Πριν από λίγο καιρό είχαμε την «ανάπλασηβ» στα Λακκώματα. Αποτέλεσμα; Τα δέντρα κόπηκαν, το πράσινο εξαφανίστηκε και στη θέση του υψώθηκαν γκρίζοι όγκοι από μπετόν. Και φυσικά, το «κερασάκι στην τούρτα»: οι τοίχοι έγιναν αμέσως ο καμβάς για κάθε λογής μουντζούρες και οπαδικά συνθήματα. Από πνεύμονας γειτονιάς, ο χώρος μετατράπηκε σε ένα άχαρο, παρατημένο τσιμεντένιο τοπίο. Όπως και στην Κεντρική Πλατεία δηλαδή.
Η κλασική συνταγή
«αναβάθμισης» αστικού τοπίου λειτούργησε και εδώ: παίρνεις πράσινο, δίνεις τσιμέντο
και αφήνεις το …«φινίρισμα» στους τοπικούς «καλλιτέχνες» της μουντζούρας.
Τι να τα κάνεις άλλωστε τα δέντρα και το οξυγόνο; Το μπετόν είναι πιο
ανθεκτικό στη ζέστη του Ιουλίου και του Αυγούστου! Από το Πάρκο κρατάς μόνο το όνομα. Και επιτέλους
έχεις και μια πινακοθήκη δρόμου! Τι Tate Modern και Λούβρο... εδώ έχουμε την
"Γκαλερί Λακκώματα"! Και πάλι καλά δηλαδή που έριξαν τόσο τσιμέντο ώστε να έχουν τα "παιδιά" περισσότερο καμβά
να εκφραστούν. Κατά τα άλλα, έργο
ευρωπαϊκών προδιαγραφών: Ξεκινάει ως πάρκο, καταλήγει ως πίστα για skate και
καμβάς για συνθήματα.
Αλλά είναι καιρό πια γνωστό τοις πάσι πως όταν αφήνεις άδειες,
γκρι επιφάνειες από μπετόν αυτές λειτουργούν σαν «μαγνήτης» για γρήγορες
μουντζούρες και οπαδικά συνθήματα. Αντίθετα, η οργανωμένη παρέμβαση αλλάζει
εντελώς τους όρους του παιχνιδιού. Ένα ολοκληρωμένο και εντυπωσιακό mural (τοιχογραφία) σπάνια μουντζουρώνεται σε σχέση με έναν άδειο τοίχο.
Θα μπορούσαν λοιπόν οι ιθύνοντες να ζητήσουν από ντόπιους ή
καταξιωμένους street artists (όπως έχουν κάνει με επιτυχία τα Τρίκαλα) να
δημιουργήσουν έργα εμπνευσμένα από την ιστορία των Ιωαννίνων, τη φύση ή την
τοπική παράδοση, δίνοντας χρώμα και χαρακτήρα στο σημείο. Αν μάλιστα οι
καλλιτέχνες ήταν και ντόπιοι ο χώρος θα αποκτούσε «ιδιοκτήτες» την ίδια τη
γειτονιά για να τον προστατεύει.
Και εκεί που υπάρχουν τα φωτιστικά -σε εμφανή, ψηλά σημεία- αν υπήρχαν κάμερες για την προστασία της δημόσιας περιουσίας, θα λειτουργούσαν ανασταλτικά και για τους βανδαλισμούς. Αλλά και η φύτευση αναρριχώμενων φυτών (π.χ. κισσός) στη βάση των τοίχων θα κάλυπτε το μπετόν, εξαφανίζοντας τις επιφάνειες των μουντζουρο-graffiti.
Ακόμη, υπάρχουν ειδικά βερνίκια που εφαρμόζονται πάνω από το μπετόν (ή πάνω από
το mural), ώστε αν κάποιος πάει να μουντζουρώσει, αυτό να καθαρίζεται με ένα πιεστικό νερού σε δύο λεπτά! Αλλά και ο δυνατός φωτισμός το βράδυ εξαφανίζει τα
«τυφλά» σημεία όπου δρουν ανενόχλητοι οι βάνδαλοι. Αλλά, ως φαίνεται, αυτά
είναι άγνωστες λέξεις για τη Δημοτική μας Αρχή.
Η εικόνα όμως τώρα μιλάει
από μόνη της και είναι πραγματικά θλιβερή. Εκεί που υπήρχε ένας καταπράσινος πνεύμονας έγινε σεληνιακό πεδίο. Από
πάρκο για να κάθεσαι, έγινε
πίστα για να ψήνεσαι. Είναι άλλωστε η νέα μόδα στην αρχιτεκτονική τοπίου της πόλης μας: Αποψίλωση
& Τσιμεντοποίηση. Τώρα και με τη σφραγίδα "Βιοκλιματικής"
Αναβάθμισης! Έτσι βάλαμε τέλος και με τα πεσμένα φύλλα το φθινόπωρο! Ξεριζώσαμε
τα δέντρα, λύσαμε το πρόβλημα. Πρακτικότητα πάνω απ' όλα! Επιτέλους, τα
Γιάννενα απέκτησαν τη δική τους μικρή Σαχάρα στην καρδιά της πόλης...
Διαβάστε όμως τι έγραψε η "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" πριν λίγο καιρό αναφερόμενη στα Τρίκαλα: «Σαν αστικός καμβάς είναι τα Τρίκαλα. Με το που αρχίζεις να περπατάς στα στενά τους, η τέχνη του δρόμου αποκαλύπτεται σε κάθε γωνία – όχι διακριτικά, αλλά με τρόπο που απαιτεί την προσοχή σου. Πολυκατοικίες στολισμένες με εντυπωσιακές τοιχογραφίες, γκρίζοι τοίχοι που μεταμορφώνονται σε αφηγηματικά έργα, ακόμα και τα πιο αδιάφορα σημεία γεμίζουν χρώμα.
Στο παιχνίδι
έχουν μπει και τα καφέ της πόλης· τους τοίχους τους κοσμούν έργα ταλαντούχων
Ελλήνων street art καλλιτεχνών. Κι έπειτα είναι τα ΚΑΦΑΟ, οι γκρίζοι θάλαμοι
των τηλεπικοινωνιών που εδώ έχουν περάσει από τα χέρια δημιουργών με
ανεξάντλητη φαντασία. Σχέδια παιχνιδιάρικα, σύγχρονα, συχνά με χιούμορ, δίνουν
στην πόλη έναν χαρακτήρα που δεν συναντάς εύκολα αλλού».
Αυτό θα μπορούσε να γίνει και εδώ, αλλά πού… Είναι μακρύς ο δρόμος για τον καθημερινό πολιτισμό...
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου