Απόψεις...

 

« Το πρόβλημα δεν είναι αν η Ευρώπη χρειάζεται εργατικά χέρια και μετανάστευση. Το πρόβλημα είναι ότι δεν αντέχει την παράνομη μετανάστευση των "εργαλειοποιημένων".Και δεν μπορεί να αντιμετωπίζει την τεράστια πρόκληση της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΑΙ) που θα καταργήσει εκατομμύρια θέσεις εργασίας την επόμενη δεκαετία μέσα στην Ευρώπη - και την ίδια στιγμή φέρνει εκατομμύρια πρόσθετους παράνομους από την Ασία και την Αφρική! Την ώρα που δεν μπορεί να απορροφήσει του ευρωπαίους που θα μείνουν άνεργοι. 

Το πρόβλημα δεν είναι αν πρέπει ο ομοφυλόφιλοι να έχουν ανθρώπινα δικαιώματα. Ασφαλώς και πρέπει. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορεί να αλλάξει ο ορισμός της οικογένειας σε μιαν Ευρώπη που βυθίζεται σε δημογραφικό μαρασμό.Άλλο πράγμα να κατοχυρωθούν τα φορολογικά, ασφαλιστικά και κληρονομικά δικαιώματα των ομόφυλων "ζευγαριών" - κι εντελώς άλλο πράγμα να υποχρεωθούν όλοι οι υπόλοιποι να ονομάζονται "γονέας ένα" και γονέας δύο" για να μη "θίγονται" τα ομόφυλα ζευγάρια. 

Το πρόβλημα δεν είναι αν πρέπει να υπάρξει διείσδυση Ανανεώσιμων Πηγών (ΑΠΕ) στο ενεργειακό μίγμα την Ευρώπης. Ασφαλώς και πρέπει, όπου είναι εφικτό και αποδοτικό. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούν να υποκατασταθούν βίαια οι υδρογονάνθρακες χωρίς να εκτοξευθεί η τιμή της ενέργειας - όπως έχει ήδη συμβεί. Και μάλιστα όταν δεν έχει λυθεί ακόμα το θέμα των ενεργειακής αποθήκευσης (μπαταριών) σε μεγάλη κλίμακα.   

Η αλήστου μνήμης ΕΣΣΔ πίστευε ότι: 

Πρώτον, κατείχε την απόλυτα αλήθεια για το τι είναι "Πρόοδος" και προς τα πού θα κινηθεί "υποχρεωτικά" η Ιστορία.

Δεύτερον πίστευε ότι μπορούσε να επιβάλλει την "Πρόοδο" ως "αναπόφευκτο και σιδερένιο Νόμο της Ιστορίας" άνωθεν, με διοικητικές μεθόδους και ολοκληρωτική νοοτροπία. 

Τρίτον, το προσπάθησε επί 70 χρόνια μονοπωλώντας το σύνολο των πλουτοπαραγωγικών πόρων. 

Η σημερινή ευρωγραφειοκρατία πιστεύει κάτι παραπλήσιο: Ότι κατέχει απόλυτα ποιο είναι το "σωστό", ότι μπορεί να το επιβάλλει άνωθεν με διοικητικούς τρόπους, με αποφάσεις, με κανονισμούς με πρωτόκολλα και μηχανισμούς, με Επιτροπές κλπ.  Και τελικά για να το επιβάλλει έχει στη διάθεσή της μόνο το... 1% του Ευρωπαϊκού ΑΕΠ!Οι πιθανότητες να τα καταφέρει είναι μηδαμινές. Κι απλώς αντιδρά σπασμωδικά, θυμίζοντας τα τελευταία χρόνια πριν την κατάρρευση της σοβιετικής νομενκλατούρας».

                                                                             (Θανάσης Κ.- f/B)

«Οσοι γεννηθήκαμε μετά το 1950 στις δυτικές κοινωνίες, δεν γνωρίσαμε πολέμους, προσφυγιά, ανθρωπιστικές καταστροφές. Ζήσαμε μια ζωή στην οποία –πάντα σε γενικές γραμμές– η μια χρονιά ήταν καλύτερη από την άλλη σε όλα τα επίπεδα. Με το πέρασμα του χρόνου, οι απαιτήσεις για μια ακόμη καλύτερη ζωή γίνονταν πιο έντονες, αποκτώντας οραματική διάσταση. Η γυναίκα, διεκδικώντας την ισότητα, βγήκε από το σπίτι και ξανοίχτηκε με επιτυχία στους χώρους δουλειάς. Και όταν αλλάζουν οι συνθήκες, αλλάζουν και οι συνειδήσεις των ανθρώπων και οι νοοτροπίες που παράγουν. 

Η καλή ζωή, η οικονομική ανέλιξη, οι ανέσεις, τα ταξίδια, η μόρφωση, όλα αυτά αποτελούν τα κοινωνικά πρότυπα των πολιτών των δυτικών κοινωνιών. Οτιδήποτε μπαίνει εμπόδιο σε αυτόν τον τρόπο ζωής το παραμερίζουν. Και για την πλειονότητα αυτών των πολιτών τα πολλά παιδιά δημιουργούν δεσμεύσεις, προσθέτουν έγνοιες και ποικίλα βάρη. Μοιραία, η πολυμελής οικογένεια δεν αποτελεί προτεραιότητά τους. Η ισότητα στις σχέσεις των δύο φύλων, μαζί με την οικονομική ανεξαρτησία της γυναίκας, έφερε και την κοινωνική της απελευθέρωση. Πλέον οι σχέσεις διατηρούνται όσο αντέχει η καύσιμη ύλη τους. 

Παλαιότερα, θυμάμαι, μιλούσαμε για το κλαμπ των χωρισμένων. Σήμερα, χωρίς υπερβολή, μιλάμε για το κλαμπ των παντρεμένων. Είναι λογικό ένα παιδί από μια διαλυμένη ή προβληματική οικογένεια να κουβαλάει τραυματικά βιώματα, τα οποία θα το καταστήσουν ιδιαίτερα επιφυλακτικό στην απόφασή του να κάνει παιδιά. Οσες και όσοι έχουν την εικόνα της παραδοσιακής πολυμελούς οικογένειας καθισμένης γύρω από ένα τραπέζι, απλώς νοσταλγούν καταστάσεις οι οποίες πέρασαν ανεπιστρεπτί καθώς άλλαξαν οι κοινωνικές συνθήκες. Και η νοσταλγία ποτέ δεν αποτελούσε πρόταση.

Συνεπώς, καλά είναι τα επιδόματα και οι ενισχύσεις, αλλά το δημογραφικό πρόβλημα αφορά σε τελική ανάλυση τη φύση των δυτικών κοινωνιών».

                                                                                 (Σ.Μουμτζής- liberal.gr)