Πανηγυρισμοί που καλύπτουν ευθύνες...

 

Στα Γιάννενα έχει να κατασκευαστεί καινούργιο δημόσιο σχολικό κτίριο (δημοτικό, γυμνάσιο ή λύκειο) εδώ και δεκαετίες. Αν εξαιρέσει κανείς ιδιωτικές πρωτοβουλίες όπως το Αρσάκειο Δημοτικό Σχολείο που ολοκληρώθηκε και λειτουργεί από το 2009, πολλά σχολεία στεγάζονται αποκλειστικά σε κτίρια που κατασκευάστηκαν πριν πολλές δεκαετίες ή και αιώνες (π.χ. Ζωσιμαίες, Παυλίδειο, Ελισσαβέτειο, Βαλάνειο,Καπλάνειος κτλ.) και τα οποία φυσικά έχουν συνεχώς ανάγκη από εκτεταμένες συντηρήσεις. 

Σημαντικά έργα όμως, όπως η κατασκευή νέου κτιρίου για το Μουσικό Σχολείο Ιωαννίνων ή η ίδρυση Καλλιτεχνικού Σχολείου, παραμένουν επί χρόνια σε στάδιο σχεδιασμού και όπως φαίνεται δεν θα γίνουν ποτέ. Κατά τα άλλα ο Δήμαρχος πανηγυρίζει γιατί  η Εθνική Τράπεζα δώρισε (και πολύ καλά έκανε) στον Δήμο τρία ιστορικά σχολικά κτίρια.

Την Παυλίδειο που ιδρύθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα (περίπου το 1888 με δωρεά του Ιωάννη Παυλίδη), την Ελισσαβέτειο που ιδρύθηκε επίσης τον 19ο αιώνα (περίπου το 1890) και τη Βαλάνειο που ιδρύθηκε τον 19ο αιώνα, ενώ το νεότερο κτίριο της νέας εποχής ανεγέρθηκε τη δεκαετία του 1950 (περίπου 1952-1954) από τα Αγαθοεργά Καταστήματα.

Και μην ξεχνάμε πως πως τα κτίρια αυτά χτίστηκαν από μεγάλα κληροδοτήματα όπως άλλωστε και το ότι η Εθνική Τράπεζα, λόγω παλαιών οικονομικών και νομικών διευθετήσεων ανάμεσα στην ίδια και τη Μητρόπολη Ιωαννίνων, η επίσημη κυριότητα των κτιρίων είχε περιέλθει νομικά στην Εθνική τράπεζα.

Θα μπορούσε ο Δήμαρχος όντως να πανηγυρίζει αν επί των ημερών του ας πούμε εγκαινίαζε ένα νέο Μουσικό Σχολείο όπως είναι κάποια  από τα παρακάτω που βρίσκονται όμως σε άλλες πόλεις της χώρας μας...

                                                              Μουσικό Σχολείο Λάρισας

                                                               Μουσικό Σχολείο Αγρινίου 

Μουσικό Σχολείο Δράμας

                                                Ειδικό Σχολείο Λάρισας

Σχολεία υπό θερινή... εγκατάλειψη

 

Πολλά σχολεία –και στην πόλη μας και αλλού- δείχνουν το καλοκαίρι προς τα έξω μια άθλια εικόνα... άκοφτα χόρτα, απεριποίητα, παρατημένα, βανδαλισμένα.

Και όμως. Τα Σχολεία θα έπρεπε να είναι η βιτρίνα του πολιτισμού μας. Και ακριβώς επειδή το καλοκαίρι τα σχολεία είναι κλειστά, υπάρχει χρόνος να γίνει η στοιχειώδης συντήρηση. Να κουρευτούν τα χόρτα, να καθαριστούν οι αυλές, να βαφτούν οι φθορές, να διορθωθούν τα κάγκελα και οι πόρτες. Δεν χρειάζεται κάποια μεγαλειώδης ανάπλαση. Λίγη συντήρηση χρειάζεται μόνο.

Εδώ όμως, αφού τα αφήσουν όλο το καλοκαίρι εγκαταλελειμμένα, θα τα θυμηθούν λίγες μέρες πριν χτυπήσει το κουδούνι για να ακολουθήσει η γνωστή ανακοίνωση από τους Δήμους ώστε όλοι να χειροκροτήσουμε το... κατόρθωμα.

Οι φωτογραφίες από το Δημοτικό Σχολείο της Πλαταριάς που βρίσκεται δίπλα στη παραλία και το οποίο βλέπουν κάθε καλοκαίρι χιλιάδες ντόπιοι και ξένοι επισκέπτες. Ξηλωμένη στέγη από κεραμίδια, -χρόνια στην ίδια κατάσταση- χόρτα άκοφτα, σκουπίδια… Κρίμα…

Ένας δρόμος... από το παρελθόν

 

Τι βλέπουμε στις φωτογραφίες; Έναν στενό δρόμο με φθαρμένο οδόστρωμα, μπαλώματα, ελλιπή συντήρηση και χωρίς επαρκή φωτισμό. Και μιλάμε για τον δρόμο που οδηγεί σε έναν χώρο πολιτισμού. Το ανοιχτό θέατρο της ΕΗΜ. Όπου για να φτάσεις, πρέπει πρώτα να περάσεις από ένα μικρό τεστ αντοχής, αφού η πρόσβαση στον πολιτισμό πρέπει να έχει και λίγο ...πρωτόγονο σασπένς. 

Χρόνια ολόκληρα το ίδιο άθλιο σκηνικό. Κι ας ενώνει ο συγκεκριμένος δρόμος μια μεγάλη περιοχή με το θέατρο, δίνοντας και πρόσβαση στην άλλη πλευρά της πόλης. Όσοι διαμένουν στα πέριξ φανταζόμαστε ότι θα το… διασκεδάζουν. Από πότε έχει να πέσει άσφαλτος και να ευπρεπιστεί ο συγκεκριμένος δρόμος; Έλα μου, ντε...

 

(Γιαννιώτικο) Σαλόνι ...για σκύλους

 

Ύστερα από χρόνια αναμονής, οι οικογένειες της πόλης σίγουρα περίμεναν έναν χώρο που θα έδινε ζωή και κίνηση στα παιδιά. Υπάρχουν άλλωστε τόσες προτάσεις για μικρά θεματικά πάρκα ή πάρκα περιπέτειας για παιδιά. Και τι θα πάρουν τελικά; Μια μικρή (για τα δεδομένα του πάρκου),τσιμεντένια παιδική χαρά. Τη στιγμή που έντεκα (11) ολόκληρα στρέμματα έχουν διατεθεί για δύο πάρκα σκύλων με παιχνίδια, τραμπάλες και κάθε λογής ανέσεις. Έτσι, τα παιδιά θα μάθουν από νωρίς ποιες είναι πλέον οι προτεραιότητες της πόλης. Και οι γονείς τους όμως θα πρέπει να  εξηγήσουν στον δήμαρχο ότι  στις επόμενες εκλογές θα πρέπει να ζητήσει την ψήφο... μ' ένα κόκαλο στο χέρι, αφού όπως αποδεικνύεται, όταν μοιράζονται οι προτεραιότητες, τα παιδιά περισσεύουν. 

Αρκεί να δει κανείς την κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι παιδικές χαρές της πόλης για να καταλάβει. Δύο θεματικά πάρκα λοιπόν για τα τετράποδα και μια τσιμεντένια γωνιά για τους μικρούς Γιαννιώτες. Μην πείτε μετά ότι η πόλη δεν επενδύει στο μέλλον.

Σε μια χώρα λοιπόν που όλοι δηλώνουν ότι ανησυχούν για το δημογραφικό, το πρόβλημα δεν είναι ότι γεννιούνται όλο και λιγότερα παιδιά· είναι ότι δεν χωρούν στις... μελέτες. Το δημογραφικό μάς ανησυχεί μόνο στα συνέδρια και στις τηλεοπτικές δηλώσεις. Στις μελέτες, η πραγματικότητα είναι διαφορετική: οι χώροι για τα παιδιά συρρικνώνονται, ενώ για τα κατοικίδια περισσεύουν πολλά στρέμματα.

Σε 250 στρέμματα όμως, σ΄ ένα πρότυπο μητροπολιτικό πάρκο δηλαδή, θα μπορούσαν να χωρέσουν πέρα από τον αθλητισμό και τον πολιτισμό χώροι και θεματικά πάρκα για οικογένειες και παιδιά αλλά και ένας μόνιμος θερινός κινηματογράφος. Αλλά μελετητές και Δημοτική Αρχή είχαν άλλη γνώμη. Και το ερώτημα είναι γιατί αφού προτίμησαν τα τετράποδα από τα… δίποδα,  δεν αξιοποίησαν το απέναντι 1/3 του πάρκου (80 στρέμματα) για να φτιάξουν εκεί πάρκο σκύλων ώστε να μείνει ο χώρος ελεύθερος για τα παιδιά και να μην κινδυνεύουν από επιθέσεις ζώων που σίγουρα θα υπάρξουν, όπως καθημερινά συμβαίνει στην πόλη με τις 1000  εγκαταλείψεις σκύλων τον χρόνο; Αλλά θα πείτε, εδώ δεν βρήκαν χώρο ούτε για θερινό κινηματογράφο!

Πάντως, αν κρίνουμε από τα μέχρι τώρα δεδομένα, πολύ γρήγορα θα έχουμε και στο Γιαννιώτικο σαλόνι τα γνωστά πια φαινόμενα βανδαλισμών, αφού ήδη από το ηλιακό δέντρο (των δεκάδων χιλιάδων ευρώ) για να φορτίζουμε… τα κινητά "άγνωστοι" έσπασαν τα καπάκια από τις πρίζες, μάλλον έτσι, για προθέρμανση. Αλλά τι ευφυία να τοποθετηθεί το "δέντρο" στο πίσω  μέρος του πάρκου, εκεί που δεν το βλέπει κανείς και κάτω από τα κανονικά δέντρα, αντί τουλάχιστον να το βάλουν στην είσοδο όπου θα είχε και καλύτερη προστασία. 

Ακόμη, η  περίφραξη των πάρκων για τα σκυλιά που πιάνει όλο το κεντρικό τμήμα, είναι πολύ σκληρή και  ανθεκτική του υπόλοιπου όμως πάρκου είναι απλή τσίπα, στο δε πίσω τμήμα έχει αφεθεί να υπάρχει η παλιά και σκουριασμένη η οποία είναι ήδη ανοιγμένη σε διάφορα σημεία. Και μιλάμε για ανάπλαση οκτώ (8) εκατομμυρίων ευρώ και βάλε!  Απ' ό,τι φαίνεται, θα δούμε πράγματα…

 

Τα δύο πάρκα σκύλων που αναπτύσσονται σε 11  ολόκληρα στρέμματα...

 

Το ηλιακό δέντρο των δεκάδων χιλιάδων ευρώ με σπασμένες ήδη τις πρίζες... 

Η περίφραξη για τα πάρκα σκύλων...

Η παλιά περίφραξη στην πίσω πλευρά...

Η περίφραξη με απλή τσίπα από την πλευρά του οικισμού... 

                                                          Η παιδική χαρά από... μπετόν

Παγκάκια από ανεπεξέργαστο ξύλο, χωρίς βερνίκι, έχουν ήδη αρχίσει να φθείρονται - σαν κι αυτά που τοποθέτησαν στα Λιθαρίτσια, στο Κάστρο, στο παρκάκι του παλιού Χατζηκώστα και αλλού και τα οποία μέσα σε λίγους μήνες δίνουν μια άθλια εικόνα...  

Aπό τα καινούρια, στην πλατεία Γλυκήδων του κάστρου

                                                                         Λιθαρίτσια

Τοποθετήστε κάμερες... επιτέλους...

 

H είδηση: Ομάδα “αγνώστων” μπήκε πριν λίγες μέρες  στο εσωτερικό του 8^ου Λυκείου (παλιό Πολυκλαδικό) και προκάλεσε εκτεταμένες καταστροφές. Έσπασαν διαδραστικούς πίνακες, προτζέκτορες, ηλεκτρονικούς υπολογιστές, εκτυπωτές και κάποια δοχεία με χρώματα που βρίσκονταν εκεί για ελαιοχρωματισμούς τα  έριξαν πάνω  σε γραφεία, διαδρόμους και τοίχους. Επίσης, με σπρέι ζωγράφισαν ναζιστικά σύμβολα σε τζάμια.

Η είδηση λέει ακόμη ότι ο Δήμος έχει ήδη ξεκινήσει την αποκατάσταση των ζημιών, θα αγοράσει μάλιστα 30 καινούριους υπολογιστές και θα αντικαταστήσει  τον υπόλοιπο εξοπλισμό και τα εποπτικά μέσα που οι εισβολείς κατέστρεψαν. Με ποιο κόστος άραγε; Και ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό; Σίγουρα όχι η τσέπη του Δημάρχου.

Ας αφήσουμε κατ' αρχάς το ερώτημα πώς μπήκαν στο Σχολείο, αν αυτό κλειδώνεται επαρκώς ή επειδή τώρα γίνονται εργασίες υπάρχει μια ελαφρότητα στην ασφάλεια. Γίνονται λέει έρευνες, αλλά ας μην το σχολιάσουμε περαιτέρω. Θα περιμένουμε τα αποτελέσματα...

Σε λίγο καιρό όμως είναι σίγουρο ότι θα ξαναμπούν και θα καταστρέψουν και πάλι. Κι αν δεν είναι το 8ο θα είναι κάποιο άλλο από τα Σχολεία της πόλης όπως συνέβη τόσες φορές στο παρελθόν. Άλλωστε αυτό δεν είναι το έργο που παρακολουθούμε τόσα χρόνια τώρα; Εκείνοι καταστρέφουν, ο Δήμος καταδικάζει με γραπτές ανακοινώσεις, κάνει έκκληση να σταματήσουν οι βανδαλισμοί και με τα χρήματα των φορολογούμενων αποκαθιστά τις ζημιές. Και δως του πάλι απ΄ την αρχή. Σάμπως από την τσέπη τους τα βάζουν;

Η είδηση έχει όμως και συνέχεια: Σε γραπτή της δήλωση, η αντιδήμαρχος Παιδείας Βάσω Μέγα, ανέφερε ότι ακόμη πιο αποτρόπαιη και από τις καταστροφές είναι η αναγραφή ναζιστικών συμβόλων στα τζάμια. Δηλαδή, για να καταλάβουμε, κάποια "βλαμμένα" κατέστρεψαν ένα Σχολείο (που μετά από πολλά χρόνια επιτέλους αναβαθμίζει τις υποδομές του) και μας πείραξε που έγραψαν ναζιστικά συνθήματα. Όλα τα άλλα  συνθήματα που είναι γραμμένα σε κάθε μνημείο ή  δημόσιο κτίριο της πόλης και λενε «antifa» και «antιnazi», καλώς υπάρχουν δηλαδή; Πότε επιτέλους θα αφήσουμε τις ιδεοληψίες στην άκρη και θα δούμε την πραγματικότητα;

Η πόλη όμως δεν χρειάζεται άλλες ανακοινώσεις αποτροπιασμού. Αυτό που χρειάζεται είναι πράξεις και αποτέλεσμα. Κάθε φορά που ένα πάρκο, μια παιδική χαρά ή ένα σχολείο καταστρέφεται, ακούμε τις ίδιες λέξεις: "καταδικάζουμε", "δεν θα ανεχθούμε", "είμαστε αποφασισμένοι". Μόνο που οι βάνδαλοι δεν συγκινούνται από ανακοινώσεις. Πόσες ακόμη καταστροφές χρειάζονται για να γίνει κατανοητό ότι η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο και απαιτεί ουσιαστικά μέτρα;

Βάλτε επιτέλους κάμερες και επαρκή φωτισμό, κάντε κάτι πέρα από το να καταγράφετε τις ζημιές και να ενημερώνετε ότι θα αποκατασταθούν με τα χρήματα των άλλων. Γιατί όταν οι καταστροφές επαναλαμβάνονται και η αντιμετώπιση παραμένει η ίδια, τότε  η αδράνεια παύει να είναι αδυναμία και  γίνεται πολιτική ευθύνη- για να μην πούμε συνενοχή καθότι εδώ υπάρχει το κατ΄εξακολούθηση. Μόνο για τις παιδικές χαρές ο Δήμος ανακοίνωσε ότι δίνει πάνω από 100.000 ευρώ τον χρόνο για αποκατάσταση των ζημιών. Και τι μ' αυτό; Άλλαξε κάτι;

Άρα, ενώ  κάποιοι έχουν χόμπι στη μικρή  μας πόλη να καταστρέφουν και να βανδαλίζουν συστηματικά ό,τι γουστάρουν, οι αρχές (Δήμος και Αστυνομία)  κάνουν εκκλήσεις ή κοιτάζουν αλλού. Αποτέλεσμα; Εκτός από μια περίπτωση (τον   Μάιο του 2023) όταν η αστυνομία συνέλαβε εννέα ανήλικους που είχαν εισβάλει στο 4ο Γυμνάσιο Ιωαννίνων προκαλώντας  εκτεταμένες  καταστροφές και αφέθηκαν –εννοείται- ελεύθεροι , καμία άλλη σύλληψη δεν θυμόμαστε να έχει γίνει ποτέ. Και δεν είμαστε η  Αθήνα των πέντε εκατομμυρίων, έτσι; Τα Γιάννενα των 100.000 είμαστε με ό,τι αυτό σημαίνει.  

Όταν όμως κάποιος βλέπει έναν χώρο που φτιάχτηκε για παιδιά και αισθάνεται ικανοποίηση καταστρέφοντάς τον, πόσο επικίνδυνος μπορεί να είναι για την κοινωνία; Τι κερδίζει κάποιος σπάζοντας ένα σχολείο, μια παιδική χαρά ή ένα πάρκο; Ποια είναι η "μεγάλη ιδέα" πίσω από το να καταστρέψεις ένα παγκάκι ή μια παιδική χαρά;  Η καταστροφή δημόσιας περιουσίας δεν είναι «άποψη», ούτε «τρόπος έκφρασης» όπως θέλουν να λένε κάποιοι  για να τους δικαιολογήσουν . Είναι βαθιά αντικοινωνική συμπεριφορά και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται. Οι ίδιοι είναι εχθροί της πόλης και του λαού, για όσους αρέσκονται στην "αριστερή" φρασεολογία. 

Το "καταδικάζουμε" όμως δεν σταματά κάποιον που ξέρει ότι δεν θα υπάρξει καμία συνέπεια για τον ίδιο. Οι βάνδαλοι διαθέτουν σπρέι, λοστούς και πέτρες. Ο Δήμος απλώς βγάζει ανακοινώσεις. Με τις ανακοινώσεις όμως  δεν προστατεύεται η πόλη. Και οι θεσμικοί φορείς υπάρχουν ακριβώς γι΄αυτόν τον λόγο. Και δεν κάνουν εθελοντισμό. Αμειβόμενοι είναι, ακριβώς για να παράγουν αποτέλεσμα. Στο κάτω κάτω εκείνοι ζήτησαν από τους δημότες να τους στείλουν σ΄αυτή τη θέση. Αν δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε συνεχόμενα περιστατικά ή δεν τους το επιτρέπουν οι ιδεοληψίες τους ας παραιτηθούν.

Γιατί  όταν κάποιοι καταστρέφουν ενώ κάποιοι άλλοι επιτρέπουν να συμβαίνει αυτό ξανά και ξανά, τι πρέπει να σκεφτούν οι δημότες που βλέπουν το ίδιο έργο σε επανάληψη; Αν ήταν να αναφερθούμε στις κατά καιρούς καταστροφές και τους βανδαλισμούς δεν θα μας έφταναν δεκάδες σελίδες κειμένου.  

Όταν όμως δεν υπάρχουν μέσα καταγραφής και επιτήρησης  γιατί η Δημοτική Αρχή (ενώ η Νομοθεσία το επιτρέπει καιρό τώρα) δεν θέλει να τοποθετήσει κάμερες προστασίας έμμεσα δεν διευκολύνει το έργο των  βανδάλων εφόσον τους εξασφαλίζει ατιμωρησία; Κι έτσι το μόνο που επιτυγχάνεται είναι οι δράστες να παραμένουν "άγνωστοι". 

Και ενώ για τις εφαρμογές του κινητού, τα κοινωνικά δίκτυα και τις κάρτες επιβράβευσης βάζουμε ένα "συμφωνώ" χωρίς να διαβάσουμε ούτε μία γραμμή, όταν η κάμερα πάει να μπει σ΄ένα πάρκο για να προστατεύσει μια παιδική χαρά ή ένα σχολείο, ξαφνικά ανακαλύπτουμε την ευαισθησία για τα προσωπικά δεδομένα. Πόσο υποκριτικό!

Ο δημόσιος χώρος όμως είναι δημόσιος- που θα πει, εκτεθειμένος σε όλους. Όποιος περπατά σε μια πλατεία, σ΄ έναν δρόμο ή σ΄ ένα πάρκο είναι ήδη ορατός στους γύρω του. Οι κάμερες δεν δημιουργούν από μόνες τους την παρουσία ανθρώπων εκεί· καταγράφουν απλώς μια δραστηριότητα που γίνεται σε κοινή θέα.

Και αν η λύση δεν είναι οι κάμερες, τότε ποια είναι; Ένας αστυνομικός σε κάθε παιδική χαρά; Ένα περιπολικό έξω από κάθε σχολείο, όλο το βράδυ; Ένας φύλακας σε κάθε πάρκο; Και αφού αυτό δεν είναι ρεαλιστικό, γιατί απορρίπτεται ένα από τα εργαλεία που χρησιμοποιούν όλες οι εξελιγμένες κοινωνίες για την προστασία δημόσιων χώρων τους;

Κι έπειτα, αφού η αστυνομία ήδη έχει παρουσία στον δημόσιο χώρο και μπορεί να παρατηρεί ό,τι συμβαίνει μπροστά της, γιατί η καταγραφή μέσω κάμερας θεωρείται κάτι διαφορετικό;  Αν κάποιος επιλέξει να παρανομήσει σε δημόσιο χώρο, γιατί να έχει μεγαλύτερη προστασία η "ανωνυμία" του από την προστασία της κοινωνίας και της δημόσιας περιουσίας; Και τότε γιατί  σε πολλούς χώρους (όπως στα γήπεδα) η καταγραφή μέσω καμερών έχει γίνει μέρος ενός συστήματος πρόληψης και διερεύνησης περιστατικών; Για να μην πούμε κάτι που είναι πια γνωστό σε όλους, ότι σχεδόν όλα τα εγκλήματα εξιχνιάζονται από τα πλάνα καμερών.

Πώς γίνεται να εμπιστευόμαστε έναν θεσμικό φορέα να ερευνήσει μια εγκληματική πράξη αφού αυτή συμβεί  και δεν  του επιτρέπουμε να χρησιμοποιεί ελεγχόμενα εργαλεία για να τη διαπιστώσει και να τη στοιχειοθετήσει;

Ένα λεηλατημένο Σχολείο, ένα σπασμένο παγκάκι, μια κατεστραμμένη παιδική χαρά δεν είναι όμως απλώς αισθητικό πρόβλημα. Είναι μήνυμα ότι ο δημόσιος χώρος δεν προστατεύεται. Κι έτσι το θύμα είναι το  παιδί που δεν μπορεί να παίξει, ο μαθητής και ο εκπαιδευτικός που δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά του σ' ένα  Σχολείο που λεηλατήθηκε, ο δημότης που πληρώνει ξανά και ξανά για επισκευές.

Δεν μπορεί λοιπόν η κοινωνία να ενδιαφέρεται μόνο για το πώς θα προστατεύσει τον παραβάτη από την πιθανότητα ελέγχου και να ξεχνά την προστασία του πολίτη από την ίδια την παραβατικότητα. Ως πότε θα προτιμούμε να μην ενοχλήσουμε τον "άγνωστο" που σπάει, γράφει και καταστρέφει; Ως πότε θα αφήνουμε να ζημιωθεί ο πολίτης που θα πληρώσει και τον λογαριασμό της αποκατάστασης;

Κάπου αυτή η -με ιδεολογικό πρόσημο- "ευαισθησία" έχασε από καιρό την ισορροπία της. Κρίμα που εκεί στον Δήμο δεν λένε να το αντιληφθούν και  ετοιμάζουν ήδη την επόμενη ανακοίνωση …αποτροπιασμού. 

Η πόλη  όμως χρειάζεται ανθρώπους που θα την προστατεύουν με κάθε τρόπο και μέσον και όχι απλά θα βγάζουν ανακοινώσεις που τις έχουν ήδη έτοιμες για την επόμενη φορά, νιώθοντας ότι έκαναν το ...καθήκον τους. Δεν είναι αυτό το καθήκον τους. Καθήκον τους είναι να προστατεύουν την πόλη. Και με ανακοινώσεις αυτό δεν γίνεται…

Σε χώρες του εξωτερικού τα Σχολεία προστατεύονται από τους βανδαλισμούς μέσω ενός συνδυασμού προηγμένης τεχνολογίας, αυστηρών κανονισμών ασφαλείας και ειδικού αρχιτεκτονικού σχεδιασμού, με τη χρήση καμερών (CCTV) να αποτελεί βασικό μέτρο προστασίας - η λειτουργία των οποίων υπόκειται σε περιορισμούς λόγω της νομοθεσίας για τα προσωπικά δεδομένα.

Οι κάμερες τοποθετούνται στην περίμετρο του κτιρίου, στις εισόδους/εξόδους, σε διαδρόμους και κοινόχρηστους χώρους (π.χ. προαύλια, πάρκινγκ). Απαγορεύεται η χρήση τους μόνο μέσα σε σχολικές αίθουσες την ώρα του μαθήματος, καθώς και σε τουαλέτες ή αποδυτήρια. Οι κάμερες καταγράφουν κυρίως εκτός σχολικού ωραρίου (νύχτες, Σαββατοκύριακα, αργίες), όταν δηλαδή σημειώνεται το 90% των βανδαλισμών.

Σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία και η Κύπρος, χρησιμοποιούνται συστήματα με τεχνητή νοημοσύνη (AI) που ανιχνεύουν ύποπτη κίνηση ή περίεργους ήχους (π.χ. σπάσιμο γυαλιού, σπρέι) και ειδοποιούν αμέσως την αστυνομία ή εταιρείες ασφαλείας.

Επίσης πολλές χώρες διαθέτουν ειδικές αντι-γκράφιτι επικαλύψεις σε διάφορες επιφάνειες ώστε να καθαρίζονται εύκολα. Υπάρχει ισχυρός, αντιβανδαλιστικός φωτισμός LED που ενεργοποιείται αυτόματα το βράδυ, αφαιρώντας το πλεονέκτημα του σκότους από τους δράστες.

Ακόμη, τα σχολικά συγκροτήματα περιφράσσονται με υψηλής αντοχής κιγκλιδώματα. Κατά τις περιόδους των διακοπών, οι τοπικές αρχές ή ιδιωτικές εταιρείες πραγματοποιούν συχνές περιπολίες γύρω από τα σχολεία.

Τι από όλα αυτά γίνεται εδώ; Τίποτε απολύτως. Εδώ, οι φορείς -ο ένας μετά τον άλλον- βγάζουν… ανακοινώσεις. 

Στις φωτογραφίες βανδαλισμένα Σχολεία στη χώρα μας. Τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν και στην πόλη μας...

Γιαννιώτικο Σαλόνι: Ούτε ένας θερινός κινηματογράφος...

 

Και ενώ το Πάρκο Πυρσινέλλα όπως όλα δείχνουν πλησιάζει μετά από συνεχείς παρατάσεις στην ολοκλήρωσή του, υπάρχει μια απουσία που δύσκολα περνά απαρατήρητη. Δεν υπάρχει πρόβλεψη για θερινό κινηματογράφο!  

Σε μια πόλη που κάποτε διέθετε μέχρι και οκτώ θερινούς κινηματογράφους και σήμερα δεν έχει ούτε έναν αλλά κάνει προβολές στους πιο ακατάλληλους χώρους, θα περίμενε κανείς ότι μια τόσο μεγάλη ανάπλαση θα επιχειρούσε να καλύψει αυτό το πολιτιστικό κενό. Κι αυτό γιατί ένας θερινός κινηματογράφος δεν είναι πολυτέλεια αλλά χώρος συνάντησης με τις οικογένειες που βγαίνουν ένα καλοκαιρινό βράδυ, τα παιδιά που γνωρίζουν τον κινηματογράφο έξω από τις αίθουσες των εμπορικών κέντρων, τις παρέες που μοιράζονται μια ταινία κάτω από τα αστέρια, όπως άλλωστε και φαίνεται από τις αρκετές ελληνικές πόλεις που φροντίζουν να διαθέτουν θερινό κινηματογράφο.

Μια οθόνη, κατάλληλος εξοπλισμός, καθίσματα και λίγη φαντασία αρκούν για να αποκτήσει η πόλη έναν νέο πολιτιστικό πυρήνα. Ένας όμορφος θερινός κινηματογράφος  λοιπόν θα συνέδεε το παρόν με μια όμορφη παράδοση που χάθηκε. Και δεν χρειάζεται κάτι υπερβολικό. Μια οθόνη, κατάλληλος εξοπλισμός, καθίσματα και λίγη φαντασία αρκούν. 

Όταν όμως η πόλη αναπλάθει το μεγαλύτερο πάρκο της χωρίς να προβλέπει ούτε έναν χώρο για να ξαναγεννηθεί αυτός ο θεσμός, τότε δεν μιλάμε απλώς για μια παράλειψη. Μιλάμε για έναν τρόπο σκέψης που αντιμετωπίζει τον πολιτισμό ως δευτερεύουσα υπόθεση και η απουσία θερινού σινεμά είναι άρνηση του ίδιου του πολιτισμού. 

Πόσω μάλλον όταν δίνει 11 στρέμματα για πάρκα σκύλων(!) αλλά δεν βρίσκει χώρο για ένα μόνιμο θερινό σινεμά. Εκτός κι αν οι θλιβερές προβολές στα παλιά Σφαγεία ανάμεσα στα αυτοκίνητα ή στα Λιθαρίτσια με τους προβολείς να σε τυφλώνουν και το μαγαζί από πάνω να παίζει μουσική, θεωρούνται επίτευγμα!

                            

                           Θερινοί κινηματογράφοι στην Ελλάδα

                                                        ...και στα Γιάννενα