Απόψεις...

 

«Το ερώτημα είναι ένα και μοναδικό: η διεθνής κοινότητα, αυτά τα δώδεκα κράτη που θέλουν να επιβάλουν κυρώσεις στο Ισραήλ, ο ΟΗΕ και οι οργανώσεις του, δεν έβλεπαν τόσα χρόνια τι γινόταν κάτω από τη γη της Γάζας; Δεν μπορεί! Κάτι θα έβλεπαν. Χιλιάδες τόνοι χώματος δεν κρύβονται, όπως και όλες οι σχετικές εργασίες. Προφανώς όλοι αυτοί έκλειναν τα μάτια, αδιαφορώντας για το πού κατευθύνονται τα δισεκατομμύρια δολάρια της διεθνούς βοήθειας. 

Διότι να μην το ξεχνάμε. Οι Παλαιστίνιοι είχαν κράτος, τη Γάζα, με πρόσβαση σε μια ειδυλλιακή μεσογειακή ακτογραμμή και σύνορα με ένα αδελφό κράτος, την Αίγυπτο. Βεβαίως, είναι άλλης τάξεως ζήτημα γιατί οι Αιγύπτιοι σε αυτά τα σύνορα ύψωσαν ένα τείχος παρεμφερές σε δομή με το «τείχος του αίσχους». Λοιπόν, αυτό το κράτος, με τον πακτωλό χρημάτων που εισέρρεε, αντί να το αναπτύξουν ώστε οι κάτοικοί του να ευημερούν, το μετέτρεψαν σε ένα υπόγειο πολεμικό οχυρό, κάτω από τα μάτια μιας αδιάφορης διεθνούς κοινότητας. 

Και όταν ξέσπασε ο πόλεμος, τον οποίο η Χαμάς προκάλεσε, αυτές οι σήραγγες έκλεισαν ερμητικά για τους πολίτες της Γάζας. Ηταν το καταφύγιο των τρομοκρατών και των ηγετών τους. Οι πολίτες ήταν οι ασπίδες τους. Φυσικά, όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα για τις ελίτ των ποικίλων φεστιβάλ, οι οποίες, ακκιζόμενες, αλληλοχειροκροτούνται».

                                                                         (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)

«Όπως έχει δηλώσει κατ΄επανάληψη ο Μπίλ Κλίντον, στο δεύτερο Καμπ Ντέιβιντ, το 2000, το Ισραήλ έκανε δεκτό το 95% των απαιτήσεων του Αραφάτ, αλλά αυτός φοβήθηκε τους ακραίους και σηκώθηκε κι έφυγε. Σήμερα, μετά την 7η Οκτωβρίου 2023, ουδείς συζητά πλέον για τη λύση των δύο κρατών. 

Φυσικά, όσοι Έλληνες ζητούν η πατρίδα μας να συμμετάσχει στις κυρώσεις κατά του Ισραήλ, αποδοκιμάζουν και την «Ασπίδα του Αχιλλέα», καθώς πρόκειται για προϊόν που παράγει ένα «γενοκτόνο» κράτος, όπως μηρυκάζουν. Είναι της γνωστής πασιφιστικής σχολής «και τι έγινε αν χάσουμε και 2-3 νησάκια». Εντάξει, δεν περιμέναμε κάτι καλύτερο από αυτούς»!

                                                                           (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)

«Φαίνεται πως η χρεοκοπία του μαρξισμού δεν σήμανε και τη χρεοκοπία του ολοκληρωτισμού και των αυταρχικών αντιλήψεων. Ο κοινός εχθρός τους, ο ευρωπαϊκός φιλελευθερισμός, έριξε τα ιδεολογικά σύνορα που χώριζαν αυτούς τους δύο χώρους και έτσι έγινε ευκολότερη η μεταξύ τους επικοινωνία. Η ώσμωσή τους, όπως λέμε. 

Για αυτόν ακριβώς τον λόγο η πολιτική ενσωμάτωση της άκρας Δεξιάς είναι ένας καθοριστικός παράγοντας για την πορεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Στον βαθμό που η εξάρτησή της από τη Ρωσία, ιδεολογική και κυρίως οικονομική, παραμένει σημαντική, τότε και ο βαθμός της ενσωμάτωσής της θα εξαρτάται από την πορεία των σχέσεων της Ευρωπαϊκής Ενωσης με τη Ρωσία. Τα δίκτυα της σοβιετικής επιρροής δεν καταστράφηκαν, άλλαξαν απλώς τους τοπικούς αντιπροσώπους».

                                                                           (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)