«Το 2020 πέθανε ο Γιάννης Πουλόπουλος και ο Κώστας Βουτσάς. Το 2021 ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Τόλης Βοσκόπουλος. Το 2022 ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, ο Σταμάτης Κόκοτας, η Ειρήνη Παπά, ο Κώστας Καζάκος. Το 2023 ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Βασίλης Καράς, η Μαίρη Χρονοπούλου, ο Νίκος Ξανθόπουλος. Το 2024 ο Μίμης Πλέσσας και ο Δήμος Μούτσης, το 2025 ο Μανόλης Λιδάκης και η Καίτη Γκρέυ, το 2026 η Μαρινέλα, ο Γιώργος Μαρίνος, η Μαίρη Λίντα, η Μάρω Κοντού, ο Άγγελος Αντωνόπουλος.
Πρόχειρος ο κατάλογος. Για συγκρίνετε μεγέθη. Όχι για να αφαιρέσετε κάτι από την συγκίνηση που προκάλεσε ο ξαφνικός θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη, αλλά για να αποκτήσει το κάθε δημόσιο πρόσωπο το ειδικό βάρος που του αρμόζει. Διότι αυτό που ζούμε τούτες τις μέρες δεν είναι δημόσιο πένθος, είναι εθνικός Μαζωνακισμός. Είναι μια χιονοστιβάδα, που όμοια της δεν ξαναζήσαμε ποτέ. Χιονοστιβάδα κοινωνική, καλλιτεχνική, socialmediaκή, τηλεοπτική, δημοσιογραφική, πολιτική, ιατρική.
Για basta ωρέ πατριώτες.Όλοι τούτοι οι σπουδαίοι που μας άφησαν χρόνους την τελευταία πενταετία δεν ήταν –άλλος πολύ άλλος λιγότερο- είδωλα; Δεν είχαν προσφέρει στον πολιτισμό και την καλλιτεχνία; Δεν είχαν αγαπηθεί από εκατομμύρια Έλληνες; Δεν τραγουδήθηκαν σε γλέντια, μαγαζιά, στάδια, πλατείες; Δεν πούλησαν εκατομμύρια δίσκους, δεν χάραξαν βιωματικά δυο και τρεις γενιές; Δεν ξεκίνησαν «από τα χαμηλά» και πρόκοψαν, δεν βοηθούσαν κόσμο που είχε ανάγκη ή μήπως δεν ήταν «καλά παιδιά», σαν τον Μαζωνάκη;
Αμάν πια αυτή η υπερβολή, που πάντα καταλήγει στον κοινωνικό διχασμό. Διότι στο τέλος της ημέρας, κάποιοι από τους άλλους μεγάλους που έφυγαν δεν πρόσφεραν μόνο με την καλλιτεχνική τους δημιουργία, αλλά και με τον τρόπο της ζωής τους, με το προσωπικό τους παράδειγμα που πρόσφεραν στην κοινωνία. Κάτι στο οποίο ο Μαζωνάκης υστέρησε, μην τρελαθούμε κιόλας.
Αλλά το θέμα μου δεν είναι ο αδικοχαμένος νεκρός. Αγαπήθηκε από πολλούς και καλά έκανε, ποιος είμαι εγώ να κρίνω ποιον θα αγαπήσει ο καθένας;Το θέμα μου είναι ότι πλέον δεν πενθούμε μόνο. Ποστάρουμε ότι πενθούμε. Δεν συγκινούμαστε μόνο. Φροντίζουμε να φαίνεται ότι συγκινούμαστε. Η θλίψη έγινε κι αυτή περιεχόμενο και, όπως κάθε περιεχόμενο, χρειάζεται ζωντανή εικόνα, ένταση, υπερβολή, στρατόπεδα.
Ο Μαζωνάκης δεν φταίει σε τίποτα γι’ αυτό. Η υπερβολή είναι δική μας. Πλην το πιο τίμιο αντίο σ’ έναν αγαπημένο καλλιτέχνη είναι να του αφήσουμε το μέγεθος που πραγματικά είχε. Ούτε μικρότερο, ούτε μεγαλύτερο. Γιατί όταν τα κάνουμε όλα τεράστια, στο τέλος δεν ξεχωρίζουμε τίποτα».
(Δ. Καμπουράκης-liberal.gr)
«Μάθαμε ότι στο κέντρο της Αθήνας εργαστήριο πραγματοποιούσε σοβαρές και επικίνδυνες ιατρικές πράξεις χωρίς αυτό να έχει ελεγχθεί απ’ τις αρμόδιες αρχές. Ή μάλλον, για την ακρίβεια, μάθαμε ότι το εργαστήριο είχε μεν ελεγχθεί αλλά δεν είχε ελεγχθεί. Μέχρι εδώ τίποτε το πρωτότυπο. Κι όπως είπε η υπεύθυνη της ομάδας ελέγχου του Ιατρικού Συλλόγου, «συναδέλφους ελέγχουμε. Δεν είμαστε και η αστυνομία». Το εργαστήριο διέθετε ειδικό μηχάνημα πλασμαφαίρεσης. Μια μάλλον ογκώδης συσκευή την οποία δεν μπορείς να κρύψεις στο συρτάρι.
Τίποτε απ’ αυτά δεν ήταν κρυφό. Το εργαστήριο διαφημιζόταν μαζί με το μηχάνημά του και στο Διαδίκτυο και σε διάφορα ιατρικά συνέδρια. Οι ιδιοκτήτες του επαίρονταν ότι εφάρμοζαν μεθόδους εναλλακτικής ιατρικής και δη κβαντικής και ότι διέθεταν και τον απαραίτητο εξοπλισμό. Μου κάνει εντύπωση ότι κανείς από τους συναδέλφους τους που συμμετείχαν στα συνέδρια δεν τους ζήτησε να εξηγήσουν τι είναι «η κβαντική ιατρική» και αν ξέρουν ότι το πρωτόκολλο επιβάλλει η πλασμαφαίρεση να πραγματοποιείται σε νοσοκομεία και όχι σε ιδιωτικά ιατρεία.
Και όλ’ αυτά τα μάθαμε επειδή είχε την ατυχία να πέσει στα χέρια τους ο Γιώργος Μαζωνάκης. Αν δεν είχε αφήσει την τελευταία του πνοή στο μηχάνημα, το ιατρείο θα συνέχιζε το κοινωφελές και προσοδοφόρο του έργο ανενόχλητο».
(Τ. Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου