Κεντρική Πλατεία: Πόση κοροϊδία ακόμη;

Η κεντρική πλατεία είναι η βιτρίνα μιας πόλης. Όταν παραμένει εργοτάξιο επί δυόμισι χρόνια και η τελευταία εικόνα που αποκαλύπτεται είναι απλώς …μια επίστρωση κυβόλιθων, οι δημότες δικαιούνται να αναρωτηθούν: Πόση κοροϊδία ακόμη είναι ικανοί ν' αντέξουν; 

Πώς γίνεται ένα δημόσιο έργο με συμβάσεις που έχουν υπογραφεί να μην έχει χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης αλλά να δίνονται από τη Δημοτική Αρχή συνεχείς παρατάσεις, η οποία έχει υποστηρίξει ότι οι καθυστερήσεις οφείλονται σε «εξωγενείς παράγοντες», κάτι που συνήθως αποτελεί τη βάση για να εγκρίνονται παρατάσεις χωρίς ενεργοποίηση ποινικών ρητρών. 

Στην αρχή μας είπαν πότε θα ξεκινήσει το έργο. Μετά μας είπαν πότε θα τελειώσει. Μετά μας είπαν πότε θα τελειώσει πραγματικά. Μετά μας είπαν πότε θα τελειώσει οριστικά. Τώρα περιμένουμε να μάθουμε πότε θα τελειώσει η συζήτηση για το πότε θα τελειώσει. Αλλά θα πείτε, γιατί η βιασύνη; Τι είναι δυόμισι χρόνια μπροστά στην αιωνιότητα!

Και αλήθεια, ποιος πληρώνει το κόστος των συνεχών παρατάσεων; Εδώ η ανάπλαση έχει αποκτήσει το δικό της μαθηματικό σύστημα. Ξεκίνησε από το 1,3.Έφτασε στο 5,2. Μετά ακούσαμε για 3,6.Τώρα μιλάμε για 3,99 εκατομμύρια ευρώ. Έτσι, το μόνο σταθερό μέγεθος είναι ότι η πλατεία παραμένει εργοτάξιο. Οι αριθμοί αλλάζουν συχνότερα κι από τα χρονοδιαγράμματα.

Οι είσοδοι των ανελκυστήρων του υπόγειου πάρκινγκ είχαν μια ελαφρότητα. Γυαλί, διαφάνεια, γαλάζιο χρώμα και έδιναν την αίσθηση μιας σύγχρονης παρέμβασης. Σήμερα αντικαθίστανται από ογκώδεις κατασκευές από μπετόν.

Τα Γιάννενα όμως δεν χρειάζονται άλλες δικαιολογίες. Χρειάζονται έναν άνθρωπο ή μια ομάδα ανθρώπων που να μπορούν να δουν την πόλη  όχι όπως είναι σήμερα, αλλά όπως μπορεί να γίνει αύριο. Χρειάζονται σχέδιο με αρχή, μέση και τέλος. Έργα που ξεκινούν και που τελειώνουν στην ώρα τους. Χρειάζονται κάποιον μακριά από ιδεοληψίες, εμμονές και μικροπολιτικές αντιπαραθέσεις που κρατούν την πόλη καθηλωμένη. Γιατί όραμα χωρίς σχέδιο είναι απλώς ευχολόγιο. Σχέδιο χωρίς όραμα είναι λογιστική. Η πόλη χρειάζεται και τα δύο, γρήγορα και αποτελεσματικά.

                           Η επίστρωση με κυβόλιθο, το μεγαλύτερο επίτευγμα μέχρι σήμερα 

                                         

                                 Η Πλατεία που κατέστρεψαν

Κλειστά και ...απαγορευμένα (Πρώτο μέρος)

 

Στην πόλη μας έχουμε τη συνήθεια να αναδεικνύουμε κάτι, να το εγκαινιάζουμε και μετά να το αφήνουμε κλειστό. Οι Στοές στην Πύλη του Κάστρου θα μπορούσαν να είναι ένα ζωντανό κομμάτι της πόλης -χώρος περιπάτου, ιστορίας, μικρών εκθέσεων, πολιτισμού- κάτι που συνέβαινε για κάποιο  διάστημα. Εδώ και καιρό όμως ο κόσμος που περνάει απ' έξω και βλέπει κλειστές πόρτες. Μέχρι και η πινακίδα που εξηγούσε τι υπάρχει εκεί μέσα αφαιρέθηκε. Και το χειρότερο δεν είναι η εγκατάλειψη· είναι το μήνυμα που εκπέμπεται: «Το έργο δεν έγινε για να λειτουργεί αλλά για να φαίνεται ότι έγινε».

Το άλλο παράδοξο είναι ότι πολλές φορές ένα έργο που «αναβαθμίζει» έναν ιστορικό χώρο, τελικά τον κάνει λιγότερο ζωντανό για τον ίδιο τον πολίτη. Το Μουσείο Αργυροτεχνίας είναι πράγματι εντυπωσιακό ως ιδέα και ως κατασκευή. Αλλά όταν μαζί μ' αυτό απαγορεύεται η πρόσβαση στις επάλξεις, ακόμη και στο μεγάλο μπαλκόνι με τη θέα, τότε ο κόσμος νιώθει πως έχασε κάτι που κάποτε το είχε. Έφτιαξαν ένα μουσείο για την ιστορία, αλλά έκλεισαν την εμπειρία του ίδιου του κάστρου. Και φυσικά μόνο εγκατάλειψη υπάρχει τώρα πάνω στις επάλξεις και μέσα στις στοές.  

Στους περισσότερους ιστορικούς χώρους του εξωτερικού η βασική λογική είναι όχι πώς θα απαγορεύσουν την πρόσβαση, αλλά πώς θα προστατεύσουν τον χώρο ενώ ταυτόχρονα θα τον ζει ο κόσμος. Οι επάλξεις, οι στοές, τα περάσματα και τα μπαλκόνια είναι ανοιχτά για το κοινό ακριβώς επειδή δημιουργούν εμπειρία.

Στο Κάστρο της Πράγας ο επισκέπτης περπατά σε αυλές, διαδρομές και σημεία θέας σχεδόν ελεύθερα. Στα τείχη του Ντουμπρόβνικ οι πολίτες και οι επισκέπτες ζουν κυριολεκτικά πάνω στα τείχη. Ακόμη και στη γειτονική μας Αλβανία -στο Βουθρωτό ή το Αργυρόκαστρο- ισχύει το ίδιο. Όπως και στην αρχαία πόλη των Φιλίππων ή την αρχαία Μεσσήνη ας πούμε, ενώ στη Δωδώνη το μόνο που βλέπει κανείς είναι κόκκινες απαγορευτικές κορδέλες παντού. Ούτε το θέατρο από ψηλά δεν σε αφήνουν να δεις πια.

Στην πόλη μας διαθέτουμε ένα ακόμη μοναδικό πλεονέκτημα: τη σύνδεση της παραλίμνιας διαδρομής με τη δεύτερη ακρόπολη του κάστρου όπου βρίσκονται το Δημοτικό Μουσείο, ο Μεντρεσές και άλλα σημαντικά μνημεία. Αντί όμως η πρόσβαση αυτή να είναι καθαρή, ασφαλής και ελκυστική, οι σκάλες έχουν αφεθεί καιρό τώρα να καλυφθούν από άγρια βλάστηση ενώ δεν έχουν ανοίξει ποτέ. Θα πείτε όταν δύο χρόνια τώρα έχει αφεθεί η περίφραξη στη Δ. Φιλοσόφου στα ίδια χάλια, τι να περιμένεις...

Με δεδομένο όμως ότι πάρα πολλοί άνθρωποι περπατούν καθημερινά δίπλα στη λίμνη, μια λειτουργική και καλαίσθητη ανάβαση θα οδηγούσε πολλούς από τους επισκέπτες μέσα στο ιστορικό κέντρο του κάστρου, αυξάνοντας την επισκεψιμότητα των μνημείων και προσφέροντας μια μοναδική εμπειρία. Και το καλύτερο; Δεν απαιτούνται μεγαλεπήβολα έργα ούτε κονδύλια εκατομμυρίων παρά μόνο μια στοιχειώδης συντήρηση, ένας καθαρισμός και προβολή. 

Γιατί τελικά είναι ζήτημα αντίληψης το πώς αντιμετωπίζουμε την ιστορία και τον δημόσιο χώρο. Όταν οι πιο όμορφες διαδρομές μιας πόλης εγκαταλείπονται, η πόλη χάνει ένα κομμάτι της ταυτότητάς της και οι επισκέπτες μια εμπειρία που θα μπορούσε να τους μείνει αξέχαστη.

Η βλάστηση όμως κάνει τη δουλειά της καλύτερα από τις υπηρεσίες όσο η πόλη συνεχίζει να προσποιείται ότι δεν βλέπει μια από τις πιο όμορφες εισόδους στα μνημεία της. Γατί εδώ, ως φαίνεται, η λογική είναι διαφορετική: αν κάτι μπορεί να φέρει περισσότερο κόσμο, καλύτερα να μείνει κρυμμένο. Η πρόοδος απαιτεί δουλειά, ενώ η εγκατάλειψη μόνο συνήθεια. Και η συνήθεια είναι ίσως η πιο ισχυρή τοπική παράδοση. Ισχυρότερη από την ιστορία, ισχυρότερη από τον τουρισμό, ισχυρότερη ακόμη και από την κοινή λογική. Έτσι τα σκαλιά παραμένουν μνημείο μιας νοοτροπίας που αντιμετωπίζει κάθε βελτίωση σαν απειλή και κάθε αλλαγή σαν περιττό κόπο. Η πρόοδος χαλάει τη βολική συνήθεια του «άστα όπως είναι».

Αν τα ίδια σκαλιά βρίσκονταν σε μια πόλη που θα αντιμετώπιζε σοβαρά την ιστορική της ταυτότητα, θα ήταν ήδη αξιοποιημένα ως βασική διαδρομή επισκεπτών. Στην παλιά πόλη στο Ντουμπρόβνικ κάθε σκαλοπάτι που οδηγεί στα τείχη είναι καθαρό, φωτισμένο και ενταγμένο σε μια πλήρως οργανωμένη εμπειρία περιήγησης. Το ίδιο και στη συνοικία Αλφάμα της Λισαβόνας: στενά σοκάκια και ανηφόρες που σε κάθε άλλη περίπτωση θα ήταν «δύσβατα», έχουν μετατραπεί σε οργανωμένες πολιτιστικές διαδρομές. Στην Πράγα, οι ανηφόρες προς το κάστρο δεν κρύβονται από τη φύση, αναδεικνύονται. Είναι μέρος της τελετουργίας του επισκέπτη: η ανάβαση είναι εμπειρία, όχι εμπόδιο. 

                                                 Οι στοές της Πύλης... κλειδαμπαρωμένες 

                                                       ...και την περίοδο που λειτουργούσαν 

Οι επάλξεις απαγορευμένες 

Οι στοές του κάστρου είναι πια αποθήκες δομικών υλικών 

                    Το πιο μεγάλο μπαλκόνι με θέα κλεισμένο με συρματόπλεγμα

     Οι σκάλες της λίμνης και ο τόπος μαρτυρίου του Δ. Φιλοσόφου ερμητικά κλειστά 

Έξυπνοι... και κορόιδα

 

Οι "έξυπνοι" στήνουν τις σκηνές όπου απαγορεύεται, παρκάρουν τα τροχόσπιτα όπου γουστάρουν, ανάβουν φωτιές μέσα στους εθνικούς δρυμούς, γλιτώνουν  κόστος και περιορισμούς.

Τα "κορόιδα" πληρώνουν κάμπινγκ, ψάχνουν νόμιμες θέσεις και προσέχουν τι επιτρέπεται και τι όχι. Όταν η παρανομία μένει ατιμώρητη από εκείνους που μισθοδοτούνται ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, να αποτρέπουν δηλαδή τέτοια φαινόμενα και να εφαρμόζουν τον Νόμο, οι έξυπνοι φαίνονται «έξυπνοι» και οι νομοταγείς μοιάζουν «κορόιδα».

Σύμφωνα λοιπόν με το Άρθρο 10 του Ν. 392/1976 και το Άρθρο 38 του Ν. 4055/2012, το ελεύθερο κάμπινγκ απαγορεύεται ρητά από τον νόμο και γι' αυτό απαγορεύεται η εγκατάσταση σκηνών, καθώς και η στάθμευση τροχόσπιτων ή αυτοκινούμενων σε δάση, παραλίες, αρχαιολογικούς χώρους και γενικά σε όλους τους κοινόχρηστους χώρους.

Τι προβλέπει η νομοθεσία: Πρόστιμα: Επισύρει αυτόφωρη σύλληψη και υψηλά χρηματικά πρόστιμα. Η διαδικασία είναι άμεση (αφορά πταισματική παράβαση). Δεν υπάρχει "γκρίζα ζώνη": Ακόμα και η απλή διανυκτέρευση εκτός οργανωμένων χώρων θεωρείται παράνομη.

Εξαίρεση: Μοναδική εξαίρεση αποτελούν οι οργανωμένοι χώροι κατασκήνωσης (Camping), καθώς και το "living vehicle" (αυτοκινούμενο) όταν απλώς σταθμεύει, χωρίς όμως να γίνεται εγκατάσταση (π.χ. άνοιγμα τεντών, τραπεζοκαθίσματα, εξωτερικές κατασκευές).

Με δεδομένο μάλιστα ότι όλο και περισσότερα αυτοκινούμενα τροχόσπιτα διανυκτερεύουν στα πάρκινγκ της λίμνης, ας το δουν λίγο οι υπεύθυνοι (Δημοτική Αστυνομία, Αστυνομία) γιατί αν εκείνοι δεν εφαρμόζουν τους Νόμους της χώρας ποιοι θα το κάνουν;

Ο νόμος είναι ξεκάθαρος. Το ζητούμενο είναι να εφαρμόζεται με τον ίδιο τρόπο σε όλους.  

                                     Οι "έξυπνοι" στο γεφύρι της Κλειδωνιάς

                       Τα "κορόιδα" στο κάμπινγκ δίπλα στο γεφύρι της Κλειδωνιάς

                                       Τα "κορόιδα" στο κάμπινγκ της Λιμνοπούλας

                              Οι "έξυπνοι" απέναντι από το κάμπινγκ της Λιμνοπούλας

                                   Οι "έξυπνοι" που διανυκτερεύουν στα πάρκινγκ της λίμνης

Παγκάκια και... «παγκάκια»

 

Αυτά τα «υπέροχα» παγκάκια που τοποθετήθηκαν σε διάφορα σημεία της πόλης (παρκάκι παλιού Χατζηκώστα, Λιθαρίτσια, παρκάκι Βελισσαρίου, πάρκο -που λέει ο λόγος- Κουραμπά, πλατεία Γλυκήδων) και από τον πρώτο κιόλας μήνα έδειξαν σημεία φθοράς (σε πολλά μάλιστα έπεσε εντελώς η πλάτη ενώ άλλα έχουν σκαφτεί από τη βροχή) ποιοι ακριβώς τα επέλεξαν και με τι κριτήρια; Και πόσο τα πλήρωσαν άραγε; Τα ίδια τοποθετήθηκαν και στο Γιαννιώτικο Σαλόνι που είναι υπό ανάπλαση και φαίνονται ήδη... προπολεμικά.

Και πόσο όμορφα και λειτουργικά εκείνα τα λίγα που τοποθετήθηκαν στο παρκάκι απέναντι από το Δικαστικό Μέγαρο... 

                                 Πλατεία Γλυκήδων στο κάστρο - λίγο μετά την τοποθέτηση

                                                             

                                                                         Λιθαρίτσια 

                                                                   πάρκο Βελισσαρίου

                                                        Στο -υπό διαμόρφωση- Γιαννιώτικο Σαλόνι

Τεράστια η διαφορά με τούτα τα λίγα που τοποθετήθηκαν στο παρκάκι απέναντι από το Δικαστικό Μέγαρο

Σοφά λόγια...

 

Εδώ ... γελάμε

                                                                                                            (Χρ.Παπανίκος - "Ελλάδα 24")
 

Ας εισπράξουν τα επίχειρα...

 

«Η δραχμή θα είχε υποτιμηθεί 60-80%. Το χρέος θα είχε φτάσει στο δυσθεώρητο 500% του ΑΕΠ. Φάρμακα και τρόφιμα θα ήταν δυσεύρετα και μόνο στη μαύρη αγορά και πανεπιστήμια, σχολεία και νοσοκομεία θα υπολειτουργούσαν. Καύσιμα δεν θα υπήρχαν ούτε για δείγμα για τα αεροπλάνα και τα πλοία μας και οι Τούρκοι θα αλώνιζαν στο Αιγαίο. Ανθρωπιστική βοήθεια θα ερχόταν μόνο με αεροπλάνα της ευρωπαϊκής ένωσης, εν είδει επαιτείας. Η χώρα θα είχε υποστεί μία καταστροφή, μεγαλύτερη κι από την Μικρασιατική και οι εικόνες που βλέπαμε στην Αργεντινή με μοσχάρια να απαλλοτριώνονται και να σφάζονται στους δρόμους από πεινασμένα πλήθη, θα μας φαίνονταν κάτι σαν παιδική χαρά.

Ο καλός θεός της Ελλάδος μας φύλαξε ώστε να μη ζήσουμε αυτό το εφιαλτικό σενάριο που απεργάζονταν ανεύθυνοι τυχοδιώκτες, τυφλωμένοι από ιδεοληψία.Που έκαναν πίσω μόνο όταν τα είδαν όλα αυτά να περιγράφονται λεπτομερώς στη Μαύρη Βίβλο που τους έδειξε ο Ζαν Κλώντ Γιούνκερ. Και έκαναν πίσω γιατί κατά βάση φοβήθηκαν το Γουδί.

Δεν έδειξαν ωστόσο έκτοτε καμία μεταμέλεια. Δεν έκαναν ποτέ την παραμικρή αυτοκριτική. Δεν ψέλλισαν ποτέ μία συγγνώμη.Και ποντάροντας στο γεγονός ότι ο κόσμος έχει απωθήσει αυτές τις επώδυνες μνήμες, στα βάθη του υποσυνείδητου, επανέρχονται τώρα ως σωτήρες με περίσσιο θράσος. Και λέγοντας τερατώδη ψέματα, ότι μας έβγαλαν δήθεν απ' τα μνημόνια, με την κοινωνία όρθια. 

Κι όλα αυτά όταν φέσωσαν τη χώρα με 100 δισ. Όταν έφεραν τρίτο αχρείαστο μνημόνιο.Όταν υποθήκευσαν τη δημόσια περιουσία για 99 χρόνια. Όταν συμφώνησαν πλεονάσματα μέχρι το 2060. Όταν αποδόμησαν το τραπεζικό σύστημα και εκχώρησαν τις τράπεζες σε ξένους. Όταν ξεπάτωσαν τον κόσμο στους φόρους.Όταν συγκυβέρνησαν με ακροδεξιούς κλόουν αλλά τώρα υπόσχονται «προοδευτικές λύσεις». Όταν κουρέλιασαν τους θεσμούς, αλλά τώρα φωνάζουν υποκριτικά ότι καταλύεται το κράτος δικαίου. 

Όταν δίχασαν συνειδητά την κοινωνία με το «ή εμείς ή αυτοί».Όταν άνοιξαν τα σύνορα για να εκβιάσουν τους Ευρωπαίους, προκαλώντας μία τεράστια μεταναστευτική κρίση το 2015. Όταν έστηναν παραμάγαζα και χειραγωγούσαν τη Δικαιοσύνη. Όταν επιχειρούσαν κλείσιμο μη αρεστών ΜΜΕ και απειλούσαν δημοσιογράφους με διώξεις. Όταν μετέτρεπαν την ΕΡΤ σε κέντρο ξεδιάντροπης προπαγάνδας. 

Όταν αγκαλιά με τη Χρυσή Αυγή, ψήφιζαν την απλή αναλογική για να ναρκοθετήσουν την επιστροφή της χώρας στην κανονικότητα.Όταν ασκούσαν μια ελεεινή αντιπολίτευση, υπονομεύοντας εξαρχής το κράτος, που είχε να διαχειριστεί μία φονική πανδημία κι αυτοί με τους πρώτους θανάτους απειλούσαν οτι «μετα θα λογαριαστούμε». 

Όταν δρούσαν σαν πέμπτη φάλαγγα απαιτώντας να γκρεμιστεί ο φράχτης στον Έβρο τη στιγμή που η χώρα δεχόταν μία πρωτοφανή υβριδική επίθεση.Όταν χάιδευαν τρομοκράτες οργανώνοντας 300 πορείες υπέρ του Κουφοντίνα σε εποχές σκληρών λοκ ντάουν.Όταν υποβάθμιζαν το δημόσιο διάλογο με Πολάκηδες, Παπάδες και Τζανακόπουλους με το εμετικό «Μητσοτάκη γαμ@σαι» που ουδέποτε άλλωστε καταδίκασαν.

Η κοινωνία τους αποδοκίμασε ηχηρά, τρεις φορές από το ‘19 και μετά και τους γύρισε την πλάτη. Σκόρπισαν έκτοτε στους πέντε ανέμους. Αλλά ούτε και τότε προβληματίστηκαν ως προς το τι έκαναν λάθος. Και σηκώνουν τώρα πάλι κεφάλι με έναν Τσίπρα που δήθεν ωρίμασε, λέγοντας ωστόσο το αδιανόητο ότι έπρεπε ο ίδιος να κλείσει τις τράπεζες νωρίτερα το 2015 και να μην περιμένει να ξεμείνουν απο ρευστό.

Και ο θρασύς αυτός τύπος, εγκαινίασε νέο κόμμα, τάζοντας λαγούς με πετραχήλια και έχοντας τάχα μηδενίσει το κοντέρ. Αλλά ας όψεται το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη. Είχαν τρία χρόνια μπροστά τους μετά τη διπλή συντριβή του Σύριζα το ‘23, για να ξεδιπλώσουν το δικό τους σχέδιο και να συμβάλλουν κι αυτοί στην επιστροφή στην κανονικότητα. 

Αλλά τα σπατάλησαν σε καταγγελίες και «σκληρα ροκ» γιατί ήταν εντελώς αδύνατο να κάνουν σοβαρή πολιτική ουσίας. Ας εισπράξουν τώρα δικαίως τα επίχειρα. Κι ας παλέψουν για την τρίτη θέση με την Καρυστιανού. Αλλά μην τους αδικούμε. Γιατί «δεν έφταιγαν οι ίδιοι, τόσοι ήταν....».

                                      (Αρθρο του Κ. Μπερμπερίδη από το liberal.gr)

Ρήσεις...

 

Υπάρχουν και καλές ειδήσεις...

 

«Από όσα έχουν παρουσιαστεί μέχρι στιγμής, η συμφωνία δεν αφορά απλώς μια επένδυση στα Ναυπηγεία Ελευσίνας, αλλά τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου βιομηχανικού, αμυντικού και ναυπηγικού οικοσυστήματος μεταξύ Ελλάδας, ΗΠΑ και Νότιας Κορέας, με βασικούς παίκτες την ONEX και τη Hanwha Ocean.Τι περιλαμβάνει πρακτικά;Τον εκσυγχρονισμό και την επέκταση των Ναυπηγείων Ελευσίνας. 

Η επένδυση των περίπου 1,35 δισ. ευρώ χωρίζεται σε τρεις βασικές φάσεις: 150 εκατ. ευρώ για νέες δεξαμενές, επισκευαστικές εγκαταστάσεις και δυνατότητες συντήρησης πλοίων, 200 εκατ. ευρώ για λιμενικές υποδομές, logistics και εφοδιαστική αλυσίδα και 1 δισ. ευρώ για βιομηχανικές εγκαταστάσεις υψηλής τεχνολογίας, αυτοματοποιημένες γραμμές παραγωγής και υποδομές που μπορούν να υποστηρίξουν ακόμη και προγράμματα υποβρυχίων.

Σκοπός της επένδυσης αυτής είναι η κατασκευή πολεμικών πλοίων στην Ελλάδα. Μιλάμε για ναυπήγηση φρεγατών, κορβετών, βοηθητικών πολεμικών πλοίων και, μελλοντικά, υποβρυχίων.

Η Hanwha Ocean είναι ένας από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές πολεμικών πλοίων και υποβρυχίων παγκοσμίως και μεταφέρει τεχνογνωσία στα ελληνικά ναυπηγεία.Επίσης, προβλέπεται η δημιουργία κέντρου συντήρησης και επισκευών (MRO) για το Πολεμικό Ναυτικό, αλλά και για ναυτικές δυνάμεις συμμάχων χωρών και του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ένα από τα σημαντικότερα σημεία είναι ότι επιδιώκεται ελληνική συμμετοχή με πάνω από 70% εγχώρια προστιθέμενη αξία, ανάπτυξη δικτύου εκατοντάδων υπεργολάβων και παραγωγή εξαρτημάτων και ηλεκτρονικών συστημάτων στην Ελλάδα.

Αν η συνεργασία προχωρήσει πλήρως, η Ελευσίνα θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κάτι αντίστοιχο με τα μεγάλα κορεατικά ναυπηγικά συγκροτήματα, σε μικρότερη βέβαια κλίμακα: παραγωγή πολεμικών πλοίων, υποστήριξη αμερικανικών και νατοϊκών στόλων, ενεργειακές υποδομές, βιομηχανία drones και μη επανδρωμένων ναυτικών συστημάτων, καθώς και συντήρηση υποβρυχίων και ειδικών ναυτικών πλατφορμών.

Αυτός είναι και ο λόγος που η συμφωνία αντιμετωπίζεται περισσότερο ως γεωστρατηγικό project δυτικής βιομηχανικής αναδιάταξης παρά ως μια απλή επένδυση ναυπηγείων. Για πρώτη φορά, λοιπόν, μετά από δεκαετίες, δημιουργούνται προϋποθέσεις ώστε η Ελλάδα να περάσει από τις επισκευές πλοίων στην κατασκευή σύνθετων ναυτικών και αμυντικών συστημάτων.

Οι προβλέψεις μιλούν για έως και 10.000 άμεσες και έμμεσες θέσεις εργασίας υψηλής εξειδίκευσης σε τομείς όπως η μηχανική, η μεταλλουργία, τα ηλεκτρονικά, το λογισμικό και τα αμυντικά συστήματα».

                         (Aπόσπασμα άρθρου του  Κ. Στούπα από το Liberal.gr)

 

 

Ρήσεις...

                                                                                                                   (ευρωπαϊστές f/B)

Διαρκής κύκλος οργής...

 

«Κάθε μέρα είναι σαν να πρέπει να απορροφήσουμε και να διαχειριστούμε μια νέα ανθρωπιστική καταστροφή, τρία νέα κουκουλώματα σκανδάλων από την κυβέρνηση, μια καινούργια παλαβομάρα που προκαλεί αναταραχές στις παγκόσμιες αγορές από τον Τραμπ (αν είμαστε τυχεροί -αλλιώς περισσότερες από μία), δύο θανατηφόρα τροχαία κάπου στην Ελλάδα, μία γυναικοκτονία, ένα φριχτό έγκλημα πολέμου, δύο φυσικές καταστροφές με εκατοντάδες νεκρούς κάπου στον κόσμο 

...μια σοκαριστική δικαστική απόφαση που πάει κάποια δημοκρατική χώρα δεκαετίες πίσω, μια εκλογική νίκη ακροδεξιών σε κάποιες περιφερειακές εκλογές της Ευρώπης, μια ανακοίνωση δεκάδων χιλιάδων απολύσεων σε εταιρείες λόγω της ΑΙ, μια μαζική δολοφονία σε κάποιο σχολείο της Αμερικής, μια έξαρση μολυσματικής ασθένειας κάπου (λόγω περικοπών δαπανών στο σύστημα υγείας ή λόγω του αντιεμβολιαστικού κινήματος)

...μια πρόβλεψη για εξαφάνιση ολόκληρων επαγγελμάτων «μέσα σε 18 μήνες» από κάποιον ολιγάρχη της τεχνολογίας, μία εξάρθρωση εγκληματικής οργάνωσης που δρούσε ανενόχλητη ανάμεσά μας για χρόνια, ένα ρεπορτάζ για τις αυξήσεις στις τιμές και τη δημοσίευση μιας νέας επιστημονικής έρευνας με δραματικά ευρήματα για την στεγαστική κρίση, την κλιματική αλλαγή, την ψυχική υγεία των νέων ή/και για το πώς η ΑΙ μας κάνει πιο χαζούς. 

Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό το πράγμα. Δεν είναι βιώσιμο. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να υφίσταται αυτό το μαρτύριο κάθε μέρα της ζωής του, και μάλιστα επιπλέον των καθημερινών πιέσεων και προκλήσεων της ζωής, χωρίς να αποτρελαίνεται λιγάκι. 

Δεν φτάνει που ο κόσμος μας έχει παλαβώσει και η πραγματικότητα παράγει περισσότερες καταστροφές και ζόφο από όσο μπορούμε να καταναλώσουμε, αλλά πλέον έχουμε και απεριόριστα Μέσα για να τον βρούμε και να τον καταναλώσουμε (πράγματα που, βεβαίως, δεν είναι άσχετα μεταξύ τους). 

Έχουμε Μέσα, μάλιστα, τα οποία είναι ειδικά σχεδιασμένα για να μας κρατάνε εγκλωβισμένους, εθισμένους, όλη μέρα. Ακόμα κι αν το ξέρουμε και το αναγνωρίζουμε, το υφιστάμεθα, το ανεχόμαστε. Κι οι ζωές μας γίνονται ένας διαρκής κύκλος οργής, διακοπτόμενος μόνο από τον ύπνο» .                   

(Απόσπασμα άρθρου του Θ. Γεωργακόπουλου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

 

Εδώ ... γελάμε

                                                                                               (Δ.Χαντζόπουλος- ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

 

Απόψεις...

 

«Η Τουρκία έχει ένα σχέδιο που το έχει εκπονήσει εδώ και πολλές δεκαετίες και δεν έχει αποκλίνει απ΄ αυτό ούτε χιλιοστό. Οι δικοί μας πιστεύουν αφελώς ότι οι μαξιμαλιστικοί στόχοι που προβάλλει κατά καιρούς η Άγκυρα είναι για εσωτερική κατανάλωση. Αυτήν τη στιγμή έχει ένα αντικειμενικό πρόβλημα. Η στρατηγική της κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα, επειδή η Ελλάδα αποκτά εκπληκτική αμυντική ικανότητα και κυρίως με την παραλαβή των F-35. Ο χρόνος πιέζει τους Τούρκους, φέρνοντας το θερμό επεισόδιο πιο κοντά.Η κυβέρνηση έχει κάνει τα μέγιστα δυνατά για να φέρει την χαμένη ισορροπία με την Τουρκία, τόσο στον αμυντικό τομέα όσο και στον διπλωματικό. Μετά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου δεν υπήρξε άλλος πρωθυπουργός σαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη, με μια συγκροτημένη άποψη για την διαχείριση των εθνικών μας θεμάτων. 

Η Ελλάδα είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει μια πιθανή πρόκληση στο πεδίο, αλλά μετά από 2 χρόνια θα είναι κυριολεκτικώς απροσπέλαστη. Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο σήμερα. Μπορεί οι Τούρκοι να μην φοβούνται - και σωστά- την πιθανότητα να δεχτούν επίθεση από την Ελλάδα, ανεξάρτητα από το τι οι ίδιοι λένε για να καλύψουν την επιθετικότητά τους. Αυτό που πραγματικά ενοχλεί την Τουρκία είναι ότι «στραβώνει» ο σχεδιασμός δεκαετιών για τον έλεγχο του μισού Αιγαίου. 

Η αλήθεια είναι ότι αν εγκαταλείψουμε την αμυντική μας συμφωνία με το Τελ Αβίβ και αρχίσουμε τις αγάπες με την Μόσχα, ο Σουλτάνος θα νιώσει μεγάλη ευαρέσκεια και θα αναστείλει για την ώρα τα σχέδιά του. Θα επιστρέψουμε δηλαδή στην εποχή της ακινησίας, τότε που χώναμε το κεφάλι μας στην άμμο και προσποιούμασταν ότι δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας. Ήταν η ώρα που η Τουρκία έκτιζε την πολεμική της βιομηχανία και τις σχέσεις της στο εξωτερικό. 

Η κυβέρνηση οφείλει να πει τα πάντα στον ελληνικό λαό. Για τον κίνδυνο που αντιμετωπίζουμε αυτήν την ώρα και για τις θυσίες που μπορεί να απαιτηθούν απ’ όλους μας. Χρειάζονται καθαρές κουβέντες και ξεκάθαρος προσανατολισμός. Προφανώς και δεν θέλουμε πόλεμο με την Τουρκία. Όχι γιατί τους φοβόμαστε, αλλά διότι πολύ απλά δεν τον θέλουμε. Αν χρειαστεί, όμως, θα είμαστε εκεί. Είναι η ώρα που η κοινωνία ενημερώνεται σωστά και προετοιμάζεται για κάθε ενδεχόμενο».

                                                                               (Θ. Μαυρίδης-liberal.gr)

«Πότε έσκασε το «σκάνδαλο» του ΟΠΕΚΕΠΕ που αφορούσε υπουργούς και βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας; Όταν στις δημοσκοπήσεις η κυβερνώσα παράταξη ξεπέρασε το 34%. Τότε, μέσα από έναν καταιγισμό δημοσιευμάτων, κατηγορήθηκαν όλα αυτά τα στελέχη του κόμματος (11 βουλευτές και 2 υπουργοί) πως ζημίωσαν με τις πράξεις τους τα Ευρωπαϊκά Ταμεία. Όλοι θυμόμαστε πώς εκμεταλλεύθηκε το ζήτημα η αντιπολίτευση, και αυτό ήταν λογικό. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία της προσέφερε ένα δώρο και αυτή το αξιοποίησε. 

Ήταν ολοφάνερο πως επρόκειτο για στοχευμένη πολιτική παρέμβαση των Κοβέσι - Παπανδρέου ώστε να αλλάξει το πολιτικό κλίμα στην Ελλάδα. Είχαν μάλιστα προηγηθεί οι επιλεκτικές διαρροές σε συγκεκριμένες αντιπολιτευόμενες εφημερίδες οι οποίες, σχεδόν έξι μήνες πριν, γνώριζαν και προανήγγειλαν τι θα συμβεί. Με τα σημερινά στοιχεία η πολιτική παρέμβαση των Κοβέσι - Παπανδρέου μετατρέπεται πλέον σε μια πολιτική πλεκτάνη, καθώς οι χειρισμοί των δύο κυριών αποβλέπουν όχι στην τιμωρία των ενόχων, αλλά στην κατασκευή ενόχων».

                                                                            (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)

Ατάκες...

 

Απόψεις...

 

«Ένας ετήσιος ρυθμός αύξησης των τιμών καταναλωτή τόσο μεγαλύτερος στην Ελλάδα από τον αντίστοιχο για την Ευρωζώνη είναι μεγάλο πρόβλημα. Καθ’ υπερβολή, είναι ως να γυρίσαμε στην εποχή της πληθωριστικής δραχμής.Πράγματι, η εκτίμηση που μας έδωσε χθες η Eurostat για τον «ελληνικό» πληθωρισμό στο 5% όταν η Ευρωζώνη είναι στο 3,2% θα έπρεπε να έχει προκαλέσει μια κάποια αντίδραση του οικονομικού επιτελείου.  Οι τιμές των τροφίμων εποχής (φρέσκα, λαχανικά, φρούτα και παρόμοια) τρέχουν στην Ελλάδα τρεις, περίπου φορές ταχύτερα από ότι στη Ζώνη. Τον Φεβρουάριο (πριν το Ιράν) έτρεχαν με 14% όταν στη Ζώνη έτρεξαν με ρυθμό 3,5%. Και συνεχίστηκε μέχρι πρότινος. 

Κάτι δεν πάει καθόλου καλά, αφού μάλιστα τα περισσότερα από αυτά τα προϊόντα είναι της λαϊκής αγοράς.Οι τιμές των καυσίμων επίσης τρέχουν γρηγορότερα στα καθ’ υμάς και αυτό δεν έχει να κάνει με τους ειδικούς φόρους. Προφανώς κάτι δεν πήγε καλά με τα διυλιστήρια και το εμπορικό κύκλωμα διανομής, που βρήκαν την ευκαιρία να κλειδώσουν τα κέρδη τους. Με τη βοήθεια, επιπλέον, των φορολογουμένων που πληρώνουν την ειδική επιδότηση στο πετρέλαιο κίνησης.Το πάρτι με τα ακίνητα συνεχίζεται με τα ενοίκια να αυξάνονται με σχεδόν τριπλάσια ταχύτητα από εκείνην των ακινήτων στην Ευρωζώνη..Θα μπορούσαμε να θεωρούμε εαυτούς «τυχερούς» επειδή και οι τρεις αυτές ειδικές αγορές είναι εκτεθειμένες στη μεγάλη δύναμη ελέγχων που θα μπορούσε να ασκήσει το κράτος.

Και όμως, τα μεν συναρμόδια υπουργεία (Ανάπτυξης και Ενέργειας, δηλαδή οι υπουργοί Θεοδωρικάκος και Παπασταύρου) ρίχνουν σταθερά το «φταίξιμο» το ένα στο άλλο, ενώ το υπουργείο που έχει το καθήκον να συντονίζει την οικονομική πολιτική (Εθνικής Οικονομίας του Πιερρακάκη), κοιτάζει εξίσου σταθερά το πρόβλημα αφ’ υψηλού. Αν αυτού του είδους τη «σταθερότητα» εννοεί ο Πρωθυπουργός, πασπαλισμένη με διάφορα επιδόματα, καλά θα κάνει να σκεφτεί ότι υπάρχουν και άλλοι στην πολιτική κονίστρα, που σίγουρα μπορούν να την «προσφέρουν» στους πολίτες».

                                                           (Μπ. Παπαδημητρίου-liberal.gr)

«Δεν αναφέρομαι μόνον στους Έλληνες πλούσιους που θα φορολογήσει ο νέος ΕΛΑΣ του Α Τσίπρα. Αναφέρομαι κυρίως στο 1% που κατέχει σε παγκόσμιο επίπεδο συσσωρευμένο πλούτο 34 τρισεκατομμύριων δολαρίων που, αν μοιραστεί δίκαια και συμπεριληπτικά, όπως λέει ο Αλέξης μας, θα λυθεί το πρόβλημα της φτώχειας παγκοσμίως. Απορώ πως ουδείς μέχρι σήμερα έκανε αυτήν την πρωτότυπη σκέψη. Θα τους πάρουμε 34 τρισεκατομμύρια και θα τα μοιράσουμε στον κοσμάκη όλου του πλανήτη. Και μετά ο μεγάλος θα πάει για το Νόμπελ, που του το στέρησαν το 2018, όταν και το εδικαιούτο λόγω της συμφωνίας των Πρεσπών. 

Και ο Μελανσόν λέει περίπου το ίδιο, αλλά ο φίλος μας ο Ολαντρέου - από τα πετυχημένα του Αλέξη - όταν έβαλε φορολογικό συντελεστή 70% για τους πλούσιους, σε χρόνο dt τον πήρε πίσω. Οι πλούσιοι Γάλλοι άλλαξαν φορολογική έδρα. Τόσο απλά. Συνήθως οι πλούσιοι δεν είναι κορόιδα να παράγουν πλούτο και μετά να τους φορολογεί άγρια ο κάθε σοσιαλιστής της συμφοράς. 

Ακριβώς για τον ίδιο λόγο ο Α. Τσίπρας δε δέχθηκε - και σωστά έπραξε - την πρόταση του Γιουνκέρ να φορολογήσει τους Έλληνες εφοπλιστές, ένα πάγιο, προμνημονιακό αίτημα των «ενάρετων» κρατών του Βορρά για λόγους ανταγωνισμού».

                                                                        (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

 

«Ήταν 18 ετών. Φοιτητής. Δολοφονήθηκε στο Σαουθάμπτον από τον Βίκρουμ Ντίγκουα, ο οποίος στις 28 Μαΐου καταδικάστηκε για φόνο. Σύμφωνα με τα στοιχεία της υπόθεσης, ο δράστης ισχυρίστηκε ότι ο Νόβακ τον είχε προσβάλει ρατσιστικά και του είχε επιτεθεί. Η κατηγορία ήταν ψευδής. Αλλά, για λίγα κρίσιμα λεπτά, λειτούργησε σαν διαβατήριο ηθικής προστασίας για τον δράστη και σαν καταδίκη για το θύμα. Οι αστυνομικοί βρήκαν έναν νέο άνθρωπο αιμόφυρτο. Αντί να τον αντιμετωπίσουν πρώτα ως θύμα, του πέρασαν χειροπέδες. Εκείνος έλεγε ότι είχε μαχαιρωθεί. Έλεγε ότι δεν μπορούσε να αναπνεύσει. Η Βρετανία που έμαθε να επαναλαμβάνει το «I can’t breathe» ως σύνθημα, δυσκολεύτηκε αυτή τη φορά να το ακούσει ως κραυγή ενός πληγωμένου ανθρώπου.

Εδώ βρίσκεται η ουσία. Δεν έχουμε απλώς μια αστυνομική αποτυχία. Έχουμε μια εικόνα θεσμικής δειλίας. Ένα κράτος που εκπαιδεύτηκε να φοβάται περισσότερο την κατηγορία του ρατσισμού από το έγκλημα που γίνεται μπροστά στα μάτια του. Ένα κράτος που, αντί να ρωτήσει ποιος αιμορραγεί και ποιος κρατάει το μαχαίρι, φαίνεται να ρωτά πρώτα ποιος χωράει καλύτερα στο σωστό αφήγημα. Ο φιλελεύθερος πολιτισμός δεν χτίστηκε πάνω σε συλλογικές ενοχές. Χτίστηκε πάνω στην ιδέα ότι κάθε άνθρωπος έχει ίση αξία απέναντι στον νόμο. Όχι ως μέλος φυλής. Όχι ως εκπρόσωπος ιστορικής κατηγορίας. Όχι ως πιόνι στον πίνακα των ακτιβιστών. Ως άτομο. Με δικαιώματα, αξιοπρέπεια και ζωή που δεν μπορεί να ζυγίζεται πολιτικά.

Ήδη ακούμε παντού την ίδια γλώσσα. «Συμπερίληψη», «ευαισθησία», «διαφορετικότητα». Ωραίες λέξεις, όταν υπηρετούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Επικίνδυνες λέξεις, όταν ζητούν από τον πολίτη να κάνει πως δεν βλέπει αυτό που βλέπει. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να εισαγάγει την ενοχή των άλλων. Χρειάζεται αυτοπεποίθηση. Να προστατεύει κάθε αθώο. Να τιμωρεί κάθε ένοχο. Να εμπιστεύεται την πραγματικότητα περισσότερο από τα συνθήματα. Και να μην επιτρέψει ποτέ σε καμία πολιτική θρησκεία να βάλει το χρώμα πάνω από την αλήθεια».

                                                                      (Αλ. Σκούρας-Liberal.gr)

«Ενας πατέρας και μια κόρη. Η κόρη, πεντάμορφη, ευθυτενής, αγέρωχη, περήφανη απέναντι στην απώλεια της μάνας της. Εκείνος, γερμένος να τη συνοδεύει ή να τον συνοδεύει; Μάλλον ο ένας για τον άλλον. Οπως θα ήθελε εκείνη, εξ ουρανού, και τους δυο. Χέρι χέρι. Τόσο τυχερό κορίτσι η κόρη στην πιο τραγική τραγωδία της. Σκέψου, φαντάσου, με τι υλικά την ανέθρεψαν, τι με τις πράξεις τους τής έδειξαν. Την αφοσίωση, τον γάμο ουσίας όχι παρεμπιπτόντως, την αγάπη, το δόσιμο, το «ο ένας για τον άλλον» στις χαρές αλλά και στις λύπες. 

Το «μαζί» από την ανατολή μέχρι να δύσει ο ήλιος και πάλι και πάλι. Στα χρόνια των 2,9 διαζυγίων στους 4 γάμους. Στα χρόνια του ενικού αριθμού «θέλω ένα παιδί γιατί το βιολογικό μου ρολόι το διψάει». Στα χρόνια των «τρεις μέρες με τον έναν και τρεις με τον άλλον». Στα χρόνια του «Αν είναι να μην είναι οι γονείς ευτυχισμένοι, καλύτερα να χωρίσουν», αλλά ποτέ δεν ακούς «Αν είναι να είναι το παιδί δυστυχισμένο, καλύτερα οι γονείς να κάνουν το κάθε τι για να ωριμάσουν»… Ας υπάρχει και ένα δείγμα ενός «Μαζί» διαρκείας, έτσι, ως δείγμα, ρε αδελφέ! »

                                                                            (Ρέα Βιτάλη-protagon.gr)

 

Ρήσεις...