Ο λύκος φυλάει τα πρόβατα;

 

Οι Δήμοι υποχρεούνται από τον Νόμο να διαχειρίζονται τα κομμένα κλαδιά με ασφάλεια και να μην τα εγκαταλείπουν πάνω σε ζωντανή βλάστηση. Άλλωστε, οι Δήμοι, βάσει των κανονισμών καθαριότητας και των αντιπυρικών διατάξεων πρέπει να μαζεύουν και να απομακρύνουν ή να θρυμματίζουν τα υπολείμματα και όχι να τα πετάνε εκεί που τα έκοψαν, όπως κάνει ο Δήμος Ιωαννιτών χωρίς καμία ντροπή στον παραλίμνιο πεζόδρομο/ποδηλατόδρομο προς Ανατολή/Κατσικά. Αυτή η τακτική του «κόβω και πετάω παραπέρα» είναι και παράνομη και επικίνδυνη αφού η συσσώρευση νεκρής βλάστησης -πέρα από το ότι αποτελεί άκρως εύφλεκτη καύσιμη ύλη- έχει τα νεκρά κλαδιά να εμποδίζουν το φως, να πιέζουν τα ζωντανά δέντρα και να προσελκύουν έντομα ή ασθένειες. Τίποτε δεν διδάχτηκαν από την ασθένεια των πλατάνων. 

Από τη μία πλευρά δηλαδή ο Δήμος απειλεί με αυστηρά πρόστιμα τους πολίτες για λόγους πυροπροστασίας και δημόσιας υγείας (και καλά κάνει), από την άλλη η ίδια η Δημοτική αρχή παραβιάζει όλους τους κανόνες που η ίδια αλλά και η επίσημη Πολιτεία θεσπίζουν. Κι αυτό είναι εντυπωσιακό!  

Από την άλλη είναι γνωστό ότι οι παραλίμνιες ζώνες θεωρούνται προστατευόμενα οικοσυστήματα και δεν επιτρέπεται να δέχονται κομμένα κλαδιά και κορμούς δέντρων. Η Παμβώτιδα λίμνη ανήκει άλλωστε και στις περιοχές Nαtura. Πού είναι λοιπόν το τοπικό Δασαρχείο ή οι επιθεωρητές περιβάλλοντος που μπορούν να επέμβουν, να καταγράψουν την παράνομη εναπόθεση φυτικών υπολειμμάτων και να επιβάλλουν κυρώσεις για εσκεμμένη υποβάθμιση του περιβάλλοντος; Η Πυροσβεστική Υπηρεσία και η Αποκεντρωμένη Διοίκηση που είναι οι βασικοί φορείς ελέγχου και μπορούν να επιβάλλουν επίσης πρόστιμα στους Δήμους όταν αφήνουν τις δικές τους εκτάσεις ακαθάριστες πού είναι;

Όταν λοιπόν ο Δήμαρχος της πόλης συγχαίρει κάποιους υπαλλήλους καθαριότητας που έκαναν το αυτονόητο -δηλαδή τη δουλειά τους-  με ειδική ευχαριστήρια  ανακοίνωση, τι πρέπει να φανταστούμε ότι συμβαίνει; 

Μόνο που ο ίδιος ξέχασε να συγχαρεί και τους άλλους υπαλλήλους  (αμειβόμενους κι αυτούς) που πέταγαν ό,τι έκοβαν πάνω στη φυσική βλάστηση και στις όχθες της λίμνης, εκεί όπου υπάρχουν φυσικά ακόμη, κατά παράβαση και της λογικής και της Νομοθεσίας. Και αν ισχύει -όπως μας μετέφεραν συμπολίτες μας- ότι και ο ίδιος θεάται Κυριακές να κάνει τον περίπατό του στον ίδιο πεζόδρομο και δεν βλέπει τίποτε από όλα αυτά, τότε αξίζουν πραγματικά διπλά συγχαρητήρια…

Η πόλη όμως χρειάζεται ανθρώπους που να εντοπίζουν τα προβλήματα και να δίνουν τις ενδεδειγμένες λύσεις, όντας αποτελεσματικοί, ως προϊστάμενοι υπαλλήλων αμειβόμενων και όχι να δίνουν την έγκρισή τους ώστε εκείνοι να πετούν τα κομμένα κλαδιά όπου βρουν, κάτι που δεν γίνεται σε καμιά πολιτισμένη πόλη στον κόσμο. Και πόσω μάλλον όταν ο Δήμος έχει παραδώσει το μεγαλύτερο μέρος της καθαριότητας σε ιδιώτες με αντίτιμο πολλά εκατομμύρια ευρώ τα οποία πληρώνουν οι δημότες. Όπως φαίνεται όμως από τα πράγματα ούτε για το κομμάτι που έχει μείνει στην ευθύνη του Δήμου δεν θέλουν να ανταποκριθούν οι υπάλληλοι και, όταν το κάνουν, παίρνουν… συγχαρητήρια. 

Ποδηλατόδρομοι... στα χαμένα

 

Ένας ποδηλατόδρομος δεν κρίνεται μόνο από το μήκος του, αλλά από το αν σε πηγαίνει με ασφάλεια από το σημείο Α στο σημείο Β. Τα ασύνδετα τμήματα δεν αποτελούν δίκτυο. Είναι απλώς μερικές επικίνδυνες λωρίδες στην άσφαλτο. Έτσι και ένας ποδηλατόδρομος δεν είναι διακόσμηση. Είναι υποδομή. Και οι υποδομές πρέπει να συνδέονται. Διαφορετικά, δεν δημιουργείς δίκτυο μετακίνησης· δημιουργείς μόνο φωτογραφικά πλάνα για εγκαίνια.

Την ώρα που κατασκευάζονται πανάκριβοι ποδηλατόδρομοι σε όλο το μήκος των παραλιών της Ηπείρου (!) όπου, αντικειμενικά, η καθημερινή χρήση θα είναι ανύπαρκτη, στο λεκανοπέδιο δεν έχει δημιουργηθεί ακόμη ούτε ένα ενιαίο δίκτυο. Οι υπάρχοντες ποδηλατόδρομοι καταλήγουν... στο κενό. Για να πας από τον έναν στον άλλον, πρέπει να κινηθείς ανάμεσα στα αυτοκίνητα και σε στενούς δρόμους, μέχρι να συναντήσεις, αν συναντήσεις, κάποιο επόμενο τμήμα.

Επενδύουμε εκατομμύρια για ποδηλατόδρομους αναψυχής στις ακτές, αλλά αδυνατούμε να ενώσουμε μεταξύ τους λίγα χιλιόμετρα ποδηλατοδρόμων σε μια πόλη όπου ο ποδηλάτης τούς έχει ανάγκη για να πάει στη δουλειά, στο πανεπιστήμιο ή στις υπηρεσίες.

Και ενώ  κατασκευάστηκε ποδηλατόδρομος αρκετών χιλιομέτρων στη λεωφόρο Νιάρχου και ενώ το Πανηπειρωτικό Στάδιο διαθέτει επίσης τον δικό του ποδηλατόδρομο μεταξύ τους δεν συναντιούνται. Για να πάει κάποιος από τον ένα στον άλλον πρέπει να βγει σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας. 

Ούτε από το Πάρκο Πυρσινέλλα (Γιαννιώτικο Σαλόνι) μπορεί να πάει κανείς στο Πανηπειρωτικό. Εκεί δεν υπάρχει ούτε πεζοδρόμιο σε συνεχή ροή. Για να μην πούμε βέβαια ότι εντός της πόλης δεν υπάρχει ούτε μέτρο ποδηλατόδρομου. Ο νέος μεγάλος δακτύλιος της πόλης, ένας σύγχρονος οδικός άξονας έξι λωρίδων κυκλοφορίας δεν φαίνεται να διαθέτει ποδηλατόδρομο. Και φυσικά δεν συνδέεται κανένας από τους προαναφερθέντες με τον παραλίμνιο ποδηλατόδρομο.  

Να πούμε βέβαια και του στραβού το δίκιο: Δεν υπάρχει καμία κουλτούρα ποδηλάτου στην πόλη των αυτοκινήτων κι αυτό φαίνεται από το ότι πάνω στους ποδηλατόδρομους βαδίζουν συνήθως οι πεζοί. Δεν είμαστε ούτε Τρίκαλα ούτε Καρδίτσα. Όμως το ποδήλατο κερδίζει όλο και περισσότερους οπαδούς παντού στη χώρα. Έχει μηδενικούς ρύπους, μειώνει τα αυτοκίνητα στους δρόμους, δεν πιάνει χώρο, χωράει παντού, σε γλιτώνει από το να ψάχνεις για ώρα θέση πάρκινγκ, δεν  χρειάζεται χρήματα για βενζίνη, για εισιτήριο ή για τέλη κυκλοφορίας πέρα από το ότι γυμνάζει την καρδιά και δυναμώνει τα πόδια διώχνοντας και το άγχος της ημέρας. 

Πού είναι όμως η καμπάνια ενημέρωσης στα σχολεία; Πού είναι τα μηνύματα στα τοπικά μέσα; Πού είναι τα σεμινάρια οδικής ασφάλειας, οι δράσεις «πήγαινε στη δουλειά με ποδήλατο», οι εκδηλώσεις που θα πείσουν τον κόσμο να αφήσει το αυτοκίνητο έστω για μικρές διαδρομές;

Η βιώσιμη κινητικότητα δεν χτίζεται μόνο με άσφαλτο και μπογιά. Χτίζεται με αλλαγή νοοτροπίας. Αν δεν ενθαρρύνεις τους πολίτες να χρησιμοποιήσουν το ποδήλατο, οι ποδηλατόδρομοι θα παραμείνουν ακριβές λωρίδες πάνω στον δρόμο, που θα χρησιμοποιούνται περιστασιακά για μια κυριακάτικη βόλτα.

Οι πόλεις που πέτυχαν δεν επένδυσαν μόνο στις υποδομές. Επένδυσαν και στους ανθρώπους. Εδώ, δυστυχώς, φαίνεται πως θεωρούμε ότι αρκεί να κόψουμε μια κορδέλα εγκαινίων και το ποδήλατο θα γίνει μόνο του τρόπος ζωής. Το ποδήλατο γίνεται μέσο μετακίνησης μόνο όταν μια πόλη πείθει τους πολίτες να το εμπιστευτούν καθημερινά.

Όταν όμως οι ποδηλατόδρομοι δεν συνδέονται μεταξύ τους, ο ποδηλάτης αναγκάζεται να εγκαταλείπει τον ποδηλατόδρομο, να κινείται ανάμεσα στα αυτοκίνητα και στενούς δρόμους μέχρι να βρει ένα ακόμη αποσπασματικό κομμάτι. Δεν μπορεί λοιπόν να δίνονται τεράστιοι προϋπολογισμοί για τα αυτοκίνητα τα οποία γίνονται όλο και περισσότερα ενώ το ποδήλατο οι τοπικές ηγεσίες να κάνουν ότι δεν το βλέπουν και να μην κάνουν ούτε μία νύξη για το απαραίτητο της χρήσης του.

  

                           Μεγάλος Δακτύλιος: Χωματερή ναι, ποδηλατόδρομος όχι

Στροφή Κυρα-Φροσύνης: Πεζόδρομος και ποδηλατόδρομος πενήντα εκατοστών... Αρκεί να παρκάρουν -ακόμη και εκεί-  τα αυτοκίνητα... 

 

Παραλίμνιος πεζόδρομος: Όταν η αδιαφορία συναντά την παρακμή...

 

Είναι πραγματικά απογοητευτικό να βλέπει κανείς έναν από τους ομορφότερους περιπάτους των Ιωαννίνων, τον παραλίμνιο πεζόδρομο προς Ανατολή/Κατσικά να αντιμετωπίζει τέτοια υποβάθμιση.

Ένας πεζόδρομος που οφείλει να είναι απόλυτα προστατευμένος για πεζούς και  αθλητές έχει καταντήσει ξέφραγο αμπέλι επιτρέποντας την ελεύθερη είσοδο σε αγελάδες και ζώα που συχνά οι περιπατητές και ποδηλάτες τις βρίσκουν πάνω στον ποδηλατόδρομο, ενώ αναγκάζονται να κάνουν τα δικά τους συνεχή σλάλομ για να αποφύγουν τις κοπριές αλλά και τα ίδια τα ζώα που εντελώς ανεπίβλεπτα βγαίνουν στον δρόμο αφού κάποιοι (Δήμος, Περιφέρεια) φρόντισαν να ρίξουν όλες τις μπαριέρες αλλά και να επιτρέπουν στον αγελαδοτρόφο να αφήνει τα ζώα του  ανεξέλεγκτα παρότι διαθέτουν την ενώτια ταυτοποίηση. 

Κάποια οικόπεδα έχουν νέα περίφραξη και κλείνουν την πρόσβαση στον πεζόδρομο ενώ άλλα είναι ακαθάριστα και με ριγμένη την περίφραξη. Ποιος θα ασχοληθεί; Ο Δήμος ή η Περιφέρεια που από τον Νόμο ορίζονται υπεύθυνοι;

Η απουσία φωτισμού τις βραδινές ώρες μετατρέπει τον χώρο σε πεδίο για… περίεργες νυχτερινές δραστηριότητες μέχρι πρωίας αφού -όπως  μας ενημέρωσαν κάτοικοι της περιοχής αλλά και πρωινοί περιπατητές- στην τελευταία ξύλινη γέφυρα του Κατσικά λαμβάνουν χώρα πάρτυ με αλκοόλ και μουσικές ενώ ο Δήμος στέλνει το πρωί ειδικό όχημα για να μαζέψει τις σακούλες με τα άδεια μπουκάλια και τα υπόλοιπα σκουπίδια, κάποια από τα οποία υπάρχουν ακόμη εκεί πεταμένα δεξιά και αριστερά (από πλαστικά ποτήρια για τα ποτά μέχρι χαρτομάντηλα και ...σερβιέτες) ενώ τοπικά βανάκια τους προμηθεύουν με ψυγεία και παγάκια που τα μαζεύουν το επόμενο πρωί. Πού αλλού θα βρεις τέτοιο "all-inclusive" πακέτο;

Και τι να πει κανείς όταν ο ίδιος ο Δήμος φροντίζει ώστε ΟΛΑ τα κλαδιά και οι κορμοί των δέντρων που καθαρίζονται μια στο τόσο, να πετιούνται ακριβώς δίπλα στον πεζόδρομο και στις όχθες της λίμνης. Πού να στέλνουν τώρα φορτηγό και να κουράζουν τους υπαλλήλους, που όσοι τους έχουν δει πώς εργάζονται θα το θυμούνται για καιρό. 

Eδώ εφαρμόζεται η μέθοδος «Κόβω και πετάω, κόβω και πετάω». Έτσι... το δέντρο καθαρίζει, το πεζοδρόμιο γεμίζει, η λίμνη “διακοσμείται” και η καύσιμη ύλη παραμένει στη θέση της, μήπως και τη χρειαστεί κάποια φωτιά. Η απομάκρυνσή τους  μετατίθεται... για κάποια άλλη δημοτική θητεία. Μια προσέγγιση που δύσκολα θα βρείτε σε ευρωπαϊκούς οδηγούς διαχείρισης πρασίνου. Και φανταστείτε... όταν αυτή είναι η τακτική του Δήμου σε έναν παραλίμνιο πεζόδρομο NATURA τι θα κάνει με το Γιαννιώτικο Σαλόνι ή το Βελισσάριο που το ζητάει ολόκληρο για να το κάνει... πάρκο.

Πρέπει να είναι μοναδικό φαινόμενο παγκοσμίως να πετάς καύσιμη ύλη και μάλιστα κατακαλόκαιρο δίπλα στον πεζόδρομο και σε όλο το μήκος του απειλώντας ταυτόχρονα τους πολίτες να καθαρίσουν τα οικόπεδά τους! Και μόνο γι' αυτό αξίζουν θερμά… συλλυπητήρια στον Δήμαρχο που έχει και την ευθύνη αφού μπορεί να διεκδικήσει ακόμη μια θέση στο βιβλίο ρεκόρ Γκίνες της αποτυχίας.

Όταν περιπατητές και δρομείς γίνονται μάρτυρες μιας καθημερινής εικόνας παρακμής, η οποία αδικεί την πόλη και την προσπάθεια όσων θέλουν να απολαύσουν το φυσικό κάλλος της Παμβώτιδας με τη μετατροπή ενός χώρου αναψυχής και άθλησης σε τόπο ρύπανσης, ηχορύπανσης και κατάχρησης αλκοόλ αυτό δεν δείχνει μόνο έλλειψη σεβασμού προς το φυσικό περιβάλλον της λίμνης αλλά και στους συνδημότες.  Ο δε νέος πεζόδρομος-ποδηλατόδρομος που έρχεται από τον Κατσικά προς τη λίμνη χρησιμοποιείται κυρίως από αυτοκίνητα τα οποία ενίοτε μπαίνουν και μέσα στον πεζόδρομο. Ποιος θα τα εμποδίσει; Οι ανύπαρκτες μπάρες; 

Και αφού ο Δήμος φροντίζει να αφήσει βάτα, αγριόχορτα και καλάμια να θεριεύουν ανεξέλεγκτα , ο πεζόδρομος έχει μετατραπεί πια σε φυσικό οχυρό. Η Παμβώτιδα, αντί να αποτελεί το στολίδι της διαδρομής, κρύβεται επιμελώς πίσω από το τείχος της εγκατάλειψης. Άλλο ένα αριστούργημα της τοπικής αυτοδιοίκησης: ένας παραλίμνιος πεζόδρομος... χωρίς θέα στη λίμνη! Μια ακόμη μοναδική παγκόσμια πατέντα. 

Και με τον φωτισμό ανύπαρκτο, το αυτοσχέδιο πάρκινγκ-σκουπιδότοπος προσφέρεται για ζευγάρια που θέλουν να ζήσουν έντονες στιγμές κοντά στην Παμβώτιδα. Τι πιο ωραίο άλλωστε για τα παιδάκια που πάνε πρωί-πρωί βόλτα με τα ποδήλατα ή τους γονείς τους, από το να κάνουν... σεξουαλική αγωγή με τα πεταμένα προφυλακτικά που μένουν εκεί σε κοινή θέα; Τελικά, η απόσταση από τη στάνη στον πολιτισμό είναι πολύ μεγάλη.

Και για του λόγου το αληθές:

Κλαδιά κομμένα και πεταμένα σε ΟΛΟ  το μήκος του πεζόδρομου

Πρωινό μετά από ολονύκτιο πάρτυ με το αυτοκίνητο του Δήμου να έρχεται στοχευμένα για να παραλάβει τις σακούλες με τα άδεια μπουκάλια και μετά ...να εξαφανίζεται ενώ τα σκουπίδια παραμένουν διάσπαρτα.

                                                     Οι μπαριέρες... εξαφανισμένες

                                          Αυτοκίνητα κινούνται πάνω στον πεζόδρομο

                                                       Αγελάδες... επίσης

Πεζοί κάνουν σλάλομ για να αποφύγουν τις... "βόμβες" κοπριάς

Κάποιοι ιδιώτες περιέφραξαν και κράτησαν τις μπαριέρες στη θέση τους 

Άλλοι έχουν τα οικόπεδά τους ακαθάριστα Αύγουστο μήνα. Ε, και;  

Πολιτισμός με... πλαστικά κολωνάκια

 

Στις ευρωπαϊκές πόλεις, όταν μιλούν για ποδηλατόδρομο, εννοούν μια ασφαλή, όμορφη και συνεχόμενη διαδρομή που ενώνει γειτονιές, πάρκα και σημεία ενδιαφέροντος. Εδώ φαίνεται πως αρκούν λίγα πλαστικά κολωνάκια. 

Αντί λοιπόν να αξιοποιηθεί το μοναδικό παραλίμνιο μέτωπο και να ενωθεί ο ήδη υπάρχων ποδηλατόδρομος με τη διαδρομή προς Ανατολή και Κατσικά σε μια διαδρομή λίγων εκατοντάδων μέτρων, επελέγη η …εύκολη λύση: αφαιρέθηκε το μισό οδόστρωμα, μπήκαν κάποια διάσπαρτα πλαστικά κολωνάκια, ο δρόμος μονοδρομήθηκε (κι ας μην εξυπηρετεί τον κόσμο) και το παλιό παραλίμνιο μονοπάτι αφέθηκε να το καταπιούν τα βάτα και να χαθεί μέσα στη βλάστηση. Και κάπως έτσι, αυτό το χάλι βαφτίστηκε "ποδηλατική υποδομή". Αν ήταν τόσο εύκολο, θα το είχαν κάνει όλες οι πόλεις εδώ και χρόνια.

Την ίδια στιγμή, η Ηγουμενίτσα δημιούργησε έναν πραγματικό παραλιακό ποδηλατόδρομο μέχρι το Δρέπανο, μια διαδρομή που μπορεί να απολαύσει η οικογένεια, ο αθλητής και ο επισκέπτης, αναδεικνύοντας ολόκληρη την ακτογραμμή της. Η σύγκριση είναι αναπόφευκτη.

Δεν λείπουν τα χρήματα. Δεν λείπει ο χώρος. Λείπει η φαντασία, ο σχεδιασμός και η διάθεση να γίνει κάτι πραγματικά όμορφο. Γιατί ο πεζόδρομος/ ποδηλατόδρομος δεν είναι δύο σειρές από πλαστικά κολωνάκια. Είναι πολιτισμός. Όπως και ο δημόσιος χώρος δεν είναι απλώς θέμα κυκλοφοριακών ρυθμίσεων, αλλά ποιότητας ζωής. Οι πόλεις δεν γίνονται σύγχρονες επειδή "φυτεύουν" πλαστικά κολωνάκια. Γίνονται σύγχρονες όταν δημιουργούν διαδρομές που οι άνθρωποι θέλουν να περπατήσουν, να ποδηλατήσουν και να ζήσουν. 

Και το πιο παράδοξο; Ακριβώς απέναντι, στο  Παραλίμνιο Ψυχαγωγικό Πάρκο, η ιδιωτική πρωτοβουλία προσπαθεί να αναβαθμίσει την περιοχή, να δημιουργήσει έναν πιο όμορφο και πιο φιλόξενο χώρο για κατοίκους και επισκέπτες όταν την ίδια στιγμή απέναντι, ο δημόσιος χώρος δίνει την εικόνα της εγκατάλειψης αφού η μοναδική ευκαιρία να ενωθούν οι πεζοδρομικές και ποδηλατικές διαδρομές της πόλης μένει αναξιοποίητη.

Καμαρώστε:

Ας κάνουμε μια σύγκριση με την Ηγουμενίτσα: