«Τι ονομάζεται οικογένεια; Η ετυμολογία δεν αφήνει περιθώριο για παρανοήσεις. Εκτός από τον οίκο θέλει και γένος. Δηλαδή δύο ανθρώπους που μένουν μαζί και κάνουν παιδιά. Κι αν δεν κάνουν παιδιά και είναι DINK (Double Income - No Kids); Αυτοί λέγονται "ζευγάρι". Οικογένεια δεν είναι. Κι αν είναι τρεις ή δεκατρείς που μένουν μαζί; Αυτοί λέγονται "συγκάτοικοι". Μπορεί να λέγονται κι άλλα, για τα οποία οι Γάλλοι, πρωτοπόροι στα… εναλλακτικά, έχουν μπόλικους όρους. Όμως, οικογένεια δεν είναι. Κι αν είναι ο Αχμέτ με τις 4 γυναίκες του και τα 23 παιδιά του; Εδώ τα πράγματα μπλέκουν. Διότι το λεφούσι του Αχμέτ είναι ο ορισμός της οικογένειας σε πολλά μέρη του κόσμου. Αλλά δεν είναι στα δικά μας.
Ο δυτικός πολιτισμός εδραίωσε ένα πολύ συγκεκριμένο υπόδειγμα, που κατέληξε σε αυτό που ονομάζουμε "πυρηνική" οικογένεια: μονογαμία, ισοτιμία των συζύγων, προστασία των παιδιών. Είναι το μοντέλο που δημιούργησε την ευημερία και την επιστημονική πρόοδο της Δύσης. Υπάρχει αιτιώδης συνάφεια ανάμεσά τους. Στα πολυγαμικά μοντέλα, η γυναίκα είναι μέλος του ευρύτερου χαρεμιού. Δεν ενδιαφέρει κανέναν η εξέλιξή της, καθώς η κοινωνική συμβολή της εξαντλείται στους ρόλους του σκεύους ηδονής και της αναπαραγωγικής μηχανής. Η μονογαμία της Δύσης οδήγησε στη σταδιακή εξίσωση της γυναίκας με τον άνδρα, αναγνωρίζοντας στη μητέρα ισότιμο ρόλο και κύρος μέσα στον οίκο.
Σε άλλους "πολιτισμούς", η οικογένεια είναι μια κλειστή, αυταρχική φατρία που καταπνίγει την ατομικότητα. Αντίθετα, η δυτική οικογένεια υπήρξε το θερμοκήπιο της ατομικής ελευθερίας: αποδέσμευσε το άτομο από τον καταναγκασμό της φυλής και λειτούργησε ως κυματοθραύστης ανάμεσα στον πολίτη και την κρατική εξουσία. Η δυτική οικογένεια ήταν ένας χώρος ελευθερίας, ηθικής αυτονομίας και μεταβίβασης αξιών που κανένας ηγεμόνας δεν μπορούσε εύκολα να παραβιάσει.
Το δυτικό μοντέλο κατηύθυνε τη φροντίδα και τους πόρους των γονέων σε περιορισμένο αριθμό παιδιών. Επέτρεψε στις κοινωνίες μας να αναπτύξουν υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης, συναισθηματικής ασφάλειας και εξειδίκευσης για τις νέες γενιές. Η συμμετοχή και των δύο προτύπων, πατέρα και μητέρας, στην ανατροφή του παιδιού προσφέρει τις προσλαμβάνουσες που απαιτούνται για τη διαμόρφωση ισορροπημένων πολιτών.
Σήμερα, αυτό το μοντέλο βάλλεται από δύο πλευρές: από την αθρόα εισβολή του Ισλάμ και από την αποσάθρωση που προκαλούν οι εναλλακτικές μορφές συνύπαρξης, που ξεφυτρώνουν στη Δύση όπως τα μανιτάρια σε ένα δέντρο που σαπίζει. Θα επικεντρωθώ στη δεύτερη απειλή, μια και για την πρώτη τα πράγματα είναι απλά: αν δεν αναστραφεί αυτή η τάση, σε λίγες δεκαετίες οι γηγενείς Ευρωπαίοι θα είμαστε μειονότητα στον τόπο μας και θα πληρώνουμε τζίζγια, φόρο υποτέλειας. Όμως η δεύτερη απειλή είναι πιο ύπουλη. Και έχει πολλούς χρήσιμους ηλίθιους που την προωθούν.
Σ’ αυτή την προϊούσα αποσύνθεση, η μεταμαρξιστική, δικαιωματική Αριστερά λειτουργεί ως αυτοάνοσο και χτυπάει σε τρία μέτωπα.
Πρώτα, στοχοποιεί τον Πατέρα. Η προστασία, η ευθύνη, η σταθερότητα, η αυτοθυσία, όλες οι αξίες που συγκροτούν το υγιές ανδρικό πρότυπο βαφτίζονται συλλήβδην "τοξική αρρενωπότητα" και "πατριαρχία". Ο πατέρας απογυμνώνεται από τον ρόλο της ασπίδας και του στυλοβάτη και αντιμετωπίζεται με καχυποψία, ως παρείσακτος, σχεδόν ως δυνητικός θύτης μέσα στο ίδιο του το σπίτι.
Μετά, υπονομεύει τη Μητέρα. Η μητρότητα, ισχυρίζεται, είναι ρόλος που η πατριαρχική κοινωνία επέβαλε στις γυναίκες. Είναι μια μορφή εθελούσιας δουλείας, που εμποδίζει την επαγγελματική και προσωπική ανέλιξη. Η ανατροφή των παιδιών είναι αναχρονιστικό βάρος.
Τελικά, βάλει κατά του θεσμού που φτιάχνουν ο Πατέρας και η Μητέρα. Η Οικογένεια είναι "τοξική" και "εθνικιστικό κύτταρο". Έρμαιο των διεθνιστικών ιδεοληψιών της για έναν άμορφο παγκόσμιο οχλοπολτό, η Αριστερά βλέπει στην οικογένεια έναν επικίνδυνο θύλακα μεταβίβασης παράδοσης, ιστορικής μνήμης και εθνικής ταυτότητας. Για τον διεθνιστή, η οικογένεια είναι ένοχη, γιατί μαθαίνει στο παιδί να αγαπά τους οικείους του, την πατρίδα του και τις ρίζες του.
Η διαλυμένη οικογένεια, τα σχήματα συμβίωσης χωρίς καμμία δέσμευση, αλλά και η καλπάζουσα τάση αντικατάστασης της τεκνογονίας με ανθρωποποιημένα κατοικίδια προβάλλονται πλέον ως ισότιμες στάσεις ζωής. Ο δυτικός άνθρωπος εκπαιδεύεται να αποφεύγει τον ρόλο του γονιού, προτιμώντας υποκατάστατα χαμηλού ρίσκου. Η μη ανάληψη της ευθύνης ενός παιδιού ή η αδυναμία της διατήρησης του οικογενειακού ιστού δεν αντιμετωπίζονται ως αυτό που είναι, δηλαδή ατομικές αποτυχίες, αλλά θεωρούνται εναλλακτικά σχήματα "αυτοπραγμάτωσης", οδηγώντας την κοινωνία σε ένα σκοτεινό, αδιέξοδο τούνελ συναισθηματικού και, φυσικά, δημογραφικού ευνουχισμού.
Το δράμα του δυτικού πολιτισμού είναι ότι κατανάλωσε το κεφάλαιο της ίδιας του της επιτυχίας. Δημιούργησε ένα ηδονιστικό, ατομοκεντρικό περιβάλλον, με "εθισμένους" στον ευδαιμονισμό πολίτες, που έχασαν την ικανότητα να χτίζουν σφριγηλές και γόνιμες σχέσεις, ακόμα και στο μικρότερο επίπεδο, αυτό της οικογένειας. Θέλουν κόπο αυτές και προσήλωση κι εμείς έχουμε ξεμάθει στο ζόρι. Όμως, ένας πολιτισμός που αρνείται να στηρίξει το μοντέλο που τον δημιούργησε είναι ένας πολιτισμός σε φάση αυτοχειρίας. Η αποσύνθεση της πυρηνικής οικογένειας δεν αφήνει μόνο δημογραφικό κενό, αλλά μια αξιακή μαύρη τρύπα.
Το πώς αξιολογεί το Υπουργείο τις προτεραιότητές του φαίνεται και από τη δουλειά του. Ενώ υπάρχει οδηγός 160 σελίδων για την Κοινωνική Ένταξη και τη Μείωση της Φτώχειας, δεν υπάρχει ούτε μία σελίδα που να παρουσιάζει τους 5 άξονες, τους 20 στόχους και τις 100+ δράσεις που διαφημίζει το Εθνικό Σχέδιο Δράσης για το Δημογραφικό μολονότι υποτίθεται ότι η… εφαρμογή του άρχισε από το 2025 και θα "ολοκληρωθεί" το 2035. Σχεδόν δύο χρόνια μετά, το Υπουργείο δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να μας ενημερώσει για το περιεχόμενο αυτού του φοβερού και τρομερού "Εθνικού Σχεδίου", που υποτίθεται ότι ήταν και ο λόγος σύστασής του και θα κοστίσει στον Έλληνα φορολογούμενο… 20 δισεκατομμύρια ευρώ!
Βέβαια δεν ντρέπεται να επαίρεται για τα… χρηματικά κίνητρα που δίνονται στα ζευγάρια για να αποκτήσουν παιδί. 28 ολόκληρα ευρώ κάθε μήνα, αν το συνολικό τους εισόδημά τους είναι από 17.501€ έως 26.250€. Και 2.400€ επίδομα τοκετού, κι αυτό σε δύο δόσεις: η πρώτη τον επόμενο μήνα από τη γέννηση και η δεύτερη μετά από πέντε μήνες.
Αντιθέτως, το Υπουργείο υπήρξε υπερδραστήριο σε παραγωγή "συμπεριληπτικών" δράσεων για τους ΛΟΑΤΚΙ, τους Ρομά, τους αιτούντες άσυλο και τα "ασυνόδευτα ανήλικα", με κορυφαία, μέχρι τώρα, στιγμή του τη μπαλαφάρα του Σήματος Διαφορετικότητας για την οποία έχω γράψει εδώ.
Υπήρξε σε όλη αυτή την πορεία του Υπουργείου κάποια διορθωτική παρέμβαση του ΠΘ; "Άδειασε" ποτέ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος τις "υπούργισσες" που το διοικούσαν και το διοικούν, για τις κωμικές πρωτοβουλίες τους; Επεσήμανε κανένας του ευρύτερου κυβερνητικού χώρου το σημειολογικά παράδοξο, στην ηγεσία του Υπουργείου Οικογένειας να έχουν τοποθετηθεί 5 συνολικά γυναίκες και κανένας άνδρας;
Γιατί λοιπόν αυτή η ξαφνική δυσφορία για τη δήλωση της Δόμνας περί ελληνικής οικογένειας του μέλλοντος; Αυτό πιστεύει, αυτό λέει. Κι επειδή αυτό πιστεύει, γι’ αυτό τοποθετήθηκε στη θέση που βρίσκεται. Για να είναι απολύτως συνεπής με την κυβερνητική στρατηγική».
(Απόσπασμα άρθρου του Θ.Τζήμερου από το capital.gr)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου