Απόψεις...

 

«Η ακροδεξιά πουλά νοσταλγία. Πίσω στο έθνος, στα σύνορα, στη δεκαετία του ‘60. Οι σημερινοί Καρλιστές. Δεν εξηγούν ποιος θα δουλέψει στη βιομηχανία, αφού τα παιδιά των ψηφοφόρων τους δεν πατάνε το πόδι τους σε εργοστάσιο.Η ακροαριστερά πουλά αναδιανομή. Να μοιραστεί ο πλούτος, να φορολογηθούν οι πλούσιοι, να κρατικοποιηθεί ό,τι κινείται. Δεν εξηγούν τι ακριβώς θα μοιραστεί, όταν ο πλούτος παράγεται πλέον στη Σενζέν και όχι το Παρίσι ή τη Στουτγκάρδη.

Η μία πλευρά θέλει να κλειδώσει την πόρτα. Η άλλη θέλει να μοιράσει τα έπιπλα. Καμία δεν προτείνει να χτίσουμε σπίτι. Τα λένε «αντισυστημικά». Λάθος. Είναι τα πιο συστημικά κόμματα που υπάρχουν. Υπόσχονται και τα δύο ότι η κατανάλωση χωρίς παραγωγή μπορεί να συνεχιστεί, αρκεί να αλλάξει ο διαχειριστής. 

Και η Ελλάδα; Πρωτοπόροι. Δοκιμάσαμε τη συνταγή του χρέους πριν γίνει μόδα στην Ευρώπη. Το 2015 ψηφίσαμε ριζοσπάστες και κλείσαμε τις τράπεζες. Στη Βουλή κάθονταν  κλόουν κάθε απόχρωσης. Το εργοστάσιο δεν το χτίσαμε ποτέ. Το νοικιάσαμε σε Airbnb».

                                                                               (Κ. Στούπας-liberal.gr)

«Από το 1948 που ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ, όποτε πολέμησε το έκανε επειδή αναγκάσθηκε να αμυνθεί. Και βέβαια οι υποστηρικτές των Παλαιστινίων στην Ευρώπη και την Αμερική ξεχνούν ότι αν υπάρχουν γενοκτονικές προθέσεις αυτές προέρχονται από τους Παλαιστινίους που θέλουν να επεκτείνουν την επικράτειά τους από τη θάλασσα ώς τον ποταμό. Κοινώς να σβήσουν το κράτος του Ισραήλ από τον χάρτη.

Τέσσερα χρόνια μετά την τρομοκρατική σφαγή της Χαμάς στο Ισραήλ, και έπειτα από έναν πόλεμο με το Ιράν και τους πράκτορές του της Χεζμπολάχ το Ισραήλ εξακολουθεί να διατηρεί την πολεμική του ισχύ. Συμπεριφέρεται σαν το Ισραήλ των βασιλιάδων της Βίβλου που θαύμαζε ακόμη και ο Νίτσε. Και νομίζω ότι αυτό είναι που έχει οδηγήσει στην αναβίωση του αντισημιτισμού στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Μετά τη Σοά η Ευρώπη αγκάλιασε την εβραϊκή υπόθεση για να εξιλεωθεί η ίδια από τις ενοχές της. 

Στο ευρωπαϊκό υποσυνείδητο ο εβραίος πρέπει να είναι ο κατατρεγμένος. Για να τον αποδεχθούμε τον θέλουμε αδύναμο. Και γι’ αυτό δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι δημιούργησε ένα κράτος μικρό αλλά τόσο ισχυρό ώστε από συστάσεώς του όχι μόνον έφτιαξε πορτοκαλεώνες στην έρημο, βρίσκεται και σε συνεχή πόλεμο με το περιβάλλον του. Αν μη τι άλλο το Ισραήλ δείχνει στη φοβισμένη Ευρώπη τα λάθη που η ίδια έχει κάνει υποχωρώντας αμαχητί στην επίθεση του Ισλάμ».

                                                         (Τ. Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Ο Οζγκιούρ Οζέλ είναι ο ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μέχρι να τον φυλακίσει κι αυτόν το σύστημα Ερντογάν. Προχθές ήταν καταπέλτης αναφερόμενος στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας και στα πεπραγμένα του Τούρκου προέδρου. Την ομιλία του θα μπορούσε η ελληνική κυβέρνηση να την κοινοποιήσει στην αποκαλούμενη «πατριωτική» αντιπολίτευση μήπως και αυτή αλλάξει ρεπερτόριο. Αλλωστε, κάποιοι που ανήκουν σε αυτόν τον χώρο θαυμάζουν τον Ταγίπ Ερντογάν για τις επιτυχίες του στην εξωτερική πολιτική – ενώ ο δικός μας…  

Ο Οζέλ παραδέχθηκε πως το τουρκολιβυκό μνημόνιο όχι μόνον δεν το αναγνώρισε καμιά χώρα, αλλά, αντιθέτως, συσπείρωσε απέναντί του όλα τα αμέσως ενδιαφερόμενα κράτη. Μια διαπίστωση η οποία αναμφίβολα θα πρέπει να προβλημάτισε τους εγχώριους μονίμως ανησυχούντες για τον «ενδοτισμό» της ελληνικής κυβέρνησης. 

Μίλησε και για τα εξοπλιστικά ο Οζέλ. Και τι δεν είπε! Για τα F-35 που ενώ πληρώθηκαν ποτέ δεν πήγαν στην Τουρκία, για το ότι τα τουρκικά μαχητικά πετούν στα τυφλά λόγω παλαιότητος των ραντάρ, για τους ξακουστούς κινητήρες ΚΑΑΝ οι οποίοι αγνοούνται. Επιγραμματικά δήλωσε: «Ούτε κινητήρες για τα ΚΑΑΝ ούτε F-35». 

Ενώ υπενθύμισε πως ο Ερντογάν, για να συναντήσει τον Ντόναλντ Τραμπ, παρήγγειλε 250 Boeing και αγόρασε ακριβό LNG. Εδωσε, χωρίς να πάρει τίποτα. Ηταν ίσως το πιο καυστικό σημείο της ομιλίας του Οζέλ. Να υπενθυμίσω πως τότε η εικόνα του Ερντογάν στον Λευκό Οίκο είχε προκαλέσει τα εγχώρια αρνητικά σχόλια για τον δικό μας «απόντα» πρωθυπουργό».

                                                                              (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)