, τέλος, η κόπωση από έναν πόλεμο στην Ουκρανία που παρατείνεται, χωρίς να φαίνεται εύκολη έξοδος.

Δεν σημαίνει ότι όλοι οι Ευρωπαίοι έγιναν «ακροδεξιοί».Σημαίνει ότι οι προτεραιότητες των κοινωνιών άλλαξαν. Και τα κόμματα που δεν το αντιλαμβάνονται, αφήνουν χώρο σε εκείνα που το κατάλαβαν.Δεν ανεβαίνουν απλώς οι "ακροδεξιοί". Μετακινούνται οι κοινωνίες και το πολιτικό κέντρο βάρος δεξιότερα. Ενίοτε και για να απορροφήσει την άνοδο των "ακροδεξιών"».

                                                                           (Θανάσης Κ.-lastpoint.gr)