Απόψεις...

 

«Η Ρωσία απέτυχε ως μοναρχία. Το τσαρικό καθεστώς ήταν τόσο σάπιο, τόσο άνισο, τόσο αναχρονιστικό, που μια χούφτα μπολσεβίκων εκμεταλλεύτηκε τις εκρηκτικές συνθήκες και άρπαξε την εξουσία. Δεν ήταν επανάσταση των μαζών, ήταν πραξικόπημα μειοψηφίας πάνω σε ένα κράτος που κατέρρεε και ακολούθησαν ιδεοληπτικά πειράματα που κόστισαν εκατομμύρια ζωές.

Απέτυχε ως κομμουνιστικό καθεστώς. Και προσοχή, δεν μιλάμε για μια «ατυχή» κατάρρευση. Η ΕΣΣΔ διαλύθηκε ολοσχερώς, ενώ η Κίνα - που ξεκίνησε από χειρότερη αφετηρία - μεταρρυθμίστηκε και έγινε δεύτερη οικονομία του πλανήτη. Ίδιο σύστημα, δύο εντελώς διαφορετικές καταλήξεις. Η διαφορά λέγεται ικανότητα.

Απέτυχε, τέλος, και ως ολιγαρχία με τον Πούτιν. Κι εδώ είναι το πιο ντροπιαστικό. Μια χώρα που κολυμπάει στο πετρέλαιο, στο φυσικό αέριο, στο νικέλιο, στο ουράνιο, στα πάντα, καταφέρνει να είναι φτωχή.

Το ονομαστικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ρωσίας κινείται γύρω στα 14.000-15.000 δολάρια. Της Ελλάδας - της «φτωχής», της μνημονιακής, της χρεοκοπημένης Ελλάδας — ξεπερνά τα 24.000. Δηλαδή ο μέσος Ρώσος βγάζει περίπου το 60% του μέσου Έλληνα. Και μιλάμε για μέσο όρο, γιατί ο Ρώσος της επαρχίας ζει με ψίχουλα, ενώ ο ολιγάρχης αγοράζει γιοτ και ζει στο Μονακό.

Βάλτε δίπλα τη Βουλγαρία, τη φτωχότερη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το κατά κεφαλήν εισόδημά της είναι πάνω-κάτω στα επίπεδα της Ρωσίας. Καταλάβατε; Η «υπερδύναμη» με τα πυρηνικά και τα ατελείωτα κοιτάσματα, τα βγάζει όσα η φτωχότερη χώρα της Ένωσης.

Το 2022 ο Πούτιν υπολόγιζε ότι θα έμπαινε στο Κίεβο σε λίγες μέρες. Πέρασαν τεσσεράμισι χρόνια και ακόμα πολεμάει. Μια χώρα με ένα κλάσμα του πληθυσμού του και ένα κλάσμα του προϋπολογισμού του, τον κρατά καθηλωμένο.

Ας φτιάξουμε μια λίστα με τις ρωσικές «εξαγωγές» στον πολιτισμό των τελευταίων δεκαετιών. Διαφθορά. Νεοπλουτισμός σε επίπεδο καρικατούρας. Ανισότητες που θα ζήλευε φεουδάρχης. Μαφία αδίστακτη. Χάκερ που ρημάζουν τράπεζες και νοσοκομεία.

Ψάξτε τώρα να βρείτε μια ρωσική εταιρεία τεχνολογίας που άλλαξε τη ζωή σας. Ένα ρωσικό κινητό. Ένα ρωσικό φάρμακο. Μια ρωσική πλατφόρμα. Τίποτα. Οι μόνες «καινοτομίες» που εξάγει η Ρωσία είναι όπλα και προπαγάνδα — δηλαδή θάνατος και ψέματα.

Ο Αμερικανός γερουσιαστής Τζον Μακέιν το είχε πει καλύτερα από όλους μας, το 2014: «Η Ρωσία είναι ένα βενζινάδικο που παριστάνει τη χώρα». Και συμπλήρωνε: κλεπτοκρατία και διαφθορά.Ένα βενζινάδικο, λοιπόν, που έτυχε να κάθεται πάνω σε μια στοίβα πυρηνικών κεφαλών. Αυτό θαυμάζουμε».

                                                                       (Κ. Στούπας-liberal.gr)

« Τα ρωσόφιλα (κατ’ άλλους ρωσόδουλα) δίκτυα έχουν αναθαρρήσει σε όλη την Ευρώπη. Είναι η ευκαιρία που περίμεναν εδώ και καιρό για να μπορέσουν να αλλάξουν τους συσχετισμούς δυνάμεων. Να διαλύσουν το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης και να φέρουν την Ευρώπη επί της ουσίας υποτελή στην αυλή του Πούτιν. Είναι ένα εφιαλτικό σενάριο που δεν απέχει πολύ από το να το δούμε να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας.

Στην Ελλάδα δεν συμβαίνει κάτι διαφορετικό απ’ ότι σε άλλες χώρες. Η ρωσική μηχανή έχει στηρίξει και εδώ κόμματα και ομάδες που ταυτίζονται με την προώθηση των ζωτικών της συμφερόντων. Ρωσόφιλοι πολιτικοί υπάρχουν σε όλα τα κόμματα και το κοινό τους γνώρισμα, το συνθηματικό της αναγνώρισής τους, είναι η αντίθεσή τους με την εξωτερική πολιτική του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Η Ελλάδα της Ευρώπης, η Ελλάδα της Δύσης είναι το θήραμα που προσπαθούν να σκοτώσουν. Άθελά τους (;) προκαλούν τεράστια ζημιά στα εθνικά μας θέματα. Δημιουργούν συνθήκες μεγάλης πολιτικής κρίσης που περιμένουν πώς και πώς να εκμεταλλευτούν οι Τούρκοι. Η αλλαγή του γεωπολιτικού προσανατολισμού της χώρας σε αυτήν τη φάση δεν είναι απλά ένα λάθος. Είναι εγκληματική ενέργεια, ανάλογη με την αλλαγή στάσης μας στην περίοδο που προηγήθηκε της Μικρασιατικής καταστροφής.

Το ρολόι μετράει αντίστροφα. Η προοπτική μιας νέας οικονομικής κρίσης επιβαρύνει το ήδη βεβαρημένο από την ακρίβεια κλίμα στην Ευρώπη. Ο δρόμος για την ακροδεξιά έχει στρωθεί όπως και στον μεσοπόλεμο με την ίδια αφέλεια που είχαν και τότε επιδείξει οι οικονομικές και πολιτικές ελίτ. Η Ευρώπη βρίσκεται στο κατώφλι μιας μεγάλης πολιτικής κρίσης, που απειλεί να μας πάρει και εμάς παραμάζωμα στο διάβα της. Αυτό δεν πρέπει να συμβεί».

                                                                            (Θ.Μαυρίδης-Liberal.gr)