Απόψεις...

 

«Πριν από λίγες μέρες έπιασα τον εαυτό μου να ενοχλείται όταν μια σερβιτόρα απ’ τη Βουλγαρία έδινε τα μενού, στα βουλγαρικά γραμμένο εννοείται, σε Βούλγαρους θαμώνες αστειευόμενη στη γλώσσα τους. Όχι γιατί μιλούσαν βουλγαρικά. Συνειδητοποίησα ότι βρισκόμουν σε μια παραδοσιακή ελληνική ταβέρνα και δεν άκουγα σχεδόν καθόλου ελληνικά. Μήπως αυτό που με ενόχλησε δεν ήταν οι άλλοι αλλά η απουσία των δικών μας; 

Την ίδια στιγμή, η Βόρεια Ελλάδα εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως φτωχός συγγενής. Οι πινακίδες κατεύθυνσης έχουν ξεθωριάσει από τον ήλιο. Τη νύχτα, χωρίς GPS, δυσκολεύεσαι να βρεις ακόμη και μια διασταύρωση. Οι δρόμοι παραμένουν σχεδόν όπως τους θυμάμαι ως έφηβη, ενώ η κίνηση έχει πολλαπλασιαστεί. Στις ομάδες των κατοίκων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης διαβάζω διαρκώς παράπονα για φράχτες που περιορίζουν την πρόσβαση σε παραλίες ή για γνωστά περάσματα που έχουν αποκλειστεί. 

Όταν συνειδητοποίησα γράφοντας το άρθρο ότι βγάζω –χωρίς πρόθεση– γκρίνια για το άγιο ελληνικό καλοκαίρι, έφταναν τα παράπονα απ’ την Τήνο την Αστυπάλαια, τα Κουφονήσια, τη Μύκονο και τη Μάνη. Για τη χωριάτικη των είκοσι ευρώ. Για τη φωτορύπανση από τις γιγαντοοθόνες LED πάνω στα κυκλαδίτικα σπίτια. Για το «κυκλοφοριακό» στην Ιταλίδα των Κουφονησίων. Οι μεθυσμένοι Βρετανοί των Μαλίων, που κάποτε συμβόλιζαν όλα όσα δεν μας άρεσαν στον ελληνικό τουρισμό, έγιναν… γατάκια.

Οι ευρωπαϊκοί προορισμοί ήταν κάποτε η εναλλακτική για όσους δεν άντεχαν την καλοκαιρινή κάψα. Αλλά κι εκεί ο Αύγουστος γίνεται όλο και πιο δύσκολος. Οι καύσωνες διαρκούν περισσότερο, ενώ η ευρωπαϊκή εμμονή με την απουσία κλιματισμού τις κάνει απαγορευτικές, όσο ελκυστικές κι αν είναι οι τιμές των ξενοδοχείων. 

Η Χαλκιδική έγινε πιο βαλκανική, οι Κυκλάδες ακριβότερες, τα μικρά νησιά πιο κοσμικά, οι πόλεις πιο αποπνικτικές και οι παραλίες πιο γεμάτες. Κι εμείς συνεχίζουμε κάθε Αύγουστο να ψάχνουμε μια Ελλάδα που ίσως υπάρχει περισσότερο στη μνήμη μας παρά στον χάρτη».

                                                                            (Ε. Μπινάζη-ATHensvoice)

«Στους βράχους του Σαρακήνικου της Μήλου δεν προσγειώθηκαν τα πέδιλα ενός ελικοπτέρου αλλά η αλαζονεία και η ξιπασιά. Ο υπέρμετρος εγωϊσμός συνοδεία επίδειξης, μαγκιάς και ισχύος. Η αντίληψη ότι επειδή μπορείς να κάνεις κάτι, δικαιούσαι και να το κάνεις. Κάπως έτσι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τοπία της Ελλάδας, μετατράπηκε για λίγα λεπτά σε ιδιωτικό ελικοδρόμιο και τώρα ψαχνόμαστε τι προβλέπει το σχετικό θεσμικό πλαίσιο. 

Αλλά υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να ρυθμίσει κανένας νόμος όσο πλήρης και όσο αυστηρός κι αν είναι. Η αισθητική της συμπεριφοράς. Η αίσθηση του μέτρου. Η συναίσθηση της ματαιότητας της ματαιοδοξίας. Και δεν είναι βεβαίως το πρόβλημα ο πλούτος. Ο πλούτος δεν είναι ντροπή. Η ακραία επίδειξη του είναι ντροπιαστική και προκαλεί αποφορά η νοοτροπία του «έχω, άρα μπορώ» που κάποια στιγμή καταλήγει στο ακόμη χειρότερο «μπορώ, άρα επιτρέπεται».Και αυτή η λογική είναι πολύ πιο επικίνδυνη από μια παράνομη προσγείωση».

                                                                                (Κ. Γαλανού- liberal.gr)