«Η εισβολή 60.000 περίπου Μαροκινών από ξηρά και θάλασσα μέσα σε 24 μόνο ώρες στη Θέουτα, ισπανικό θύλακα στο Μαρόκο, αποδεικνύει πως το μεταναστευτικό – όταν δεν υπάρχουν τα γενικά προσκλητήρια τύπου ΣΥΡΙΖΑ και λοιπών «αλληλέγγυων» - είναι καθαρά γεωπολιτικό ζήτημα, που όταν δεν αντιμετωπίζεται στη ρίζα του εξελίσσεται σε εφιάλτη. Αυτή τη φορά το πρόβλημα εντοπίζεται στις προβληματικές σχέσεις Ισπανίας και Μαρόκου.
Χρόνια τώρα η Ευρώπη έχει εγκαταλείψει διπλωματικά και στρατιωτικά την Αφρική στη μοίρα της και στο μαχαίρι των τζιχαντιστών. Μεγάλες χώρες – αλλά και οι κυανόκρανοι του ΟΗΕ – απέσυραν τους στρατιώτες τους από τις πρώην αποικίες τους, την ώρα που έπρεπε να τις ενισχύσουν για να αντιμετωπίσουν τους τρομοκράτες που κυκλοφορούν από χώρα σε χώρα σε μια πρακτικά χωρίς σύνορα ήπειρο.
Τα πραξικοπήματα (πέντε από το 2020 ως το 2023) διαδέχονται το ένα το άλλο, οι Δυτικοί έχουν κριθεί ανεπιθύμητοι, οι τζιχαντιστές μπαινοβγαίνουν σε όποια χώρα θέλουν, σφάζουν, βιάζουν, εξανδραποδίζουν, η κλιματική κατάρρευση προκαλεί πότε ξηρασία και πότε πλημμύρες, κανένας δεν μπορεί να καλλιεργήσει ούτε ένα χωραφάκι για να ζήσει την οικογένειά του.
Πληθυσμοί ολόκληροι τρέχουν σαν τρελοί από τη μια χώρα στην άλλη, καθαρό νερό δεν υπάρχει, παντού λοιμοί και λιμοί, νοσοκομεία και κρίσιμες υποδομές ανατινάζονται, αδύναμα κυβερνητικά στρατεύματα παλεύουν με τους αντάρτες, οι εμφύλιοι πολλαπλασιάζονται, οι χώρες που προς το παρόν παραμένουν όρθιες συγκρούονται μεταξύ τους (βλέπε Αλγερία και Μαρόκο), άλλες φιλοξενούν εκατομμύρια προσφύγων χωρίς τις αναγκαίες οικονομικές δυνατότητες και υποδομές με αποτέλεσμα να μεταναστεύουν οι πολίτες τους (βλέπε Αίγυπτος), το Σαχέλ (αυτό που κατά τον Τσίπρα ήταν… μακριά), έφτασε στον Ατλαντικό, τα κράτη του Κόλπου της Γουινέας, φιλοξενούν περίπου 220.000 πρόσφυγες, στη Λιβερία, ο αριθμός των προσφύγων από την Μπουρκίνα Φάσο έχει σχεδόν τετραπλασιαστεί από το 2025, ένοπλες ομάδες επιχειρούν στο Μπενίν, την Ακτή Ελεφαντοστού, την Γκάνα και το Τόγκο, η διακίνηση και η κατανάλωση ναρκωτικών αυξάνονται ραγδαία στις παράκτιες αφρικανικές χώρες.
Τα εγκληματικά δίκτυα των διακινητών «δουλεύουν» νυχθημερόν, αλλά δεν είναι οι διακινητές αυτοί που προκάλεσαν το χάος που μόλις συνοπτικά περιέγραψα. Οι διακινητές – όπως και οι ΜΚΟ που κυκλοφορούν με σημαίες ευρωπαϊκών χωρών και μεταφέρουν κόσμο - εκμεταλλεύονται το χάος για να βγάλουν λεφτά.
Στις αρχές του χρόνου, μάθαμε πως η ΕΕ είχε την φαεινή ιδέα να προσπαθήσει να κλείσει συμφωνίες με χώρες όπως η Τυνησία, η Αίγυπτος, η Μαυριτανία και το Μαρόκο! Λογικό! Πού να σκεφθούν τι θα τραβήξουν οι χώρες του Νότου αν στείλουν κι’ άλλους στην Αίγυπτο, πού να φανταστούν τι θα γίνει στο Μαρόκο (ενώ αυτά που γίνονται τώρα είχαν επαναληφθεί και το 2021), πού να θυμηθούν σε τι φιάσκο κατέληξαν οι προσπάθειες της Βρετανίας, που τους κορόιδεψε ακόμη και η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, η οποία δεν παίρνει ούτε τους δικούς της!
Τι να περιμένει κανείς όταν, τον Δεκέμβριο του 2025, η ΕΕ πανηγύριζε για το… επίτευγμα της κοινής ευρωπαϊκής επιχείρησης επιστροφής 30 Πακιστανών και 10 Μπαγκλαντεσιανών στις χώρες καταγωγής τους; Όταν στο Σουδάν ο πόλεμος μαίνεται από τον Απρίλιο του 2023 και 700.000 άνθρωποι έχουν καταφύγει στη Λιβύη και ένα εκατομμύριο στην Αίγυπτο, αναμενόμενο δεν είναι να φεύγουν οι βάρκες από τις χώρες αυτές; Εδώ απέτυχε (τον Απρίλιο του 2025) το περίφημο βρετανικό κυβερνητικό πρόγραμμα ύψους 4,3 εκατομμυρίων λιρών, που είχε στόχο να επαναπατρίσει εκατοντάδες Αλβανούς καταδικασμένους εγκληματίες ώστε να εκτίσουν την ποινή τους στη χώρα τους.
Κατάφεραν να μεταφέρουν μόλις οκτώ (από τους 1.200 που ήταν στη λίστα) κρατουμένους και για κάθε έναν από αυτούς η Βρετανία ξόδεψε 537.500 λίρες, ποσό που περιλάμβανε τη βελτίωση των φυλακών στην Αλβανία, την αγορά οχημάτων για τη μεταφορά των κρατουμένων και τα λειτουργικά έξοδα του προγράμματος. Για να μην μιλήσουμε για την άλλη περίφημη συμφωνία της προηγούμενης βρετανικής κυβέρνησης του Ρίσι Σούνακ με τη Ρουάντα, η οποία επίσης κατέληξε σε φιάσκο (αφού η Βρετανία προκατέβαλε 240 εκατομμύρια στερλίνες), όταν το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου παρεμπόδισε την πρώτη πτήση, αποφαινόμενο ότι δεν πρόκειται για ασφαλή χώρα. Μετά, το Λονδίνο ζήτησε πίσω τα λεφτά, αλλά το Κιγκάλι απάντησε πως η συμφωνία δεν περιλάμβανε όρο για επιστροφή των χρημάτων σε περίπτωση αποτυχίας του σχεδίου!
Τι δείχνουν όλα αυτά; Προφανώς ότι η Αφρική έχει διαλυθεί και η ΕΕ χτίζει παλάτια κυριολεκτικά στην άμμο!Αλλά αντί η μεταναστευτική ρητορική και πολιτική της Ιταλίδας πρωθυπουργού να γίνει παράδειγμα προς αποφυγήν, οι Ευρωπαίοι την συγχαίρουν και θεωρούν την πολιτική της… πρότυπο. Τα ιταλικά κέντρα μεταναστών στην Αλβανία είναι συνεχώς άδεια, το ιταλικό λιμενικό έχει γίνει… ταξί να πηγαινοφέρνει κόσμο από την Ιταλία στην Αλβανία και την Αλβανία στην Ιταλία, ξοδεύοντας εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, ενώ το κόστος κατασκευής και λειτουργίας των κέντρων υπολογίζεται στο 1 δις ευρώ!
Στο μεταξύ, η Λαμπεντούζα γεμίζει και αδειάζει καθημερινά (με ένα μικρό διάλειμμα κατά την επίσκεψη του Πάπα στις αρχές Ιουλίου), η Μελόνι έχει επισκεφθεί την Αφρική πάνω από 15 φορές χωρίς αποτέλεσμα, η συμφωνία με την Τυνησία δεν περπάτησε και τελικά επί της κυβέρνησης Μελόνι-Σαλβίνι, που στις εκλογές του 2022, κάλεσαν τους Ιταλούς να τους ψηφίσουν για να σταματήσουν οι μεγάλες ροές μεταναστών, αλλά τελικά συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Το 2023 έφθασαν στην Ιταλία 158.000 άνθρωποι - αριθμός-ρεκόρ!
Και όχι μόνο αυτό! Από τον Οκτώβριο του 2022 που το δίδυμο βρέθηκε στην εξουσία, στη χώρα φθάνουν κατά μέσο όρο 8.600 άτομα το μήνα. Και αυτό είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νούμερο των τελευταίων επτά ιταλικών κυβερνήσεων.
Άλλωστε, η κυβέρνηση Μελόνι-Σαλβίνι δεν χρειάζεται την Ισπανία για να έχει πρόβλημα – μπορούν και μόνοι τους! Ούτε μπορούν να κατηγορούν την Ισπανία ότι νομιμοποίησε 500.000 ξένους εργάτες. Κι’ αυτό διότι πριν από έναν ακριβώς χρόνο η κυβέρνηση Μελόνι ανακοίνωσε ότι μέχρι το 2028 θα δώσει επίσης 500.000 άδειες εργασίας!Και τελικά τι σημαίνουν όλα αυτά μαζί; Προφανώς ότι όποιος ακολουθεί τα βήματα της Ιταλίδας πρωθυπουργού, είναι βέβαιο ότι θα αρχίσει να στραβοπατά. Είναι γνωστή η ιστορία του κάβουρα.
Τελικό συμπέρασμα: Όλοι όσοι μιλούν για κέντρα επιστροφών σε χώρες της Αφρικής φαντάζομαι ότι θα είναι αρκετά γενναίοι για να αντιμετωπίσουν τους αντάρτες του Πολισάριο, τους Τουαρέγκ και όλους τους τζιχαντιστές μαζί!»
(Απόσπασμα άρθρου της Σ. Βούλτεψη από το liberal.gr)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου