Απόψεις...

 

«Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ζοράν Μαμντάνι, όταν διαπίστωσε πως ούτε η Θεώνη Κουφονικολάκου της ΕΛΑΣ κατόρθωσε να συλλάβει τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου, εγκατέλειψε και αυτός τη δική του προσπάθεια. Σου λέει, εδώ ολόκληρη ΕΛΑΣ δεν το μπόρεσε, ποιος είμαι εγώ που θα το καταφέρω! Κάπως έτσι ο Ισραηλινός πρωθυπουργός έφθασε στην έδρα του ΟΗΕ και μίλησε στη Γενική Συνέλευση. Νομίζω ότι όσα είπε ικανοποίησαν τη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων, πλην των γνωστών «Λακεδαιμονίων». Αλλά αυτοί προτιμούν να ακούν τον Ταγίπ Ερντογάν να μιλάει για την κατάληψη της Ιερουσαλήμ. 

Ο Νετανιάχου είπε για την Τουρκία αυτά που δεν τολμάει να πει από το βήμα του ΟΗΕ ουδείς Ευρωπαίος ηγέτης, καθώς όλοι τη βλέπουν σαν ένα μεγάλο μαγαζί. Αδιαφορούν για τα ανθρώπινα δικαιώματα που καταπατούνται, για τους φυλακισμένους ηγέτες της αντιπολίτευσης, για την κατοχή της Κύπρου, τις συνεχείς απειλές κατά της Ελλάδας, για το πώς αντιμετωπίζουν οι τουρκικές κυβερνήσεις τους Κούρδους. 

Ολα αυτά τα ανέφερε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός. Προφανώς δεν τα είπε απευθυνόμενος στους αντιπροσώπους που εγκατέλειψαν την αίθουσα όταν μιλούσε. Ούτε στους Ευρωπαίους ηγέτες. Τα είπε απευθυνόμενος στους αρμούς της αμερικανικής εξουσίας, στις πολιτικές, διπλωματικές και στρατιωτικές ελίτ, που επηρεάζουν τα κέντρα λήψης των αποφάσεων».

                                                                              (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)

«Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι, σε μεγάλο μέρος των σχολείων, η προτεραιότητα είναι η ευζωία των παιδιών, όπως την αντιλαμβανόμαστε σήμερα: το να μην πιέζονται, το «να μην αγχώνονται» σύμφωνα με την καθησυχαστική προτροπή που κυριαρχεί στον δημόσιο διάλογο: «Μην αγχώνεστε!» «Χαλλλλαρρά!» 

Όμως, τα αγαθά κόποις κτώνται («των γαρ όντων αγαθών και καλών ουδέν άνευ πόνου και επιμελείας θεοί διδόασιν ανθρώποις»): το να μάθεις τη μητρική σου γλώσσα και το να κατανοείς τι λένε και γράφουν οι άλλοι (πράγμα απολύτως απαραίτητο στην κοινωνική ζωή) απαιτεί σκληρότερη προσπάθεια από αυτή που νομίζουμε· εξάλλου, κανείς δεν μαθαίνει Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία ή γλώσσα με διάλογο ή παίζοντας. Μόνο στην ηλικία του νηπιαγωγείου τα παιδιά παίζουν και συζητούν άνευ πλαισίου.

Στο ίδιο πρόβλημα εντάσσεται η περιβόητη «κριτική σκέψη», η οποία, ωστόσο, προϋποθέτει γνώση: ειδάλλως, τα παιδιά μαθαίνουν να εκφράζουν γνώμη για πράγματα τα οποία αγνοούν· γίνονται δηλαδή οι ιδανικοί χρήστες των social· οι κακοί πολίτες που εξισώνουν τη γνώμη του απληροφόρητου με τη γνώμη του ειδικού. Ως αποτέλεσμα, η αίθουσα του σημερινού σχολείου μοιάζει με λέσχη συζητήσεων, από την οποία, φυσικά, οι περισσότεροι μαθητές απέχουν: είτε αδιαφορούν, είτε δεν καταλαβαίνουν τίποτα, είτε απασχολούνται με κάτι άλλο. 

Η θεωρούμενη «δημοκρατική» ιδέα ότι ο δάσκαλος κάνει το μάθημα μαζί με τους μαθητές, αποκλείει μεγάλο ποσοστό μαθητών. Η συμπερίληψη είναι εφικτή μόνο όταν υπάρχει αυστηρό πρόγραμμα ύλης, μετάδοση γνώσης, αξιολόγηση της διδασκαλίας και της πρόσληψης γνώσεων, έλεγχος γνώσεων και ευκαιρίες catch up — το να μπορούν δηλαδή όσοι μένουν πίσω να καλύψουν τα κενά τους με ενισχυτικά μαθήματα, δωρεάν και υποχρεωτικά· όχι με ιδιωτικά φροντιστήρια και μαθήματα κατ’ οίκον, λες και βρισκόμαστε στον 18ο αιώνα των précepteurs.

Σε όσες ανεπτυγμένες χώρες καταγράφουν όλο και χειρότερες επιδόσεις έχει μηδενιστεί εδώ και κάμποσες δεκαετίες η απόσταση μεταξύ εκπαιδευτικού και μαθητή. Το αποτέλεσμα είναι η μη αναγνώριση του κύρους των ενηλίκων, η έλλειψη πειθαρχίας και η αύξηση των επεισοδίων βίας. 

Αυτή η εξέλιξη, μαζί με τους χαμηλούς μισθούς των εκπαιδευτικών (σ’ αυτό η Ελλάδα κατέχει ρεκόρ) και τη λαϊκιστική, δημοσιοϋπαλληλική δράση των συνδικάτων (ένα ακόμη ελληνικό ρεκόρ που μοιράζεται ex aequo με τη Γαλλία), προσελκύει στο επάγγελμα όλο και λιγότερους δασκάλους με ταλέντο, ευελιξία και ανθεκτικότητα, συμβάλλοντας περαιτέρω στην πτώση του γενικού επιπέδου στο σχολείο.

Ο στόχος έπειτα από 12 χρόνια σχολικής ζωής θα έπρεπε να είναι η απόκτηση γενικών γνώσεων και ορθολογικής σκέψης: σωστή ορθογραφία της μητρικής γλώσσας, σχετική επάρκεια μιας ξένης γλώσσας, βασικές πληροφορίες γεωγραφίας, ιστορίας —ιδιαίτερα ευρωπαϊκής— λογοτεχνίας, βιολογίας, πολιτικής αγωγής, φυσικοχημείας, αριθμητικής.

                                                               (Σ. Τριανταφύλλου-ATHensvoice)