Απόψεις...

 

«Ο οργανισμός ανακοίνωσε ότι μέσα στο οικονομικό έτος 2026 κατάφερε να κινητοποιήσει 112 δισεκατομμύρια δολάρια ιδιωτικών κεφαλαίων για επενδύσεις στις αναπτυσσόμενες οικονομίες, έναντι 35 δισεκατομμυρίων πριν από μόλις τέσσερα χρόνια. Η αύξηση είναι εντυπωσιακή, αλλά ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η αλλαγή φιλοσοφίας που κρύβεται πίσω από αυτήν. Η Παγκόσμια Τράπεζα δεν μετρά πλέον την επιτυχία της μόνο από τα χρήματα που δανείζει η ίδια. Μετρά και πόσα ιδιωτικά κεφάλαια καταφέρνει να κινητοποιήσει γύρω από αυτά. 

Για να το πετύχει, σύμφωνα με την ίδια, απλοποίησε διαδικασίες, αύξησε τις εγγυήσεις, βελτίωσε τα εργαλεία χρηματοδότησης και επικεντρώθηκε στην άρση πρακτικών και ρυθμιστικών εμποδίων που αποθαρρύνουν τους επενδυτές. Πίσω από αυτή τη στρατηγική βρίσκεται μια απλή διαπίστωση. Στις αναπτυσσόμενες χώρες, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, ο ιδιωτικός τομέας δημιουργεί εννέα στις δέκα θέσεις εργασίας. 

Ο στόχος δεν είναι να μεγαλώνει συνεχώς ο όγκος του δημόσιου χρήματος, αλλά να μειώνεται σταδιακά η ανάγκη γι’ αυτό. Η ταχύτερη δικαιοσύνη, η λιγότερη γραφειοκρατία, η σταθερότερη φορολογία, οι καλύτερες υποδομές, οι ανοικτές αγορές και ένα προβλέψιμο ρυθμιστικό περιβάλλον μπορεί να ακούγονται λιγότερο εντυπωσιακά από ένα νέο πακέτο δισεκατομμυρίων, αλλά είναι αυτά που καθορίζουν αν το ιδιωτικό κεφάλαιο θα παραμείνει όταν τα προγράμματα τελειώσουν.

Το σημαντικότερο κληροδότημα του Ταμείου Ανάκαμψης, επομένως, δεν θα κριθεί από το πόσα χρήματα μοίρασε, αλλά από το αν συνέβαλε στη δημιουργία μιας οικονομίας που θα χρειάζεται λιγότερες επιδοτήσεις στο μέλλον. Γιατί μια επιδότηση μπορεί να αγοράσει ανάπτυξη για λίγο. Μια οικονομία που προσελκύει μόνη της κεφάλαια μπορεί να την παράγει διαρκώς».

                                                                         (Αλ. Σκούρας-liberal.gr)

«Για πολλά χρόνια τα φωτοβολταϊκά αποτελούσαν το success story της ελληνικής ενεργειακής αγοράς. Φθηνή τεχνολογία, ευρωπαϊκοί στόχοι για την πράσινη μετάβαση, κρατικές ενισχύσεις, προβλέψιμες ταμειακές ροές και, κυρίως, εύκολη πρόσβαση σε τραπεζική χρηματοδότηση. Ένα φωτοβολταϊκό πάρκο μπορούσε να στηθεί με σημαντικό τραπεζικό δανεισμό και να αποπληρώνει το δάνειό του με ασφάλεια από τα έσοδα της ίδιας της παραγωγής ενέργειας.

Σήμερα όμως, το μοντέλο αυτό δοκιμάζεται. Η υπερπροσφορά ηλιακής ενέργειας, σε συνδυασμό με την καθυστέρηση στην ανάπτυξη δικτύων μεταφοράς αλλά και μονάδων αποθήκευσης, έχει δημιουργήσει ένα διαρθρωτικό πρόβλημα που πλέον απειλεί να μεταφερθεί από τον ενεργειακό κλάδο στο τραπεζικό σύστημα. Στο τραπεζικό σύστημα που χρηματοδότησε με σχετική ασφάλεια αυτές στις πράσινες επενδύσεις».

                                                                            (Κ. Χαροκόπος-liberal.gr)

«Το «εμείς ή κανείς» του Τσίπρα είναι η κορύφωση της αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς. Του μίγματος λαϊκισμού, αυταρχισμού και οίησης. Το «εμείς ή κανείς» είναι η πιο σκληρή έκφραση που έχει εκστομισθεί κατά την εφαρμογή της εξαναγκασμένης πόλωσης. Και με αυτό κινδυνεύει να κόψει τις γέφυρες με κάθε καλοπροαίρετο πολίτη ή στέλεχος της πολιτικής εκτός του σκληρού πυρήνα της επιρροής του».

                                                                      (Γ. Δατσέρης –protagon.gr)