Γιαννιώτικο Σαλόνι: Ούτε ένας θερινός κινηματογράφος...

 

Και ενώ το Πάρκο Πυρσινέλλα όπως όλα δείχνουν  πλησιάζει μετά πό συνεχέις παρατάσεις στην ολοκλήρωσή του υπάρχει μια απουσία που δύσκολα περνά απαρατήρητη. Δεν προβλέφθηκε ένας θερινός κινηματογράφος.

Σε μια πόλη που κάποτε διέθετε μέχρι και οκτώ θερινούς κινηματογράφους και σήμερα δεν έχει ούτε έναν αλλά κάνει προβολές στους πιο ακατάλληλους χώρους  θα περίμενε κανείς ότι μια τόσο μεγάλη ανάπλαση θα επιχειρούσε να καλύψει αυτό το πολιτιστικό κενό.  Κι αυτό γιατί ένας θερινός κινηματογράφος δεν είναι πολυτέλεια αλλά  χώρος συνάντησης. Είναι οι οικογένειες που βγαίνουν ένα καλοκαιρινό βράδυ, τα παιδιά που γνωρίζουν τον κινηματογράφο έξω από τις αίθουσες των εμπορικών κέντρων, οι παρέες που μοιράζονται μια ταινία κάτω από τα αστέρια.

Και δεν απαιτεί τεράστιες εγκαταστάσεις. Μια οθόνη, κατάλληλος εξοπλισμός, καθίσματα και λίγη φαντασία αρκούν για να αποκτήσει η πόλη έναν νέο πολιτιστικό πυρήνα. Ένας όμορφος θερινός κινηματογράφος  λοιπόν θα συνέδεε το παρόν με μια όμορφη παράδοση που χάθηκε. Αλλά  όταν μια πόλη αναπλάθει το μεγαλύτερο πάρκο της χωρίς να προβλέπει ούτε έναν χώρο για να ξαναγεννηθεί αυτός ο θεσμός, τότε δεν μιλάμε απλώς για μια παράλειψη. 

Μιλάμε για έναν τρόπο σκέψης που αντιμετωπίζει τον πολιτισμό ως δευτερεύουσα υπόθεση και η απουσία θερινού σινεμά είναι φράση άρνηση του ίδιου του πολιτισμού. Πόσω μάλλον όταν δίνει 11 στρέμματα για πάρκα σκύλων αλλά δεν βρίσκει χώρο για έναν μόνιμο θερινό κινηματογράφο. Εκτός κι αν οι θλιβερές προβολές στα παλιά Σφαγεία ανάμεσα στα αυτοκίνητα ή στα  Λιθαρίτσια με τους προβολείς να σε χτυπούν κατάματα και το μαγαζί από πάνω θεωρούνται επίτευγμα!

Γιαννιώτικο Σαλόνι : Προτεραιότητα στα ... σκυλιά

Σε μια χώρα που γερνάει με ταχείς ρυθμούς και αντιμετωπίζει ένα από τα σοβαρότερα δημογραφικά προβλήματα στην Ευρώπη, θα περίμενε κανείς οι δημόσιοι χώροι να σχεδιάζονται πρωτίστως με επίκεντρο τα παιδιά, τις οικογένειες και τη νεολαία. 

Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως ότι δεν χρειάζονται υποδομές για τα κατοικίδια. Σημαίνει όμως ότι οι προτεραιότητες οφείλουν να αντανακλούν και τις ανάγκες του μέλλοντος της κοινωνίας. Και οι κοινωνίες κρίνονται από το αν δημιουργούν πόλεις στις οποίες αξίζει να μεγαλώνουν παιδιά.  Αν κρίνουμε  μάλιστα από τις παιδικές χαρές στην πόλη μας αυτό αποτελεί ακόμη ένα μεγάλο ζητούμενο αφού οι περισσότερες είναι σε άθλια κατάσταση.

Έτσι το ερώτημα είναι: μήπως, σιγά σιγά, επενδύουμε περισσότερο στο κατοικίδιο παρά στο παιδί; Γιατί με τους ρυθμούς που εξελίσσονται τα πράγματα, τα σκυλιά έχουν ήδη αποκτήσει πάρκα, γενέθλια, camp, ξενοδοχεία, κομμωτήρια και άλλες …ειδικές υπηρεσίες.

Όταν όμως όπως διαβάζουμε στο πάρκο Πυρσιννέλλα (Γιαννιώτικο Σαλόνι) έχουν  δοθεί  11 ολόκληρα στρέμματα για πάρκα σκύλων (με τραμπάλες, τσουλήθρες, διαδρόμους σκύλων, εμπόδια και κάθε λογής κατασκευές)  ενώ για άθληση δόθηκαν μόνο 4 στρέμματα και για τα παιδιά μια μικρή μπετονένια παιδική χαρά τι πρέπει να υποθέσουμε;  

Το ερώτημα βεβαίως δεν είναι αν χρειάζονται χώροι για κατοικίδια. Χρειάζονται αν και δεν είναι σίγουρο ότι οι ιδιοκτήτες τους θα τα κατευθύνουν εκεί καθότι όταν τα σκυλιά βρίσκονται μεταξύ τους τα πράγματα δεν είναι και τόσο …ευχάριστα. Πολύ φοβόμαστε ότι και πάλι θα κυκλοφορούν και θα αφοδεύουν εντός  του πάρκου ενώ φυσικά οι έλεγχοι για ηλεκτρονική σήμανση θα είναι ανύπαρκτοι, όπως είναι και τώρα. Κι ας είμαστε μια πόλη με εκατοντάδες αδέσποτα και συνεχείς επιθέσεις σε ανυποψίαστους πολίτες.

Το Πάρκο Πυρσινέλλα θα μπορούσε να γίνει το πάρκο των παιδιών, της άθλησης, του πολιτισμού και της φύσης. Αντ' αυτού, το σχέδιο δίνει 11 ολόκληρα στρέμματα σε πάρκα σκύλων με τραμπάλες, τσουλήθρες, διαδρόμους σκύλων, εμπόδια και κάθε λογής κατασκευές και μόλις 4  στρέμματα στην άθληση. Α! και μια μικρή τσιμεντένια παιδική χαρά για τα παιδιά. 

Το ερώτημα λοιπόν είναι ποιος σχεδίασε  αυτές τις προτεραιότητες για το μεγαλύτερο πάρκο της πόλης. Αυτή θα έπρεπε να είναι η ιεράρχηση των αναγκών σε ένα μητροπολιτικό πάρκο;

 Οι προτεραιότητες μιλούν από μόνες τους και εξοργίζουν…

Δυσ- τοπικά... φαινόμενα

 

 

Είναι καλοκαίρι και στην Παμβώτιδα  τα καραβάκια πηγαινοέρχονται ασταμάτητα προς το Νησί. Κι όμως, αντί η διαδρομή των λίγων λεπτών να θυμίζει μια μικρή εκδρομή πάνω στη λίμνη, επιλέγονται κλειστά σκάφη που σε κάνουν να νιώθεις σαν να επιβιβάστηκες σε παλιό ΚΤΕΛ. Κλείνουν τη θέα, στερούν τον αέρα, την αίσθηση του νερού, το φως. Κι έτσι, η διαδρομή μετατρέπεται απλώς σε μια μεταφορά από το σημείο Α στο σημείο Β.

Σε μια πόλη όμως που διαφημίζει τη λίμνη ως το μεγαλύτερο συγκριτικό της πλεονέκτημα, είναι πραγματικά απορίας άξιο γιατί δεν προτιμώνται για το καλοκαίρι μόνο ανοιχτά καραβάκια. Οι επισκέπτες δεν θέλουν να ταξιδέψουν μέσα σ΄ έναν πλωτό... θάλαμο. Θέλουν να νιώσουν τον αέρα της λίμνης, να φωτογραφίσουν το κάστρο, να απολαύσουν τη διαδρομή. Η μετάβαση στο Νησί θα έπρεπε να είναι μέρος της εμπειρίας, όχι μια διαδρομή που θυμίζει πλωτό ΚΤΕλ με σωσίβια

Σε ποια άλλη πόλη με λίμνη θεωρείται πολυτέλεια να βλέπει ο επιβάτης... τη λίμνη; Εδώ η θέα αντιμετωπίζεται σχεδόν σαν περιττή λεπτομέρεια. Προφανώς υπάρχει η αγωνία μήπως ο επιβάτης δει υπερβολικά πολλή λίμνη και... κακομάθει. Γι' αυτό και τον βάζουμε μέσα σε ένα κλειστό καραβάκι, ώστε να μη χαλάσει η παράδοση του «μην απολαμβάνεις αυτό που ήρθες να απολαύσεις».

Η λίμνη είναι το μεγαλύτερο αξιοθέατο της πόλης. Πάψτε λοιπόν να την αντιμετωπίζετε σαν κάτι που πρέπει να...το κρύβουμε από τον επιβάτη.

 

Πάρκο Πυρσινέλλα, εν μέσω ανάπλασης. πεύκα, έλατα και δεκάδες άλλα δέντρα τα μισά από τα οποία έχουν κυριολεκτικά πνιγεί από τον κισσό που έχει σκαρφαλώσει στους κορμούς. Βέβαια, υπηρεσίες υπάρχουν. Υπηρεσία Πρασίνου, Δασαρχείο, επιβλέποντες, εργολάβοι, μελέτες, επιτροπές.Από φορείς, άλλο τίποτα. Για να διώξουν όμως τον κισσό από τα δέντρα που τα πνίγει  μάλλον... δεν περισσεύει κανείς. Ο κισσός στα Γιάννενα φαίνεται πως έχει ανακηρυχθεί... προστατευόμενο είδος. Ανεβαίνει ανενόχλητος στα πεύκα και στα έλατα, τα σφίγγει χρόνο με τον χρόνο και κανείς δεν ενοχλείται. Ίσως περιμένουν να ολοκληρώσει το έργο του μόνος του και μετά να εντάξουν τα ξερά δέντρα σε κάποια νέα μελέτη «αναγέννησης του αστικού πρασίνου». Ξοδεύονται εκατομμύρια για νέα έργα, αλλά δεν γίνεται ούτε η στοιχειώδης φροντίδα των δέντρων που υπάρχουν ήδη. Αυτό θα πει πρόοδος…

Ατελείωτα  τα δέντρα που πνίγει ο κισσός

                                                        Πολύ λιγότερα τα καθαρά

Ποδηλατόδρομοι ... στα χαμένα

 

Ένας ποδηλατόδρομος δεν κρίνεται μόνο από το μήκος του, αλλά από το αν σε πηγαίνει με ασφάλεια από το σημείο Α στο σημείο Β. Τα ασύνδετα τμήματα δεν αποτελούν δίκτυο. Είναι απλώς μερικές επικίνδυνες λωρίδες βαμμένες στην άσφαλτο. Έτσι και ένας ποδηλατόδρομος δεν είναι διακόσμηση. Είναι υποδομή. Και οι υποδομές πρέπει να συνδέονται. Διαφορετικά, δεν δημιουργείς δίκτυο μετακίνησης· δημιουργείς μόνο φωτογραφικά πλάνα για τα εγκαίνια.

Την ώρα που κατασκευάζονται πανάκριβοι ποδηλατόδρομοι σε όλο το μήκος των παραλιών της Ηπείρου (!)  όπου, αντικειμενικά, η καθημερινή χρήση θα είναι εντελώς περιορισμένη,  στα Ιωάννινα δεν έχει δημιουργηθεί ακόμη ούτε ένα ενιαίο δίκτυο μέσα στο λεκανοπέδιο. Οι υπάρχοντες ποδηλατόδρομοι καταλήγουν... στο κενό. Για να πας από τον έναν στον άλλον, πρέπει να κινηθείς ανάμεσα στα αυτοκίνητα και σε στενούς δρόμους, μέχρι να συναντήσεις το επόμενο τμήμα.

Επενδύουμε εκατομμύρια για ποδηλατόδρομους αναψυχής στις ακτές, αλλά αδυνατούμε να ενώσουμε μεταξύ τους λίγα χιλιόμετρα ποδηλατοδρόμων σε μια πόλη όπου ο ποδηλάτης τους χρειάζεται κάθε μέρα για να πάει στη δουλειά, στο πανεπιστήμιο ή στις υπηρεσίες.

Και ενώ, ας πούμε, κατασκευάστηκε ποδηλατόδρομος αρκετών χιλιομέτρων  στη λεωφόρο Νιάρχου και ενώ το Πανηπειρωτικό Στάδιο διαθέτει επίσης τον δικό του ποδηλατόδρομο μεταξύ τους δεν συναντιούνται. Για να πάει κάποιος από τον ένα στον άλλον πρέπει να βγει σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας. Ούτε από το Πάρκο Πυρσινέλλα (Γιαννιώτικο Σαλόνι) μπορεί να πάει κανείς στο Πανηπειρωτικό. Εκεί  δεν υπάρχει ούτε πεζοδρόμιο σε συνεχή ροή. Για να μην πούμε βέβαια ότι εντός της πόλης δεν υπάρχει ούτε μέτρο ποδηλατόδρομου. Ο νέος μεγάλος δακτύλιος της πόλης, ένας σύγχρονος οδικός άξονας έξι λωρίδων κυκλοφορίας  δεν διαθέτει ποδηλατόδρομο. Και φυσικά δεν συνδέεται κανένας από τους προαναφερθέντες με τον παραλίμνιο ποδηλατόδρομο.  

Βεβαίως δεν υπάρχει και καμία κουλτούρα ποδηλάτου στην πόλη και αυτό φαίνεται από το ότι πάνω στους ποδηλατόδρομους βαδίζουν συνήθως οι πεζοί. Δεν είμαστε ούτε Τρίκαλα ούτε Καρδίτσα. Όμως το ποδήλατο κερδίζει όλο και περισσότερους οπαδούς στη χώρα.   Έχει μηδενικούς ρύπους, μειώνει τα αυτοκίνητα στους δρόμους,  δεν πιάνει χώρο, χωράει παντού, σε γλιτώνει από το να ψάχνεις για ώρα θέση πάρκινγκ, δεν  χρειάζεται χρήματα για βενζίνη, για εισιτήριο ή για τέλη κυκλοφορίας πέρα από το ότι γυμνάζει την καρδιά και δυναμώνει τα πόδια διώχνοντας και το άγχος της ημέρας.

Όταν όμως οι ποδηλατόδρομοι δεν συνδέονται μεταξύ τους ο ποδηλάτης αναγκάζεται να εγκαταλείπει τον ποδηλατόδρομο, να κινείται ανάμεσα στα αυτοκίνητα και στενούς δρόμους μέχρι να βρει ένα ακόμη αποσπασματικό κομμάτι. Δεν μπορεί λοιπόν να δίνονται τεράστιοι προϋπολογισμοί για τα αυτοκίνητα τα οποία γίνονται όλο και περισσότερα ενώ το ποδήλατο οι τοπικές ηγεσίες να κάνουν ότι δεν το βλέπουν και  να  μην κάνουν ούτε μία νύξη για  το απαραίτητο  της χρήσης του.

  

                        Μεγάλος Δακτύλιος: Χωματερή ναι, ποδηλατόδρομος όχι

Στροφή Κυρα Φροσύνης: Πεζόδρομος και ποδηλατόδρομος πενήντα εκατοστών... αρκεί να παρκάρουν ακόμη και εκεί αυτοκίνητα... 

 

Οταν η αδιαφορία συναντά την παρακμή...

 

Είναι πραγματικά απογοητευτικό να βλέπει κανείς έναν από τους ομορφότερους περιπάτους των Ιωαννίνων, τον παραλίμνιο πεζόδρομο προς Ανατολή/Κατσικά να αντιμετωπίζει τέτοια υποβάθμιση.

Πρώτα απ΄ όλα επιτρέπει την ελεύθερη είσοδο σε αγελάδες και ζώα που συχνά οι περιπατητές και ποδηλάτες τις βρίσκουν πάνω στον ποδηλατόδρομο ενώ αναγκάζονται να κάνουν τα δικά τους συνεχή σλάλομ για να αποφύγουν τις κοπριές αλλά και τα ίδια τα ζώα που εντελώς ανεπίβλεπτα βγαίνουν στον δρόμο αφού κάποιοι (Δήμος, Περιφέρεια)  φρόντισαν να ρίξουν όλες τις μπαριέρες αλλά και να επιτρέπουν στον αγελαδοτρόφο να αφήνει τα ζώα ανεξέλεγκτα παρότι διαθέτουν ενώτια ταυτοποίηση. Για ποιον άραγε λόγο το έκαναν; Κάποια οικόπεδα έχουν νέα περίφραξη και κλείνουν την πρόσβαση στον πεζόδρομο ενώ άλλα είναι ακαθάριστα και με ριγμένη την περίφραξη. Ποιος θα ασχοληθεί; Ο Δήμος ή η Περιφέρεια;

Ένας πεζόδρομος που οφείλει να είναι απόλυτα προστατευμένος για πεζούς και  αθλητές έχει καταντήσει ξέφραγο αμπέλι. Η απουσία φωτισμού τις βραδινές ώρες μετατρέπει τον χώρο σε πεδίο για … περίεργες  νυχτερινές δραστηριότητες μέχρι πρωίας   αφού -όπως  μας ενημέρωσαν κάτοικοι της περιοχής  αλλά και πρωινοί περιπατητές- λαμβάνουν χώρα πάρτυ με αλκοόλ και μουσικές ενώ ο Δήμος  στέλνει το πρωί ειδικό όχημα για να μαζέψει τις σακούλες  με τα άδεια μπουκάλια και τα υπόλοιπα σκουπίδια κάποια από τα οποία υπάρχουν ακόμη εκεί πεταμένα δεξιά και αριστερά (από πλαστικά ποτήρια για ποτό, χαρτομάντηλα μέχρι και ...σερβιέτες) ενώ τοπικά βανάκια τους προμηθεύουν με ψυγεία και παγάκια που τα μαζεύουν το επόμενο πρωί. Πού αλλού θα βρεις τέτοιο "all-inclusive" πακέτο;

Ο ίδιος Δήμος βέβαια φροντίζει ώστε όλα τα κλαδιά και οι κορμοί των δέντρων που καθαρίζονται μια στο τόσο να πετιούνται ακριβώς δίπλα στον πεζόδρομο ή στις όχθες της λίμνης. Πού να στέλνουν τώρα φορτηγό και να κουράζουν τους  υπαλλήλους που όσοι τους έχουν δει πώς εργάζονται θα το θυμούνται για καιρό. Eδώ εφαρμόζεται η μέθοδος «Κόβω και πετάω, κόβω και πετάω». Έτσι το δέντρο καθαρίζει, το πεζοδρόμιο γεμίζει, η λίμνη “διακοσμείται” και η καύσιμη ύλη παραμένει στη θέση της, μήπως και τη χρειαστεί κάποια φωτιά. Η απομάκρυνσή τους, μάλλον μετατίθεται... για κάποια άλλη δημοτική θητεία. Μια προσέγγιση που δύσκολα θα βρείτε σε ευρωπαϊκούς οδηγούς διαχείρισης πρασίνου.Και φαντστείτε όταν αυτή είναι ητακτική του Δήμου να θε΄λει και το ολοκληρο το Βελισ΄σάιρο νατο κανει πάρκο.

Πρέπει να είναι μοναδικό  φαινόμενο παγκοσμίως να πετάς καύσιμη ύλη και μάλιστα κατακαλόκαιρο δίπλα στον πεζόδρομο και σε όλο το μήκος του απειλώντας τους πολίτες να καθαρίσουν τα οικόπεδά τους! Και μόνο γι΄αυτό αξίζουν θερμά… συλληπητήρια στον Δήμαρχο που έχει και την ευθύνη αφού μπορεί να διεκδικήσει ακόμη μια θέση στο βιβλίο ρεκόρ Γκίνες.

Όταν περιπατητές και δρομείς γίνονται μάρτυρες μιας καθημερινής εικόνας παρακμής, η οποία αδικεί την πόλη και την προσπάθεια όσων θέλουν να απολαύσουν το φυσικό κάλλος της Παμβώτιδας με τη  μετατροπή ενός χώρου αναψυχής και άθλησης σε τόπο ρύπανσης, ηχορύπανσης και κατάχρησης αλκοόλ δείχνει όχι  μόνο έλλειψη σεβασμού προς το φυσικό περιβάλλον της λίμνης αλλά και στους συνδημότες. Ακόμη, ο νέος πεζόδρομος- ποδηλατόδρομος που έρχεται από τον Κατσικά προς τη λίμνη χρησιμοποιείται κυρίως από αυτοκίνητα τα οποία ενίοτε μπαίνουν και μέσα στον πεζόδρομο. Ποιος θα τα εμποδίσει; Οι ανύπαρκτες μπάρες; 

Και αφού ο Δήμος φροντίζει να αφήσει βάτα, αγριόχορτα και καλάμια να θεριεύουν ανεξέλεγκτα  ο πεζόδρομος έχει μετατραπεί πια σε ένα φυσικό οχυρό. Η Παμβώτιδα, αντί να αποτελεί το στολίδι της διαδρομής, κρύβεται επιμελώς πίσω από το τείχος της εγκατάλειψης. Άλλο ένα αριστούργημα της τοπικής αυτοδιοίκησης: ένας παραλίμνιος πεζόδρομος... χωρίς θέα στη λίμνη! Μια ακόμη μοναδική παγκόσμια πατέντα. Και με τον φωτισμό  ανύπαρκτο, το αυτοσχέδιο πάρκινγκ-σκουπιδότοπος προσφέρεται για ζευγάρια που θέλουν να ζήσουν έντονες στιγμές κοντά στην Παμβώτιδα. Τι πιο ωραίο άλλωστε για τα παιδάκια που πάνε πρωί-πρωί βόλτα με τα ποδήλατα ή τους γονείς τους, από το να κάνουν... σεξουαλική αγωγή με τα πεταμένα προφυλακτικά που μένουν εκεί σε κοινή θέα;

Τελικά η απόσταση από τη στάνη στον πολιτισμό είναι πολύ μεγάλη.

Και για του λόγου το αληθές:

Κλαδιά κομμένα και πεταμένα σε όλο το μήκος του πεζόδρομου

Απομάκρυσνη των πειστηρίων των πάρτυ το πρωί από αυτοκίνητο του Δήμου με σκουπίδια να παραμένουν πεταμένα δεξιά και αριστερά...

                                                             Μπαριέρες εξαφανισμένες

                                          Αυτοκίνητα κινούνται πάνω στον πεζόδρομο

                                                       Αγελάδες επίσης

Πεζοί κάνουν σλάλομ για να αποφύγουν τις... "βόμβες"

Κάποιοι ιδιώτες περιέφραξαν και κράτησαν τις μπαριέρες στη θέση τους 

Άλλοι έχουν τα οικόπεδά τους ακαθάριστα  Αύγουστο μήνα... και τι έγινε;  

Πανηγύρια ... της φασαρίας

 

Στην ανάρτησή μας για τα “πανηγύρια”   

(http://ioannina2013.blogspot.com/2026/07/blog-post_432.html) 

πήραμε μεταξύ άλλων και δύο μηνύματα που αξίζει να διαβαστούν ξανά καθώς δείχνουν και την άλλη πραγματικότητα, εκείνη που δεν θέλουν να βλέπουν οι πάσης φύσεως “διοργανωτές” αλλά και οι φορείς που δίνουν “άδειες” ενώ ο Νόμος είναι ξεκάθαρος. 

Το λογικό για μας θα ήταν μόνο στον εορτασμό του πολιούχου μιας περιοχής να δίνεται άδεια με συγκεκριμένη ώρα λήξης που δεν θα μπορεί να ξεπερνάει την τρίτη πρωινή και με την ένταση των ντεσιμπέλ (κι αυτό είναι βασικό) να μην ξεπερνάει αυτό που θεωρείται ηχορύπανση. Επίσης, η ώρα έναρξης δεν χρειάζεται να είναι τα μεσάνυχτα λες μιλάμε για μπουζουκομάγαζα και όχι για ένα λαϊκό γλέντι. Για οποιαδήποτε άλλη εκδήλωση μόνο σε χώρους που προβλέπονται  για τέτοιου τύπου εκδηλώσεις. Kaι πώς γίνεται ενώ το αλκόολ ρέει άφθονο σχεδόν ποτέ δεν βλέπει κανείς ελέγχους αλκοτέστ αλλά αφήνονται όλοι να καβαλάνε τα αυτοκίνητα και... όποιος είναι τυχερός. 

Παραθέτουμε τις απόψεις:  

«Είμαστε απλά τραγικοί! Στα Σεισμόπληκτα δε έχουμε ξεφύγει τελείως!Η αυλή του σχολείου απέχει πέντε μέτρα από τα σπίτια, ως εκ τούτου καταλαβαίνετε τι ακριβώς γίνεται!Αναγκάζονται οι ένοικοι των σπιτιών να ξενοκοιμούντε μακριά από τα σπίτια τους σε συγγενείς ή σε ξενοδοχεία ή μακριά στα χωριά τους για να μπορέσουν να ξεκουραστούν για να πάνε στις δουλειές τους! 

Μπορείτε να φανταστείτε έναν γιατρό που πρέπει να δουλέψει στις επτά το πρωί όταν το γλέντι σταματά στις έξι; (Στη γειτονιά αυτοί υπάρχουν τέσσερις τουλάχιστον γιατροί που πρέπει να έχουν καθαρό μυαλό )! Μπορείτε να φανταστείτε μια μωρομάνα προσπαθεί να κοιμήσει το μωρό της; Μπορείτε να φανταστείτε τους άρρωστους στο κρεβάτι του πόνου να ψάχνουν απελπισμένα λίγη ησυχία στον πόνο τους; 

Δεν σέβονται τίποτα στο βωμό του χρήματος δυστυχώς! Αυτοί που αδειοδοτουν για την συγκεκριμένη περιοχή θα δίνανε άδεια με την ίδια ευκολία στην αυλή της Ακαδημίας ή στο τέταρτο λύκειο ή στο έβδομο λύκειο; Δεν νομίζω! Είμαστε δηλαδή πολίτες βήτα κατηγορίας και τρώμε όλων αυτών τον όχλο κάθε τρεις και λίγο; 

Για τις εκδηλώσεις αυτές υπάρχουν χώροι κατάλληλοι χωρίς να ενοχλείται κανείς αλλά πρέπει να πληρώσεις και εδώ οι φορείς θέλουν την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο! Λυπάμαι πολύ που κάποιοι άνθρωποι που δραστηριοποιούνται σε διάφορους συλλόγους δεν σέβονται τίποτα και κανέναν!Να ξέρουν όμως ότι τα τριάκοντα αργύρια σταύρωσαν το Χριστό!!! »

Βικτωρία Βλάχου-Δόση

«Αυτό που γίνεται τα τελευταία χρόνια δεν παλεύεται. Κι εμείς με τα πανηγύρια μεγαλώσαμε και τα γλέντια του χωριού αλλά αυτή η μουσική στη διαπασών κάθε τρεις και λίγο μέχρι να ξημερώσει, έχει καταντήσει κουραστικό. Και την άλλη μέρα πολλοί όντως δουλεύουμε κανονικά. Αν πεις μια κουβέντα, σε βγάζουν εχθρό της παράδοσης. Δηλαδή επειδή κάποιος κρατάει κλαρίνο, πρέπει να ξεχάσουμε ότι υπάρχουν νόμοι και άνθρωποι που θέλουν να κοιμηθούν;»

Eleni Stamatiou